Ασκήσεις πολιτικής ορθότητας

Οντως, όρθιος στεκόμουν, ύστερα από επίπονη σωματική άσκηση, απέναντι από δύο τύπισσες που η μια φορούσε προβιά στους ώμους κι η άλλη ένα ολόκληρο ορυχείο χρυσού αντί για μπουφάν, σήμερα στο λεωφορείο 34 Ανω Ηλιούπολη-Αριστοτέλους, όταν στις 18.35 ακριβώς από τη στάση "Φαρμακείο" επιβιβάστηκε μια χίπστερ με ωραίο κώλο. Με πλημμύρισαν οι ενοχές με το που έκανα αυτή τη σκέψη. "Σεξιστή", με κατακεραύνωσα. Ασε που υπάρχει κι ένας αποπροσανατολισμός μεταξύ των δύο χαρακτηρισμών: ο χαρακτηρισμός χίπστερ αφορούσε εμπρόσθιο ορατό σημείο που μου τράβηξε την προσοχή, δηλαδή τα χοντρά κοκάλινα γυαλιά της, ο δε δεύτερος χαρακτηρισμός αφορούσε οπίσθιο ορατό σημείο που μου τράβηξε την προσοχή, δηλαδή τα οπίσθιά της. 

Αραγε, θα ήταν προτιμότερο να σκεφτόμουν "μια κοπέλα με χοντρά κοκάλινα γυαλιά και εύσχημα οπίσθια"; Γιατί να με λογοκρίνω; Μήπως να μη σταθώ στις ταμπέλες, στα σημεία και σε όσα αυτά σημαίνουν; Τότε δεν διαθέτω πολλές πληροφορίες παρά μόνο την εξής "μπήκε μια στο λεωφορείο". Απολύτως ελλιπής δήλωση. Απολύτως μη ελκυστική. Η λέξη - κλειδί νομίζω πως είναι "ελκυστικη". Διότι κάτι μού φάνηκε ελκυστικό και κοίταξα. Ενοχές, αναψοκοκκίνισμα, ιδρώτας. Αραγε όποιος με κοίταζε εκείνη τη στιγμή τι θα σκεφτόταν;

"Ενας ιδρωμένος χοντρός που φορά ένα κόκκινο φλις με καψίματα από παλιά τσιγάρα" (ή μήπως με παλιά καψίματα από τσιγάρα; ή μήπως με παλιά καψίματα από παλιά τσιγάρα; ή μήπως σκέτο με καψίματα από τσιγάρα; ή μήπως με τσιγίματα από καψάρα; κάψιμο ε;). 

(έχω πάντα την αδήριτη επιθυμία μια μέρα στο λεωφορείο να μου χαρίσουν λουλούδια, είτε γιατί τους τράβηξε το άρωμα του Ιμπαλς είτε γιατί με αναγνώρισαν ως Πάνω Κάππα, φοβερό και τρομερό ιστολόγο).

Αν το καλοσκεφτείς, η πλέον αρμόζουσα περιγραφή θα ήταν "μια κοπέλα, χίπστερ κατά πάσα πιθανότητα κρίνοντας από την επιλογή της στα ματογυάλια, η οποία φορούσε ένα κολακευτικό για την κορμοστασιά της κολάν, επιβιβάστηκε στο λεωφορείο 34, στις 18.35 ακριβώς, πηγαίνοντας στο γυμναστήριο για να γυμνάσει το ήδη καλλίγραμμο κορμί της και αδιαφορώντας πλήρως για τον ιδρωμένο χοντρό με τα μούσια και το δυσάρεστο βλέμμα που λίγο αργότερα θα τη χρησιμοποιούσε ως πρώτη ύλη για μια ανάρτηση στο ιστολόγιό του, που το διαβάζουν καθημερινά οι μισοί από όσους υπέγραψαν για τον Χρήστο τον Παπουτσή ως υποψηφιο πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή ακριβώς 42 άτομα". 

