26 Νοε 2008

Πολλή κοινωνικοποίηση βρε παιδάκι μου!

Το κείμενο που ακολουθεί μπορείτε να το βρείτε ολόκληρο στο Adbusters. Ακολουθεί μια ψιλοαπόδοσή του -αρκετά περιληπτική και απολύτως ελεύθερη- ειδικά των σημείων όπου ένιωσα πως αυτά που γράφει η Κάρμεν Τζόι Κινγκ είναι πράγματα που έχουν απασχολήσει κι εμένα.

«Παράτησα το Facebook, τη στιγμή που η δημοτικότητά του έφτανε στα ύψη. Η αρχή του τέλους έφτασε, όταν ψάχνοντας να βρω κάποια γαμάτη ρήση κάποιου σπουδαίου μαλάκα, προκειμένου να τη χρησιμοποιήσω στο προφίλ μου, έπεσα πάνω σε μια ατάκα του Αριστοτέλη: Είμαστε αυτό που κάνουμε επανειλημμένως. Κι αμέσως έπεσα σε σκέψεις: Εφόσον σπαταλούσα το χρόνο μου αλλάζοντας τη φωτογραφία του προφίλ μου στο Facebook ή ψάχνοντας καμιά εξυπνάδα για να ανανεώσω το στάτους μου, κάνοντας διαρκώς έλεγχο μην τυχόν μ’ άφησε κανείς κάποιο μήνυμα, τι είμαι στην πραγματικότητα; Ένα ακόμη άτομο που επισκέπτεται ξανά και ξανά τις δικές του σκέψεις και τις δικές του φωτογραφίες; Μια εγωίστρια; Μια αυτομπανιστηρτζού;

Διαδικτυακή αυτοπροβολή
Δεν ήταν το ξόδεμα του χρόνου που με ενοχλούσε. Ήταν η ίδια η φύση της εμμονής μου, της αυτοεμμονής μου, για την ακρίβεια. Και για το λόγο αυτό, παράτησα το facebook.
Συχνά πυκνά κατά το παρελθόν τα συναισθήματά μου για το facebook αλλά και για τα υπόλοιπα απ’ τα λεγόμενα social networks πηγαινοέρχονταν από την αίσθηση της κοινότητας μέχρι την άβολη συνειδητοποίηση ότι όλα αυτά, τα μπλογκ, τα facebook, τα journals και τα προσωπικά διαδικτυακά προφίλ δεν είναι τίποτε άλλο από μια βαριά περίπτωση ναρκισσισμού.

Κοίταξε τον Σοπενάουερ, όχι τον ευατό σου!
Όσοι γεννήθηκαν τις δεκαετίες του ‘80 και του ‘90 αποτελούν τη “Γενιά του Εγώ” ή την “Κοίταξέ με γενιά”, άτομα τα οποία γαλουχήθηκαν με τους απλοϊκούς αμερικανικούς αφορισμούς του τύπου “Εκφράσου” και “Να είσαι ο εαυτός σου”. Οι λέξεις “εγώ, δικό μου, ο εαυτός μου” αντικαθιστούν τα τελευταία χρόνια τις λέξεις που προσδιορίζουν ένα σύνολο, όποιες κι αν είναι αυτές.
Ίσως τελικά όλα αυτά να είναι απλά ένας τρόπος για να ανακουφιστεί ο σύγχρονος άνθρωπος απ’ τις καθημερινές δυσκολίες. Όπως είχε πει κι ο Σοπενάουερ, ο σύγχρονος άνθρωπος είναι καταδικασμένος να αμφιταλαντεύεται αιώνια μεταξύ της δυστυχίας και της ανίας. Ισως για κάποιους η κυριακάτικη αργία, στο τέλος μιας εξουθενωτικής βδομάδας, μπορεί να αποτελέσει αφορμή για να συνειδητοποιήσουν πόσο κενή περιεχομένου είναι η ζωή όλων. Και τη στιγμή εκείνη, για να ξεχαστούν, θα ανανεώσουν το ηλεκτρονικό τους προφίλ σε κάποιο social network και θα νιώσουν καλύτερα…

