Ο φαλλός της γης

Της απassholeσης άρτι απορριφθείς, από το πάρτι αποπεμφθείς, γαλλιστί ερωτηθείς για το Σαββατοκύριακό μου και μη ενθυμισθείς (κάποιος φιλόλογος κάπου κλαίει, σάμπως είμαι διορθωτής;) πώς και πού πήγανε οι μέρες, πώς πέρασα τον χρόνο τον χαμένο, αν τον δεις πέστου τον έχω γραμμένο, μη μου κάνει τον ψαγμένο, και πώς το λεν αυτό στα γαλλικά; ρώτησα την Κολέτ, À la recherche du temps perdu. Αποσκοπών να γράψω για το γραφείο ερευνών του Ντετέκτιβ Πουστ όστις αναθετείς έναντι παχυλέας αμοιβής πολλών ευρών μπας και βρων ποιοι τον τρων τον χαμένο χρόνο, και σεξιστικό και μαλακία, σκεφτόμουνα τις λέξεις φαλλός, φαλουάρ, φέηλιουρ, φαλλός σαν λέμε πέος, φαλουάρ θα πει πρέπει, φέηλιουρ η αποτυχία και assφαλλοίς οδήγηση τι να ‘ναι άραγε; Εσύ δεν το καταλαβαίνεις, κι όμως μόλις σου είπα πώς περνάω, αν είμαι καλά, τα νέα της δουλειάς, αν προοδεύω στα γαλλικά, ότι θα καθίσω πίσω απ’ το βολάν και θα επιταχύνω, θα επιταχύνω, θα επειταχύνω κι έπειτα θα χύνω. Μαλακίες, δηλαδή.
You met me at a very strange time in my life.

Μισώ τον συμπότη που θυμάται*

Σήμερον, μία σταγόνα αλκοόλ στη βροχή αποκαλύψεων για το σκάνδαλο του Πανωπαιδίου (ή μήπως Πανωπεδίου; αλίμονο, όπως και στο γνωστό σκάνδαλο της μονής, αδυνατώ να αποφασίσω αν μιλάμε για παιδιά ή για πεδία, δόξης λαμπρά): μετά τον τερματοφύλακα-γιατρό, μετά τον σε κάποιους γνωστό ποιητή-τραγουδιστή, εχτές ηρθε στο φως της δημοσιότητας η ύπαρξη, κατόπιν δικής του κυνικής δημόσιας ομολογίας, του συγγραφέα-μπουζουκτσή!

Είναι καλό να δίνεις στον εαυτό σου και μια δεύτερη διάσταση, μια δεύτερη ευκαιρία - επί παραδείγματι οι περισσότεροι συγγραφείς, παλιότερα, ήταν και δημοσιογράφοι, τα δε "μπλοκάκια" ρεπόρτερς, κατά τη διαδικασία έναρξης επαγγέλματος, δηλώνουν επάγγελμα "συγγραφεύς", για να γλιτώνουν την καταβολή ΦΠΑ. Οι περισσότεροι εξ αυτών, είτε των δημοσιογράφων που δηλώνουν συγγραφείς, είτε των συγγραφέων που δηλώνουν δημοσιογράφοι, τυγχάνουν ή καταλήγουν αλκοολικοί.
Αλκοολικός δημοσιογράφος και συγγραφέας ήταν κι ο Τσάρλς Τζάκσον, αλκοολικός συγγραφέας είναι και ο ήρωάς του, Ντον Μπέρναμ, στο Χαμένο Σαββατοκύριακο, το οποίο έχει γυρίσει σε ταινία ο Μπίλι Γουάιλντερ. Χαμένο Σαββατοκύριακο, Lost Weekend στα αγγλικά, δεν είναι ακριβώς το τρελό γουίκεντ στου Μπέρνι, αλλά μια περίοδος ασωτίας, βουτιάς στο αλκοόλ και σε λοιπές ακολασίες. Συνήθως η φράση συναντάται στους τίτλους των ταμπλόιντ σχετικά με τον πολυτάραχο βίο διαφόρων σελέμπριτιζ. Ψάχνοντας περισσότερα για την καταγωγή της φράσης γέλασα πολύ όταν διαπίστωσα ότι το συγκεκριμένο μυθιστόρημα στην Ελλάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ερατώ - σκέφτηκα αμέσως "λογοπαίγνιο: εκδόσεις Ξερατώ, πόσο ταιριαστό για τον μέθυσο". Γέλασα επίσης διαπιστώνοντας ότι είναι πια εξαντλημένο, όπως εξαντλημένος ένιωθα κι εγώ μετά το πρόσφατο δικό μου Χαμένο Σαββατοκύριακο, μαζί με τον Χι τον Ξηροκάρπιο. Κι επειδή γέλασα πολύ με όλα αυτά, είπα να τα γράψω να γελάσουν κι άλλοι, αλλά τώρα δεν τα βρίσκω αστεία. Τι να πω, μάλλον μεθυσμένος θα ήμουν όταν τα σκέφτηκα.