Πές μου όμως πόσοι άνθρωποι κάνουν με τη μία αυτήν την ορθή, επιμελημένη και ολοκληρωμένη σκέψη;
Κατεβαίνοντας από το λεωφορείο, άκουσα έτερη κορασίδα να κλείνει τηλεφωνικά ένα ραντεβού με μια φίλη της ή έναν φίλο της. Αποχαιρέτησε λέγοντάς "Φιλί" (και ουχί "φιλιά").
Τι διάλο ρε πούστη, σκέφτηκα, ΔΝΤ και στους ασπασμούς;
Κατέβηκα από το λεωφορείο και ήρθα τρέχοντας στο σπίτι επαναλαμβάνοντας μέσα μου αυτό το ποστ, τρέμοντας μην το ξεχάσω και βλαστημώντας που είχε τελειώσει η μπαταρία του σμαρτφόν και δεν μπόρεσα να φτιάξω εγκαίρως το προσχέδιο. 

YΓ Με τούτο εδώ έχουμε καεί ρε φίλε... 

 

Ο συνδικαλιστής ως τραγική φιγούρα και διχασμένη προσωπικότητα

Μια ιστορία για την ψυχολογία του γραφειοκράτη, συμβιβασμένου συνδικαλιστή, όπως (περίπου) μου τη διηγήθηκε χτες, μεταξύ ουισκιού και φυστικιού, ο clopy.

Ηταν μια φορά κι έναν καιρό, τα παλιά τα χρόνια, τότε που ακόμη πού και πού το κίνημα κατήγαγε μικρές, ρεφορμιστικές, αλλά σημαντικές νίκες -τότε που το φοιτηταριάτο πίστευε ότι η επανάσταση είναι ante portas, αντε το πολύ σε δυο τρία χρόνια θα στήσουμε ψηλά στο μέγαρο Mαξίμου το κόκκινο πανί και θα βάλουμε και μια φωτογραφία με του Σημίτη τη μορφή- μια σχολή κάποιου ανώτερου εκπαιδευτικού ιδρύματος όπου, στο σύλλογο φοιτητών, λύνανε και δένανε, όλως περιέργως, κάτι μυστήριοι αριστεραναρχάπλυτοι. Είχανε στήσει έναν σατανικό μηχανισμό προπαγάνδας και μια αχτύπητη στρατηγική επικράτησης στις γενικές συνελεύσεις, ένα παιχνιδάκι ομοιάζον τα μάλα με τον κακό και τον καλό μπάτσο, έβγαινε ο πρώτος αριστεραναρχάπλυτος και έκραζε, απειλούσε, καθύβριζε τους πάντες και τα πάντα, θεούς και δαίμονες, κυβερνώντες και κυβερνωμένους, ως κακός μπάτσος, κατόπιν ο δεύτερος αριστεραναρχάπλυτος έβγαινε σαν τον καλό μπάτσο, με λόγια γλυκά, θαρρείς ερωτικά, με ενωτικό πρόταγμα, συλλογικό πλαίσιο δράσεων, όλοι μαζί συνάδελφοι έλεγε, κι οι συνάδερφοι πείθονταν, θες από τις κραυγές και τα μπινελίκια του πρώτου, θες απ’ τα γλυκόλογα του δευτέρου, περνούσε το αγωνιστικό πλαίσιο.

Υπήρχε και μια ΠΑΣΠ σε τούτη τη σχολή. Ο εξής ένας δηλαδή, ονόματι Τζίτζι Φιόγκος. Μόνος βολόδερνε στις εκλογές, μόνος και στο τραπεζάκι, μόνος και στις γενικές συνελεύσεις. Μέχρι που μια μέρα, σε μια ψηφοφορία κρίσιμη, αφού κατατέθηκε και η πρόταση των αριστεραναρχάπλυτων, κι ήρθε η σειρά του, ο Τζίτζι Φιόγκος παραδόθηκε: "Ως ΠΑΣΠ κατεβάζω το τάδε πλαίσιο. Ως Τζίτζι Φιόγκος ψηφίζω το πλαίσιο των αριστεραναρχάπλυτων".

Αντιστραμμένο ηθικό δίδαγμα για υποταγμένους και όχι μόνο συνδικαλιστές: είναι πολύ δύσκολο να στηρίξεις με επιτυχία κάτι που πραγματικά δεν πιστεύεις. Για παράδειγμα, είναι δύσκολο να υπερασπιστείς ένα κοινωνικό κεκτημένο αν δεν πιστεύεις σε αυτό. Είναι δύσκολο να πεις όχι στις μειώσεις μισθών όταν θεωρείς ότι οι μισθοί είναι υψηλοί. Είναι δύσκολο να υπερασπιστείς κάποιους απολυμένους όταν πιστεύεις ότι ορθώς απολύθηκαν. Είναι δύσκολο να απεργήσεις όταν δεν συμμερίζεσαι προσωπικά τα αιτήματα της απεργίας. Γενικά είναι δύσκολο να αντισταθείς συλλογικά όταν προσωπικά είσαι υποταγμένος. Σαν να απαιτείς από έναν δράκοντα να τρώει καραμέλες. Γίνεται; Δεν γίνεται.

