Σπάστα όλα!!!

Στη δουλειά είμαστε καμιά εικοσαριά άτομα. Χτες ο Α. έρχεται αλαφιασμένος (αλλά παρόλα αυτά γελώντας μέχρι τ'αφτιά - δεν ξέρω πως καταφέρνει αυτό το παιδί και έχει μονίμως μια έκφραση γέλιου χαραγμένη) και μας ανακοινώνει πως χτες το βράδυ, κάπου ανάμεσα στις 10 και τη 1, παραβιάσανε την κλειδαριά του αυτοκινήτου του στο κέντρο της πόλης, και μάλιστα πολύ κοντά στο αστυνομικό τμήμα. Να πάρουν τίποτε δε βρήκαν, είναι άλλωστε απ'ότι κατάλαβα παροιμιώδης η έλλειψη πραγμάτων στο αυτοκίνητό του, ούτε καν άνοιξαν το ντουλαπάκι δηλαδή. Συμπεράναμε ότι το οινοπνευματοτυρκουάζ χρωματάκι ήταν που τους χτύπησε στο μάτι. Είναι οι τρέντυ εποχές μας που μεταλλάσουν τα γούστα των συμμοριών φαίνεται.

Τώρα, γιατί το δικό μου, που είναι ένα άχρωμο σκατουλομπέζ τους μπήκε στο μάτι χτες το μεσημέρι στο πάρκινγκ της παραλίας που είχα πάει για μπάνιο, δεν ξέρω. Εκτός και αν τους γυάλισε η σπαστή ομπρελίτσα στο πίσω κάθισμα που είχε ξεμείνει από τις χειμωνιάτικες (μη σας πω και από τις φθινοπωρινές μπόρες) ή ένα πορτοκαλί ξασπρισμένο από τον ήλιο παρεό. Μάλλον όχι όμως, καθότι δεν τα πήραν.

Στη δική μου περίπτωση εντούτοις είχαν ανοίξει το ντουλαπάκι, είχαν βγάλει μια πλαστική σακούλα που είχε ξεμείνει από τότε που πηγαίναμε για ψάρεμα στο νησί, αλλά δεν είχαν πάρει ούτε άδειες, ούτε τίποτε (χμμμμ, τώρα που το σκέφτομαι, είχα 3 θήκες με αντιγραμμένα σιντί... θυμάμαι να είδα τις 2 χαζές μόνο χτες στα πλαϊνά ντουλαπάκια, ξανά χμμμμ, θα πάω να ψάξω πάραυτα).

Α, ναι, είχαν βγάλει και ένα σκισμένο φάκελο με κάτι παλιές σημειώσεις από το πανεπιστήμιο που ήταν κάτω από το κάθισμα και τον είχαν σκορπίσει (νομίζω πως η διευκρίνηση ότι οι σημειώσεις αυτές ήταν του ακαδημαϊκού έτους 1993/94 είναι περιττή, αλλά φανταστείτε να είχαν χρόνο να καθίσουν να το προσέξουν, πόσο ντεμοντέ θα τους φαινόταν...).

Το θέμα είναι ότι μετά τις συζητήσεις που είχαμε από το πρωί στο γραφείο, ήταν η πρώτη φορά που πήρα όλα μου τα πράγματα μαζί. Συνήθως τα αφήνω μέσα "δε βαριέσαι, σιγά ποιος θα σπάσει τώρα το τζάμι, μόνο στην Αθήνα συμβαίνουν αυτά", αλλά επειδή έτυχε πριν τον Α. να σπάσουν στο ίδιο μέρος πριν μια βδομάδα το αυτοκίνητο της Ν. και πριν κανένα μήνα του Κ. (το αρχικό από το Κατσικοπόδαρος), είπα να συμμαζευτώ. Και να λέτε πάλι καλά. Γιατί απ'ότι έμαθα από την ασφάλεια -που θα επισημάνω ότι φτάσανε αμέσως και ήταν πολύ συμπαθείς- γίνεται πανικός πάλι αυτή την περίοδο. Ξέχασα επίσης να σας πω ότι είχαν σπάσει και του διπλανού το τζάμι. Αλλά μάλλον σκέφτηκε ότι δε θα έβγαζε τίποτε με το να το δηλώσει και την κοπάνησε αμέσως. Μόνο τα σπασμένα γυαλιά μείναν να στραφταλίζουν πάνω στις πευκοβελόνες..

