O Θεός, ο Φιντέλ, ο Μονταλμπάν

Τα ειδησεογραφικά ρεπορτάζ τους τελευταίους μήνες αναφέρουν όλο και συχνότερα ότι ο Φιντέλ Κάστρο είναι βαριά άρρωστος και ότι η κατάστασή του είναι κρίσιμη. Αν αυτό αληθεύει, τότε μάλλον η Κ. -και μαζί της κι εγώ- δεν θα προλάβει ποτέ να δει από κοντά τη φιντελική Κούβα. Πέρυσι τέτοιες ημέρες περίπου ανάρρωνα στο 424 ΓΣΝ. Εκεί μου δόθηκε η ευκαιρία να ταξιδέψω μονταλμπανικά ως την Άβανα, την περίοδο που είχε ανοίξει τις πόρτες της στον καθολικισμό και ανέμενε την επίσκεψη του πάπα, έτσι όπως την περιέγραψε –με εξαντλητικές λεπτομέρειες είναι η αλήθεια- ο ευρισκόμενος εκεί Μονταλμπάν.

Ένα ενδεικτικό απόσπασμα:

"Κάποτε ένας Αμερικανός πρόεδρος ανέθεσε σ' έναν πράκτορα της CIA να κάνει μια επιτόπια μελέτη της κουβανέζικης επανάστασης. Μετά από καιρό ο πράκτορας στέλνει σαστισμένος την εξής αναφορά: “Κύριε Πρόεδρε, δεν υπάρχει ανεργία αλλά κανείς δεν δουλεύει. Κανείς δεν δουλεύει αλλά σύμφωνα με τις στατιστικές εκπληρώνονται όλοι οι παραγωγικοί στόχοι. Εκπληρώνονται όλοι οι παραγωγικοί στόχοι αλλά δεν βρίσκεις τίποτα στα καταστήματα. Δεν βρίσκεις τίποτα στα καταστήματα αλλά όλοι τρώνε. Όλοι τρώνε αλλά επίσης όλοι παραπονιούνται διαρκώς ότι δεν υπάρχουν τρόφιμα. Ο κόσμος παραπονιέται διαρκώς αλλά όλοι πάνε στην Πλατεία της Επανάστασης και ζητωκραυγάζουν υπέρ του Φιδέλ. Κύριε Πρόεδρε, έχουμε όλα τα στοιχεία αλλά κανένα συμπέρασμα”".

Φραπελιά και τσιγάρο

Θέλει, λέει, η Ε.Ε. να απαγορεύσει το κάπνισμα σε όλους τους δημόσιους χώρους. Προσωπικά το βρίσκω ελπιδοφόρο αυτό. Γιατί προφανώς όλο και κάτι θα γλιτώσει από τη λαίλαπα των ιδιωτικοποιήσεων...

ΥΓ. Όσοι απολαμβάνουν το τσιγαράκι τους με μια φραπελιά δεν διατρέχουν κανέναν απολύτως κίνδυνο... Ρωτήστε και τη Δρούζα!

ΑΝΑΣΑΙΝΟΝΤΑΣ...

Πιστεύω πως όλοι σας, λίγο – πολύ, έχετε ακούσει για τους δύο απεργούς πείνας, τον Ταράσιο Ζαντορόζνι και τον Γεράσιμο Κυριακόπουλο που συνελήφθησαν τον περασμένο Μάιο την ημέρα της πορείας του Κοινωνικού Φόρουμ στην Αθήνα. Ο πρώτος απεργεί απ’ τις 29-11-2006 και ο δεύτερος απ’ τις 15-12-2006. Ο εισαγγελέας μόλις απέρριψε για τρίτη φορά την αίτηση αποφυλάκισής τους, ενώ οι γιατροί και οι δικηγόροι τους τονίζουν καθημερινώς την δραματική κατάσταση στην οποία έχουν πλέον περιέλθει, μιας και αρνούνται ακόμα και την λήψη βιταμινών. Μόνιμες εγκεφαλικές βλάβες, αναπηρία, κλονισμός του νευρικού τους συστήματος και απώλεια του ήπατος και των νεφρών, είναι για τους περισσότερους άλλη μια αρμαθιασμένη λίστα ιατρικών παθήσεων. Γι’ αυτούς όμως, είναι μια επερχόμενη, ζοφερή πραγματικότητα.
Δεν θέλω να σταθώ τόσο στα γεγονότα. Για το κράτος εξάλλου, η βία, η εκδίκηση, ο φόβος, η «συμμόρφωση» και ο εγκλεισμός είναι μερικά απ’ τα ζωτικά και ειδοποιά στοιχεία που επιβεβαιώνουν την ύπαρξή του. Ο Φουκώ είναι σαφώς ο πλέον αρμόδιος για να σας επιλύσει τυχόν αμφιβολίες. Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι ανεξάρτητα απ’ την έκνομη ή όχι δραστηριότητά τους, ανεξάρτητα απ’ το αν είναι καλά παιδιά ή τα μεγαλύτερα κοπρόσκυλα, δεν παύουν να είναι δύο νέοι άνθρωποι που θυσιάζουν τη ζωή τους διεκδικώντας τα αυτονόητα: Μια δίκαιη δίκη. Μια δίκη που ακόμα δεν έχει πραγματοποιηθεί. Και μια συμπαράσταση. Μια συμπαράσταση σ’ ένα στοιχειώδες και δημοκρατικό δικαίωμα, ένα δικαίωμα που μας αφορά όλους: Το δικαίωμα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Γι’ αυτό καλοί μου bloggers, θα ήτανε απίστευτα λυσιτελές να χαλαρώναμε λιγάκι, να προσγειωνόμασταν καμιά φορά στην γήινη πραγματικότητα, να χαμηλώναμε την μύτη και να σταματούσαμε να αρθρογραφούμε με κύριο στόχο (κάποιες φορές) την πόζα, τον ναρκισσισμό, και την αυτοπώληση. Στην τελική, επειδή μας δίνονται οι δυνατότητες της προβολής και της έκφρασης, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι πιάσαμε τον παπά απ’ τα αρχίδια, ούτε ότι ξαφνικά γίναμε όλοι μεγαλοδημοσιογράφοι και ποιηταράδες, ούτε ότι δημιουργήσαμε την διαδικτυακή νεοπλατωνική Ακαδημία.
Καλό θα ήταν επίσης, καθώς θα τρίβαμε τα μάτια μας απ’ το πολύ σερφάρισμα, να τα ανοίγαμε για λίγο, να κοιτάζαμε έξω και πέρα απ’ την πραγματικότητα ενός υπολογιστή, και να καταγγέλλαμε αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Είναι το ελάχιστο που μπορύμε να κάνουμε.