21 Δεκ 2009

Γαλλική λογοτεχνία, κάλαντα,
το βεσέ του Αμαντέους
και ιρλανδέζικη φολκ

Και όμως, παρά τις περί του αντιθέτου προσδοκίες, ένα βιβλίο με τον εμπνευσμένο τίτλο “H βιομηχανία του σεξ και της ψαροκροκέτας*, το οποίο περιλαμβάνει εξίσου εμπνευσμένους τίτλους κεφαλαίων όπως “Χώσε την κεραία στον κώλο μου” και “Η αφόδευση της σφυρίδας”, μπορεί εντέλει να αποδειχτεί κακό. Ουδέν κακόν βιβλίον όμως αμπιγέζ καλού. Χάρη στο βιβλίο αυτό, κατάφερα να δώσω απάντηση σε ένα ερώτημα που κοντά ένα χρόνο τώρα, από το ταξίδι μου στη Βιέννη δηλαδή, με απασχολούσε και δεν με άφηνε να κοιμηθώ τα βράδια.

Κι εξηγούμαι:

Δεν γνωρίζω αν στο 14ο διαμέρισμα του Παρισιού υπάρχει όντως ένα -ας το πούμε εναλλακτικό- μπαρ με όνομα “Μότσαρτ”. Ο φίλος μου ο Σαλαδίνος δεν με πήγε εκεί πέρα, πράγμα το οποίο μπορεί να σημαίνει τα εξής: είτε πρόκειται για αποκύημα της συγγραφικής φαντασίας, είτε ότι ο Σαλαδίνος δεν το 'χει μάθει ακομη, είτε ότι δεν τη βρίσκει με κοπρο-ουρολαγνεία. Στο κεφάλαιο “Η αφόδευση της σφυρίδας” του προαναφερθέντος βιβλίου ο ξάδερφος Γιαν, ιδιοκτήτης σεξ σοπ ες Παρισίους, οδηγεί τις δύο δίδυμες και πρόθυμες να γνωρίσουν κάθε πλευρά του ερωτισμού εξαδέρφες του στο εν λόγω μπαρ. Στην είσοδο παίρνουν τα απαραίτητα εξαρτήματα: πάνες βρακάκια... Παραμέσα οι θαμώνες βρίσκουν ταυτόχρονα ανακούφιση και ηδονή με το να... Τεσπά, δεν έχει σημασία. Αλλο είναι το θέμα μας. Καθότι είμαι φιλοπερίεργος, κίνκιος και έχω κι έναν άλφα κιτρινισμό μέσα μου, άσχετον εντούτοις με τα ούρα, απορούσα γιατί το μαγαζί λέγεται Μότσαρτ. Τι σχέση είχε ο μεγάλος μουσουργός με όλα αυτά;

Η ταινιάρα τού Μίλος Φόρμαν σχετικώς με τον βίον του καλλιτέχνου είχε εγκαίρως ξεκαθαρίσει τας λανθασμένας εντυπώσεις ότι ο κύριος Μότσαρτ ήτο ο κύριος που τραγουδούσε το “Αμαντέους, Αμαντέους, ροκ μι Αμαντέους”. Ωστόσο επρόκειτο για μια πολύ πανκ ροκ για την εποχή της προσωπικότητα, η ταινία το ξεκαθάριζε αυτό. Η αλήθεια είναι, λοιπόν, κατά πάσα πιθανότητα μάλιστα αρκετά διαδεδομένη, πως ο Αμαντέους ήτο ολίγον... σκατιάρης, τουλάχιστον αυτό επιβεβαιώνει η αλληλογραφία του με την Μαριά Αννα Θέκλα Μότζαρτ, τη σκατούλα ξαδερφούλα του. Και όχι μόνον αυτό. Εχει συνθέσει κι ένα canon, κανόνα ντε, δηλαδής ένα αντιστικτικής μορφής κομμάτι μέσα στο οποίο διάφορα όργανα ή φωνές παίζουν την ίδια μελωδία, αλλά ξεκινούν σε διαφορετικό χρόνο, με τίτλο “Γλείψε μου τον κώλο”, ντεμέκ για τα παρτάκια με το παρεάκι του. Οταν ο Αμαντέους απεβίωσε, η συζυγός του παρέδωσε τα επίμαχα χειρόγραφα, μεταξύ άλλων, σε κάτι εκδότες, πολύ καθωσπρέπει κυρίους, που Κύριος οίδε ότι ουδέν οίδε για ποιον λόγο αποφάσισαν να αλλάξουν τον τίτλο από “Γλείψε μου τον κώλο” σε “Ας χαρούμε λοιπόν”, σε μια παραλλαγή των παραδοσιακών γερμανικών καλάντων.




Μετά απ' όλα αυτά, πλέον δεν απορώ γιατί όσα εδέσματα είχα δοκιμάσει στο φημισμένο καφέ Μότσαρτ της Βιέννης είχαν σκατά
γεύση .




