Εμάς καλούν τα βιολιά

Υπάρχει και αν ναι πόσο μεγάλο είναι –ναααα τόόόόσο, με το συμπάθιο- ένα χάσμα μεταξύ καλλιτέχνη και φιλότεχνου κοινού; Μπορεί κάθε φιλότεχνος να είναι και καλλιτέχνης; Η εμμονή μου με τη λαϊκή κουλτούρα, σε κάθε της μορφή, λέει ναι. Η λογική μου λέει όχι (το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι, που λέει και ο Λουντοβίκ απ’ τα Ανώγεια). Σίγουρα (λέξη-φετίχ κάθε ποδοσφαιριστού που σέβεται τον εαυτό του και μιλάει σε δημοσιογράφους, όπως το καμουτσίκι και το τσίγκινο βρακάκι για κάθε σαδομαζό, όπως η ιδρωμένη πατούσα για κάθε ποδολάγνο, όπως τα σιρόπια και τα εξωτικά φρούτα για τους ερωτοφαγάδες) ο καλλιτέχνης έχει γίνει κοινωνός της τέχνης των άλλων –όντας ταυτόχρονα «φιλότεχνο κοινό»-, την έχει αφομοιώσει και δημιουργεί ομορφιά. Ο φιλότεχνος αρκείται μόνο στο να κοινωνεί, να απολαμβάνει αυτή την ομορφιά. Και μπορεί άμα λάχει να ούμε να ζηλεύει τους ήχους, τις λέξεις, τις εικόνες. Μπορεί ενδεχομένως και να εμπνέεται απ’ όλα αυτά. Και να προσπαθεί, λίγο-πολύ μαϊμουδίζοντας, να δημιουργήσει ομορφιά κι αυτός. Έστω ότι αποδέχομαι τη γνωστή (άμα πας ταξίδι, να μου πάρεις μία) πίπα ότι ο φιλότεχνος μπορεί ανά πάσα στιγμή να γίνει καλλιτέχνης, ότι τεσπά οι καλλιτέχναι δεν είναι δα οι εκλεκτοί του Θεού ή των Μουσών ή εντέλει πλάσματα με διαφορετική αν όχι ανώτερη εγκεφαλική χημική σύνθεση απ’ τους μη καλλιτέχνες (κι ας έλεγε ό,τι παπαριά ήθελε ο Πλάτων, ας τους έστελνε και στην αρχαία Σιβηρία), αλλά, αν είναι έτσι, ειλικρινά πείτε μου, πότε ήταν η τελευταία φορά που εσείς δημιουργήσατε τέτοια ομορφιά σαν του Τζεημς Απόλο στο κάλεσμα των βιολιών; Εγώ πάντως, ομολογώ μετά πάσας, ασίστ και κάρφωμα στην αντίπαλη (αφού σε αρέσουν τρίποντα, πάω σε άλλη) μπασκέτα, ειλικρίνειας, πέρα από κάτι ύπουλες, απροσδόκητες πορδές, στον τομέα της ομορφιάς, της τέχνης, της δημιουργίας, δεν έχω κάτι περισσότερο να επιδείξω.

Read more...

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει
όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα,
έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.

Μιλάτε, δείχνετε πληγές, αλλόφρονες στους δρόμους.
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σαν σημαία
καρφώσατε σ’ εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα.
Η πρόγνωσή σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.

Εκεί, προσεκτικά σε μια γωνιά μαζεύω με τάξη,
φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο.
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω
με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω
με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω
όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.

Read more...

Bourgogne

Dans les vignobles, Bourgogne, 15 Novembre

Fixin, Bourgogne, 15 Novembre

Monthelie, Bourgogne, 14 Novembre


Les vignerons révolutionnaires, Bourgogne

Επεξήγηση: Το σύνθημα στον τοίχο δε γράφτηκε προφανώς από κάποιο καλλιεργητή αλλά μάλλον από τους χιλιάδες που συρρέουν στη Βουργουνδία για να δοκιμάσουν τα περιβόητα κρασία της. Ως κρασί του τριημέρου ψηφίστηκε ομόφωνα το Corton-Charlemagne Grand Cru. Οι τιμές του κυμαίνονται μεταξύ 61-165 ευρώ. Αν και λευκό, αγαπήθηκε φανατικά, όταν το δοκιμάσαμε σε αυτή την κάβα στο σατό του Corton. Φυσικά μείναμε στη δοκιμή, καθώς κανείς δεν είχε να διαθέσει 70 ευρώ για να το αγοράσει.

