Μάλλον διαφωνώ

Πραγματικά είναι εξοργιστικό, θλιβερό, αποκαρδιωτικό το φαινόμενο των υπερκαταρτισμένων ανέργων. Απ' την άλλη όμως, ακούγοντάς τους κάποιες φορές να αναρωτιούνται "μα είναι δυνατόν, με τόσα πτυχία, μεταπτυχιακά, μάστερ και διδακτορικά, να μην έχω εγώ δουλειά;" δεν μπορώ κι εγώ, παραβλέποντας την παντελώς ατομικίστικη συλλογιστική τους, να μην αναρωτηθώ από την πλευρά μου: "Δηλαδή το δικαίωμα στην εργασία είναι ανάλογο του αριθμού των πτυχίων;". Δηλαδή κάποιοι έχουν περισσότερο δικαίωμα στην εργασία από τους άλλους; Υπονοείται δηλαδή ότι εφόσον κάποιος δεν έχει προσόντα δικαίως είναι άνεργος, ε; Του αξίζει; Καλά να πάθει; Υπάρχει δηλαδή μια αριστοκρατία ανέργων, που είναι αδικημένη, και μια πλέμπα ανέργων, που όπως έστρωσε έτσι κοιμάται. Το πρόβλημά τους δηλαδή δεν είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι χωρίς δουλειά, πράγμα που συνεπάγεται πρόβλημα επιβίωσης, που αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα, ότι άνευ εργασίας, δηλαδή μισθωτής σκλαβιάς, που λέγαμε οι μαξιμαλιστές προ κρίσης, δεν μπορείς να ζήσεις, αλλά το πρόβλημά τους είναι ότι δεν απέδωσε η επένδυση (της οικογένειας στις περισσότερες περιπτώσεις) σε ένα μέλλον καλύτερο από των υπολοίπων. Δηλαδή ακόμη και τώρα, εν μέσω κρίσης, αυτοί οι άνεργοι, συνήθως νέοι στην ηλικία, που πληρώνουν με τον πιο σκληρό τρόπο την καπιταλιστική απάτη, επιμένουν να σκέφτονται με όρους αγοράς και οικονομίας. Με όρους καπιταλισμού. Με τους όρους δηλαδή που έχουν θέσει αυτοί που τούς έχουν καταδικάσει στην ανεργία.

Νομίζω πως ακόμη έχουμε πολλά να σκεφτούμε.   

ΥΓ. Χίντεν Ορκεστρα. Μπαντάρα. Καινούργια δισκάρα.

Ημερολογιακή βόμβα

Αμήχανοι αλλά πολυμήχανοι, οι άνεργοι σκαρφίζονται τρόπους για να περνάει η μέρα. Συμμετέχουν, παρακολουθούν, χειροκροτούν κάθε λογής δημόσιες εκδηλώσεις, ερωτικές φαντασιώσεις, ομιλίες, συνουσίες, ημερίδες, δεσποινίδες, σεμινάρια, διάρροια κτλ., που συνήθως λαμβάνουν χώρα σε χώρο κλειστό, άρα μακριά από τη ζέστη ή το κρύο, τη βροχή, τον αέρα, με καθίσματα αρκούντως αναπαυτικά και παρουσία είθισται δωρεάν, επίσης με μπουφέ, δηλαδή καφέ ή χυμό, κουλουράκια ή κεκάκια, σε κάποιες δε περιπτώσεις εξαιρετικές, θαρρείς γιορτινές, προσφέρεται και ολόκληρο γεύμα ή δείπνο. Οι παριστάμενοι, ωραίοι κακομοιραίοι, κρυφά δυστυχείς, νεόκοποι χρεοκοπημένοι, χαίρονται που συναντιούνται, κάπου κάπως κάποτε έχουν γνωριστεί, μού διαφεύγει το όνομά σου, πάρε την κάρτα μου, εγώ δίνω μία των Χριστουγέννων με ένα τούλι για το Χριστούλη, αγκαλιές, φιλιά πριν από την έναρξη, όρθιοι με τον καφέ στο χέρι, μπουκωμένοι μπισκότα, πηγαδάκια σε πόζες και ύφος ικανοποιημένων μπονβιβέρ, στη συνέχεια με πόζες και ύφος βαθυστόχαστων ιντελεκτουέλ ακούν την ομιλία ή καθισμένοι κάπου απόμερα, σε κάποια γωνιά, ρίχνουν έναν υπνάκο στα κρυφά. Για όσους αρέσκονται στη δημόσια ρητορική, δίδεται και η ευκαιρία για τοποθέτηση επί παντός επιστητού, για αντιπαράθεση, ενώπιον ενός κοινού που κατά βάση δεν ενδιαφέρεται να ακούσει αλλά δεν έχει και τίποτε καλύτερο να κάνει πέραν της υπομονής μέχρι και το επόμενο διάλειμμα για τσιγάρο, καφέ και γλυκό-αλμυρό από τον μπουφέ. Σήμερα άκουσαν ένα πωλητή ενημέρωσης από την Αμερική. Ολίγον τι πλασιές με ολίγη στήριξη απ’ την πρεσβεία.

Καταδικάζω την πρεσβεία από όπου και αν προέρχεται.  

Αύριο το πρόγραμμα τι έχει;

Στις 4.30 π.μ. έχει curb your enthusiasm στην TV

Στον ύπνο μου είδα ότι φορούσα ψηλό καπέλο και στεκόμουν σε μια πλατεία, περνούσε κόσμος πολύς, οι καρπαζιές, οι σφαλιάρες πέφτανε βροχή, κτυπούσαν οι περαστικοί το ψηλό καπέλο φωνάζοντας "ξύπνα!" - και ξύπνησα μούσκεμα στον ιδρώτα. Κι αν νομίζεις εσύ ότι αυτή τη στιγμή γράφω μιαν αλληγορία με αφορμή τη χτεσινή απεργία, ότι για παράδειγμα για την κοινωνική αφύπνιση πρέπει αφενός το κίνημα να απαγκιστρωθεί από τη λογική της πλατείας και αφετέρου από τα πολιτικά καπελώματα και τις σκοπιμότητες των κομμάτων, έχε υπόψη ότι γκούγκλισα "καπέλο ονειροκρίτης" και τα αποτελέσματα λένε να αναμένω πολλές και μεγάλες επιτυχίες στη ζωή μου και θα βρω δουλειά με πολύ καλές προοπτικές. Καμιά πολιτική αλληγορία λοιπόν. Κανείς διαφωτισμός. Ανορθολογισμός στο φουλ για μια καλύτερη ζωή, που έρχεται. Το ονειρεύτηκα, είναι αρκετό. 

(ξανά αυτοί, άλλο τραγούδι τώρα, έχω κολλήσει με το άλμπουμ)