Βι(βλί)α στη βία της εξουσίας

Κάθε που τελειώνω την ανάγνωση ενός βιβλίου (αν και συνήθως διαβάζω τουλάχιστον δύο ταυτόχρονα) δυσκολεύομαι να αποφασίσω ποιο θα διαβάσω στη συνέχεια. Φροντίζω επιμελώς να σκορπίσω 4-5 σε διάφορα σημεία του σπιτιού (πάνω στο κουτί του απορρυπαντικού δίπλα στο πλυντήριο - στεγνωτήριο - απολυμαντήριο και απέναντι από την ανοξείδωτη λεκάνη δαπέδου υψηλής πιέσεως με κάλυμμα soft close και πίσω σιφώνι μπάτσοι γουρούνια δολοφονοι, στο κομοδίνο της κρεβατοκάμαρας υπό το διακριτικό φωτισμό του επίχρυσου πορτατίφ ψάθα καπελο αμπαζούρ, στον μαύρο δερμάτινο καναπέ σε ραγισμένο έδαφος με λίγη βλάστηση και άγρια ​​ζώα του σαλονιού, στο πλούσιο τραπέζι της κουζίνας δίπλα στο χρυσοποίκιλτο και αλαβάστρινο βάζο βυζαντινής τεχνοτροπίας διακοσμημένο με ασήμι και πολύτιμους λίθους με τον τραχανά και το χαβιάρι, στο γραφείο, διευθυντικού στιλ, υψηλού κύρους με κυρίαρχο χαρακτηριστικό την άψογη αισθητική). Ευτυχώς, το καιρό των παχέων αγελάδων, είχα προνοήσει και προμηθευτεί αρκετά βιβλία ώστε τώρα να έχω ένα μεγάλο αριθμό αδιάβαστων στο αποθεματικό μου, χωρίς να χρειάστεί κάποιο κούρεμα όπως έγινε στα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων. 
Συνήθως, μέχρι να επιλέξω κάποιο οριστικά, ξεκινώ μια παράλληλη ανάγνωση των πρώτων σελίδων κάθε βιβλίου - ή τέλος πάντων τα ξεφυλλίζω, τα μυρίζω, τα χαϊδεύω, παράλληλα, εναλλάξ και διαδοχικά μέχρι κάποιο να μου κάτσει. Ενιότε κρυφακούω και τις συζητήσεις τους, τις ιδεολογικές και όχι διαμάχες τους αλλά και τις συγκλίσεις και τις συμφωνίες τους. Να, για παράδειγμα, απ' το διεθυντικό μου γραφείο η συλλογή διηγημάτων του Αχιλλέα Κυριακίδη "Ο καθρέφτης του τυφλού" παραθέτει Τάκη Σινόπουλο: "γνώση του ποταμιού σημαίνει να 'σαι μέσα στο ποτάμι". Κι απ' το κομοδίνο της κρεβατοκάμαρας η "Υπόθεση Τουλάγεφ" του Βικτόρ Σερζ ξιπάζεται: "Για μένα το λες αυτό ρε;".
Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλος που να ήταν περισσότερο μέσα στο ποτάμι από τον Σερζ. Το ποτάμι των γεγονότων, το ποτάμι της ιστορίας, το ποτάμι της επανάστασης, κι ας τον έχουν βαφτίσει κάποιοι αντεπαναστάτη. Και ίσως για αυτό η κριτική του, μέσα από το έργο του, για την ΕΣΣΔ να είναι τόσο σκληρή. Αλλά και εύστοχη.
Στις πρώτες σελίδες της υπόθεσης Τουλάγεφ γνωρίζουμε τον Ρομάσκιν, ο οποίος νύχτα - μέρα σκέφτεται τη δικαιοσύνη. Επισκέπτεται έναν νευρολόγο - ψυχίατρο ο οποίος βρίσκει τα αντανακλαστικά του άριστα, τον ρωτά για τη σεξουαλική του ζωή και του συστήνει συνουσία τουλάχιστον δύο φορές το μήνα "και όσον αφορά την ιδέα της δικαιοσύνης, μη βασανίζεστε, ειναι μια θετική κοινωνική ιδέα που προέρχεται από τη μετουσίωση του πρωταρχικού εγωισμού και την απώθηση των ατομικίστικων ενστίκτων - καλείται να διαδραματίσει ένα σημαντικό ρόλο στη μεταβατική περίοδο προς τον σοσιαλισμό. Να περάσει ο επόμενος! Ο αριθμός σας, πολίτη;"
Οπως καταλαβαίνεις, μόλις βρήκα το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσω.