Will you miss me when I'm gone
Σκεφτόμενη αυτά παράτησα το facebook. Αλλα κι αυτό δεν ήταν αρκετό. Αφού έσβησα το λογαριασμό μου, άρχισα να αναρωτιέμαι αν το παρατήρησε κανείς απ’ τους ηλεκτρονικούς μου φίλους. Συνεπώς μου είχε μείνει αρκετός ναρκισσισμός ακόμη: με προσέχει κανείς, θα λείψω σε κανέναν;».


17 σχόλια:

microminima είπε...

Ετοιμαζόμουν να γράψω για την αντίφαση του να καταγγέλλεις τα social networks εκ των έσω αλλά απ’ ότι διάβασα το Adbusters, πέρα από τη διαδικτυακή του μορφή, υπάρχει και ως έντυπο. Δεν ξέρω βέβαια αν το συγκεκριμένο κείμενο τυπώθηκε ποτέ.
Κατά τα λοιπά ούτε εμένα με λέει κάτι το facebook (δεν το έχω δοκιμάσει αλλά ούτε και σκοπεύω). Αλλά όχι και ναρκισσισμός το bloging. Έλεος

indictos είπε...

ΟΚ να πέσουμε στα χάπια τώρα ή να τα φάμε στους ψυχαναλυτές;

Μαλακίες.

Ότι κάνω το κάνω "επανειλημμένως".
επανειλημμένως ακούω μουσική
επανειλημμένως διαβάζω βιβλία
επανειλημμένως μαγειρεύω
επανειλημμένως πίνω
επανειλημμένως ντύνω, γδύνω, ξεσκατώνω και λέω παραμύθια στα παιδιά μου
επανειλημμένως παίζω μουσική (ντραμς)
επανειλημμένως ακούω Punk
επανειλημμένως βάζω μουσική σε μαγαζιά
επανειλημμένως βλέπω ταινίες
επανειλημμένως σκουπίζω, καθαρίζω
επανειλημμένως blogάρω
επανειλημμένως παίζω knighthood στο facebook.
επανειλημμένως δεν κοιμάμαι τα βράδια.
(όπου επανειλημμένως=κάθε μέρα πολλές φορές)

Ε λοιπόν δεν είμαι ούτε συγγραφέας ούτε μουσικός, ούτε αλκοολικός (χμ), ούτε κριτικός κινηματογράφου, ούτε πάνκης, ούτε καθαρίστρια, ούτε μάγειρας, ούτε Ιππότης, ούτε βρυκόλακας

Τι είμαι; (το άκουσα που κάποιος είπε "μαλάκας")
Άντε να πείς ότι είμαι πατέρας, άντε και λίγο Dj. Σιγά τα ωά.

Ίσως να φταίει που δεν γεννήθηκα στα 80ς ούτε στα 90ς (ούτε καν στα 70ς)

Go-Go είπε...

Εγώ νιώθω ότι όλη αυτή η ανάγκη για social networking, πέρα από την εγωκεντρική μας ανάγκη που καλύπτει, υποδηλώνει και το απίστευτο μέγεθος της μοναξιάς και του ανικανοποίητου που αισθάνεται ο σύγχρονος άνθρωπος.

Φυσικά και όλοι καταλαβαίνουν από που πηγάζει αυτό το ανικανοποίητο σε μια κοινωνία όπου τίποτε δεν είναι αρκετό: ούτε τα χρήματα, ούτε τα ρούχα, ούτε οι γκόμενες, ούτε τα ναρκωτικά, ούτε το ποτό, ούτε η μουσική που κατεβάζουμε και δεν προλαβαίνουμε ποτέ να ακούσουμε (εκτός ίσως από τον Πάνω το junkie).