 

Η μεταφυσική της πατάτας

Μαλακίες, ό,τι να 'ναι γράφει η βικιπαιδεία. Εδώ ρε, εγώ θα σου τα εξηγήσω όλα για την πατατοφυσική και ουχί παταφυσική, όπως λανθασμένα, λόγω καθίζησης (η καθίζηση είναι ένα σβησμένο από τη γόμα του ανυπόμουνου χρόνου πάθος των φωνηέντων) στη μαγιονέζα, έχει μεταφερθεί η λέξη στην εποχή μας. Επί τα μετά τα φυσικά και αηδίες. Πατάτες, ρε. Γεώμηλα μίλα λέμε ρε: La patataphysique est la science des solutions imaginaires, qui accorde symboliquement aux linéaments les propriétés des objets décrits par leur virtualité. Δηλαδή, για να σας το κάνω λιανακανελλικά, εσάς που ομιλείτε ελληνικά, η επιστήμη των φανταστικών λύσεων, που αποδίδει συμβολικά σε γενικές γραμμές τις ιδιότητες των περιγραφομένων αντικειμένων από τη δυνητικότητά τους.

Τι πάει να πει, ρε τζιτζιφιόγκο ορθολογιστή, δεν υπάρχει αυτό το πράγμα; Ο πρώτος πατατοφυσικός στην ιστορία -πώς λέμε ο πρώτος υποκριτής ήταν ο Θέσπις, οι τελευταίοι κάτι γνωστοί μου, συνδικαλιστές- ήταν ο συγγραφεας Αλφρέντ Ζαρί,  ο οποίος τον όρισε ως εξής: "η επιστήμη που μελετάει τους κανόνες που ορίζουν τις εξαιρέσεις. Πρόκειται για τον απόλυτο αντι-απαγωγισμό που θεωρεί ότι το κάθε συμβάν εντός του σύμπαντος είναι εντελώς μοναδικό και διέπεται από δικούς του ιδιαίτερους νόμους". Αργότερα, ιδρύθηκε και κολέγιο Πατατοφυσικής, στο οποίο εξέχοντες διδάσκοντες διατέλεσαν μεταξύ άλλων οι Μπορίς Βιάν και Ρεϊμόν Κενό.

Νομίζεις ότι εξακολουθώ να ψεύδομαι; Κι όμως, τα τραγούδια λένε πάντα την αλήθεια, ό,τι ψέμα στη ζωή μου και να πω, που ΄χει τραγουδήσει κι η Ελένη Δήμου, διότι το 'χουμε και το πχοιοτικό, κι αν θες να ξέρεις η αλήθεια, πριν πάει και κρυφτεί στους Σεξ Πίστολζ, βρισκότανε στους Μπιτλζ, και αυτοί στο Maxwell's Silver Hammer μαρτυρούν ότι η Τζόαν, προτού της λιώσει την κεφαλή το σφυρί του Μάξ, σπούδαζε πατατοφυσική.

Αλλά και σήμερα όλοι με τη φυσική και τη μεταφυσική της πατάτας ψάχνονται. Η παραγνωρισμένη αυτή επιστήμη γνωρίζει νέες δόξες και ολοένα περισσότερες περίλαμπρες επιστημονικές μελέτες πατατοφυσικής συγγράφονται, με τελευταία αυτήν του ΚΚΕ, λαμπρό δείγμα της επιστήμης των φανταστικών λύσεων, της πατατοφυσικής.