Μία επίσκεψη στο μουσείο του μέλλοντος

Αρχαιολογικά ευρήματα από την περίοδο της μεταπολιτευτικής ελληνικής δημοκρατίας:

Το ευρώ.
Η δραχμή.
Η ματωμένη σημαία του Πολυτεχνείου.
Το πανό "Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες" του ΠΑΣΟΚ.
Οι βάσεις του θανάτου.
Η φωτοσοπιαρισμένη αφίσα του Σημίτη.
Η φωτοσοπιαρισμένη αφίσα του Βαγγέλη.
Οι φόρμες, το κανό, το ποδήλατο, οι κάλτσες του Γιωργάκη.
Το πλέηστέησιον του Κωστάκη.
Τα ντολμαδάκια της Μαρίκας.
Οι γυμνές φωτογραφίες της Δημητρας Λιάνη - Παπανδρέου.
Το πρωτοσέλιδο της Αυριανής με τη φωτοσοπιαρισμένη φωτογραφία του Μητσοτάκη αγκαζέ με τους γερμανούς στρατιώτες.

Το τρένο της Ευρώπης που προλάβαμε.
Το "Χόρα" που θα βυθίζαμε.
Το χρονοντούλαπο της ιστορίας.
Οι κατσίκες από τα Ιμια.
Το πακέτο Ντελόρ.
Το ταγιέρ της Γιάννας Αγγελοπούλου Δασκαλάκη.
Τα χάπια που τάιζαν με το ζόρι τον νοσηλευόμενο Σάββα Ξηρό προκειμένου να ομολογήσει.
Γκαζάκια, μολότοφ.
Οι κοριοί του Τόμπρα.
Τα καγκελάκια του Αβραμόπουλου.
Το πριόνι του Νικήτα Κακλαμάνη.
Η μπριγιαντίνη και το γάντι του μποξ του Καρατζαφέρη.
Το γκλομπ του μπάτσου.
Μια μηχανή των Δίας.
Η κάλπη του Καλπογιάννη.
Ενα κουτί πάμπερζ.
Δακρυγόνα, κρότου λάμψης και χημικά.
Το σιντί-σινγκλ "Υπάρχει καλύτερη ελλάδα και τη θέλουμε" του Στ.Σπανουδάκη.
Το τσεκούρι του Βορίδη.
Η κουμπούρα του πιστολέρο Γιακουμάτου.
Το αλφαβητάρι του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.
Ο χαρταετός του Ψωμιάδη.

Η οδοντοστοιχία του Βασίλη Παπαγεωργόπουλου.
Tα ρέπος του Παντελή Οικονόμου.
Η καλτσοδέτα της Εύας Καϊλή.

Παρακαλούνται οι επισκέπται να συμπληρώσουν τη λίστα ευρημάτων κατά το δοκούν εις τα σχόλια.

Asspeerinη

Υποφέρω συχνά από πονοκεφάλους. Πονοκαιφάλλους. Πόνος και φαλλός. 