Μ'αυτά και μ'αυτά, να'χετε το νου σας. Όσο βρώμικο και να το αφήνετε, αν και πιο βρώμικο από το δικό μου δύσκολα, εκτός κι αν του κάνετε λασπόλουτρα (την ιστορία άκουσα φέτος, αλλά για βενζινάδικα όπου μπορείς να πας να λασπωθείς, τί θα εφεύρουν ακόμη!!!), όσο άδειο κι εγκαταλελειμένο να φαίνεται, είναι μη σου τύχει. Η μόνη λύση είναι να το φέρνετε δίπλα σας για να είσαστε ήσυχοι όπως ο κύριος εδώ, ή να μην πηγαίνετε παραλία όπως μου σύστησε ο GT, και πιθανότατα το ίδιο θα έλεγε και η μάνα μου (αν και αυτή θα το μετέτρεπε σε ολόκληρη νουβέλα "Aς ερχόσουν εδώ, που θα είχες και γκαράζ να το βάζεις και δεν θα συνέβαινε τίποτε. Που τρέχεις όλη μέρα στις παραλίες και δεν κάθεσαι σαν άνθρωπος στο σπιτάκι σου. Μα καλά, τόσες μέρες διακοπές στα νησιά έκανες, δε χόρτασες; Εμάς δεν έρχεσαι να μας δεις, όλο στους φίλους σου πας..." κ.ο.κ.)

Τί να σας τα λέω, μήπως δεν τα έχετε λουστεί όλοι; Αλλά πως τα καταφέρνω η άτιμη μερικές φορές από άλλο πόνο να ξεκινάω και σε άλλο να καταλήγω, δεν έχω μπορέσει να καταλάβω ακόμη.

Ωδή στην περδοφοβία

Του Κλάνο Μέντες, βρωμύλου ποιητή, απ' την ποιητική του μπυθωδία, "Οταν κλάνουν οι αρκούδες, ευωδιάζουν μέλισσες οι κερασιές που ανθίζουν, όπως και τότε, έτσι και φέτος δεν πας για τα λεφτά, πας για τα εκατομμύρια στο φτερό της πεταλούδας".

Παγκοσμυνωμοσία εναντίοσου
κείναι γνωστό τοισπάσι
οκαθήμενος πλησίοσου
στημάπαθα σεκλάσει.

Ογκουγκλρίντερ μουομοίως,
κατατηνάγνωση τοταλιφάζι
περικονομικρίσης παγκοσμίως,
δερέλειψε στονάλε ναμεκλάσει.