Read more...

Αρχή χωρίς τέλος

Ήταν Χριστούγεννα, το μόνο σίγουρο - να'ταν το 2000 ή το 2001, δε μπορώ να πω με βεβαιότητα. Κοιτάζω φωτογραφίες και προσπαθώ να συνδυάσω γεγονότα στο μυαλό μου, αλλά και πάλι...

Αλλά αυτά τα ίδια γεγονότα εν τέλει είναι που έχουν σημασία. Σ' αυτή τη μικρή πόλη περιτριγυρισμένη από βουνά που βρέθηκα εντελώς συμπτωματικά, με μια παρέα που μόνο από σύμπτωση τελικά δε διασπάρθηκε εν μία νυκτί. Τόσο ασύμβατη.

Εκεί όμως έτυχε (;) να βρίσκεται και ένας αγαπημένος φίλος, μόνιμος κάτοικος τότε, λόγω καταγωγής φυσικά. Ένας φίλος που μπορεί οι καιροί να φύγαν, κάποιες χαζοπαρεξηγήσεις να υποδαυλίσαν τη σχέση, αλλά το δώρο εκείνων των Χριστουγέννων δε θα το ξεχάσω.

Και ήταν δύσκολα Χριστούγεννα, δεν ξέρω αν φταίνε τα βουνά που δεν άφηναν καμιά ελπίδα διαφυγής, ο βαρύμαγκας της παρέας ή μάλλον ο χαμένος μεγάλος έρωτας που βρισκόταν θαμμένος σε κάθε σημείο της πόλης (πόσο τραγική ειρωνία αλήθεια τώρα πια!).

Μάλλον η συναισθηματική καταβύθιση που μας προσφέρουν κάποιοι ήχοι να μην είναι τόσο αποτέλεσμα της καλλιτεχνικής τους αξίας (αν υπάρχει κάποιο βαρόμετρο αντικειμενικής εκτίμησης αυτής της αξίας), αλλά, το κυριότερο, συνάρτηση των δικών μας συγκυριακών συναισθηματικών δαιδάλων. Έκτοτε τους Tindersticks τους κουβαλάω μέσα μου και αυτοί με κυριεύουν σε κάθε μου συναισθηματική ολίσθηση (χμ, πολύ συναίσθημα έχει πέσει σε μια παράγραφο και υπονομεύει την κυνική μου allure...).

Εντούτοις, καινούριο άλμπουμ για τους tindersticks, κι ας πούμε ότι αυτή είναι η μικρή μου αχίλλειος πτέρνα αγαπητέ. Αυτή η φωνή πάντα με κάνει να δακρύζω, νά, το παραδέχομαι, τί να κάνω;

Δε θα πρωτοτυπήσω, ένα από τα τόσο γνωστά και λατρεμένα...

Read more...

Παπαρίγιες 2

Μετά τις Παπαρίγιες Νο 1 αποφάσισα να επιστρέψω για το Σίκουελ.
Πάμε λοιπόν. Θα σας αντιγράψω τι είπε και θα κάνω και ένα σχόλιο. ΟΚ; Το κείμενο είναι απ' εδώ και απ' εδώ. Με bold τα σημεία που πρέπει να προσέξετε.

"Aπό το σκοπευτήριο της Καισαριανής, επέλεξε η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, να μιλήσει για τις "αντικομμουνιστικές" όπως τις χαρακτήρισε εκδηλώσεις στο Βερολίνο, με αφορμή τα 20 χρόνια από το γκρέμισμα του τείχους. Όπως τόνισε η κ. Παπαρήγα: "Νιώσαμε την ανάγκη σήμερα να βρεθούμε εδώ, σ’ αυτόν τον ιερό για το λαό τόπο, όπου Έλληνες παρέδωσαν στους Γερμανούς, κομμουνιστές πιστούς και αμετανόητους στην υπόθεση της λευτεριάς της πατρίδας, εν γνώσει του ότι θα εκτελεστούν ή, στην καλύτερη περίπτωση, ότι θα τους στείλουν στα γνωστά στρατόπεδα της Γερμανίας. Προτίμησαν νεκρούς τους αμετανόητους και μαχητικούς κομμουνιστές παρά ζωντανούς αγωνιστές για τη λευτεριά".