Οι κυριακές πάντως και μένα είναι το χειρότερό μου εδώ και χρόνια...

Και γω το χρησιμοποιώ το facebook, αλλά σιχαίνομαι όλον αυτόν τον ακκισμό που διαχέεται στα περισσότερα προφίλ.

Μου θυμίζω εντούτοις τη μαμά μου που έβλεπε φανατικά "Λάμψη" (και τί άλλο θα έκανε μια νοικοκυρά 50 χρονών που είχε τελειώσει τις δουλειές του σπιτιού και έπινε τον καφέ της το απόγευμα; Σιγά μην έβλεπε Μπήλιω Τσουκαλά) αλλά κορόιδευε όλες τις ατάκες και τις εξωφρενικές εξελίξεις του σήριαλ...

Ούιιιιι

demetrat είπε...

πώς τόσβησες ορέ ;
γιατί το προσπαθώ και γώ , αλλά δεν το ξέρω πως δουλεύει .
δ

ΠανωςΚ. είπε...

Microminima, ο τρόπος με τον οποίο κάνει ο καθείς αυτό που κάνει ενδεχομένως να είναι ναρκιστιστικός, ακόμη και το μπλογκιγκ.

Ινδικτε, ούτε το ένα ούτε τ' αλλο. Το κείμενο το ποστάρισα αφενός γιατί όπως είπα κάποια απ' αυτά που γράφει έχουν περάσει κι απ' το δικό μυο το μυαλό και αφετέρου γιατί το βρήκα food for thought. Σαφώς η προσέγγισή σου είναι αυτή της απόλυτα ορθής και ψυχρής λογικής. Ισως να μη συμμερίζεσαι έστω στο ελάχιστο αυτά που γράφει η τύπισσα, γιατί όντως δεν είσαι κομμάτι αυτής της γενιάς, που πέρα απ' το "Εγω", ασχολείται πάρα πολύ και με την (ψευτό, τάχαμουδήθεν, ντεμέκ)αυτοψυχανάλυσή της, δηλαδή και πάλι με τον ευατό της, έστω και αντεστραμμένα, για να καταγγείλει αυτή την εσωστρέφεια και την αυτοαναφορικότητα.

GoGo, αυτό ακριβώς που λες: Οι περισσότεροι χρήστες του facebook, δηλαδή και εγώ, το χρησιμοποιούν, ωστόσο διατηρούν μια αφ' υψηλού στάση απέναντι του, του στιλ "τι μαλακία το φεησμπουκ". Είναι κι αυτη μια διέξοδος για το... οτιδήποτε του καθενός.

Δήμητρα, εγώ δεν το έσβησα. Η τύπισσα που έγραψε το κείμενο το 'σβησε. Ωστόσο αμα θες, να σου πω, διότι μια φορά τον έσβησα, μετά δεν άντεξα και τον επανεργοποίησα.

Γενικά, αυτό που εγώ πιστεύω, κι ίσως το είπα και πιο πανω, αλλα ας το πω ξεκάθαρα, είναι ότι ο ναρκισισμός υπάρχει, όχι μόνο στο facebook, αλλά και στα άλλα μέσα, όπως τα μπλογκ. Αλλά για αυτόν, δεν ευθύνεται το μέσο απαραίτητα, αλλά ο χρήστης. Και εντέλει αυτό το κείμενο δεν είχε κανέναν άλλο παραλήπτη, στο ζήτημα του ναρκισισμού τουλάχιστον, παρά μόνο εμένα...

demetrat είπε...

α γιατί έλεγε πάνως από κάτω.
Εμενα με καλυπτει ο ναρκισσισμός του μπλόγκ.
Αυτό το μαλακισμένο θέλω να σβήσω.Είναι πολύ κρυόκωλο, και δεν θέλω να μάθω να το δουλεύω.
Να με πεις πως το σβήνουνε οπωσδήποτε.

demetrat είπε...