This is slow music

Θα 'θελα να ΄μουν ο Πέπε Καρβάλιο. Ή Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν. Συχνά μπερδεύομαι και δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιος είναι ο συγγραφεύς και ποιος ο λογοτεχνικός ήρως. Αμφότεροι όμως είναι νεκροί. Αραγέ είναι υγιές να θέλω να είμαι εις εκ των δύο αποθανόντων; Ο επαναστάτης Βικτόρ Σερζ και οι αναμνήσεις του, μελέτη μηνών τώρα, φεύγουν απ' το κομοδίνο μου και τις ξαναβρίσκω στη βιβλιοθήκη του Σάντος, στελέχους του ΚΚΙ, στη Μαδρίτη, τις βλέπω μέσα απ' το μάτι του Μονταλμπάν, απ' την πένα του Καρβάλιο, φτηνό το κόλπο, επίτηδες μπέρδεψα τον συγγραφέα και τον ήρωά του, στο μακρινό 1980, τότε που έγινε ο φόνος στην Κεντρική Επιτροπή, να τις φυλλομετρά, να αναρωτιέται πόσες φωτιές μπορεί να ανάψει με δαύτο. Κι ο Ελρόι με τη λευκή του τζαζ (this is slow music, this is white jazz, απ' τους σπουδαίους, παραγνωρισμένους Jack, ένα σιντί που στωικά σκονίζεται μέχρι να το ξανακούσω) υπομονετικά περιμένει να πάω στην Κρήτη, διότι ο Ελρόι, όταν διαβάζεται στην Κρήτη, είναι ακόμη πιο γαμάτος, και το ρίχνω στα υποκατάστατα, στον Γιώργο Νομισέν, που με το κιλοτάκι της δολοφονημένης Στελίνας στην τσέπη με κάνει να ζηλεύω τον τρόπο γραφής του, όσοι -πόσοι;- παρακολουθούν όσα γράφονται εδώ πέρα απ' την αρχή θα 'χουν καταλάβει ότι για τους ίδιους και τους ίδιους γράφω, θεωρώ ότι το blogging έτσι όπως το ξέραμε έχει τελειώσει, βασικά τείνω να το θεωρήσω passe, ξεπερασμένο, τρε μπανάλ, αδυνατώ να ξεκολλήσω βέβαια, αλλά νομίζω πως πλέον όλοι έχουν μπλογκ και κανείς δεν διαβάζει κανένα άλλο μπλογκ παρα μόνο το δικό του, και ρώτησα πριν λίγες μέρες έναν που ξέρει πέντε πράγματα παραπάνω “μετά τα μπλογκζ, τι;” και μου είπε “βιντκαστ ή ποντκαστ”, τα έκανα και τα βαριέμαι, κι ίσως μια μέρα, όταν θα φουλάρω με περισσότερες υποχρεώσεις, να μην έχω χρόνο για το μπλογκ, ευχής έργον θα είναι νομίζω, διότι τότε θα ασχολούμαι με τα πραγματικά σημαντικά, όπως τον Πέπε Καρβάλιο, τον Τζον Ρέμπους, τον Τζέημς Ελρόι, και θα ξεκλέβω και δυο ώρες για να δω την καινούργια ταινία του Σάιμον Πεγκ, πάντα ήθελα να κάνω ένα ποστ για τον Σάιμον Πεγκ, ορίστε, να κάτι για το οποίο δεν έχω ξαναγράψει, γιατί δεν ξέρω αν το 'χω ξαναπεί αλλά νομίζω ότι επαναλαμβάνομαι, ότι επαναλαμβάνομαι, επαναλαμβάνομαι, επαναλαμβ... ένα ακόμη κρύο αστειάκι, ο Σάιμον Πεγκ, θα 'θελα να φτιαχνα μια ταινία σαν το Shawn of the Dead ή το Hot Fuzz, όμως είμαι σίγουρος ότι κάπου κάποιος τα 'χει πει καλύτερα από μένα, άλλωστε όλα τα ειπωμένα, έχουν ήδη ξαναειπωθεί, σκέψου άλλωστε ότι απ' τον μεταμοντερνισμό έχουμε ήδη φτάσει στο μετα-μεταμοντερνισμό, κι ένα φίλος μου είπε, κάπου μετά την τρίτη βότκα, σε ένα ωραίο δρόμο κάπου πάνω, δίπλα, κάτω, θα σας γελάσω, απ' τα Εξάρχεια, ότι η εποχή μας, πολιτικα-πολιτισμικά, είναι η αντίστοιχη του Μεσαίωνα, και περιμένει κάποια στιγμή να σκάσει η Νέα Αναγέννηση, ο Νέος Διαφωτισμός, τι σκάτα ανανέωση θα είναι αυτή αν το μόνο που έχουμε να περιμένουμε είναι μια νέα εκδοχή πραγμάτων που έχουμε ήδη ζήσει; ήθελα να τον ρωτήσω, αλλά εγώ ήμουν ήδη στην έκτη-εβδομη βότκα, και μετά τον αριθμό αυτό γενικά δυσκολεύομαι στο έναρθρο λόγο. Χμ, τώρα θυμήθηκα ότι, πέρα απ' τον Σάιμον Πεγκ, πάντα ήθελα να γράψω κάτι για τον Τζορτζ Πελεκάνος και το The Wire και διαρκώς το ανέβαλλα, οπότε δυστυχώς για μένα δεν προβλέπεται να ξεμπερδεύω με το μπλογκιγκ έτσι εύκολα, παρότι προσωπικα το θεωρώ τελειωμένη και παντελώς ασόβαρη υπόθεση.



ΥΓ. Κανονικά, θα έπρεπε να έχω γεμίσει λινξ το ποστ αυτό, για κάθε αναφερόμενο όνομα ή τίτλο, αλλά βαριέμαι, και στην τελική όλα αυτά δεν ενδιαφέρουν κανέναν, εκτός από μένα.