Κι ένα ενδιαφέρον trivia να το ξέρετε άμα ποτέ μπει ως ερώτηση στο τρίβιαλ περσούτ: Οι Pogues, τους οποίους μόλις ακούσαμε στο πιο πάνω βίντεο σε ένα τραγούδι που μπορεί να χαρακτηριστεί "κάλαντα της ποπ κουλτουρας", αρχικά λέει είχαν ονομαστεί Pogue Mahone, το οποίο στα ιρλανδέζικα σημαίνει "Φίλα μου τον κώλο"... Σύμπτωση; Είδατε πώς όλα δένονται γλυκά;


* Είναι πολύ πιθανό να βρείτε και μια άλλη έκδοση του βιβλίου, μεταγενέστερη ή προγενέστερη, δεν γνωρίζω, με ελαφρώς διαφορετικό τίτλο: "Η βιομηχανία του σεξ και του τηγανητού ψαριού".

4 σχόλια:

metewritis είπε...

Μωρέ πολύ χορταστικό post! Και βόλτα στη Βιέννη μας πήγες-φυσικά στην αρχή, δυσκολεύτηκα για μια ακόμη φορά να καταλάβω αν μιλάς σοβαρά ή αν κάνεις πλάκα... τέλος πάντων... λογοτεχνικώς την κοπρολαγ΄νεία την έχω γνωρίσει με τον Πασκάλ Μπρικνέρ αλλά δεν έδινε και ανατριχιαστικές λεπτομέρειες! Και κάτι άλλο, λίγο άσχετο, αλλά για να δεις πως συνεχίζει να δένει το πράμα. Σαν σήμερα πέθανε ο Τζόε Στράμερ. Που σίγουρα θα τον γούσταρες! Ε, λοιπόν, ο Τζόε έπαιζε ΚΑΙ στους Pogues.

Δε με λες. Το fairytale το ξέρω, σούπερ. Αυτή η τύπισσα είναι η ίδια που λέει το Ιn these shoes??
Είναι δυνατόν να είναι η ίδια και να έχει τόσο αλλαγμένη φωνή; Τέλος πάντων, πα να φύγω, σε ζάλισα, γειααααα!

ΠανωςΚ. είπε...

Μετεωρίτα,
πάντα κάνω πλάκα με σοβαρό ύφος.
Ο Μπρ...Μπρ...Μπρρρρρικνέρ (μπρρρρ) δεν με άρεσε. Αλλά ήμανε μικρός.

Οσο για τον Τζόε, εννοείται πως όλα δένουν. Τα ρέουν και συρρέουν και συνδέουν.
Οσο για την τύπισσα, την συμπαθέστατη Κίρσι Μακόλ, ναι είναι η ίδια. Προσωπικά της έχω μια αδυναμία. Δυστυχώς είχε πολύ φριχτό όσο και άδικο τέλος.
Δες http://en.wikipedia.org/wiki/Kirsty_MacColl

αρσεν είπε...

ταινιάρα ο amadeus ε? κι εμένα μ αρεσε κάποτε, ταυτιζόμουν με το σαλιέρι, χο χο. επίσης ο ραφαηλίδης έχει γράψει πως αυτή η ταινία είναι άθλια για εναν δυο άκυρους λόγους που δεν τους θυμάμαι, κι έτσι πρωτοδιαπίστωσα ότι οι κριτικοί μπορεί να είναι πολύ μπαρουφολόγοι

metewritis είπε...

Καλησπέρα και χρόνια πολλά!
Μαύρισα. Μπήκα και διάβασα το πως πέθανε και μ' έπιασε η ψυχή μου. Φωνάρα! Να σου πω την αλήθεια, μόνο από αυτά τα 2 κομμάτια την ήξερα και αναρωτιόμουν αν ήταν η ίδια, μου φαινόταν πολύ διαφορετική η φωνή της. Τέλος πάντων. Ο Μπρικνέρ... έχει καραδιαφημιστεί και το έργο του είναι μάλλον αντάξιο της φήμης του. Πρόσφατα διάβασα τον "μικρό μου αντρούλη" (σε μιάμιση μέρα) και απογοητεύτηκα, ήταν πολύ μέτριο. Το "Θείο Βρέφος" με άρεσε και το "ποιος από τους 2 επινόησε τον άλλον"-αλλά μην τρελαθούμε κιόλας. Ξανα-τέλος-πάντων. Προσπαθώ να συνέλθω από το οικογενειακό τραπέζι, μπρρρρ. Πάω να πιω τον τρίτο κατάμαυρο καφέ και να συλλογιστώ αν πρέπει να ανάψω τσιγάρο ή όχι. Το έχω μειώσει ΠΑΡΑ πολύ. Προσπαθώ..

ΕΥΧΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ, ΠΑΙΔΕΣ, ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ!