Παιγνιώδης λεξιπενία

Τι μεσολάβησε από το προηγούμενο πρωινό της Ιασωνίδου; Οχι πολλά. Κανά δυο επιθέσεις περιστεριών και μερικοί σκιώδεις δημόσιοι εκφοβισμοί, κατά τη διάρκεια των οποίων πολλοί διασκέδασαν βλέποντάς με να αναμετρώμαι κι εν τέλει να ηττώμαι τρέμοντας (σ)τον ίσκιο, παρά τον ήλιο, που καίει την πατρίδα και την επιδερμίδα μου, αλλά δεν συνίσταται διά την πιτυρίδα μου. 

Λέγαμε τις προάλλες για τις λέξεις, σκέψου πόσα πράγματα καθημερινά τριγύρω μας δεν ξέρουμε πώς λέγονται επακριβώς, το πιγκάλ, ας πούμε, τόσα χρόνια το αποκαλούσα σε διάφορες ελεύθερες παραλλαγές "κουραδόβουρτσα", και τι σχέση (χέσει - όχι πέσμου, φταίω;) έχει η εν λόγω βούρτσα με την Πλας Πιγκάλ του Παρισιού, δεν τολμώ να φανταστώ.

Ομοίως, τ' άλλο το πλαστικό που το πατάς για να έβγει το σαπούνι, που τόσο με ταλαιπώρησε σήμερα και κόντεψε να πέσει το σωληνάριο της οδοντόκρεμας μέσα στο σιφόνι (το 'παμε: μπαγουδόνοι), διότι ούτε τ' άλλο πλαστικό που καλύπτει την εν λόγω τρύπα στο νιπτήρα έχω και επιπλέον δεν γνωρίζω πώς στον ειδικό να πάω να το ζητήσω, γλίστρησα λοιπόν στα υγρά πλακάκια και πήρα να πέσω (χέσω), να γίνω δύτης στον νιπτήρα, αλλά όχι ο κανονικός, κι αρπάχτηκα με τα χέρια υγρά από ένα αδέσποτο καλώδιο, μικρές καθημερινές αυτοκτονίες, κι όλα αυτά επειδή δεν ήξερα πως το πλαστικό που το πατάς και βγαίνει το σαπούνι το λένε ντισπένσερ (ή αντλία σαπουνιού) ενώ το πλαστικό που βάζουμε στην τρύπα στο σιφόνι λέγεται πρόπερ, μοιράζω γνώση δωρεάν σήμερα!

Οδός Δεσπεραί, καθ' οδόν για το εκόλ φρανσέ, ce qui m'a frappé, δηλαδή, σε άφταιστα και άπταστα ελληνικά, σε κιμά φραπέ, είναι φυσικά η αστυνομία, για αυτό τους αρέσει η φραπεδιά, το πάθος για την οποία είναι δυνατότερο από τη δουλειά, γιατί αν τη μεταφράζαμε θα τη λέγαμε "χτυπησιά", πολύ πετυχέσα ναούμε ο φραπές σήμερα. Κι η σουμπτζονκτίφ, αχ η ρημάδα που δεν την έχω μάθει, αλλά βρήκα μια καλή δικαιολογία, ότι σουμπτζονκτίφ πάει να πει υποτακτική κι εγώ είμαι χελίν, ο τράχηλός μου δεν σηκώνει (περίμενες να πω "μπαγουδόνοι; έχασες!) υποτακτική, υποτακτικούς και γενικότερα υποταγή, βέβαια οι γάλλοι την υποταγή, για να μη φανούν υποταγμένοι από την πολλή τη χρήση της υποτακτικής - σουμπτζονκτίφ , την λένε σουμισιόν, αλλά δεν με ξεγελούν εμένα.

Δεν είναι απαραίτητα ευτυχισμένοι όσοι σιγοτραγουδάν στο δρόμο, τα πάντα εξαρτώνται απ' το τραγούδι. 

