Εσύ ποιον κύριο υπηρετείς; Ε; Λέγε μωρέ!

Σε τοίχο του Ηρακλείου Κρήτης, πριν από καμιά βδομάδα...

Αυτό που με τρελαίνει είναι η διευκρίνιση, κάτω-κάτω και δεξιά στην αφίσα!

(Φωτογραφία: pipermaru)

Η λαμπάδα που δεν μου έφερε ο νονός μου

Πρώτος πήγαινε ο Μεγάλος, με το χαμόγελο της επιτυχίας στα χείλη. "Καλή Ανάσταση", μου ευχήθηκε και μου έσφιξε το χέρι. Πριν προλάβω να του αντευχηθώ, μου ανακοίνωσε κάτι ακατάληπτα, το όνομά του, την σημερινή αλλά και τη μελλοντική ιδιότητά του. Μετά, επανάληψη του ίδιου σκηνικού, με τον επόμενο.

Τον ακολουθούσε μια κοπελίτσα. Εικοσι, εικοσιπέντε χρονών το πολύ. "Καλή Ανάσταση", μου είπε και μου έδωσε τη μία από τις τρεις λαμπάδες που κρατούσε.

Από πίσω καταϊδρωμένος, με το γαλάζιο πουκαμισάκι του τσαλακωμένο, ένας συνομήλικός της, ο οποίος κρατούσε ένα τσουβάλι με λαμπάδες, πανομοιότυπες με αυτήν στις φωτογραφίες που ακολουθούν.

Για όσους είναι μύωπες και δεν μπόρεσαν να διακρίνουν τι ακριβώς αναγράφεται στο σικ ταμπελάκι, ορίστε μια πιο κοντινή φωτό:

Προφανώς ο κ. Παναγιώτης Ε. Ακριτίδης, δικηγόρος, υποψήφιος βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης της ΝΔ (αλήθεια, έχουμε μπει επισήμως σε προεκλογική περίοδο;) μας μοίρασε τα κεριά που θα ανάψουμε στην -πολιτική- κηδεία του. Αν και για αυτό το τελευταίο δεν είμαι και τόσο σίγουρος... Όλο κάτι τέτοιες επικοινωνιακές τακτικές επιβραβεύουμε εδώ πάνω: Και ο Πανίκας μοίραζε στους καλοκαιρινούς εκδρομείς προς τη Χαλκιδική νερό με τη φάτσα του απάνω, πριν από τρία καλοκαίρια περίπου, ενώ σε κάποια εθνική επέτειο μοίρασε σημαίες, δυστυχώς χωρίς την φάτσα του απάνω. Από κοντά, στην ίδια τακτική, ο Σταύρος Καλαφάτης, βουλευτής της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος πριν από ένα ντέρμπι στην Τούμπα μοίραζε σπίρτα. Πάνω στη κουτί από τη μία πλευρά υπήρχε φυσικά η φάτσα του, ενώ από την άλλη αναγράφονταν συνθήματα κατά τη βίας...

Ο Αμερικάνος περιηγητής Bayard Taylor επισκέφτηκε την Κρήτη το Φεβρουάριο του 1858.

Κατά τη διάρκεια της φιλοξενείας του στην κατοικία του καϊμακάμη του Ρεθύμνου Χαλίμ μπέη έλαβε χώρα η ακόλουθη συζήτηση ανάμεσα στο διερμηνέα του, Francois, και στον Έλληνα υποπρόξενο της Αγγλίας στο Ρέθυμνο, την οποία μας περιγράφει στο "Travels in Greece and Russia, with an excursion to Crete":