Σημείο Νο 1
Οι εκδηλώσεις ήταν μόνο αντικουμουνιστικές. Μόνο. Και επίσης: Μόνο κουμουνιστές ήσαν όσοι εκτελέστηκαν στην Καισαριανή. Βέέέέέέέβαια. Κανείς άλλος. Μόνο κουμουνιστές. Όσοι δε πρόλαβαν να διαγραφούν μάλλον.

Συνεχίζουμε:
"Νιώσαμε την ανάγκη να έρθουμε εδώ γιατί σήμερα στο Βερολίνο, η αφρόκρεμα των ιμπεριαλιστών και τα δευτεροκλασάτα στελέχη τους και οι σύμμαχοί τους - ανάμεσα σε αυτούς και ο Έλληνας πρωθυπουργός - πήγαν να γιορτάσουν την πτώση του τείχους. Πανηγυρίζουν και καταλαβαίνουμε γιατί πανηγυρίζουν. Γιατί γι’ αυτούς η ελευθερία και η δημοκρατία εμπεδώνονται πάνω σε μια ταξική εκμεταλλευτική κοινωνία. Γι’ αυτούς ελευθερία και δημοκρατία είναι να καταπατούνται τα δικαιώματα των λαών, να ληστεύουν την εργατική τάξη, να διαιρούν λαούς, να κατακερματίζουν ή βίαια να προσαρτούν κράτη. Γι’ αυτούς η ελευθερία και η δημοκρατία είναι συνώνυμες με τον πόλεμο του κεφαλαίου, αλλά και με τον πόλεμο με τα όπλα. Όλοι αυτοί που μαζεύονται στο Βερολίνο έχουν ξεχάσει τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις τους απέναντι στο τείχος που υψώνουν οι Ισραηλινοί μέσα στην Παλαιστίνη".

Σημείο Νο 2
Οκ εδώ έχει κάποιο δίκιο. Αν δε μιλούσε για το τείχος αλλά γενικά θα της έλεγα και μπράβο. Παμε στο ψητό:

«Το τείχος το επέβαλε ο ιμπεριαλισμός να υψωθεί και έγινε ακριβώς παραμονές, όταν τα ΝΑΤΟϊκά στρατεύματα απειλούσαν να εισβάλουν στο Βερολίνο, ιδιαίτερα βεβαίως στο ανατολικό Βερολίνο, στο έδαφος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Και ρωτάμε: Δεν είχε δικαίωμα ένας λαός, μια εξουσία εργατική ή η οποιαδήποτε κυβέρνηση να σεβαστεί τα σύνορά της και να υψώσει το τείχος μέσα στο έδαφός της; Σκεφθείτε αν μέσα στην Αθήνα είχαμε τρεις - τέσσερις δήμους που ανήκαν σε έναν στρατό Κατοχής, θα ήταν ελεύθερα, μπες βγες; Γιατί η Δυτική Γερμανία στην ουσία λειτουργούσε με το ΝΑΤΟ, με τους Αμερικανούς σαν στρατός Κατοχής. Απ’ τη μία μεριά ευθύνεται για τη διαίρεση της Γερμανίας και από την άλλη ήθελε τη βίαιη προσάρτησή της».

