Βρε το Γιώργο ρε....

Ρε το Γιώργο ρε...
Το περιμένατε;
Όχι πείτε μου το περιμένατε;
Εγώ όχι.
Α, να τα λέμε αυτά. Δε περίμενα τη ντρίμπλα.
Σαν τον Μπέργκ με με τον Ρεντόντο ένα πράμα. (Όσοι δε θυμούνται, και είναι ποδοσφαιρόφιλοι, δείτε εδώ)
Εκεί που είχε ξεκινήσει η μάχη της διαδοχής του, τσουπ! να η ντρίμπλα.
Οι δημοσιογράφοι είχαν βγάλει αξίνες και παλάμες. Έθαβαν απ δω, έθαβαν απ εκεί...
Μετά τις παραιτήσεις των βουλευτών άρχισαν να λένε για "φοβερές εξελίξεις" για "νέο 65" και διάφορα άλλα παπάρια.
Τες πα. Αυτό που κατάφερε ο Γιώργαρος είναι ότι από τη μία ξεμπρόστιασε Αντώνη και Καρατζά-φέρη. Ο πρώτος λέει και καλά ότι δε του αρέσει το μνημόνιο. Δε το ψήφισε. Αμέσως μετά τις διαβουλεύσεις τύπου "Όχι εσύ πρωθυπουργός έπαιξες 31 και κάηκες" είπε "όχι μωρέ δεν είναι δα και εντελώς κακό το μνημόνιο. Ας το ξαναδούμε".
Αυτός που έσκασε από το κακό του πάντως είναι ο αρχηγός του ΛΑΟΣ. Παπαπα τόσα νεύρα ούτε ο Πρετεντέρης όταν απέναντι του έχει κάποιον, οποιονδήποτε, από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Φάνηκαν εν πάση περιπτώσει ποιοι ενδιαφέρονται απλά για την εξουσία.
"Ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάει κι όλοι οι άλλοι να πα να γαμηθούνε" ένα πράμα.
Αυτό όμως που είναι σημαντικότερο για τον ΓΑΠ είναι ότι έδωσε ένα μπουνίδι εσωκομματικά. Δηλαδής.
Κάτι τύποι περίμεναν ότι ο Γιωργάκης θα παραιτηθεί.
Αμ δε.
Τους είπε λοιπόν με λίγα λόγια:
"Θα κάνω ανασχηματισμό. Θα πάρω και κάποιους απ εσάς. Μετά, κοθώνια, θα ζητήσω ψήφο εμπιστοσύνης. Για να δουμε αν έχετε τα κάκαλα να με ρίξετε εσείς, αντι να περιμένετε απ εμένα να πέσω. Γιατί να μείνω εγώ στην ιστορία ως ο τύπος που λάκισε; Να μείνετε μια μπάρτη (που λέμε στην Κρήτη) στην ιστορία ως αποστάτες"
(Παρένθεση. Ο Καρατζά-φέρης είπε στο Σαμαρά, μια φορά προδότης πάντα προδότης. Μάλιστα. Μιας όμως και μιλάμε για αποστάτες, ο Μητσοτάκης τον οποίο τόσο πιστά υπηρέτησε ήθελα να ξερά πως σκατά έμμεινε στην ιστορία. Κλείνει η παρένθεση)
Οι θέσεις κλειδιά στα υπουργεία όπως τα όρισε είναι πάντως δυο
Αναμφισβήτητα το πρώτο είναι ο Μπένι, εξκιουζέ μουά, Βαγγέλης Βενιζέλος. Ο άνθρωπος που ήταν Ευάγγελος αλλά τώρα είναι Βαγγέλης γιατί πρέπει να είμεθα λίγο πιο κοντά στο λαό γιατί αυτοί στις πλατείες θα μας φάνε ζωντανούς.
Πρώτα όμως για τον αετονύχη πρώην υπουργό Οικονομικών. Ο Παπακ-ης δεν υποβαθμίστηκε όπως πολλοί θεωρούν.
