Κάτι μικρό, παλιό που με στοιχειώνει*

Τα δάκρυα έτρωγαν κομμάτι καθώς έτρεχα το ποτάμι του ωραιότερου παστίτσιου στον κόσμο. Αργότερα, τριφτός στο νεροχύτη, έσκυβα με μανία το ταψί, να θυμηθώ τα καμένα λύπη και με λίπη καθάρισα εκείνον τον συμμαθητή, που σε μια σπάνια εκ μέρους μου πράξη βίας, με παρόμοια μανία, τού είχα τρίψει την κεφαλή στο σχολικό καλοριφέρ. Την επόμενη μέρα δεν ήρθε σχολείο και πήγα σπίτι του να του διευθύνω φόβο αποβάλλοντας συγγνώμη αν το ζητούσε στον λεγάμενο.

(Βασικά πρόκειται για μια ηλίθια ιστορία, πολύ βαρετή, αν στην έλεγα κανονικά). 

* μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι

Εχω ένα πρόβλημα

Τόσες μυθιστορηματικές (και μη) λέσχες και δεν ξέρω σε ποιαν να γίνω μέλος:

Στη λέσχη της αυτοκτονίας; Μπα, δεν είδατε τι συνεχίζουν να τραβάνε και μετά θάνατον οι αυτόχειρες στα χέρια των διαφόρων αναλυτών, ψυχολόγων, δημοσιογράφων, ακτιβιστών;

Στη λέσχη του Τσίρκα; Μπα, ο φίλος μου ο Θωμάς λέει ότι είμαι μεν για το τσίρκο, αλλά δεν κάνει -λέει- πληθυντικό "τσίρκα", αρα πώς μπορώ να γίνω μέλος μιας λέσχης που δεν υπάρχει;

Στη λέσχη του Δάντη; Τι έγινε; Παράτησε την κόλαση κι άνοιξε λέσχη; Ασε που προτιμώ τον Χατζηγιάννη.

Των παράξενων επαγγελμάτων; Ενδιαφέρον αλλά για την ώρα είμαι άνεργος. (Μήτσο, ευχαριστώ!)

Των αθεράπευτα αισιόδοξων; Σε καμία περίπτωση, τι είμαι; κάνας χαζοχαρούμενος συνασπισμένος;

Των γονεοκτόνων; Πλάκα κάνεις τώρα; Σεχίδης μόνο ένας!

Των νέων πιανιστών; Οχι, όχι, όχι, πόσο πιο φλώρος δηλαδή; 

Των ανομολόγητων πόθων; Αυτό με αρέσει. Αλλά ίσως προκαλέσει μπλεξίματα με τις διάφορες αιθέριες υπάρξεις στις οποίες θα εξομολογηθώ τους πόθους μου. 

Των χασιστών; Ε όχι δα. Πήρα πτυχίο, δεν είμαι πια αριστεριστής φοιτητής.

Της χαράς και της τύχης; Σε καμία περίπτωση: είμαι ένας γκαντέμης emo.

Στη φιλοσοφική λέσχη της Κυριακής; Μοιράζουνε και αντίδωρο στο τέλος;

Στη λέσχη της Τρίτης; Δεν μ' αρέσει η Αγκάθα, ευχαριστώ πολύ.

Στη λέσχη Μπίλντεμπεργκ; Μετά χαράς, αλλά, προειδοποιώ, είμαι φτωχός.

Των τιποτένιων; Αυτή μου ταιριάζει.

Υπάρχει βεβαίως και η γνωστή μαρξιστική άποψη: Δεν μπορώ να ανήκω σε μια λέσχη που καταδέχεται να έχει μέλος κάποιον σαν και μένα.