Σημείο 3
Μα την Παναγία δυσκολεύομαι να σχολιάσω. Δικαιολογεί δηλαδή το τείχος των Ισραηλινών που ανέφερε πιο πάνω; Αλλά θα μου πει όχι εκεί δεν ισχύει γιατί οι Παλαιστίνιοι δεν είναι στρατός κατοχής. Τότε όμως γιατί δεν είπε κάτι για την Κύπρο; Και εκεί υποτίθεται στρατός κατοχής υπάρχει. Αλλά η Κύπρος δεν είναι σοσιαλιστική άρα ότι κάνει δεν είναι σωστό ε; Από την άλλη πόσο σίγουρη είναι ότι το τείχος στήθηκε για να κρατήσει κάποιους έξω; Μήπως Αλέκα μου στήθηκε για να κρατήσει κάποιους μέσα; Τέτοιες μαλακίες κάνει μετά πλεξούδα ο κάθε Άδωνις.
Και πάμε για το κλείσιμο:
"Εμείς για άλλη μια φορά υπογραμμίζουμε ότι είμαστε με την πλευρά του σοσιαλισμού. Υπερασπιζόμαστε το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε για τη μεγάλη συνεισφορά του και στους λαούς που γνώρισαν το σοσιαλισμό και για την ανθρωπότητα. Και είχαμε το θάρρος και την τόλμη να βαθύνουμε και να αναδείξουμε τις αιτίες που οδήγησαν στην καπιταλιστική παλινόρθωση. Γι’ αυτό παλεύουμε με νύχια και με δόντια και δεν πρόκειται να παραιτηθούμε από την πάλη για το σοσιαλισμό, έναν σοσιαλισμό που στην Ελλάδα θα έχει όλα τα καλά του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε και βεβαίως θα ενσωματώσει τα διδάγματα από τις αρνητικές εμπειρίες. Αν νομίζουν αυτοί που μαζεύονται σήμερα στο Βερολίνο ότι οι λαοί θα συμφιλιωθούν με την ιμπεριαλιστική πραγματικότητα πέφτουν έξω. Αργά ή γρήγορα οι λαοί θα σηκωθούν πολύ ψηλά, ακόμα ψηλότερα απ’ ότι έγινε στον 20ο αιώνα".

Τώρα...σωθήκαμε Αλέκα...
Τώρα σωθήκαμε...

Read more...

Ουφ!

Αδρεναλίνη κανένας δε θα μείνει.
Πάρτε μια φώτο για αρχή, τραβηγμένη από κινητό όχι αηδίες:



Καιρό είχα να εμφανιστώ απ' εδώ και με πιάσαν οι νοσταλγίες, οι θυμοί που είμαι μακριά από την μπλογκόσφαιρα του Πάνω Κ. και διάφορα άλλα. Απλώς χωρίς να θέλω να δικαιολογηθώ τον τελευταίο καιρό τρέχω πολύ και είμαι συνήθως πτώμα ετούτη την ώρα. Πέρα από αυτό πολλά θα ήθελα να πω και εγώ για όσα γίνονται αλλά από την άλλη δε νομίζω ότι θα προσθέσω κάτι καινούργιο. Φανταστείτε ότι από τις φωτιές στην Αττική προσπαθώ να μπω μια μέρα εδώ και να σας δείξω με φώτο ποιόν έστειλε ο Αντ1 με πολύ θράσος στις φωτιές:
Ότι μου λείπει όμως η παρέα σας αυτό ναι.

