Η αβάσταχτη βαρυστομαχιά απ' τα νουντλζ (δεν ξέρω τι μου γίνεται, ντάμπλιγκς ήταν -νομίζω)

Θα μπορούσα να σου εκμυστηρευτώ ότι είμαι ο μοναδικός άνθρωπος στη γη, που πήγε στο σινεμά να δει το The Dark Knight και αποκοιμήθηκε μακαρίως (όπως πριν από καμιά 12αριά χρόνια που γυρνώντας από το μαρμαράδικο αποκοιμιόμουν ακούγοντας Sepultura). Θα μπορούσα να σου πω αναλυτικότατα για την απέχθεια που μου γεννούν οι κινηματογραφικοί και τηλεοπτικοί γδούποι, όλα αυτά τα σφφιιιιιιν, γντουμπ, γκαμπάμ και για το πώς κατέληξα να βλέπω τηλεόραση χωρίς ήχο. Αλλά εδώ και μέρες θέλω να σου γράψω κάτι άλλο. Για το βιβλίο αυτό. Για τον πυρετώδη ενθουσιασμό που προκαλεί η ανάγνωσή του. Αλλά δεν θα το κάνω. Ο,τι πιο άδικο απέναντι στον Σερζ, στη ζωή του και στις αναμνήσεις του, θα ήταν να τον προτείνει από το μπλογκ του ένας βολεψάκιας μικροαστός. Ασε που στην τελική τα έχουν γράψει άλλοι καλύτερα από μένα (απ’ όσους μπορείς να βρεις γκουγκλίζοντας, εγώ θα σου δώσω μόνο αυτό το λινκ, γιατί απεκεί πήρα τη φωτογραφία). Επειδή όμως, διαβάζοντάς το και σχεδόν ζηλεύοντας την κοινωνική αντάρα που ξεπηδά απ’ τις σελίδες του (εντέλει δεν το απέφυγα το μικροαστικό σχόλιο), μου έχουν έρθει στο νου κάποια πράματα, μάλλον θα επανέλθω. Για την ώρα είμαι υπερβολικά ενθουσιασμένος και απορροφημένος απ’ την ανάγνωσή του για να κάθομαι να γράφω ιστοληδίες…(= οι αηδίες που γράφονται στα ιστολόγια, μπρε...).

Μεταφράζοντας τον Πάνω Κάππα

Η ύπαρξη σε μια ζώνη ρόλων βράχου n στην Ελλάδα απορροφά. Με εμπιστευθείτε, το έχω δοκιμάσει για ένα λίγο χρονικό διάστημα. Αλλά οι ελληνικές ζώνες δεν απορροφούν. Στην πραγματικότητα, κάμποσοι τους είναι τόσο καλοί - και ακόμα καλύτερος όσο οι αγγλικές ή αμερικανικές ζώνες α-ένωσης. Επομένως, έχω βάλει μαζί μια συλλογή των τραγουδιών από τις ελληνικές ζώνες, παρελθόν και παρόν. Εάν δεν είστε ελληνικά, δεν μπορεί ποτέ να τους είχατε ακούσει για (ο.κ., μερικοί άνθρωποι μπορεί να ξέρει το τελευταίο Drive, το Sigmatropic ή τη βρέχοντας ευχαρίστηση, αλλά hey, τι γίνεται με Ziggy ήταν, πιό κοντά ή το Bokomolech. Του δώστε τους λαούς μιας δοκιμής, μπορείτε να εκπλαγείτε. Παρμένος να αναγνωρίσει αν και εκείνη η όλη ανωτέρω στάση όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για πολλές άλλες χώρες επίσης, όπου ο πολιτισμός ρόλων βράχου n δεν είναι ότι διαδεδομένος.


Βασικά αυτή η παπαριά σημαίνει ότι μάλλον καλύτερα να διαβάσετε Πάνω Κάππα στο πρωτότυπο, στο αγγλικό κείμενο, εδώ, και αμα δεν έχετε τίποτε καλυτερο να κάμετε, κατεβάσετε και μια συλλογούλα με αγγλόφωνο ελληνικό ροκενρόλ.

Ε-Mail From Eternity

Ημέηλ απ' την αιωνιότητα λέγεται η καταπληκτική best of κυκλοφορία του συγκροτήματος με το ωραιότερο όνομα στην ιστορία της ροκ μουσικής, των Sad Lovers and Giants.
Πού τους θυμήθηκα τους "Θλιμμένους εραστές και γίγαντες"; Επισκέφτηκα την ιστοσελίδα της μητρόπολης Σύρου, Τήνου, Μυκόνου (ουάου) και λοιπών νήσων, και είδα ότι εκεί η θλιμμενοεραστογιγάντια ρήση έχει αντιστραφεί ως "Ημεήλ προς την αιωνιότητα".
Τουτέστιν όποιος θέλει μπορεί να στείλει email στην Παναγία, να της το διαβάσει κάποιος ιερέας, "υπεύθυνος της ιστοσελίδας" (προφανώς δεν ξέρει γράμματα η ίδια; Ή έχει ξεχάσει τα γυαλιά της;). Αλλο απ' αυτά που σκέφτηκα δεν θα πω, σεβόμενος την επιλογή κάποιων να πιστεύουν.