Α να χαθώ ο κρύος.
Λατρεύω τον ήχο. Δεν αντέχω τους ήχους. Το βουητό του υπολογιστή νυχιές στο μαυροπίνακα.
Μισώ τα πληκτρολόγια. Επίθεση σε συνάδελφο που εκτοξεύει προς το μέρος μου κακόηχες πληκτρολογικές προσβολές.
Λατρεύω τις κιθάρες-ξουράφια. Βελόνες στα μηνίγγια μου το φύσημα από τα κακής ποιότητας ηχεία μου. Οι πρίμες νότες μού τρυπάνε τα αυτιά. Το hi-hat των τυμπάνων ένα ρυθμικό μαρτύριο. Αδύνατο να ακούσω ακόμη και το πιο αγαπημένο μου τραγούδι. 
Η μουσική κατακλύζει τον χώρο. Σαν να μπαίνω σε γυάλα. Αυξάνεται η ένταση κι η γυάλα γίνεται ενυδρείο, γίνεται πέλαγος, ωκεανός. Ενας ωκεανός ήχου.
Κολυμπώ.
Κάποιος μου τρυπάει τα μπρατσάκια.
Νιώθω να πνίγομαι. Να ασφυκτυώ. Με πνίγουν τα κακόηχα, τα κακοηχογραφημένα, τα επιτηδευμένα φτωχά στην παραγωγή. Τριξίματα, κακοφωνίες, μπλακεντέκερ, Αηνζερστούντε Νόιμπάουτεν. Κάποιος αβανγκαρντίζει με τους νευρώνες του εγκεφάλου μου (ε και φαλλός, να χαθώ ο κρύος αλλά δεν φταίω εγώ, φταίνε οι λέξεις).
Δεν με τρελαίνει η ένταση. Με τρελαίνει η οξύτητητα. Και το βουητό. Δεν αντέχω να ακούω μπλουζ και ρεμπέτικα. Καθόλου όμως. Τελευταία γοητεύομαι από το μινιμαλισμό. Σκόρπιες, στιβαρές νότες. Και σιωπή. Η πιο ωραία μουσική ίσως να είναι η σιωπή.
Είμαι δεκάξι. Επτά η ώρα στο μαρμαράδικο, οι μηχανές παίρνουν μπροστά. Ο απόλυτος βιομηχανικός εφιάλτης. Σβουράκια, κόφτες, μέταλλο και πέτρα. Κράφτβερκ. Μίνιστρι. Μαρμαρόσκονη, ιδρώτας.
Κι η κόρη του αφεντικού με αέρινα φορεματάκια που θροΐζουν ευωδιαστά κόβει βόλτες στο μαγαζί.
Είμαι 25. Θέλω να γίνω ροκ σταρ. Στο προβάδικο, ευτραφής μπασίστας, δεν με ακούνε οι άλλοι. Δεν με ακούω ούτε εγώ. Πιο χαμηλά. Υπόψη, λέει κάποιος που γνωρίζει, το πιο δύσκολο πράγμα είναι να παίζεις σωστά και χαμηλά. Οχι δυνατά. Δεν έπαιξα ποτέ δυνατά. Δεν έγινα ροκ σταρ.
Πρωινή αναφορά. Εφεδρος λοχίας πεζικού και τα λοιπά. Βροντόφωνα ρε. Παλικαρίσια. Δυνατά. Ξελαρρυγγιάζονται οι φαντάροι. Καλημέρα, ο Καραβανέας. Καλημέρα, με μίσος εμείς. Πονοκέφαλος. Ψόφιοι είστε σήμερα. Πάμε ξανά. Καλημέρα. Καλημέρα κι εμείς. Με περισσότερο μίσος. Με περισσότερο πονοκέφαλο. Κι ύστερα βολές. Τι είστε; Αδερφές και θα βάλετε μπαμπάκι στα αυτιά; Ο Π. είναι ηχολήπτης. Κάθε θόρυβος, που ξεπερνάει τα χι ντεσιμπέλ, μου λέει, προκαλεί μικρή αλλά ανενόρθωτη βλάβη στην ακοή. Τρελαίνομαι. Στουμπώνω βαμβάκι στα αυτιά, στα ρουθούνια, στα μάτια, παραγεμίζω κάθε τρύπα. Δεν βλέπω τίποτε, δεν ακούω τίποτε. Ούτε το στόχο, ούτε τα παραγγέλματα. Περισώζω την ακοή μου. Ευτυχής μα στον τάκο. Στην πρωινή αναφορά. Και πάλι έφεδρος λοχίας και τα λοιπά. Πιο βροντόφωνα. Πιο παλικαρίσια. Πιο δυνατά. Πιο πονοκέφαλος.
Στις πορείες με αρέσουν τα μπλοκ των αναρχικών. Χωρίς ντουντούκα. Χωρίς πονοκέφαλο.
Μέχρι που σκάνε οι κρότου λάμψης.