Και για να καταλάβετε. Ξυπνάω στις 6.30-7.00 για να κάνω ένα ντούζ. Κάνω ένα καφέ τον πίνω με ένα τσιγάρο και ξυπνάμε τον μικρό παίκτη. Α!Φωτογραφία έχω καιρό να σας δώσω. Ε, θα σας δώσω:
Να τον ντύσεις, να του δώσεις το γάλα, να τον πείσεις ότι πρέπει να πάει παιδικό και φύγαμε. Εκεί φτάνω, ανάλογα με την κίνηση, περίπου στις 8:10- 8:15. Να αφήσω τον μικρό μέσα στα κλάματα να μου πουν οι παίκτριες τι θέλουν από τη ζωή μου (γιατί δεν τον κουρεύετε, βάλτε του άλλο παντελόνι κόψτε του την πιπίλα και λοιπές μαλακίες). Καρφί για τη δουλειά. Συσκεύασε, κανόνισε τι θα πάει που, μάλωσε με την παραγωγή γιατί ορισμένες φορές τον παίζει (ένας είναι αλλά πως ακούγεται αυτό το παραγωγή ε;) φύγε στους πελάτες άκου ότι μαλακία θες για τον εκτυπωτή τους και πάλι πίσω μίλα με τους άλλους που έχουν πρόβλημα συννενοήσου για τις επόμενες μέρες...όλα αυτά με μια ανάσα. Πήγε 5.30 φύγε στο σπίτι. Να φύγω να ψάξω παρκάρισμα να φτάσω στο σπίτι κατά τις 18.15. Νύχτα πάει τώρα το χειμώνα γαμώ το για να γυρίσω. Να φάω σαν τον Λούη (Χριστοδούλου) να αλλάξουμε τον παίκτη να παίξουμε λίγο και θα μπει για μπάνιο. Μετά θα δούμε λίγο Σρεκ, αυτοκίνητα, Νέμο και τέτοια (έχω μάθει απέξω ατάκες μιλάμε όπως:
"Μπορείς να το κάνεις μεζεδάκι"
"Τι λέτε παιδιά;Θα μου πηγαίνει το μπλέ της Ντινόκο;ΤΟ ΜΠΛΕ ΤΗΣ ΝΤΙΝΟΚΟ"
και άλλες).
Ο μικρός όταν έχει πάει στον παιδικό στις 9.00 κοιμάται. Σας πληροφορώ ότι 9.01 θέλω να πάω για ύπνο. Αλλά πρέπει να δω λίγο και την Άφρο. Να δούμε πως πήγε η μέρα μας. Να μιλήσουμε για ότι έχουμε να κάνουμε τις επόμενες ημέρες. Πάει 10.00 και πάω για ύπνο. Τις περισσότερες φορές κοιμάμαι μετά από τουλάχιστο μια ώρα. Πρέπει πρώτα να μου περάσει η υπερένταση της ημέρας. Όλα αυτά γίνονται όταν ο μικρός είναι εντάξει και δεν έχει λιώσει στις ιώσεις. Η μύτη είναι κλειστή και δε μπορεί να πάρει ανάσα. Ξυπνάει. Έχει φλέματα και βήχει. Ξυπνάει. Και όταν ξυπνάει πολλές φορές σπάν τα νεύρα του και όλη μέρα είναι γκρινιάρης. (Αχ μετεωρίτα μου εσύ έχεις δυο. Κάνε υπομονή γιατί η κατάσταση είναι απάλευτη. Εμείς κάναμε το εμβόλιο της απλής γρίπης και δείχνει να δουλεύει. Αν έχω νεώτερα θα σου πω)
Μέσα σε αυτόν τον πανικό είμαι τώρα τελευταία. Σκέφτομαι και διάφορα άλλα, προλαβαίνω, για ότι γίνεται. Αλλά δεν έχω κουράγιο σήμερα να τα αναλύσω. Σήμερα ήθελα απλώς να σας πω ότι τρέχω σα το Βέγγο και ότι μου λείπει η επαφή μαζί σας. Κατασκεύασα και το tovromiko.blogspot.com που όμως δε θέλει και πολύ σκέψη. Ένας τυφλοσούρτης είναι και τέλος.Πάντως δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να γυρνάς στο σπίτι σα σκατά από την κούραση και ο μικρός να σου δείχνει το νέο του κόλπο:
Να σου ανοίγει την πόρτα αυτός γιατί πλέον φτάνει, να φωνάζει από πριν ανοίξει "Να ο μπαμπας" και να πέφτει στην αγκαλιά σου.
Και για το τέλος ένα αναρχικό σύνθημα βγαλμένο από τη ζωή:

Read more...

Alice

Όταν πρωτοάκουσα την Alice Russell νόμισα ότι πίσω από αυτή τη φωνή κρυβόταν μια μαύρη παχουλούλα γυναίκα γύρω στο 1.70 το λιγότερο. Τελικά ένα ακόμα στερεότυπο καταρρίφθηκε, δείχνοντας ότι σόουλ και γκόσπελ τραγουδούν και μικροκαμωμένες λευκές Αγγλίδες, όπως πανκ μπορούν να τραγουδούν Έλληνες, μπάλκαν Γάλλοι και ρέγκε Γερμανοί. Η Άλις έπαιξε για δεύτερη φορά φέτος στο Παρίσι μαζί με την 8 μελή μπάντα της (ηλεκτρική, μπάσο, πλήκτρα, κρουστά, σαξόφωνο, τρομπέτα, τρομπόνι, βιολί) στο γεμάτο Bataclan. Το βίντεο είναι η λαϊβ στο Παρίσι διασκευή του Seven Nation Army με το οποίο πλάσαρα την Άλις στον ΠανωΚ. πριν καμία τριετία.

Alice-Russell - seven nation-army
envoyé par CoquineETCochone. -

• 2004 : Under The Munka Moon
• 2005 : My Favourite Letters
• 2006 : Under The Munka Moon II
• 2008 : Pot of gold

http://www.alicerussell.com/showscreen.php?site_id=46&screentype=site&screenid=46
http://www.myspace.com/alicerusselluk

Read more...