Εκεί που πήγε είναι η ΓΕΝΟΠ. Είναι η μάχη με το διακόπτη. Είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ο μόνος κλάδος της οικονομίας που κάτι κάνει. Είναι τα αυθαίρετα για τα οποία είχε και μια διαφωνία με την Μπιρμπίλη. Μπορεί επίσης να κάνω λάθος, ελπίζω στις γνώσεις σας, αλλά σε αυτόν δεν ανήκουν πλέον και οι αποχαρακτηρίσεις δασών ή οι περιοχές Νατούρα; Καθόλου υποβάθμιση δεν είναι για τον Παπά-κη ίσα ίσα στα δύσκολα πάλι πήγε. Διορισμένος, δεν έχει ψηφοφόρους να ικανοποιήσει άρα στα δύσκολα. Με όλο το κόσμο στραμμένο στο μεσοπρόθεσμο μια χαρούλα θα τα κάνει.
Και πάμε στον Βαγγέλη. Ευάγγελος πριν, θυμίζω. Αλλά αφού θέλει Βαγγέλης, Βαγγέλης.
Ο Βαγγέλης το λοιπόν είναι αυτός που ξέρει λέει το νόμο. Δεν είναι ακριβώς σωστή αυτή η τοποθέτηση. Ο Βαγγέλης ξέρει καλά το νόμο, άρα ξέρει και που είναι οι αδυναμίες του νόμου. Άρα, ξεχνάμε αρχικά ότι είχαμε πει περί 180 βουλευτών και μαλακίες. Ξεχνάμε ότι είχαμε σκαπουλάρει τη Νέα Δημοκρατίας περί προανακριτικής κλπ και είχαμε δώσει λύση. Πλέον στρεφόμαστε στο πως θα καταφέρουμε να ξεπεράσουμε τα εμπόδια για την διάθεση της δημόσιας περιουσίας και των απολύσεων των δημοσίων υπαλλήλων.
Και άλλα.
Ο Βαγγέλης θα είναι χειρότερος.
Με το βαμβάκι θα μας σφάξει.
Να θυμίσω ένα απλό, και πάλι ποδοσφαιρικό παράδειγμα.
Βασικά ξεκινάει από το μπάσκετ. Λοιπόν ο Βαγγέλης εκλέγεται στη Θεσσαλονίκη. Κανόνισε λοιπόν για τις ομάδες μπάσκετ της Θεσσαλονίκης την λεγόμενη "Ειδική εκκαθάριση". Μπήκαν σε αυτή τη ρύθμιση οι ομάδες και ΤΣΟΥΠ καθόλου χρέη. Κάτι δηλαδή σαν τα άρθρα 99 και 44 αλλά στο ακόμα πιο ξεφτυλέ. Αυτή την ρύθμιση εκμεταλλεύτηκαν γίγαντες της επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα όπως ο Αχιλλέας Μπέος και ο Μάκης Ψωμιάδης και έκαναν Νέους Πανιώνιους και Νέες Καβάλες χωρίς χρέη.
Επιπλέον τον έκανε αντιπρόεδρο.
Δηλαδή, ο Βαγγέλης μπορεί να υπογράφει αν αυτού. Όχι σε όλα αλλά σε πολλά ζητήματα. Έτσι πλέον ο ΓΑΠ αποκτά τον υπερυπουργό οικονομικών που ήθελε αλλά που δε μπορούσε να έχει. Όταν έγινε γνωστό ότι ο Παπακωνσταντίνου μπορούσε να βάζει υπογραφή πάνω από άλλους υπουργούς χωρίς να τους ρωτήσει θυμάστε τι είχε γίνει.
Τώρα;
Θα αμφισβητήσει κανείς τον Νο 2;
Ή μήπως Νο 1;
Μήπως τελικά είναι σωστή η ρήση:
"Κυβέρνηση Βενιζέλου με πρωθυπουργό τον Παπανδρέου;"
(η Άφρο μου το είπε αυτό. Μα δεν είναι φοβερή;)
Ω ρε τι έχει να γίνει...

