5 Σεπ 2007

"Και η άνοιξη μου πρόσφερε το φρικαλέο γέλιο του ηλίθιου"


Τότε που κόντευα να γίνω αιώνιος φοιτητής, είχα υιοθετήσει ένα μότο και το έλεγα σε οποιονδήποτε ενδιαφερόταν για την ακαδημαϊκή μου πρόοδο: Ναι, χρωστάω πολλά, αλλά δεν ανησυχώ, δεν ανησυχώ.
Ήμουν ο Πάνως και δεν ανησυχούσα καθόλου. Μέχρι που πήρα το πτυχίο.
Εκτοτε, κάθε μέρα ανησυχώ όλο και περισσότερο.

5 σχόλια:

espoir είπε...

Όταν κάνεις οικογένεια και παιδιά να δεις ...

ΠανωςΚ. είπε...

Ναι, ήδη κάνω τα πρώτα βήματα gia να δω περί τίνος πρόκειται, Espoir...

βα.αλ. είπε...

Εγώ έλεγα "Δε βαριέσαι και που θα το πάρω τι έγινε?" Ε το πήρα και μέχρι τώρα δεν έγινε και τίποτα.

ΠανωςΚ. είπε...

Μα τι λέτε Βααλ, έγινε και παράγινε στη δική μου περίπτωση... Αν και είναι ιστορία για ξεχωριστό ποστ, με έχουν ζαλίσει στην τωρινή δουλειά μου να με ρωτάνε αν είμαι φιλόλογος. Οταν του λέω ότι είμαι ιστορικός, απογοητεύονται. Από την άλλη ο ΑΣΕΠης δεν με βλέπει ως ιστορικό, αλλά ως φιλολογο...
Περισσότερα εν καιρώ ίσως επ' αυτού...

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Γενικώς, κάλλιο να χρωστάς παρά να σου χρωστάνε. Άμα χρωστάς, σε παίρνουν τηλέφωνο, ανησυχούν για την υγεία σου, νοιάζουνται εάν και πότε θα τους πλερώσεις. Άμα σου χρωστάνε, εξαφανίζουντε...