Στην πολυκατοικία της Λαϊκής εντούτοις Μεγαλοαστικής Δεξιάς

Η Λαϊκή εντούτοις Μεγαλοαστική Δεξιά (στο εξής ΛΜΔ) είναι μια γνωστή μου καμιά σαράντα χρόνια μεγαλύτερη από μένα. Η ΛΜΔ πρόσφατα ανακάλυψε, για την ακρίβεια απ' την ημέρα της εκλογικής νίκης του ΠΑΣΟΚ, ότι τα πράγματα είναι δύσκολα, ότι υπάρχει οικονομική κρίση και ότι ο κόσμος ζορίζεται. Βέβαια ομολογεί πως τα δύο τελευταία χρόνια της νεοδημοκράτικης διακυβέρνησης οι δουλειές είχαν κόψει και υπήρχε μια κρίση στην αγορά, αλλά στα όρια του φυσιολογικού, διότι φρόντιζε να κρατάει τα μπόσικα ο Καραμανλής. Η ΛΜΔ έχει δύο εγγόνια, που ακόμη μπουσουλάνε, και στο άκουσμα του ονόματος Καραμανλής, σαν να τούς πάτησαν το κουμπί με μια φωνή, φώναξαν "Ζήτω, ζήτω, ο Καραμανλής". Η ΛΜΔ είναι αναντάμ παπαντάμ δεξιά γιατί οι κομμουνισταί σκοτώσαν τον μπαμπά της ή τον παππού της στον εμφύλιο και δεν αντέχει καθόλου τους αριστερούς και ειδικά τους πασόκους. Η ΛΜΔ φοβάται για το αύριο το δικό της, των παιδιών της και της χώρας. Δεν εγκρίνει κανένα απ' τα κυβερνητικά μέτρα, εκτός απ' τα μέτρα που αφορούν τους δημόσιους υπαλλήλους, τα οποία θεωρεί δίκαια, διότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι πάρα πολλοί και πάρα πολύ τεμπέληδες. Η ΛΜΔ πιστεύει ότι επί Καραμανλή κανείς δεν έκλεψε τίποτε, κανένα σκάνδαλο δεν συνέβη, κι αν συνέβη τέλος πάντων κάτι, δεν φταίει ο Καραμανλής, που είναι αθώος σαν λευκή περιστέρα, και όπως και να 'χει τα οικονομικά σκάνδαλα επί ΝΔ είναι σίγουρα πολύ μικρότερα απ' αυτά που θα συμβούν επί ΠΑΣΟΚ. Η ΛΜΔ θεωρεί απαράδεκτο το μεταναστευτικό νόμο του ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο γιατί είναι ψηφοθηρικός, αλλά γιατί θα βάλει όλους αυτούς τους ξένους, που 'χουν διαλύσει τα πάντα στη χώρα μας, να κάνουν κουμάντο στο δικό μας σπίτι, για να διώξουν τον κύριο Παπαγεωργόπουλο απ' τη δημαρχία. Η ΛΜΔ τώρα τελευταία βλέπει μια εκπομπή στο Σκάι που της αρέσει πολύ, την Ελληνοφρένεια. Η ΛΜΔ, παρότι δεν αντέχει την αριστερά, πιστεύει ότι η μόνη λύση για τη χώρα είναι μια κυβέρνηση συνεργασίας, ακόμη και με την Παπαρήγα, την οποία τώρα τελευταία τη βρίσκει πολύ σωστή σε αυτά που λέει, ακόμη και με τον ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα που 'χει κόψει τα πολλά-πολλά με το ΠΑΣΟΚ έχει αρχίσει κι αυτός να τα λέει σωστά. Η ΛΜΔ έχει καταλάβει από καιρό τι καπνό φουμάρω, αλλά με συμπαθεί. Βλέπεις, καλύτερο και πιο συνεπή νοικάρη από μένα δεν είχε ποτέ. Τσέπωσε το ενοίκιο, με κέρασε τρία σοκολατάκια, μου 'δωσε χίλιες ευχές και πήγα στο καλό. Για την ακρίβεια, πήγα στο σπίτι κι έγραψα αυτό που τώρα διαβάζεις. Ελπίζω η ΛΜΔ να μη διαβάζει ιστολόγια, γιατί φοβάμαι ότι, μετά απ' αυτο, μπορεί και να θελήσει να μου κάνει έξωση.



YΓ. Δεν μπορούσα να σκεφτώ καλύτερο τραγούδι με τη λέξη Right απ' αυτό... Κλασικό.