Αποσπάσματα από το λεξικό του μέλλοντος

Ξύπνησα σήμερα το πρωί και θυμήθηκα ένα πρόσφατο τετατέτ μου με έναν γλίτση δικηγορίσκο, απολογητή της εργοδοσίας, με υπερχειλίζουσα μαγκιά, με τα χείλη σουφρωμένα, να γυαλίζουν απ' τα σάλια, έτοιμο ανά πάσα στιγμή για τσαμπουκά, με ύφος, ήθος και στιλ πρώτο τραπέζι πίστα, κακέκτυπο του γνωστού δικηγόρου επωνύμων που κάνει και μαντραπήδες και ρίχνει και κάνα φούσκο πού και πού. Σκέφτηκα πως το όνομα αυτού του δικηγόρου, στο λεξικό του μέλλοντος θα καταχωριστεί ως ουσιαστικό, συνώνυμο της θρασυδειλίας και της βλαχομαγκιάς. 

Στο ίδιο λεξικό κάποιες από τις λέξεις που χρησιμοποιούμε σήμερα θα υπάρχουν με διαφορετικό νόημα

- αλλαγή, η, ουσ. - ο λαϊκισμός, οι ψεύτικες υποσχέσεις, η παροχολογία

- αλληλεγγύη, η, ουσ. - καθετί που εύκολα στερεύει

- ανάπτυξη, η, ουσ. -  το κενό

- βουλή, η, ουσ.  - οίκος ανοχής και ενοχής

- γεσεέ, η, ουσ. - 1. η εκτονωτική, ατελέσφορη πράξη, 2. η πρόσκαιρη διακοπή της κανονικότητας, το σπάσιμο της ρουτίνας. Παράδειγμα: Μπούχτισα, είσαι να κάνουμε μια γεσεέ σήμερα; 3. η πιστολιά στον αέρα. Παράδειγμα: στους κρητικούς γάμους είθισται να πέφτουν γεσεές στον αέρα. Συνώνυμο: αδεδύ.

- δακρυγόνο, το, ουσ. - καθημερινή τροφή, αντίστοιχη του διατροφικά ξεπερασμένου ψωμιού. Στις φράσεις: "Δακρυγόνο και σπρέι πιπεριού φάγαμε μαζί", όταν θές να μιλήσεις για κάποιον κοντινό σου άνθρωπο με τον οποίο έχεις περάσει πολλά, ή "Δακρυγόνα, χημικά και Χρήστο Παπουτσή", άλλη φράση που πέρασε στις μέρες μας αντικαθιστώντας το "Ψωμί ελιά και Κώτσο Βασιλιά". Εναλλακτικά οι διαιτολόγοι προτείνουν: "Αν δεν έχουν δακρυγόνα, ας φάνε πλαστικοσφαιράνι".

- δημοκρατία, η, ουσ. - ψευδαίσθηση, πλάνη, ουτοπία. Συνώνυμα: ελευθερία, δικαίωαμα, αξιοκρατία, ισονομία.

- δημόσιο, το, ουσ.  - ο φορέας δεινών, η πηγή του κακού, ο Εωσφόρος.

- διάλογος, ο ουσ. - η διαδικασία κατά την οποία ο ισχυρότερος πείθει τον αδύναμο, ο εκβιασμός.

- θα - μόριο αντρικό, το πέος, αυτό που γάμησε κόσμο και κοσμάκη.

- κεντρώος-α-ο, επιθ. - που χαρακτήριζει τις ενέργειες και τις πράξεις ενός αυταρχικού ανθρώπου ή/και καθεστώτος. Συνώνυμα: φασιστικός, απολυταρχικός.

- λαός, ο, ουσ. - το mashup μπιτλικών και καφαβικών στίχων στον καθημερινό λόγο, για παράδειγμα "Σαν βγήκε η Lucy στον πηγαιμό για τον sky with diamonds οι συγκλητικοί στην αγορά συναθροισμένοι μετά από μια hard days night λέγαν love me do, oh αρνηθείς δεν μετανιώνει, μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι.

- λοβέρδος, ο, ουσ.  - ο ψεύτης εραστής


- λούκα, η, ουσ. - το κακό κούρεμα και χτένισμα. Παράδειγμα, "καλέ τι λούκα είναι αυτή; σε ποιον μπαρμπέρη πήγες;"


- μεταρρύθμιση, η, ουσ. - η επί τα χείρω τροποποίηση της πραγματικότητας, η υιοθέτηση αντικοινωνικών μέτρων.

- μίμης - ο κακός συγγραφέας, ο γουάναμπί διανοούμενος. 

