Των λαθών του τετράπαχος

Τσικνοπέμπτη, φυσάει, πολύ κρύο, δύο σκυλιά φασώνονται doggy style έξω από το μπαρ, σε όλα τα μπαρ σήμερα ψήνουν σουβλάκια, σαμπάνια με γύρο που λέει κι ο Ακαμάτης, μασκαράδες, αμέτρητες πλατινέ περούκες και αμέτρητοι Anonymous. Θέλω: ξύρισμα κούρεμα παγκόσμια ειρήνη. Πήρες το κρέας μου γουρούνι, το ‘τρωγες με το πηρούνι σαν παγωτό βανίλια, στο γήπεδο οι δύο ομάδες σε διαπραγματεύσεις τρέχοντας με τα πυρωμένα χείλια. Είπαμε αντίο μες στο κρύο, πήρες λεωφορείο, το πενήντα δύο, στο βρόμο θάλασσε η τρικοιμισμένη χάλασα, ο Γάμων κι ο Κηδείας, δύο Ηλύθια Πεδία, ωμοθετούσαν την αειβία, του Αϊ-Φόρου ανάπτυξης ωδικά έργα. Μπαίνω στο δικό μου λεωφορείο, όχι, this not my beautiful bus, this is not my beautiful driver, 56, τι δουλειά έχω στο 56. Σκέφτομαι, ήθελες το 23, που είναι ακριβώς το μισό του 56, άραγε τι να σημαίνει αυτό; Διπλασίασες το λεωφορείο; Να πάω σπίτι να γράψω ένα ποστ για αυτό. Βέβαια το 23 δεν είναι το μισό του 56. Στο σχολείο, στα μαθηματικά ήμουν σκράπας, το έχω ξαναπεί, όπως κι αυτό: επανάληψη μήτηρ πάσης παθήσεως.
Στο σχολείο ζωγράφιζα στο περιθώριο του τετραδίου, τον ζωγράφο παρίστανα του περιθωρίου.

Πάνως ανίκανε βλάκαν - Η μαθηματική απόδειξη της βλακείας του έρωτα

Απέναντι απ’ έναν χώρο Α υπάρχει ο ίσου μεγέθους χώρος Β. Οι χώροι Α και Β χωρίζονται στη μέση με τη βοήθεια ενός στύλου στους ισομεγέθεις χώρους Α1, Α2, Β1, Β2. Ο χώρος Α είναι κενός μέχρι που ο Π καταλαμβάνει το μισό (και κάμποσο παραπάνω, καθότι ο Π είναι ολίγον χοντρός) χώρο Α1. Ο απέναντι ισομεγέθης χώρος Β είναι κενός. Ξάφνου ερωτευμένο ζεύγος ανθρώπων Κ(ορίτσι)-Φ(λούφλης) επιλέγει όχι να βολευτεί στον απολύτως κενό χώρο Β, αλλά στον χώρο Α, όπου τον μισό και παραπάνω χώρο Α1 καταλαμβάνει ο χοντρός, μόνος και δυστυχής πλην όμως όχι βλάξ Π. Αντι λοιπόν, έστω, το Κ και ο Φ να βολευτούν ως αρμονικό και αχώριστο ζεύγος στον χώρο Α2, ο Φ καταλαμβάνει, παρότι είναι σημαντικά μικρότερου μεγέθους από τον Π, καθ’ ολοκληρίαν τον χώρο Α2 και το Κ επιλέγει να στριμωχτεί, ξεβολεύοντας τον Π, στον ελάχιστο κενό χώρο Α1. Κι ερωτώ: αποβλακώνει ή όχι ο έρως;

ΥΓ. Στο σχολείο, στα μαθηματικά ήμουν σκράπας.

Μια ωραία ιστορία

Περπατώντας μια ώρα το πρωί να φτάσω ομόνοια είπα να ξαποστάσω στα γένια ενός κνίτη που πουλούσε ρίζο και πιάσαμε κουβέντα· όλα καλά τα βρήκαμε όμορφα κι αυτά που χάσαμε πάλι όμορφα τα χάσαμε μέχρι που δεν άντεξε και μου τον ξαναπλάσαρε· αφού σου λέει τώρα τα είπαμε τον έψησα· αρνήθηκα πάλι και του λέω είδες τελικά ποιο είναι το πρόβλημα; εγώ μιλάω για να καταλήξω στο τι θα κάνουμε όλοι μαζί κι εσύ μιλάς με απώτερο σκοπό την πώληση του ρίζου· θύμωσε κι έφυγε· ένιωσα ενοχές για τρία δεύτερα αλλά επειδή διαβάζω τελευταία τον λακάν μέσα απ΄ τον ζίζεκ το ξεπέρασα...