ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΝΟΜΑΡΧΗ (σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας Νίκο Τζαμτζίκα;)

Το 1998 ο κ. Κώστας Καραμανλής, πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, επιλέγει ως διάδοχο του Ντίνου Κοσμόπουλου (για τον οποίον όλοι δείχναμε μεγάλη κατανόηση, την αρμόζουσα σε έναν άνθρωπο με μοναδικά ενδιαφέροντα τον Ηρακλή και τον πατσά) για τη δημαρχία Θεσσαλονίκης τον Βασίλη Παπαγεωργόπουλο. Ένας από αυτούς που είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον να διαδεχτούν τον κ. Κοσμόπουλο ήταν ο Π. Ψωμιάδης, ο σημερινός νομάρχης της καρδιάς των Θεσσαλονικέων…
Δεν γνωρίζω αν τότε άρχισε να αναπτύσσεται κάποιου είδους κόντρας μεταξύ τους… Οι σχέσεις τους ιδιαίτερα θερμές ουδέποτε ήταν. Άλλωστε διαφέρουν πάρα πολύ και στο στιλ: αρχοντοχωριάτης ο βλαχοδήμαρχός μας, λαϊκόσκυλάς ο νομάρχης…
Έκτοτε, πετυχημένοι και οι δυο, διαφωνούν συχνά… Για την υποθαλάσσια, για τις προτεραιότητες που θα έπρεπε να έχει η πόλη της Θεσσαλονίκης, για τη σύσκεψη φορέων προ της επίσκεψης πρωθυπουργού για τη ΔΕΘ. Στην προεκλογική περίοδο μάλιστα ο δήμος επέβαλε πρόστιμο(!) στο νομάρχη για παράνομο προεκλογικό κέντρο του συνδυασμού του, ο οποίος απάντησε με αιχμές περί αντιγραφής του δικού του ξεχωριστού και λαοφιλούς στιλ από τον Ατσαλάκωτο και Φτερωτό…
Τώρα τα μαχαίρια βγήκαν και τα προσχήματα δεν τηρούνται, ειδικά από τη μεριά του Ατσαλάκωτου (και Φτερωτού)… Ο νομάρχης επενέβη στα του δήμου με έκκληση για πάγωμα των δημοτικών τελών και ο δήμαρχος ούτε λίγο ούτε πολύ του είπε τα κουβαδάκια σου και σε άλλη παραλία: «Είναι γνωστό ότι οι δηλώσεις του κ. Παναγιώτη Ψωμιάδη σπανίως περιέχουν το στοιχείο της σοβαρότητας. Θα τον συμβούλευα να ασχοληθεί περισσότερο με τα θέματα του νομού Θεσσαλονίκης διότι υπάρχουν πολλά προβλήματα», έχυσε το δηλητήριό του ο Ατσαλάκωτος (και Φτερωτός)… Αλλά ο νομάρχης εκεί! Κύριος, ταπεινός, όπως τότε με το γιαούρτι, επίμονος, υπομονετικός και μεθοδικός (αμ πώς θα πάρει άλλωστε το δημαρχιακό θώκο που τόσο ποθεί τώρα που ο Βασιλάκης ετοιμάζει τα μπαγκάζια για τη βουλή;)… Επανήλθε λοιπόνε ο Πανίκας στο ίδιο θέμα λέγοντας μία από τα ίδια. Ωστόσο δεν παρέλειψε να δηλώσει αυτή τη φορά πως στηρίζει τον... Βασίλη, όπως τον στηρίζει 28 χρόνια τώρα... Και μετά δακρύσαμε όλοι...

Πραγματικά δεν ξέρω ποιον από τους δύο αγαπώ περισσότερο... Εσείς;

Eνα απαραίτητο υστερόγραφο: Οι περισσότερες από τις φωτογραφίες που έχουν δημοσιευθεί σε τούτο το μπλογκ με τις καραμουτσούνες των δύο αρχόντων της Σαλονίκης προέρχονται από το αθηναϊκό ιντιμίντια. Είναι τρομερή παράλειψη που δεν το έχω ήδη αναφέρει παλιότερα.

ΖΟΡΜΠΑΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΑΣ

Στους καιρούς τους, που εκόντες άκοντες, θα 'ρθουν, οι γιοι που δεν θα θέλαμε να 'χουμε θα κάνουν το Μέγαρο Μουσικής μπιλιαρδάδικο και θα παίζουν πέντε κορδόνια μίνιμουμ χάνει-πληρώνει, καπνίζοντας μέσα στις αφύλαχτες αίθουσες, και βήχoντας, κι ενοχλώντας ο ένας τον άλλον όσο πιο πολύ και πιο δυνατά γίνεται. Στους καιρούς τους, οι γιοι που δεν θα θέλαμε να 'χουμε θα κατεδαφίσουν τ' απομεινάρια των Παρθενώνων που θα τους κληρoδoτσoυμε. Ή θα τα βάψουν με χαρούμενα χρώματα: κολόνες σε μπλε λαδομπογιά, κίτρινοι βράχοι φωσφορίζοντες. Στους καιρούς τους, οι γιοι που δεν θα θέλαμε να 'χουμε θα ξεπατικώνουν τη χαρτογραφία τους πάνω στις άχρηστες Τζοκόντες μας, σκόπιμα φάλτσα σφυρίζοντας τις συμφωνίες μας. Θα κόψουν τις ομοιοκαταληξίες και τα μέτρα απ' τα πoιήματά μας, που -πια- θα τα ακούνε ζωντανά, σ' όλα τους τα δελτία ειδήσεων. Και, σίγουρα, οι γιοι που δεν θα θέλαμε να 'χουμε θα κάψουν, ποτισμένα στο αλκοόλ, όλα μας τα βιβλία.

Αυτή είναι η εισαγωγή του συγγραφέα Κώστα Κοντοδήμου, το 1993 περίπου, στο βιβλίο του "Ο γιος που δεν θα θέλατε να έχετε", το οποίο πρόσφατα επανεκδόθηκε από τις εκδόσεις Νεφέλη (πρώτη εκδοση Δελφίνι). Το στόρι είναι απλό και χρησιμοποιείται ως βήμα για να πει ο συγγραφέας, με το στόμα του ήρωα του βιβλίου, Αλέκου, όλα όσα θέλει να πει για τους νεοέλληνες: Η Φελίσια, κόρη αμερικανού κινηματογραφικού μεγαλοπαραγωγού, θέλει σώνει και καλά να γυρίσει ένα ρημέηκ του Ζορμπά, κι έρχεται στην Ελλάδα, όπου με τη βοήθεια ενός μυστήριου τσογλανιού ονόματι Αλέκος, ψάχνει να βρει στη σύγχρονη Ελλάδα έναν αυθεντικό Ζορμπά, να τον κάνει πρωταγωνιστή στην ταινία της... Παρακάτω, η γνώμη του Αλέκου για τον λογοτεχνικό Ζορμπά, και κατ' επέκταση τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία, όπως την παραθέτει στη δύσμοιρη Φελίσια, απαντώντας στην ερώτησή της: "Τι ξέρεις για τον Ζορμπά;"

Ήταν ένας τύπος που γαμούσε αλλοδαπές. Κατά προτίμησιν Σλάβες. […] Ο Καζαντζάκης λέει πως ήταν αληθινός. Η αλήθεια, βέbαια δεν είναι παρά ένα ψέμα που ακόμα δεν έχει αποκαλυφθεί. Υπαρκτό πρόσωπο, λοιπόν. Μπορεί και να 'ταν. Οι συγγραφείς θέλουν τους πιο απίθανους ήρωές τους υπαρκτούς. Όσο πιο μάγκας, πιο γαμιάς, πιο άντρακλας, πιο πονηρός και πιο ανάρχας είναι ο ήρωας τόσο περισσότερο σκίζονται οι μουντζουροχάρτες [...] αυτοί που δεν τους εά καθεύδειν το του Καζαντζάκη τρόπαιον.[…] θέλουν να αποδείξουν ότι αυτός υπάρχει και δεν τον έβγαλαν απ' το πιο στερημένο κομμάτι του μυαλού τους. Ο Ζορμπάς τους, όπως ο Λούης του Μουρσελά, οι ήρωες του Μίσσιου, όλοι […] ήρωες υπαρκτοί. Αριστεροί, αλλά με κρυφή αγάπη για το σύστημα' άθεοι, αλλά που άμα λάχει παίρνουμε μερoς και σε θρησκευτικά θαύματα, φτωχοί, αλλά που ξέρουμε να χαλάμε τα λεφτά μας, εχθροί της βίας, που πλακώνουμε στο ξύλο όποιον μας κολλήσει, αμόρφωτοι, αλλά που παίζουμε και στα δάχτυλα τους ποιητές, και, βέβαια, οι πρώτοι εραστές της υφηλίου, όλοι μαζεμένοι στην Ελλάδα, υπό την προστασία της ελληνικής διανόησης. Προσωπικά, περιμένω πώς και πώς να βρεθεί ένας ακόμα συγγραφέας να μαζέψει τον Ζορμπά, τον Λούη και κάνα δυο ακόμα ήρωες -των στερνών, έτσι για πλάκα, του Λουντέμη, ας πούμε-, να τους πετάξει όλους σ' ένα βιβλίο, μαζί με όσους αριστερούς του Μίσσιου σκoτώθκαν η δεν σκοτωvικαν νωρίς, και να τους βάλει, με εμένα αρχηγό και άρχοντα και αυθέντη και κυρίαρχο, να ανοίξουν μια εμπορική επιχείρηση. Ένα εργοστάσιο προφυλακτικών, ας πούμε: προφυλακτικά La revolution, σπερματοκτόνα, ολισθηρά, πολλαπλών χρήσεων...».