- μισθός, ο, ουσ. - η ελεημοσύνη

- μνημόνιο, το, ουσ. - η ευλογία, κάτι που είναι πάρα πολύ καλό για την ανθρωπότητα


- μπάτσος, ο, ουσ. - ο άνθρωπος που γίνεται σύνθημα στο στόμα των πολλών και όλους τους ενώνει.

- πασχωμενιδισμός, ο, ουσ. - η εμμονική προσκόλληση και ενασχόληση με τη μορφή δημοσιευμάτων κατά της αριστεράς και των πολιτικών και κοινωνικών κινημάτων. 

- συλλογικότητα, η, ουσ.  - απαγορευμένος καρπός.

- σύνεση, η, ουσ. - η υποταγή, συνώνυμο: μετριοπάθεια, κουβελισμός

- σύνταξη, η, ουσ. - παράνομη, παραισθησιογόνα ουσία, η κατοχή της οποίας σε μικροποσότητες για προσωπική χρήση νομιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση του Γ.Α. Παπανδρέου του Γ' το 2061.


- σωματείο, το, ουσ.  - είδος σε εξαφάνιση το οποίο εκφυλίστηκε κατά τη δεκαετία του '80 και σταδιακά αυτοκαταργήθηκε τρώγωντας ηρωικά τις σάρκες του.

- τράπεζα, η, ουσ. - το καμένο κτίριο

- τράπεζα, η, ουσ.  - η εξουσία

Το παράδειγμα της τράπεζας, οι δύο ορισμοί της οποίας είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι, δείχνει ότι το μέλλον των λέξεων, η μελλοντική τους σημασία, εξαρτάται από την έκβαση του πολέμου που μαίνεται αυτή τη στιγμή (και που για την ώρα χάνουμε οπισθοχωρώντας ατάκτως). Διότι όχι μόνο την ιστορία αλλά και τα λεξικά οι νικητές θα τα γράψουν. 

Μια νηφάλια πρόταση του συνεργάτη μας Κλάνο Μέντες

Οζορντούι αλεκώλ και ουχί κώλος, που έγινα χτες βράδυ, φρανσέ λέγαμε για κάτι αγελάδες που είναι αντιοικολογικές επειδή κλάνουν και περιττώνονται, άρα είναι περιττές, οπότε για να περνούμε μόνοι μας καλά, να τα καταφέρνουμε μια χαρά, πρέπει, πρότεινα, να τρώμε όλοι κρέας, σαν καλοί καρνιβοράδες -σαρκοβόροι που λέμε στην Ελλάδα, δηλαδή αυτοί που θένε να φάνε τον Σαρκοζί ζωντανό- να τρώμε κάθε μέρα κρέας, όλο και πιο πολύ, όλο και πιο πολλοί, πλούσιοι και φτωχοί, μ' ένα σμπάρο έτσι δύο τρυγόνια, διότι θα εξαφανίσουμε την πείνα από τον κόσμο αλλά, λογικά και οικολογικά, θα εξαφανίσουμε τις επιζήμιες αγελάδες, οι οποίες καταστρέφουν τον πλανήτη με τις περιττές πορδές τους, προμηνύματα των περιττωμάτων τους, και πριν, αφού ή και ταυτόχρονα με τον εξαφανισμό των αγελάδων, πρέπει να εξαφανίσουμε και τους Ινδούς, που τις έχουν για ιερές. Κατόπιν έκλασα μια μέντα, γιατί βρομούσε η ανάσα μου αλκοόλ.