γκό-γκό
θέλεις να σου πω ακριβώς τι θα μπορούσε να κάνει μιά νοικοκυρά 50 χρονών πίνοντας τον απογευματινό της καφέ; :)

δ

indictos είπε...

"Και εντέλει αυτό το κείμενο δεν είχε κανέναν άλλο παραλήπτη, στο ζήτημα του ναρκισισμού τουλάχιστον, παρά μόνο εμένα..."

Επειδή αυτό κατάλαβα και εγώ από την ανάρτηση και για να ΣΕ πω την αλήθεια περίμενα σαν επίλογο του ποστ κάτι στο στυλ "και εγώ τα παρατάω" τα πήρα λίγο στο κρανίο και γιαυτό άφησα αυτό το σχόλιο.
Το πνεύμα μου ήταν ότι για να πάρει κάποιος σοβαρά αυτό το κείμενο πρέπει να παίρνει πολύ σοβαρά αυτό που κάνει και κατ' επέκταση πολύ σοβαρά την ζωή του (πράγμα που είναι πολύ μακριά από την δική μου λογική)

Go-Go είπε...

Demetrat, υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να κάνουν οι νοικοκυρές 50 χρονών - φαντάζομαι. Όσες ξέρω εγώ όμως από τον οικογενειακό και γενικότερο φιλικό κύκλο, στον ελεύθερο χρόνο τους βλέπουν ακριβώς αυτό* τηλεόραση. Και επειδή εκείνη την ώρα τέτοια δείχνουν τα κανάλια (ή τις άθλιες ριαλιτοψυχορραγικές εκπομπές)...
Πάντως ποίηση δε διαβάζουν. Ούτε σερφάρουν ή μπλογκάρουν.

Για πε παρόλα αυτά, τί κάνουν; Άμα είναι γαργαλιστικό ψήνομαι να δώσω καμιά ιδέα

demetrat είπε...

χμμμ.
Λες ε;πως δε διαβάζουν ποίηση και δε σερφάρουν ε;
τσου.
δε σ' λέω.Να ψηθείς γιά να μάθ΄ς να τα σφάζεις όλα.
δ

Go-Go είπε...

Είσαι χειρότερη από τον Πάνω, αυτό λέω. Στη Γκεστάπο εκπαιδευτήκατε και οι δύο; Αν και αυτός, άμα τον πιάσεις στο μπουρου μπουρου τα ξερνάει όλα γιατί βαριέται να σ'ακούει.

demetrat είπε...

χε χε, αυτός είναι καλός,είναι γούτσου-γούτσου.Εγώ είμαι εντελώς φρουλάιν.
δ

ΠανωςΚ. είπε...

Ινδικτε, μπα, δεν τα παρατάω. Απλά ενίοτε διαπράττω το αμάρτημα της σοβαροφάνειας, γαμώ την τρέλα μου.

Δημητρα και Go-Go, να σας φερω και κάνα καφεδάκι μήπως;

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

ΠανωΚάτε: αγάπα τον Σοπενάουερ ως σευατόν!

ΠανωςΚ. είπε...

Με αγαπώ, με αγαπώ,
γιατί είμαι πολύ παιδί,
ψηλό, γαλανομάτικο και ξανθό!

MenieK είπε...

πριν από 3 (ολογράφως τρεις) ώρες μπήκα να δω το blog μου. Εδώ και τρεις ώρες που ανακάλυψα ότι από το μετρητή μπορώ να δω ποιος με είδε και από πού μπήκε έχω που χαζεύω παλιά μου ποστ και σχόλια... αν αυτό δεν είναι αυτισμός τι είναι?
Και στο καπάκι μπαίνω σε σένα και διαβάζω το κείμενο. Είμαι στο τσακ...

ΠανωςΚ. είπε...

Μη Μενιέκ! Μη!
Αμα τα παρατήσεις εσύ, μα τω Κοκορέτσι, θα τα παρατήσω κιεγώ!