1 Απρ 2011

Νέα πνευματική ελίτ

Μια φορά κι έναν καιρό ένας γνωστός μου αλλά όχι γνωστός συγγραφέας, δεν έχει σημασία ποιος, αποκάλεσε έναν γνωστό αλλά όχι γνωστό μου συγγραφέα, δεν έχει σημασία ποιον, γουρούνι των γραμμάτων, που τσαλαβουτά στο βούρκο της ελληνικής λογοτεχνίας.
Νωρίτερα σήμερα μού υπεδείχθη, εν είδει ιστολογικού σημειωματος, το οποίο στοχαζόταν πάνω στα βάσανα της γραφής, το ηλεπόνημα μιας άγνωστής μου, η οποία απεδείχθη γνωστή (αν όχι κάτι παραπάνω) ενός γνωστού της υποδείξασας σ' εμέ το σημείωμα, τον οποίον, παρότι έχουμε κοινούς γνωστούς, προσωπικά γνωρίζω μόνον μέσω του όχι και τόσο γνωστού εξαιρετικού λογοτεχνικού πονήματός του.
Κύκλους ανάγνωσης κάνουμε ως αναγνώστες μεταξύ γνωστών αγνώστων και αγνώστων γνωστών, εναλλασόμενοι σε ρόλους, διαγκωνιζόμενοι σε εφευρετικότητα, ευφυολογία, παραδοξότητα, αιρετικότητα, νεοκουλτουροκαταρίαση και μεταμοντέρνο αυτοσαρκασμό.
Βάζουν τα δυνατά τους με τα γραπτά τους να είναι και να δείχνουν έξυνποι, καλλιεργημένοι, ευφυείς κάνοντας αναφορές και κλεισίματα του ματιού (αυτή η διακειμενικότητα που 'χουμε ξαναπεί) σε άλλους έξυπνους, καλλιεργημένους, ευφυείς. Κανείς (λίγοι;) δεν αναδεικνύει τη βλακεία (του) μέσα απ' τη γραφή. Αλλωστε η εποχή μας ένα μόνο πράγμα δεν αντέχει: τη βλακεία (την αποτυχία, την έλλειψη φιλοδοξίας, την απουσία στόχων).
Κανείς συγγραφέας, γνωστός ή άγνωστος, δεν είναι πραγματικός. Όπως οι λογοτεχνικοί ήρωες είναι δικά τους δημιουργήματα, έτσι κι οι συγγραφείς είναι αποκύημα της φαντασίας του αναγνώστη.
Νομίζω πως το ίδιο ισχύει και για τους ιστολόγους.

6 σχόλια:

δύτης των νιπτήρων είπε...

ουχ... για ποιον χτυπά η καμπάνα;

ΠανωςΚ είπε...

Για μένα, μάλλον, Δύτη.
Αλλωστε αποτελώ τ' αγαπημένο μου θέμα!

Raggedy Man είπε...

Χμμμμ... Συμφωνώ... Και νομίζω είναι το καλύτερο κείμενο που 'χω διαβάσει για τη φάση "μας"...

Go-Go είπε...

Ναι, ναι, από τη διακειμενικότητα, στην αυτο-αναφορικότητα.

Τώρα, για το αν και πόσο η εποχή μας δεν αντέχει τη βλακεία... είναι που την τρώει κάθε μέρα πρωί βράδυ και βαρέθηκε.

ΠανωςΚ είπε...

Raggedy Man, thanx. Εδώ και καιρό έχω πει ότι αυτό http://killingindiemusic.blogspot.com/2010/05/national-high-violet.html είναι το καλύτερο γραφτό που έχω διαβάσει για τον αγαπημένο μου περσινό δίσκο. Δεν σου κάνω πλάκα, έχω και στοιχεία: http://thenwesatonourownstar.blogspot.com/2010/11/to.html :p

Go-Go αυτοαναφορικότητα; Τώώώώρα; Ήδη από το 2007 τα 'χω πει. Δες (μα τι ψωνάρα είμαι χριστέ μου) http://panokato.blogspot.com/2007/01/avant-garde-remix.html

MenieK είπε...

ο Ντεριντά σας χαιρετά