Με χαλάει τελικά ο συναισθηματισμός. Των άλλων. Οχι ο δικός μου. 

Ιασωνίδου, χαμηλά, πρωί

Η τσάντα με τα γαλλικά βαριά χωρίς λεφτά ανοιχτό το φερμούαρ και πεσμένο παντελόνι χωρίς τη ζώνη ως πότε το ίδιο αστείο μπατσοιγουρουνιαδολοφόνοι; Από το τσίπουρο προτιμώ το πρώτο συνθετικό (cheap) ένεκα η ανάγκη και όχι το δεύτερο, το ούρο, σκεφτόμουν την καταγωγή των λέξεων, γιατί λέμε κάτι όπως το λέμε και όχι αλλιώς, αν ρωτήσω κάποιον σοφό θα με παραπέμψει σε κάποιο δυσνόητο βιβλίο σχετικό, θεωρητικό, αναλυτικό. Για να καταλάβεις τι εννοώ, οι φακές παρά το πρώτο τους συνθετικό (fuck) δεν γαμάνε, οι ρακές γαμάνε, τι πιο φυσικό απ’ το να αλλάξουν όνομα μεταξύ τους; Αλεκόλ φγανσέ σουβάντ γαλλοποιώ, -αν και συχνά αντί για «γ» πληκτρολογώ λανθασμένα «φ», φαλλοποιώ- λέξεις αγγλικές. Δεν είναι αγγλικά, δεν είναι γαλλικά, αυτά που μιλώ, δεν είναι εσπεράντο, είναι η γλώσσα της απελπισίας, τα despairάντο.

Ο Αριστείδης ήταν ένα κοινό λαμόγιο

Ένα λαμόγιο και μισό ήταν ο Αριστείδης και καλά κάνανε τον μαλάκα και τον εξοστρακίσαν.
Έτσι είναι και δε σηκώνω και δεύτερη κουβέντα.
Τόσα χρόνια μας έχουν πρήξει για το πόσο αχάριστος λαός είμαστε. Με διάφορες αφορμές αλλά με κύρια την περίπτωση του Αριστείδη του δίκαιου.
Ε, λοιπόν εγώ έχω πλέον πιστέψει ότι ο κόσμος ήθελε να τον πετάξει από τα κοινά γιατί ήταν ένα λαμόγιο και μισό αλλά αυτός επέμενε. Απέφευγε την λαϊκή ετυμηγορία για πολύ καιρό με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. Είχε και διάφορους κολλητούς να τον αβαντάρουν. Ντελάληδες και ξερώ γω. Να γυρνάνε στην Αθήνα και να λένε πόσο καταστροφικό για την πόλη θα ήταν να έφευγε ο Αριστείδης. Ο κόσμος όμως δεν τον ήθελε αλλά παρόλα αυτά οι ντελάληδες συνέχιζαν. "Όχι" λέγανε "πρέπει να μείνει εδώ να συνεργαστεί με άλλους και να σώσουν την πόλη από τα προβλήματα της. Μόνο αυτός ξέρει. Τι κι αν ήταν τόσο καιρό στην πολιτική; Οι άλλοι φταίνε".
Αλλά έλα σου που κάποια στιγμή έφτασε η ώρα.
Και ο κόσμος έγραψε το όνομα του πάνω στο όστρακο Ακόμα και τότε όμως μια μειοψηφία επέμενε ότι μόνος αυτός μπορεί.
Αλλά από ότι φαίνεται οι αβανταδώροι κάνανε καλά τη δουλειά τους και έμμεινε στην ιστορία ο κακός και αγνώμων λαός.
Είμαι σίγουρος επίσης ότι ο Αριστείδης ουδέποτε έφυγε. Εξέλαβε το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ως τιμωρία του λαού για τη κακή διακυβέρνηση, ανέλαβε το πολιτικό κόστος και ζήτησε συγνώμη.

