
Τότε που κόντευα να γίνω αιώνιος φοιτητής, είχα υιοθετήσει ένα μότο και το έλεγα σε οποιονδήποτε ενδιαφερόταν για την ακαδημαϊκή μου πρόοδο: Ναι, χρωστάω πολλά, αλλά δεν ανησυχώ, δεν ανησυχώ.
Ήμουν ο Πάνως και δεν ανησυχούσα καθόλου. Μέχρι που πήρα το πτυχίο.
Εκτοτε, κάθε μέρα ανησυχώ όλο και περισσότερο.