Το βράδυ μας επισκέφτηκε ο υποπρόξενος της Βρετανίας, ένας Έλληνας του Ιονίου, και έγινε ένα πολύωρο fumarium το ντιβάνι του διοικητή. Ο υποπρόξενος πήρε ύφος εμπιστευτικό και άρχισε να εξηγεί στο διοικητή πως ήταν δυνατό να κλέψει κανείς στην πώληση του λαδιού. "Όταν αγοράζεις το λάδι σου", είπε, "πάρε το μεγαλύτερο βαρέλι, όσο γίνεται πιο μεγάλο, και γέμισέ το. Πρέπει να το έχεις όρθιο με την κάνουλα προς τα κάτω. Όταν πουλάς μια οκά από αυτό, η πίεση δημιουργεί ορμητική ροή, το λάδι διογκώνεται με αέρα και η μεζούρα γεμίζει με μικρότερη ποσότητα. Μπορείς να κερδίσεις 3% με αυτό τον τρόπο". Στη συνέχεια περιέγραψε άλλες μεθόδους με τις οποίες το κέρδος μπορούσε να φτάσει 15 η και 20%. Ο Francois χάνοντας την υπομονή του φώναξε: "Τώρα βλέπω ότι οι αρχαίοι έλληνες είχαν απόλυτο δίκαιο να έχουν τον ίδιο Θεό για τους εμπόρους και για τους κλέφτες".

Ο διοικητής γέλασε με την καρδιά του όμως ο υποπρόξενος πειραγμένος αναφώνησε "Θες να πεις ότι είμαι κλέφτης;". "Όχι", απάντησε ο Francois, με μεγάλη ετοιμότητα, "λέω ότι είσαι έμπορος". Με αυτό ο διοικήτης γέλασε ακόμα πιο δυνατά και ο υποπρόξενος αναγκάστηκε να γελάσει και εκείνος από ευγένεια.

Ο ίδιος όμως επιτέθηκε στο Francois και τον επέπληξε για τη δυσπιστία του σχετικά με το ετήσιο πασχαλινό θαύμα στην Ιερουσαλήμ, δηλώνοντας ότι η φωτιά κατεβαίνει πράγματι από τους ουρανούς και μόνο ένας άθεος θα μπορούσε να το αμφισβητήσει. Η πίστη σε αυτό το βλάσφημο τσαρλατανισμό, μπορώ εδώ να παρατηρήσω, είναι σχεδόν καθολική μεταξύ των Ελλήνων. Ο Francois που αποστρέφεται έντονα τη χριστιανική ειδωλολατρεία γενικά, ξέσπασε: "Χαράς το θαύμα! Εγώ κάνω εξίσου σπουδαία θαύματα με ένα σπίρτο. Ρωτήστε τον πατριάρχη της Ιερουσαλήμ αν ξέρει... τι εστί φώσφορος! Αν όμως μπορεί να μετατρέψει το όρος Ίδη σε ένα κομμάτι τυρί, για να μπορούμε έτσι να κόβουμε από αυτό όσο θέλουμε, τότε μάλιστα, θα το έλεγα θαύμα, που κάτι αξίζει. Αλλά να πας στην Ιερουσαλήμ να πληρώσεις 500 δολλάρια για να σώσεις την ψυχή σου ανάβοντας ένα κερι από του πατριάρχη..."

Ο διοικητής που είχε πάει στην Ιερουσαλήμ απολάμβανε τη λογομαχία ώσπου διαπίστωσε ότι οι αντιμαχόμενοι ταράζονταν περίσσοτερο, από όσο έπρεπε, για αυτό άλλαξε επιδέξια θέμα.

160 χρόνια μετά από τα άνωθι γραφόμενα του αμερικάνου περιηγητή και διπλωμάτη, κάποιοι σε αυτη τη γωνιά του πλανήτη συνεχίζουν να πιστεύουν στο βλάσφημο τσαρλατανισμό που γεμίζει τα πουγγιά των ιερατείων, άλλοτε ως Βησαρίων και άλλοτε ως άγιο Φως. Ενίοτε και ως η τούφα από το μαλλί του προφήτη.

Άντε, Καλή Ανάσταση μυαλών.