Ενα τουίτ σε επιμήκυνση

Μία απ' τις μεγαλύτερες ήττες που έχουν φάει οι έλληνες μπλόγκερ -κι ας μην το ξέρουν, ας μην το παραδέχονται- οφείλεται σε αυτογκόλ. Παλιά διαδίδανε μεταξύ τους κείμενα άλλων μπλόγκερ, τα συζητούσαν, διαφωνούσαν, καβγαδίζανε, μπαζάρανε κείμενα του φούφουτου, του μίτζουρα, του χλιμίτζουρα, του ποκοπίκου, του φιρφιρίκου, της σάρας, της μάρας, μέχρι που ήρθε και το κακό συναπάντημα, όπου κακό συναπάντημα οι λογής λογής επώνυμες πένες (δημοσιογραφικές, συνήθως, οι οποίες φιλοξενούνται είτε στις ονλάιν εκδόσεις των εφημερίδων είτε σε νέα εγχειρήματα με παλιά συστατικά, κυρίως τηλεοπτικά, βλέπε protagon) και ξάφνου οι μπλόγκερ μπαζάρουν, τουιτάρουν, κάνουν σέαρ και λάικ (μαζικά) ό,τι πει η χι επώνυμη πένα, αποδεχόμενοι με τον τρόπο αυτό -ακόμη κι αν προσπαθούν να την απορρίψουν- την πραγματικότητα έτσι όπως την ορίζει η επώνυμη πένα.
Είναι φορές που νομίζω ότι τον κάθε Πάσχο οι ίδιοι οι μπλόγκερ τον κάνανε αυτό που είναι σήμερα. Κι αυτό, όπως λέμε είς άπταιστον τουιτερικήν, είναι #fail.

Με αφορμή 160 σελίδες χωρίς λόγο ύπαρξης

Μέσα μου καθημερινά συγκρούονται ο ελιτιστής με τον λαϊκιστή.

Τον τελευταίο καιρό όλο και συχνότερα υπερισχύει ο λαϊκιστής.

Λένε ότι όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες κλέβουν ασύστολα. Αλλά ακόμη κι αυτό, βραδερφέ, προϋποθέτει ως βασική προϋπόθεση τη δημιουργία - δεν αρκεί δηλαδή να λες "μου αρέσουν οι Τζόι Ντιβίζιον" αλλά πρέπει να γράψεις και τραγούδια που θυμίζουν τους Τζόι Ντιβίζιον, ομοίως, στην περίπτωση της συγγραφής, χρειάζεται να γράψεις κάτι, όχι απλώς να μυξοκλαίς μεθυσμένος πάνω απ' το χαρτί λέγοντας "τότε που ημασταν νέοι, και όμορφοι και στα οδοφράγματα εγω και.... (και αραδιάζεις καμιά δεκαπενταριά ονόματα φίλων σου) ακούγαμε Μπομπ Ντίλαν και Λέοναρντ Κοέν και διαβάζαμε αποσπάσματα απ' τον Οδυσσέα του Τζόις στα μπιστρό του Παρισιού και το φθινόπωρο φανταζε τόσο όμορφο, στα γαλάζια καστανωπά ξανθά σου μάτια, κι ήταν η ζωή μας σκηνές από ταινία του Γκοντάρ και σου χάρισα ένα βιλίο του Φιτζέραλντ, μου χάρισες ένα πανάκριβο ουίσκι, που το ήπιαμε μαζί, και τα άπαντα του Μπρετόν" - ε όχι, αυτό δεν είναι λογοτεχνία, δεν είναι καν "κλέβω τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες", απλώς είναι λίστες (όχι πολυ διαφορετικές από αυτές που κάνουμε πριν πάμε στο σουπερμάρκετ), παράθεση αριστουργημάτων της τέχνης με σκοπό το τίποτά σου να κλέψει λίγη απ' τη λάμψη τους, όμως όχι, δεν αρκεί να διαβάσεις Σελίν για να γίνεις Σελίν, ούτε να πίνεις πολύ για να γίνεις Μπουκόφσκι, διότι τα μεθύσια σου, αντίθετα με του Χανκ, είναι πάντα τόσο δαντελένια, δεν περιλαμβάνουν ποτέ ξερατά, λιποθυμίες, διάρροιες, όχι, διότι οι ευτυχείς λίγοι σαν και σένα όλα ξέρουν να τα κάνουν καλύτερα: να πίνουν, να μεθάνε, να γαμάνε, να αγαπάνε, να ζουν εντέλει καλύτερα απ' την πλέμπα, απ' τους αδαείς πολλούς που -για φαντάσου!- κι αυτοί πίνουν, κι αυτοί μεθάνε, κι αυτοί γαμάνε, κι αυτοί αγαπάνε, κι αυτοί ζουν, κι αυτοί κάποιους καλλιτέχνες εκτιμάνε, αλλά δεν θεωρούν ότι κάνουν δα και τίποτε σημαντικό, δεν διαλαλούν τα μεθύσια, τα γαμήσια τους, ούτε εκδίδονται εν είδει μυθιστορήματος/αφηγήματος οι λίστες με τα αγαπημένα τους τραγούδια, βιβλία, φιλμ, και, στην τελική, αφού απευθύνεσαι μόνο σε μια φαντασιακή ελίτ, ρε μεγάλε, γιατί μπαίνεις στον κόπο και εκδίδεσαι; Κάντα μια εκτύπωση και μοίρασέ τα στους ομοίους σου.

Μέρες αηδίας

O κεντρικός χαρακτήρας της "Βλακείας του έρωτα" του Βίλχελμ Γκενατσίνο ασκεί ένα πάρα πολύ ενδιαφέρον επάγγελμα - είναι ελεύθερος αποκαλυπτής, όχι πανανθρώπινος αποκαλυπτής, όχι φονταμενταλιστής, αλλά πολιτισμικός αποκαλυπτής, ένας ρεβιζιονιστής της προόδου, ενας συντηρητικός των αισθήσεων. Ο κος Μπλάουλ, γνωστός του, ασκεί ένα ακόμη πιο ενδιαφέρον επάγγελμα - είναι επιστήμων του νου με ειδίκευση στη ρητορική της ευτυχίας στις αγγελίες γάμων του Διαφωτισμου. Ο κος Μπλάουλ επιδίδεται στον εξής αγώνα: να επιτραπεί σε υπαλλήλους και εργάτες να παίρνουν κάθε μήνα τουλάχιστον μια ελεύθερη μέρα αηδίας [...] να μένουν μια μέρα μακριά απ' τη δουλειά τους, χωρίς ανακοινώσεις, αιτιολογίες, όταν νιώσουν ξαφνικά αηδία, είτε για την εταιρεία τους, είτε για έναν συνάδελφο, είτε για τον ίδιο τους τον εαυτό, είτε για οτιδήποτε. Μια ελεύθερη ημέρα αηδίας θα βοηθήσει να συνέλθουμε χωρίς να χρειαστεί να το βάλουμε στα πόδια.
Δεν ξέρω τι πιστεύει ο γερμανός Βιλ. Γκενατσίνο για την κα Μέρκελ, το ΔΝΤ, την οικονομική κρίση, τις PIGS.
Ωστόσο τέτοια, καθ' όλα έλλογα αιτήματα, φαντάζουν στην ελληνική μνημονιακή πραγματικότητα ως ουτοπίες του χειρίστου είδους.