ΚΙ ΑΛΛΗ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ

Μετανάστης είμαι εγώ. Τα παιχνίδια μου τα προσέφερα γονυπετής στην μοίρα. Τα εφηβικά μου σπυριά στο αφροχείλισμα της θάλασσας. Το βλέμμα μου στην έκταση ενός ναρκοπεδίου. Ξεχειμωνιάζω στα λιθόστρωτα των ανακτόρων σας. Τρώω παντεσπάνι που περισσεύει απ΄τους σκύλους σας. Ξεδιψώ με την υγρασία των ανέμων. Τον ψυχρό ιδρώτα των φορτηγών. Ελπίζω ακόμα. Άλλοι έχουν χάσει πιο πολλούς. Πατέρα εγώ δεν γνώρισα. Πατέρας μου το χιόνι. Το δέντρο της ζωής πριν τις κλαγγές των ακροβολισμένων όπλων. Ξεγυμνώνομαι λίγο πριν το μεγάλο σάλτο. Όταν ακούω διαταγές, σκύβω το κεφάλι. Όταν ακούω βρισιές, με χτυπώ στα μάτια. Όταν ακούω άγριες φωνές, τρέχω. Με κυνηγάνε και με κυνηγώ. Μια σειρήνα πάντοτε πριν απο μένα. Ένα ακτοπλοϊκό η αποθήκη της ψυχής μου. Φως νεκροτομείου η ζωή μου. Πάντοτε ψηλά τα χέρια. Πάντοτε. Ο τέλειος κύκλος. Η αναστροφή του Θεού. Το σούρουπο του ταξιδιού μου. Η κατοχή.

Διατηρώ μια μικρή ελπίδα. Ανατριχιάζω.

• 5.544 μετανάστες πέθαναν απ΄το 1988 μέχρι τον Οκτώβρη του 2006 στα Ευρωπαϊκά σύνορα. Από αυτούς οι 1803 είναι αγνοούμενοι.
• Στη θάλασσα του Αιγαίου μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας πέθαναν 408 εκ των οποίων 168 αγνοούνται.
• 88 άνθρωποι ανατινάχτηκαν στα ναρκοπέδια των ελληνοτουρκικών συνόρων.
• 369 άνθρωποι βρέθηκαν νεκροί, στοιβαγμένοι σε φορτηγά και κοντέινερ.
• 11 άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί σε αεροδρόμιο της Ολλανδίας περιμένοντας την απέλασή τους.
• 51 πνίγηκαν σε ποτάμια στα βοσνιοκροατικά, ελληνοτουρκικά, αυστροσλοβακικά και ιταλοσλοβενικά σύνορα
• 146 άνθρωποι πέθαναν από δίψα στην Σαχάρα στην προσπάθειά τους να φύγουν απ΄την Αφρική.

Και είναι κι άλλα...

http://www.iospress.gr/ios2006/ios20061119.htm

http://fortresseurope.blogspot.com/

http://fortresseurope.blogspot.com/2006/02/m.html

http://www.unhcr.org/cgi-bin/texis/vtx/home