Πόσο μακριά και πόσο ψηλά φτάνει η μύτη του ιστολόγου;

Στους Αγανακτισμένους Λευκού Πύργου συνάντησα, μετά από χρόνια, έναν παδικό φίλο (όχι, αυτός δεν είναι μπάτσος, ακριβώς τ' αντίθετο είναι, τεσπά). Μου 'λεγε χτες ότι ψάχνει να βρει το τάδε πράγμα που διαβάστηκε στη δείνα συνέλευση. Και του λέω εγώ με τη φυσικότητα και ίσως και την αφέλεια που με διακρίνει: "Σίγουρα θα το βρεις στα πρακτικά που δημοσιοποιούνται στο ιστολόγιο της συνέλευσης στο ίντερνετ". Με την ίδια φυσικότητα με βραχυκύκλωσε: "Μα δεν έχω ίντερνετ".
Hold that thought, που λέγαμε μικροί στο Upper Suncity.
Τις προάλλες έγινε ο ανασχηματισμός. Και χαρήκαν όλοι οι ιστολόγοι, οι τιτιβιστές, τα παπαγαλάκια και διάφορα άλλα προστατευόμενα είδη λόγω της υπουργοποίησης του κου Λαμπρινίδη. Διότι, λέει, αυτός ο άνθρωπος έχει επιδείξει το ποιόν του, από το 2008, όταν κάλεσε μια ομάδα ιστολόγων στις Βρυξέλλες και μίλησε μαζί τους για θέματα διαδικτύου. Εκτοτε ο κος Λαμπρινίδης χαίρει της εκτίμησης των ελλήνων ιστολόγων, οι οποίοι συχνά, σε προηγούμενους ανασχηματισμούς, υποδείκνυαν την ανάγκη υπουργοποίησής του και τώρα, με την υπουργοποίησή του, πανηγυρίζουν και συγχαίρουν τον ΓΑΠ για τη σοφή επιλογή του.
Ο κος Λαμπρινίδης ίσως και να είναι ένας εξαιρετικός πολιτικός. Ομως δεν είναι το θέμα μου ο Λαμπρινίδης. Το θέμα μου είναι η εγωκεντρικότητα και η αφέλεια των ιστολόγων: λίγα ψίχουλα αγάπης αρκούν ώστε να λατρεύουν κάποιον ως την άλλη τη ζωή. Θεωρούν ότι επειδή κάποιος δείχνει ευαισθησία σε ζητήματα διαδικτύου, θα επιδείξει ανάλογη πολιτική δράση συνολικά. Διότι, για να λέμε την αλήθεια, ποια κοινωνική ευαισθησία μπορεί να επιδειξει ένας μνημονιακός υπουργός; Οι δε ιστολόγοι ας κοιτάξουν και λίγο παραέξω στην κοινωνία και ας συνειδητοποιήσουν ότι δεν είναι όλη η κοινωνία μπλόγκερ, τιτιβιστές και χρήστες του ίντερνετ. Ο παιδικός φίλος μου, στον οποίο αναφέρθηκα στην αρχή, χέστηκε αν ο Λαμπρινίδης έδωσε βήμα ή όχι στους μπλόγκερ.
Και φυσικά ας μην υπεισέλθουμε στο πόσο θλιβερό είναι να αυτοπροσδιορίζεται κάποιος ως μπλόγκερ - ή πόσο θλιβερό είναι να μιλάμε για την κοινότητα των μπλόγκερ.