Ακρη δεν θα βγάλεις, πρόσεχε μόνο μη βρεις κέντρο

Παλιά, πριν από την κρίση, οι λογικοί άνθρωποι, οι ψύχραιμοι, οι μετριοπαθείς, οι φιλελεύθεροι, ας πούμε, παλιοί και νέοι, που είναι φανταστικοί όλοι τους, πολύ τους αγαπώ, τα βάζανε με τα (όχι ακριβώς αλλά ας πούμε ότι ήταν) πάλαι ποτέ κομμουνιστικά καθεστώτα, μεταξύ άλλων και για έλλειψη αγαθών που υπήρχαν εν αφθονία στην καπιταλιστική Δύση. Θυμάμαι, για παράδειγμα, τα αστειάκια για τη μονοπωλιακή ύπαρξη συγκεκριμένων τύπων αυτοκινήτων στον "κομμουνισμό" (πχ Ζάσταβα, Λάντα κτλ.).
Τώρα πια, οι ίδιοι άνθρωποι, παραμένοντας βαθιά συστημικοί, θεωρούν ότι, για την κρίση του καπιταλισμού και τα δεινά που εμείς βιώνουμε σήμερα, φταίει ο καταναλωτισμός, αναπόσπαστο συστατικό του καπιταλισμού! Ειναι πολύ αστείο να βλέπεις τους θιασώτες της ελεύθερης αγοράς να κατακρίνουν τους πολίτες γιατί ενέδιδαν τόσα χρόνια στον καταναλωτισμό αγοράζοντας τα προϊόντα της ελεύθερης αγοράς που δεν χρειάζονταν στην πραγματικότητα, και γεμίσαμε, λέει, Καγιέν στην Ελλάδα και από πού κι ως πού θέλεις να έχεις Καγιέν, ρε μαλάκα, και πλαστικό χρήμα και κάτι τέτοια.
Βέβαια αυτό που δεν λένε φωναχτά αυτοί οι τύποι είναι ότι θεωρούν πως Καγιέν (και όχι μόνο καγιέν, αλλά και οτιδήποτε πλέον θεωρείται "πολυτέλεια", δηλαδή ταξίδια, διακοπές κτλ) θα έπρεπε να έχουν μόνον οι λίγοι και οι εκλεκτοί, που γνωρίζουν να εκτιμούν το χρήμα και τα υλικά αγαθά, γεμίσαμε σκατόβλαχους νεόπλουτους κτλ., καθότι αγανακτούν στη σκέψη και μόνο των ταξικών δραπετών, όσων λόγω της επίπλαστης ευμάρειας, που δημιουργούσαν η ελεύθερη αγορά και ο καπιταλισμός, κατάφερναν να ξεφύγουν από τη μοίρα που επέβαλε η κοινωνική τάξη στην οποία γεννήθηκαν.
Μα, από το ένα άκρο πάς στο άλλο, θα μου πει πάλι κάποιος λογικός, ψύχραιμος, φιλελεύθερος, μετριοπαθης. Μέτρον άριστον και μην απλώνεις τα πόδια πέρα από εκεί που φτάνει η κουβέρτα και διάφορα τέτοια βαθυστόχαστα.
Αυτή η μετριοπάθεια λοιπόν είναι το ζητούμενο, η λύση, για να βγούμε από την κρίση. Η μετριοπάθεια που παραδοσιακά την εκφράζει το κέντρο Και δόξα τω Θεώ στην Ελλάδα από κέντρο άλλο τίποτα! Το ΠΑΣΟΚ πότε κεντρώο, πότε κεντροαριστερό, η ΝΔ πότε κεντρωα, πότε κεντροδεξιά, κυβέρνησαν με μετριοπάθεια και κοινή λογική τον τόπο.
Και όταν, άγνωστο πώς, αφού είχαμε συνετούς, μετριοπαθείς κεντρώους στην κυβέρνηση, όχι τίποτε ακραίους ριζοσπάστες σαν τον Δραγασάκη φερειπείν ή τον Παφίλη φερελέγειν, μας έπιασε η κρίση, κάτι άλλοι συνετοί, μετριοπαθείς, κεντρώοι ήρθαν στα πράγματα, το ΠΑΣΟΚ, που δεν ήταν το παλαιό ΠΑΣΟΚ αλλά ένα άλλο ΠΑΣΟΚ, παρότι τα στελέχη ήταν ίδια, που όμως και αυτά είχαν μέσα τους αλλάξει γιατί είχε δοθεί ρητή εντολή "Γιώργο άλλαξέ τα όλα" και όταν ο Γιώργος παράκουσε και αντί να τ' αλλάξει τα γάμησε όλα, φέρανε, χωρίς καν να μας ρωτήσουν, ως συνετοί, μετριοπαθείς, κεντρώοι άνθρωποι έναν άλλο συνετό, μετριοπαθή κύριο, που τόσο καιρό ήταν σύμβουλος των προηγούμενων συνετών μετριοπαθών κυρίων, τον κο Λουκά, για πρωθυπουργό, αλλά επειδή, οποία εκπληξις, τα πράγματα παραμένουν σκατά, ετοιμαζόμαστε, λένε τα γκάλοπ, για την ανατροπή, και σκεπτόμενοι ώριμα ως εκλογικό σώμα, δείχνουμε την προτίμησή μας σ' εναν Νέστορα της πολιτικής, μετριοπαθή, συνετό, κεντροαριστερό, τον κο Κουβέλη, για να βάλει σε όλα μια τάξη.
Διότι οτιδήποτε ακραίο είναι κακό. Και είναι ακραίο οτιδήποτε παρεκκλίνει απ' όσα ξέραμε και στηρίζαμε μέχρι σήμερα και μας φέρανε σε αυτό το χάλι, αλλά δεν πειράζει το χάλι, διότι τουλάχιστον δεν έχουν επικρατήσει οι ακραίες φωνές. Ο ρόλος του κέντρου είναι να συμβιβάζει τα άκρα, τα οποία, όπως έχει πει κι ο φιλόσοφος Καφέν ο Βίος, πάντοτε συναντώνται, και προφανώς κάπως έτσι, εκμεταλλευόμενοι και τα καρναβάλια, εισχώρησαν δύο μασκαράδες ακροδεξιοί στη μετριοπαθή, συνετή, κεντροδεξιά ΝΔ, που είναι ταυτόχρονα κόμμα κυβερνητικό αλλά και αξιωματική αντίπολίτευση, παγκόσμια και πάνω απ' όλα συνετή πατέντα. Ο έτερος ρόλος του κέντρου είναι να ακούει τη φωνή των περισσοτέρων και να παίρνει τα απαραίτητα μέτρα για το καλό του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, πράγμα που εμφανώς συμβαίνει στη χώρα μας. Και μην ακούς τους τοιούτους τους Βρετανούς, που λένε σε αυτήν την ακραία φυλλάδα τους, την Γκάρντιαν, ότι η Ελλάδα καταστρέφεται από φανατικούς μετριοπαθείς κεντρώους.
Σσς... συνέχισε να κοιμάσαι, δεν ζεις όνειρο, είναι η πραγματικότητα και είναι εφιαλτική.