Εν κατακλείδι. Δε ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ. Θεωρώ ότι μάλλον και αυτοί θέλουν να μας οδηγήσουν σε ένα νέο, πιο λάιτ, μνημόνιο. Όμως αυτό το πράγμα τις τελευταίες ημέρες στα ΜΜΕ και σε όσους πιστεύουν κάτι διαφορετικό είναι ανεπανάληπτο.

Για να σας δώσω να καταλάβετε, ακούστε εδώ τι λέει ο κ. Λυκουρέντζος στον Χατζηνίκο ειδικά στο εδάφιο 4:28 με 4:44.
Επειδή βαριέσαι θα σου πω τι λέει εκεί:

"Με εντυπωσίασε σήμερα το άρθρο της "Εστίας" όπου ο αρθρογράφος λέει "πως είναι δυνατό να συζητάμε με εκείνους οι οποίοι στην πραγματικότητα θέλουν να πάρει άλλη κατεύθυνση η χώρα και να μην έχουμε το θάρρος να αποφασίσουμε εκείνοι που ξέρουμε ποιο είναι το σωστό για την πατρίδα""

Τι σκατά κάναμε εκλογές δε ξέρω.
Δε χρειάζονταν.
Αυτοί ξέρουν.
Αλλά πρέπει να βρουν το θάρρος να αποφασίσουν. Αλλά μάλλον δε το χουν.

Και μάλλον δε το χουν γιατί όπως άκουσα σήμερα να λέει ένας παίκτης (ο Ali Fatemi του American School of economics τουτέστιν νεοφλφς) στο France 24 (ναι!είχε ΚΑΙ στο χωριό μου τέτοιο!Μα δεν είναι υπέροχο;)

"Αν η Ελλάδα είχε βγει από το Ευρώ πριν 2 χρόνια οι συνέπειες θα ήταν καταστροφικές. Αν το κάνει τώρα δε θα είναι το ίδιο. Αν το κάνει σε 2 χρόνια από τώρα μπορεί να μην υπάρχουν συνέπειες καν"

(η πολύ-πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα-συμμετέχει και ο Βάρουfuck εδώ και εδώ ευχαριστώ ρε @herath72)

Για πόσο θέλουν οικουμενική κυβέρνηση είπατε; Δυο χρόνια; Χμ....

Έχω καταλήξει και εγώ πλέον ότι το θέμα είναι πολιτικό. Δε ξέρω τι λύση θα υπάρξει σε οικονομικό επίπεδο. Αλίμονο, αν ήξερα. Άλλο λέω. Ότι από όσο έχω καταλάβει εγώ ο αγλαός δεν έχει σημασία τι θα γίνει, αλλά πως.
Παράδειγμα.
Μας έλεγαν ότι έτσι και ενεργοποιηθούν τα CDS θα έρθει η καταστροφή της Βαλύρια. Τελικά, μετά το PSI η ISDA (η εταιρία που για κάποιο λόγο ΑΥΤΗ κρίνει αν κάποιος είναι χρεοκοπημένος ή όχι, δείτε εδώ τις αναφορές για το πιστωτικό γεγονός της Ελλάδας) θεώρησε ότι το κούρεμα που προέκυψε είναι πιστωτικό γεγονός και επομένως τα CDS έπρεπε να πληρωθούν. Και πληρώθηκαν. Και δεν έγινε και τίποτα. Ίσως επειδή δεν είναι και τίποτα. Ή τέλος πάντων δεν έγινε ακόμα. Ή μάλλον δεν έγινε για όλους τους άλλους πλην ημών. Άρα το κανόνισαν το θεματάκι.
Και ερωτώ:
Είμαστε σίγουροι ότι έξοδος από το μνημόνιο σημαίνει έξοδος από το ευρώ και καταστροφή;
Αληθινή ερώτηση είναι. Αν μπορεί κάποιος ας μου ανοίξει τα μάτια.

ΥΓ Άσε, το "εν κατακλείδι" εκείνο πήγε περίπατο.
ΥΓ2 Προς panws_k: Μου τελείωσε το τσίπουρο. Κάνε κάτι.