Να δεις που τελικά λέω μαλακίες

Στη θαλπωρή του βεσέ ξεφυλλίζω το συλλογικό έργο "Είσοδος Κινδύνου", εκδ. Μεταίχμιο (το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, στηρίζεται σε καταπληκτική ιδέα), στις τελευταίες σελίδες τα βιογραφικά των συγγραφέων, από διάθεση κιτρινισμού ίσως τα διαβάζω ενδελεχώς, εντύπωση μου προκαλούν τα επαγγέλματά τους: στη συντριπτική τους πλειοψηφία, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, εκπαιδευτικοί, δημόσιοι υπάλληλοι και δημοσιογράφοι, ειδικά αυτό το τελευταίο αρχικώς φαντάζει οξύμωρον κρίνοντας απ' την κακογραφία που επικρατεί στη σημερινή δημοσιογραφία, απ' την άλλη όμως εντέλει φαντάζει απολύτως φυσικό, δεδομένης της κυρίαρχης τάσης της σημερινής δημοσιογραφίας προς τα παραμύθια, ρωτήστε τριγύρω στην πιάτσα να μάθετε ποιους φωνάζουν χαϊδευτικά οι ίδιοι τους οι συνάδελφοι Αίσωπο, Χανς, Κρίστιαν, αδερφη, Γκριμ και Αντερσεν. Τραβώ
το καζανάκι και αναρωτιέμαι αν ξέρω κάναν συγγραφέα υδραυλικό, κάναν συγγραφέα αγρότη, κάναν συγγραφέα βιοτέχνη, μεγαλέμπορο, βιομήχανο, εφοπλιστή. Τις απαντήσεις μου τις παίρνει ο Νιαγάρας και καθώς παρατηρώ με ανησυχία στον καθρέφτη τα Ιμια που σχηματίζει το τριχωτό της κεφαλής μου, σκέφτομαι τους αγαπημένους μου συγγραφείς και τα επαγγέλματά τους: Μονταλμπάν, δημοσιογράφος, Ιζό, δημοσιογράφος και βιβλιοπώλης(;), Στίβεν Κίνγκ, εκπαιδευτικός (κατόπιν ευπωλητίας - εισοδηματίας, αλλά χαλάλι του), Αλμπέρ Καμί, τερματοφύλακας, όχι άκυρο, κάτι άλλο ήταν, δεν θυμάμαι, Τζέιμς Ελρόι, ματάκιας, ρεμάλι και δεξιός. Βάζω μπλουτζίν, λέω να πάω αγανακτισμένους στην πλατεία Λευκού Πύργου, αλλά πριν απ' αυτό να γράψω μάνι μάνι ένα κείμενο, χτυπάω φραπεδάκι, βάζω σουβεράκι να παίζει κι ακουμπώ την φράπα πάνω στο καινούργιο σιντί των Mr. Gil, και σκέφτομαι άλλους συγγραφείς που τυχαίνει να ξέρω προσωπικά: ένας δημοσιογράφος, ένας καθηγητής στη μέση εκπαίδευση. Ποιοι άλλοι μού 'ρχονται στο μυαλό; Ο Καρυωτάκης δημοσιος υπάλληλος, ο Ιωάννου εκπαιδευτικός, ο Βασίλης Βασιλικός έχει εκπομπή στην τηλεόραση, η Οπρα Γουίνφρεϊ τηλεπαρουσιάστρια, η Ναόμι Κάμπελ μοντέλο και bitch, ο Μπόρχες δικηγόρος που τα εγκατέλειψε νωρίς λόγω σταδιακής τύφλωσης (λεει η γουκιπίντια). Κι ο Εμπειρίκος εργάστηκε λίγο στα ναυπηγεία του εφοπλιστή μπαμπά του, αλλά του 'πεσε βαριά η ναυπηγική και τα παράτησε για να καταγράψει τις σχετικές εμπειρίες του στον Μεγάλο Ανατολικό.

Εντέλει τι θέλω να πω;

Τίποτε μωρέ, να δύσει ο ήλιος περιμένω, γιατί είναι πολύ κουραστικό να αγανακτείς με ντάλα ήλιο.

Απλώς αν ξέρεις (γιατί σίγουρα θα υπάρχουν) περιπτώσεις συγγραφέων που δεν ήταν εκπαιδευτικοί, δημοσιογράφοι, ή ευκατάστατοι, ή μπεστσελερίστες που ζούσαν από τη συγγραφή, ή από που να βιοπορίζονταν από άλλα συναφή με τη συγγραφή επαγγέλματα (βλέπε το σκληρό και κακοπληρωμένο επάγγελμα του μεταφραστή), μπες στον κόπο να μου αφήσεις ένα σχόλιο. Γιατί εντέλει πιστεύω ότι το πρώτο και κυριότερο πράγμα που χρειάζεται ένας συγγραφέας στις μέρες μας είναι όχι ταλέντο, αλλά χρόνος.