Κατηγορηματική διάψευση

Ανω Ηλιούπολη Θεσνίκης, δεκαετία '80, αλάνες, ανοικοδόμηση, Μακρυγιάννη, Νικομηδείας, Πολυτεχνείου, Αγιος Κωνσταντίνος. Καφετερίες (τις λέγαμε τότε), ντισκοτέκ, μπουγάτσα στον Σερραίο, σουβλάκια σε κάθε γωνία, βιοτεχνίες φασόν στα ημιυπόγεια, ταπετσαρίες αυτοκινήτων, παραπέρα εργαστήριο αποκλειστικής κατασκευής πιάτων για σπάσιμο στα νυχτερινά κέντρα, είδη προικός, μπουτίκ, γραφεία τελετών, ωδικά πτηνά, ουφάδικα, μπιλιαρδάδικα. Κατά βάση εργατική περιοχή με αυξανόμενη τότε τάση μικροαστισμού αλλά και νεοπλουτισμού. Οι μπαμπάδες νωρίς το πρωί για δουλειά, ο ένας πίσω από τον άλλο, καλημέρα, το πρώτο τσιγάρο κατεβαίνοντας τις σκάλες, επιστροφή τα μεσημέρια, άλλος στις 3, άλλος στις 4, άλλος στις 5, ανάλογα με τις υπερωρίες, τα αυτοκίνητα το ένα πίσω από το άλλο: ζάσταβα, φοξβάγκεν, ασκόνα, έβλεπες και καμιά μπεμβέ. Και οι μανάδες, όσες δούλευαν, όλες με το ίδιο σουλούπι, ταλαιπωρημένες, ξεκινούσαν με τα πόδια μπουλούκια από το καπνομάγαζο του Μιχαηλίδη για να σκορπίσουνε  στα στενά της Ηλιούπολης. Δεν παίρνανε το λεωφορείο, γιατί βρομάμε καπνά, λέγανε, και μαλώνει ο οδηγός. Μετραγαμε κάθε καλοκαίρι πόσα παγωτά και πόσα μπάνια είχαμε κάνει. Πάντα έβγαινα τελευταίος. Αργότερα μπουφάν φλάη φορεμένα ανάποδα, πειραγμένα μηχανάκια, μαγκιές και αλητεία, λίγα πρεζάκια, φαντάσματα στην πλατεία. Περιουσίες που χάθηκαν στον τζόγο, οικογενειακά δράματα κρυμμένα σε κάθε δυάρι με ακάλυπτο. Του τάδε ο μπαμπάς βούτηξε στο κενό απ' την ταράτσα, δεν τού βγήκε μια επιχειρηματική κίνηση, του δείνα ο μπαμπάς είναι ΠΑΣΟΚ και τον έδωσε ο βουλευτής δουλειά καλή σε τράπεζα ταμίας. Διαψευσθείσες προσδοκίες: Η Α, ωραίο κορμί, που θα γινόταν αεροσυνοδός, εχει δική της μπουτίκ, τα κουτσοκαταφέρνει, η Σ είχε ανοίξει τη δικιά της λίγο πιο πάνω, στη γωνία, την έχει κλείσει πολλά χρόνια τώρα, ο Π που θα γινότανε ροκ σταρ, άνεργος, στα 35 του ζήτημα να 'χει κολλήσει λίγα ένσημα, η Κ που μπήκε πρώτη Νομική Κομοτηνής αλλά δεν την στείλαν οι δικοί της και την στεφανώσανε νωρίς, κι η Θ, μικροπαντρεμένη κι αυτή, δική της επιλογή, βρήκε νέο δυνάστη τον άντρα της για να γλιτώσει απ' τον παλιό, τον πατέρα της, η Ν, που θα γινόταν διακοσμήτρια, τελικά σερβιτόρα και ταμίας στο σουπερμάρκετ, ο Γ που θα γινόταν στέλεχος στη μουσική βιομηχανία, πήρε την επιχείρηση του μπαμπά του, δουλειά σίγουρη, στρωμένη, βαρετή.
Κι όλα αυτά μάγκα μου γίνανε προ κρίσης. Σκέψου τώρα. Σκέψου στο μέλλον. Δεν ξέρω αν με πιάνεις, ελπίζω πως ναι.