Κοελικό, σκοταδιστικό, επιμορφωτικό

Μια φορά κι έναν καιρό οι άνθρωποι φοβούνταν ότι θα πέσει ο ουρανός να τους πλακώσει και ζητούσαν από το Θεό να τους σώσει. Επειτα ήρθε ουρανοκατέβατος ο ορθός ο λόγος, η επιστήμη και η λογική και οι άνθρωποι σταμάτησαν να φοβούνται, απέκτησαν αυτοπεποίθηση, χτίσανε πολιτείες και κάνανε τον πολιτισμό, τις σπανακοτυρόπιτες, τον καπιταλισμό και τα ίντερνετς και όλο ψήλωναν και ψήλωναν και στέλνανε το φεγγάρι μπάλα στο δοκάρι, τον πλανήτη Άρη τον ήθελαν για μαξιλάρι και την Αφροδίτη για εξοχικό σπίτι και επεκτείνονταν καθ' ύψος, έχοντας ήδη καταλάβει όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, μέχρι που κουτούλησαν στο ταβάνι και αποδείχτηκε πως ο ορθός λόγος είναι μια πλάνη.

Δεν μ' αφήνουνε να αγιάσω

Οσο ο ΠΑΟΚ έτρωγε γκολ, εγώ έτρωγα πτιφουράκια και πάλευα να γράψω μια βλακεία με τίτλο «Μίσος αταξικό», που τελικά, λόγω ανεμπνευσιάς το υποβίβασα σε τρία τέσσερα τουίτς, και μετά, για να χαλαρώσω, είπα να συνεχίσω την ανάγνωση του βιβλίου της Ελενας Πέγκα «Σφιχτές ζώνες και άλλα δέρματα», που σήμερα το πρωί αρχισα να διαβάζω, κατά τη διάρκεια της πρωινής ιεροτελεστίας που λαμβάνει χώρα εις το βεσέ.