* Σιγά μην το σκεφτόμουν μόνος μου αυτό - κλεμμένο είναι απ' το βιβλίο του Κ.Παπαγιώργη "Περί μέθης". Πρόκειται για μετάφραση του "Μισέω μνάμονα συμπόταν", φράση που έγραψε ο Λουκιανός, όχι Κηλαηδόνης, χαζούλη.

Έγκλημα και αναρχία

Μοιάζαμε κι υποθέτω πως όντως ήμασταν αστείοι: δύο τριανταπεντάρηδηες που κρατούσαν με τα δυο τους χέρια το ίδιο βιβλίο τραβολογώντας το, ωρυόμενοι «θα στο πάρω» - «δεν το θέλω» - «σκάσε βρε μαλάκα, θα στο πάρω» - «μα δεν το θέλω, βρε γελοίε, βάλτο πίσω στο ράφι» - «σκάσε μπύθο, θα στο πάρω».

Ε τελικά μού το πήρε. Δώρο. Στο βιβλίο του Τσέζαρε Λομπρόζο αναφέρομαι, «οι Αναρχικοί» (εκδ. Ισνάφι), όπου ο συγγραφέας προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα: είναι ο αναρχικός εκ γενετής εγκληματίας ή μήπως ο εκ γενετής εγκληματίας είναι εν δυνάμει αναρχικός; Επίσης: μήπως είσαι άσχημος ή και αριστερόχειρας; Μπας κι έχεις κάνα βαθούλωμα πίσω από το ινιακό σου οστό; Μήπως τα γένια σου είναι αραιά, τα αυτιά σου καμπυλωτά, η μύτη σου στραβή; Ε, για ψάξου λίγο, τράβα στον ψυχαναλυτή ή ακόμη καλύτερα στον πασχοαναλυτή που λέγαμε στο προπροηγούμενο ποστ, διότι δυστυχώς, και στο λέω με πόνο καρδίας, υπάρχει σοβαρή περίπτωση να είσαι αναρχικός ή εγκληματίας, κατά πάσα πιθανότητα και τα δυο μαζί.
Είναι αλήθεια ότι έστω και προσωρινά ανησύχησα και για μένα τον ίδιο, αμφέβαλα για το είναι μου, ένεκα το φαίνεσθαί μου, βλέπετε. Όμως, ευτυχώς εγώ δεν έχω τατουάζ (και να τα ακούνε αυτά διάφοροι τατου-μάνιαξ εδώ τριγύρω…). Διότι για τα τατουάζ γράφει ο Λομπρόζο: «σε μια διαδήλωση αυτόπτης μάρτυρας παρατήρησε μεγάλο αριθμό ανθρώπων με τατουάζ που πάει να πει εγκληματίες. Εχουν, έγραφε, καρδιές, νεκροκεφαλές, κόκαλα χιαστί στη ράχη του χεριού, άγκυρες και κεντήματα. Είδα ένα δάφνινο στεφάνι στο μέτωπο ενός νεαρού και σε ένα άλλο τη φράση I Love You».
Ο συγγραφέας (εν έτει 1894!), φωτισμένος, ευτυχώς προτείνει δραστικά μέτρα για την αντιμετώπιση του "εσωτερικού εχθρού". Διεθνή αστυνομική συνεργασία, δημόσια διαπόμπευση των συλληφθέντων αναρχικών, επιστημονική μελέτη της κληρονομικότητας τους (δεν έχει ανακαλυφτεί ακόμη το DΝΑ), στενή συνεργασία δημοσιογράφων, κράτους και αστυνομίας σε θέματα πολιτικής βίας, ειδικά δικαστήρια χωρίς την παρουσία ενόρκων και τις αυστηρότερες ποινές που προβλέπει ο νόμος, ψυχολογικοποίηση των κινήτρων τους (παιδιά από διαλυμένες οικογένειες, ναρκομανείς) ώστε να υπάρχει αποπολιτικοποίηση των δράσεων τους, οργάνωση των νομοταγών πολιτών -με τη συνδρομή της αστυνομίας- για τη διάλυση των αναρχικών συγκεντρώσεων.
Αθλιότητες που ευτυχώς δε συμβαίνουν σήμερα...