Αδερφέ το ποτήρι μου είναι άδειο! Να το γεμίσουμε λίγο θάνατο;

Στο εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου του "Ο γιος που δεν θα θέλατε να έχετε", ο Κώστας Κοντοδήμος (πάλι αυτός; ναι, πάλι, γούστο μου καπέλο μου και καουμποηλίκι μου) μεταξύ αλλων αναρωτιέται τι θα απομείνει στο μέλλον απ' το πολιτισμό "μας" (τα εισαγωγικά στο "μας" τα βάζω γιατί είναι μια μεγάάάλη συζήτηση κατά πόσο νιώθω ότι είναι δικός μου ο οποιοσδήποτε πολιτισμός, πολλώ δε μάλλον ο ελληνικός). Και γράφει:

Τα μόνα που στα χρόνια τους θα ακούγονται θα είναι τα τραγούδια μας. Αυτά που σήμερα σιγοτραγουδάμε μποτιλιαρισμένοι στα αυτοκίνητα, αυτά θα μπουν, ως τα γλυκά μας έλκη, στα μουσεία του μέλλοντος. Αυτά τα ίδια που ακούμε να μας τρομάζουν μόλις ξυπνήσουμε κάθε πρωί.

Στη σελίδα 56, η αμερικανίδα Φελίσια μόλις έχει ξυπνήσει σε κάποιο σπίτι. Από κάπου πιο μέσα ακούει ενα καζανάκι, ένα φτέρνισμα κι ένα ραδιόφωνο στο τέρμα να παίζει κάποιο τραγούδι με καψούρικους στίχους. Και σκέφτεται:

Οι Έλληνες ακούνε περίεργα τραγούδια, λυπημένα πάντα, ακόμα και το πρωί. Ισως για αυτό δεν μιλάνε πολύ όταν ξυπνάνε. Προπονούνται στη λύπη.

Με τις όποιες επιφυλάξεις και τις όποιες ενστάσεις που μπορεί να έχω (που τις έχω δηλαδή) απέναντι στην εξίσωση Ελληνας = Πόνος, το θυμήθηκα αυτό το απόσπασμα, γιατί σήμερα το πρωί που ξύπνησα με τσάκωσα να τραγουδάω το τραγουδάκι που ακολουθεί, τον τραγουδιστή του οποίου, παρότι τον καιρό της "Ρόζας" και των "Λαδάδικων" ούτε που ήθελα να τον ακούω, εκτιμώ ιδιαίτερα. Και το συγκεκριμένο κομμάτι, ας το παραδεχτώ επιτέλους, είναι απ' τα αγαπημένα μου. Θεωρώ ότι αποτελεί την κορυφή ενός τριγώνου, μαζί με το Brother my cup is empty του Νικολάκη του Σπηλιά και το 100 years των Cure...

Στήλη μόδας

Πριν από λίγο διάβασα αυτό το ποστ στου Εξόριστου στο Βερολίνο. Και θυμήθηκα ότι χτες-προχτές διάβαζα το Harper's Bazaar, τεύχος Οκτωβρίου 2008, και στάθηκα αφενός στη συνέντευξη της Ουμα Θέρμαν αφετέρου στη σελίδα 72, όπου γινόταν αναφορά μεταξύ άλλων στις φετινές τάσεις της μόδας και στο φθινοπωρινό σόου του Μαρκ Γιάκομπς ή Τζέικομπς(;) ("αυτή η σεζόν δεν ανήκει στις σεξοβόμβες. Οι φετινές τάσεις απορρίπτουν τα προκλητικά σύνολα και ευνοούν τις ασυνήθιστες φόρμες και τα υπερπολυτελή υφάσματα"). Πέρα αυτών των συνταρακτικών εξελίξεων, την προσοχή μου τράβηξε μια φωτογραφία απ' το σόου του Γιάκομπς ή Τζέικομπς(;): Πίσω απ' τα δύο μοντέλα στην πασαρέλα, υπήρχε μία σκηνή, με τρεις τύπους σκυφτούς στις κιθάρες τους και στη μέση μια αιθέρια ξανθιά πολυαγαπημένη ύπαρξη να επιδίδεται στον γνωστό χορό της (κάτι μεταξύ πόγκο και πιρουέτας). Η Κιμ Γκόρντον και οι Σόνικ Γιουθ. Ορίστε το σόου του Μαρκ Γιάκομπς ή Τζέικομπς(;) (ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω -ή κάπως έτσι, οι δοτικές δεν μου πάνε, προτιμώ να παίρνω απ' το να δίνω- σύμφωνα με το Harper's Bazaar μπορεί να έχει σταματήσει το κλάμπιγκ αλλά δεν ξεχνά τις παλιές του συνήθειες και για αυτό κάλεσε, λέει, τους Σόνικ Γιουθ να ντύσουν μουσικά το σόου του...).

Οι εξελίξεις είναι ωστόσο καταιγιστικές και με αναγκάζουν να κάνω ένα UPDATE: Διάβασα στον Ομπζέρβερ (ναι, εκτός από Εσπρέσο, Χαρπερζ Μπαζάρ, διαβάζω και Ομπζέρβερ και δεν με αρέσει ο κιμάς) ότι ο μόδιστρος Γιάκομπς ή Τζέικομπς ή Μάρκος Ιακώβου, τεσπά, έχει παλαιόθεν θερμή σχέση με την Ηχητική Νεολαία, όντας πρωταγωνιστής και μακρυμάλλης, μαζί με την Κλοέ Σοβινί, στο Sugar Kane που ακολουθάει...

Everything you know is wrong: Το μπλογκ που σας κάνει σοφότερους με πλήθος άχρηστων πληροφοριών (ρε για την τιμή της αμόλυβδης θα μας πεις τίποτε;)

Όταν η πόλη ομορφαίνει...

Επέστρεψα άρρωστος εχτές απ' το ταξίδι μου και δεν πρόσεξα ότι η πόλη είχε ομορφύνει. Τώρα που βγήκα έναν περίπατο (προτεινόμενη αγαπημένη διαδρομή: Ολύμπου, Αρμενοπούλου, Ροτόντα και πίσω πάλι) πρόσεξα πόσο έχει ομορφύνει η Θεσσαλονίκη και βλαστήμησα που δεν είχα πάρει τη φωτογραφική μηχανή μαζί μου να απαθανατίσω το καινούργιο της κόσμημα. Εχουν γεμίσει οι τοίχοι από δαύτο. Ευτυχώς, το βρήκα αναρτημένο και στο ίντερνετ. Ιδού:


Μπράβο στη Φάμπρικα Υφανέτ, καταπληκτική η αφίσα (από αισθητικής και όχι μόνον απόψεως...)