8 Δεκ 2008

ΜΟΙΡΟΛΟΓΙ

Ο γιος μου πια δεν μου μιλάει
Γιατί μιλάει με σένα
Προτιμά, λέει, να συναναστρέφεται ίσκιους πεθαμένων
και όνειρα
Παρά βαθιά να μπήγει γενειάδες δηλητηριασμένες.
Ξέρει τον λυγμικό ήλιο
Και το γοργό σελάγισμα της θάλασσας
Πάνω σε νωθρό πινέλο.
Χτες υπέθεσε ότι αρχίζει ν’ ανθίζει.

Ο γιος μου πια δεν μου μιλάει
Γιατί μιλάει με σένα
Χτες τον σκότωσαν άνθρωποι με ξύλινα ντουφέκια
Αν και σαφώς θα προτιμούσε τα βαθιά γεράματα.
Δεν ήξερε ότι τα λιθόστρωτα είναι χαμού κελεύσματα
Κι ούτε ότι απαγορεύεται η κυκλοφορία των άστρων
Καθώς νυχτώνει σ’ έναν κόσμο προορισμένο να ξεχάσει.
Όταν τον άνοιξαν, υπέθεσα, ένα μαργαριτάρι έχασκε από τα σπλάχνα του.

9 σχόλια:

demetrat είπε...

έλεος μωρέ Διάσελε, δεν έχω άλλα γόνατα γιά γονάτισμα.
δ

Μετεωρίτης είπε...

!!!!!!!!!!!!!!

ΦΟ-ΒΕ-ΡΟ!

MenieK είπε...

:(

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Νικολάκη έγραψες!

Go-Go είπε...

Μου'χες λείψει καρδιά μου...

ΠανωςΚ. είπε...

Κι εμένα μου 'λειψε το κωλόπαιδο...

nahames nakanamoko είπε...

πωπωΠΩ!

"καθώς νυχτώνει σε ένα κόσμο προορισμένο να ξεχάσει απαγορεύεται η κυκλοφορία των άστρων."

κρύβουν υπερβολική δύναμη μέσα οι ήσυχοι στίχοι σου

Πάνω μου καλά είσαι ρε;

nikolakisdiaselos είπε...

τα ταπεινά μου σέβη σε όλους σας.
και το ύστατο χαίρε στον Αλέξη.

Dreamon είπε...

Πανέμορφο!