Γοητευμένος μάλιστα από το σύντομον των κειμένων της κας Πέγκα, απ’ τη λιτή όσο και περιεκτική γραφή της, κατά τη διάρκεια της ημέρας, αναλογιζόμενος τη θετική εντύπωση που μου προκάλεσαν οι πρώτες σελίδες του ολιγοσέλιδου πονήματός της, κρατούσα σημειώσεις στο κινητό για κάποιο μελλοντικό ποστ – λίβελλο εναντίον των μεγάλων σε όγκο μυθιστορημάτων και ύμνο υπέρ των μικρών σε μέγεθος βιβλίων.
Οι σημειώσεις στο σμαρτφόν έχουν ως εξής (διατηρώ την αρχική σύνταξη και ορθογραφία): «Φιλόδοξα. Μεγαλεπήβολα. Αλαζονικά. Θαταπωλικά. Ξερολικά. Μεγάλα σε όγκο. Μυθιστορήματα ξέχειλα αυτοπεποίθησης, είμαι ωραίο(ς) και το ξέρω. Όταν όμως δεν είναι ωραίο, το ογκώδες μυθιστόρημα είναι αγενές σαν αρμένικη βίζιτα».
Βολεύτηκα στον καναπέ κι όσο ο ΟΣΦΠ άνοιγε το σκορ με τυχερό γκολ του Τζεμπούρ, ένιωθα ευτυχής στην προοπτική ότι θα συνέχιζα και θα τελείωνα το ταξιδιάρικο, από πόλη σε πόλη σε τέτοιο βαθμό που ένα τζετ λαγκ το νιώθεις ως αναγνώστης, βιβλίο της κας Πέγκα. Α! να, άφησε πίσω της τις ΗΠΑ και τώρα τη βρίσκω στο Παρίσι. Ω! το Παρίσι, τι καλά, μαθαίνω και φρανσέ, σήμερα έμαθα το ετρ και το παρέτρ, το einai kai to fainesthai ντε, για να δούμε τι θα μας πει για το Παρίσι.
«Στο Παρίσι», γράφει η συγγραφεύς, οι άνθρωποι «φιλιούνται καθιστοί σε παγκάκια, μέσα στα ωραία πάρκα με τα δέντρα κομμένα σε γεωμετρικά σχήματα, καθιστοί έξω σε καφέ με τις καρέκλες τους κολλημένες ή ξαπλωμένοι καλύτερα, ο ένας πάνω στον άλλον, ο ένας μέσα στον άλλον […] Πολλά σκιερά, πολλά κρυφά μέρη στο Παρίσι για να φιληθείς και για να κλάψεις. Για να έχεις τις ιδιωτικές σου στιγμές έξω, σχετικά ανενόχλητος, χωρίς απανωτά συλλαλητήρια, καθημερινές απεργίες, κινητοποιήσεις, στάσεις εργασίας, εργασιακές αναποδιές, άγχη της πόλης, να σε διασπούν, να σε αποσπούν από κάτι πολύ δικό σου».
Οκ, το σκέφτομαι αυτό που μόλις διάβασα, ήδη έχει ημίχρονο ο ΟΣΦΠ, το διάβασα και στην Κ που τα πήρε κρανιακά, αλλά όχι εγώ θα το δω ψύχραιμα και θα προσπεράσω τον αρχικό θυμό μου, προφανώς είναι τρολ η κυρία Πέγκα και δεν εννοεί πραγματικά ότι οι απεργίες δεν σ’ αφήνουν να φιληθείς (ή να κλαυτείς) αλλά μάλλον κοροϊδεύει, σατιρίζει, στηλιτεύει τον ατομισμό της εποχής μας. Ε;
Στην επόμενη σελίδα, η κα Πέγκα λέει για τη Βαστίλη, πόσο της άρεσε που έβλεπε παντού νέους ανθρώπους, ενεργούς, σε αντιδιαστολή με την Αθήνα, όπου όλοι είναι γέροι, αλλά κι αυτοί ενεργοί: «Είναι έξω παντού (οι γέροι, ντε) επιδεικνύοντας τρομερή ενεργητικότητα. Μπροστά σε τόσους ηλικιωμένους δεν σου έρχεται ούτε να φιληθείς ούτε να κλάψεις».
Αντε πάλι! Κι αυτοί οι γέροι, πώς τολμάνε να είναι έξω και μάλιστα ενεργοί; Το κορίτσι θέλει να φιληθεί ή να κλάψει, μπορεί και τα δυο μαζί, και την ενοχλούν οι κωλόγεροι!
Ατιμη κενωνία!

ΥΓ. Η φωτό της ανάρτησης ευγενική χορηγία του Αρνητικού.