το τέλος του κόσμου

Οι επιστήμονες της ζωής ανειδίκευτοι ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, ο κόσμος θα καταστραφεί από τον φακό των φωτογράφων, η πόζα η τελική θα είναι η πιο ωραία, ούτε προφίλ ούτε και ανφάς, μια όμορφη άμορφη μάζα όλοι μαζί στο πιο τρυφερό ενσταντανέ που έγινε ποτέ, ο κόσμος θα καταστραφεί από το φακό των φωτογράφων, κάθε κλικ και πρόσθετη φθορά στα ερειπωμένα κτίρια, στη νεκρή φύση, στο μολυσμένο αέρα, μια ακόμη δαγκωνιά στο ψαχνό του σύμπαντος, κάθε φλας θ’ αφήνει πίσω του λίγη καμένη γη, σωρούς από σορούς και από τζορτζσώρους, ο κόσμος θα καταστραφεί από το φακό των φωτογράφων, επαγγελματιών δολοφόνων κι αυτοκαταστροφικών ερασιτεχνών, ο κόσμος θα καταστραφεί από το φακό των φωτογράφων, άπαντες φορτωμένοι τον εξοπλισμό τους, αλκοόλ ναρκωτικά τρίποδες τηλεφακούς τελευταίας τεχνολογίας κινητά, κάθε πίξελ και φέρετρο, φωτογραφία κι εκατόμβη, με άγρια χαρά πληρωμένοι κι αυτοκαταστροφικοί με τις κάμερες θα θανατίσουνε τον κόσμο.

Στο πίσω κάθισμα

Αν, υιοθετώντας την παπακαλιάτειαν διάλεκτον, η ζωή μας είναι μια βόλτα, βόλτα με αυτοκίνητο, τότε ξεκινώντας, βρέφη, παιδιά, καθόμαστε στο πίσω κάθισμα, και τελειώνοντάς την, γέροντες πια, επιστρέφουμε σε αυτό, αφού στο ενδιάμεσο έχουμε καθίσει στη θέση του οδηγού οι πιο τυχεροί, του συνοδηγού οι λιγότερο τυχεροί, υπάρχουν δε κι αυτοί οι τόσο ατυχείς που λίαν συντόμως αδειάζονται ανάλγητα, αντικοινωνικά και ανερυθρίαστα όπως οι γόπες από το σταχτοδοχείο του αυτοκινήτου στο οδόστρωμα ή έαν είναι κάπως τυχεροί εις την ατυχίαν τους τοποθετούνται όμηροι, φιμωμένοι και δεμένοι πισθάγκωνα, στο πορτμπαγκάζ, στα σκοτεινά, χωρίς αέρα, με μοναδική δυνατότητα να ονειρεύονται τη διαδρομή και τις εικόνες που οι άλλοι, οι τυχερότεροι, απολαμβάνουν, εάν παρ’ ευχήν είσθε απ’ αυτούς που ομιλούν και την νεοφιλελέδικην διάλεκτον, οφείλουμε να σας αναγνωρίσουμε το δικαίωμα να αντικαταστήσετε τις ανωτέρω λέξεις «τυχεροί, άτυχοι» με τις λέξεις «ικανοί, ανίκανοι», χωρίς αυτό ευτυχώς ν’ αλλάζει κάτι σχετικά με το πίσω κάθισμα, όπου να ξέρεις οι επιβαίνοντες για δεύτερη φορά, οι τυχεροί (ή ικανοί) που επιστρέφουν εκεί, λεν πολλά και καμιά φορά, ένεκα η προϊούσα κώφωση, τα λεν και δυνατά, όμως στην πραγματικότητα επιστρέφουν ξανά και ξανά στα ίδια και στα ίδια, φτώχεια, στερήσεις, τυραννία, μικρά επιτεύγματα επιβίωσης, ασήμαντα ίσως στο ρου της παγκόσμια ιστορίας, ανεπανάληπτα ορόσημα του δικού τους βίου, γιορτές και χαρές μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, βάσανα κυρίως και φόβος, φόβος που παραμένει μέχρι σήμερα, να κάνει παρέα με μια καινούργια απορία, που συνήθως απορίες έχουν τα παιδιά, που κάθονται στο πίσω κάθισμα πρώτη φορά, μια απορία γέννημα-θρέμμα της εποχής που τους βρήκε απροετοίμαστους και ρήμαξε το τοπίο, το οποίο θεωρητικά, μετά από τόσα χρόνια στο μπροστινό κάθισμα, τώρα, δικαιούνταν να απολαύσουν, κι αντ’ αυτού μετράνε τα μαγαζιά και τα εργοστάσια κλειστά, στα αριστερά και στα δεξιά του δρόμου - πιστέψαμε πως τελειώσανε όλα αυτά, η φτώχεια κι οι στερήσεις, πώς επιστρέψαμε σε όλα αυτά;

Για την ώρα, επί του θέματος, μόνον αυτά. Εχω πολλά να πω αλλά φοβάμαι ν’ αναμετρηθώ μαζί τους.

Στραβά

Χρειάζομαι: καινούργιο υπολογιστή, μια νέα ταυτότητα (ή μπορεί και καμία, βαρέθηκα πια) στο ίντερνετ, ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα ταξίδι, ένα πρόγραμμα υγιεινής διατροφής, μια καινούργια βιβλιοθήκη, καινούργια χόμπι και δουλειά, αλλά να μην ταυτίζονται αυτά, τα μεν είναι για την κάβλα, η δε για τα λεφτά, κουράγιο να βάλω τάξη στο γραφείο μου, να μαζέψω τα πεσμένα κέρματα κάτω από τα έπιπλα, να διώξω τη σκόνη από σιντί και βιβλία, να ξεχωρίσω τη χαρτούρα, ποια είναι τα σημαντικά και ποια να πετάξω στην ανακύκλωση, τόσα χαρτιά, βεβαιώσεις, αποδείξεις, εξώδικα, δικαστικές αποφάσεις, προκηρύξεις για την ανεργία, για το νερό, για το χρυσό, για το φυλακισμένο σύντροφο, να πάψω πια μόνο να μαζεύω προκηρύξεις και να ξανακινητοποιηθώ για την ανεργία, για το νερό, για το χρυσό, για το φυλακισμένο σύντροφο, να χάσω κιλά, να μη σπαταλάω το χρόνο μου περιμένοντας κάτι να συμβεί, να σταματήσω να πατάω f5 σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα, η ανανέωση έτσι δεν θα 'ρθει, να πάψω να γράφω μόνο για μένα, να βγω απ’ το καβούκι μου, να κοιτάξω λίγο πιο πέρα, τον διπλανό μου, τη σύντροφό μου, να φύγω απ’ αυτήν την πόλη κι αυτήν την κατοικία, να φύγω απ’ αυτόν το βάλτο, να πάω να βουλιάζω κάπου αλλού.