Η Μοναστηρίου να 'ναι καλά

Δεν υπάρχει πιο θλιβερός και πιο θλιμμένος δρόμος απ’ την οδό Μοναστηρίου, στη Θεσσαλονίκη, η ώρα τέσσερις και μισή το απόγεμα, όταν ο άνεμος φυσάει κόντρα μανιασμένα και το δεξί πεζοδρόμιο είναι λουσμένο στο εκτυφλωτικό φως του ήλιου, ενώ τ’ αριστερό πεζοδρόμιο βυθίζεται στην παγερή σκιά, και πάνε κι έρχονται άνθρωποι απ’ αυτούς που τους λέμε λαϊκούς, και ξερακιανά πρεζάκια, και δημοτικόμπατσοι, τροχόμπατσοι, δελτόμπατσοι, και Κινέζοι φορτωμένοι διάφορα κινέζικα απ’ την Τσάινα τάουν, σακούλες τρεις φορές το μπόι τους, και τρέντι φοιτητάκια με λάπτοπ και γυαλιά ηλίου, που μόλις βγήκαν απ’ τον Σταθμό, και βιαστικοί ταξιτζήδες που κάνουν στάση στου θείου Βάνια για μπουγάτσα - καφέ σε πλαστικό, και απορημένοι τουρίστες που κοιτάζουν τριγύρω αυτό το χάλι, τις αρχαιοελληνοπρεπέστατες λαμαρίνες απ' τα εργοτάξια του μετρό, την απερίγραπτη ασχήμια, με ύφος γουάτ δε φακ εμ άη ντούιγκ χίαρ, και μύγες που κάθονται και τις βαράνε οι μαγαζάτορες στα καταστήματα με τα στρατιωτικά είδη, που κάνουν κάλυψη - απόκρυψη πίσω απ’ τα έργα του μετρό, και πιο πέρα, στα παρκάκια Αναγεννήσεως με Μοναστηρίου, στη διασταύρωση, δεκάδες, ενίοτε και εκατοντάδες φαινομενικά αργόσχολοι μετανάστες αράζουν ολημερίς σε κάτι θλιβερά γκρίζα χορτάρια σε κάτι πάρκα ντεμέκ, καπνίζουνε καθισμένοι σε στάση «βαθύ κάθισμα», που ποτέ μου δεν την άντεχα, ούτε όταν στο σχολείο μας τη βάζανε στη γυμναστική, και δεν υπάρχει πιο θλιβερό συναίσθημα απ’ την φριχτή υποψία ότι ίσως τελικά να μην μπορέσει να ξεφύγεις απ’ αυτόν τον πιο θλιμμένο δρόμο του κόσμου, οδός Μοναστηρίου, ώρα πέντε παρά, άντε καλή δουλειά.

E, μας τα 'πρηξες... (τσουρέκια μας τα 'κανες)

Σκεφτόμουν και τώρα το γράφω -μία, ίσως η μοναδική, επιτυχία του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος είναι ότι έπεισε, μέσω του φοβερού "Σκέφτομαι και Γράφω", όλα τα ελληνόπουλα ότι μπορούν και αξίζει να καταγράφουν ό,τι μαλακία περάσει απ' το μυαλό τους, ουσιαστικά προλειαίνοντας το έδαφος για τις ορδές σημερινών ιστολογων που σκέφτονται και γράφουν, που νιώθουν και γράφουν, που ζουν και γράφουν και λοιπά κουραφέξαλα, μην στύβεις τζάμπα το μυαλουδάκι σου να καταλάβεις τι σκατά εννοώ, τίποτε δεν εννοώ, αυτές είναι απλώς λέξεις για να γεμίσει η ανάρτηση, διότι ετούτη η ανάρτηση, ούτως ή άλλως, έτσι όπως την σκεφτόμουν πριν αρχίσω να τη γράφω ήταν αρκετά μικρή, κλείνει η παρένθεση επιτέλους- ότι θα ήθελα να φτιάξω ένα ξεχωριστό ιστολόγιο στο οποίο θα αναρτώ μόνο μικρά αποσπάσματα από βιβλία που διαβάζω και με αρέσουν, ξέρεις με τον ίδιο τρόπο που άλλοι υπογραμμίζουν τα σημεία που τους κάνουν εντύπωση, συνήθεια τρομερά εκνευριστική κατά τη γνώμη μου, ίσως όσο εκνευριστική είναι και η δική μου, να γράφω αναρτήσεις με λόγια των άλλων, αλλά δεν βαριέσαι, άλλο ήθελα να πω, πως ωστόσο φοβάμαι πως έχω ήδη αρκετά κατακερματίσει τη διαδικτυακή μου περσόνα, κι αυτά τα κέρματα, ξέρεις, όταν τα τρως κατακέφαλα πονάνε, οπότε, για πολλοστή φορά, αν δεν βαριέσαι, διάβασε αυτό το όχι εκτελεστικό απόσπασμα απ' το "Εκτός Πραγματικότητας" του Πιερ Μερό -τι; πάλι αυτό και αυτός; ναι, πάλι, είναι μια καλή ευκαιρία να αυνανιστώ λινκάροντας προν τον ίδιο μου τον εαυτό...

Οι μυθικοι ισχυροί. Που χορεύουν μέσα στις εκπληκτικές τους βίλες. Εκείνοι που έχουν τις χαλυβουργίες. Που μας στέλνουν τρυφερά στο θάνατο, μέσα στα εργοστάσια ή στα στρατόπεδα. [...] Που συγκροτούν τεράστια λαϊκά μέτωπα. Που πληρώνουν κολοσσιαίες εισφορές και σας το λένε για να το ξέρετε. Που έχουν θορυβώδεις αγωνίες. [...] Επιπλέον έχουν επινοήσει το σφάλμα. Το σφάλμα επιτρέπει τη διαίρεση του κόσμου στα δύο: δικαστές -ελάχιστοι- και ένοχοι -αμέτρητοι.