Από την Τούμπα στο Μαρέ

Στη γειτονιά μου ακούγονται όλο σειρήνες από περιπολικά. Κάθε φορά που ετοιμάζομαι να γράψω κάτι καλό για αυτή τη χώρα και να γκρινιάξω για την Ελλάδα, ακούω τις σειρήνες και σκέφτομαι ότι στο Παρίσι σε κάθε τετραγωνικό υπάρχει και ένας μπάτσος και λέω "λες και στην Ελλάδα να γίνει έτσι σε κάθε γειτονιά;"
Χθες πήγα για ψώνια στην τουρκογειτονιά του Παρισιού γιατί εκεί συνεννοούμαι καλύτερα. Εκεί μόνο θα βρώ ταραμά, τουρσί και λαγάνα. Καλή και η μπαγκέτα αλλά σαν τη λαγάνα δεν έχει. Σε κάθε δρόμο υπάρχει ποδηλατόδρομος και δίπλα στα φανάρια των αυτοκινήτων υπάρχουν και μικροί σηματοδότες ποδηλάτων. Ως γνήσιος βαλκάνιος και θεωρώντας ότι το ποδήλατο δεν υπάγεται στον ΚΟΚ ως μέσο μεταφοράς, μπήκα σε ένα μονόδρομο. Στα πρώτα δεκαπέντε μέτρα τρεις μπάτσοι με σταμάτησαν. Ξεκαβαλήστε παρακαλώ, ταυτότητα παρακαλώ, είστε παράνομος κύριε, θα σας κόψουμε μια κλήση για να μην το ξανακάνετε, ωπ τι γράφει αυτή η ταυτότητα; περίεργη γλώσσα δεν την καταλαβαίνω, από που είστε κύριος;
εγκώ ελληνα, στο ελλάδα ποδήλατο παέι όπου θέλει, δεν ήξερα.
Το γλίτωσα το πρόστιμο. Έμαθα ότι το πορτοκαλί πάει 40 ευρώ και το κόκκινο 90. Τώρα σταματάω και στο πορτοκαλί. Με το ποδήλατο.
Κάτι τέτοια με κάνουν και δε γράφω ολα τα άλλα, τα καλά, που έχει αυτή η χώρα σε σύγκριση με την Ελλάδα. Και ξεχνάω ότι ο βασικός εδώ είναι 1400 και ότι η λαϊκή είναι πιο φτηνή από τη λαϊκή στην Τούμπα.


Σήμερα βγήκε ήλιος μετά από μια εβδομάδα. Τέτοιες μέρες ίσως το Παρίσι να είναι από τις πιο όμορφες πόλεις. Τα πάρκα γεμίζουν κόσμο όλων των ηλικιών και χρωμάτων, με εφημερίδες και βιβλία. Είναι ζεστές αυτές οι μέρες. Και οι άνθρωποι γίνονται πιο χαμογελαστοί. Αλλά και πάλι σαν τη Χαλλλκιδική δεν έχει.

John Taramas

Τόσο ταραμά είχα πολύ καιρό να φάω.
Τώρα που το σκέφτομαι έχει κάνα χρόνο.
Εσείς;
Κάνατε κούλουμα;
Αμολύσατε μήπως και καλούμπα;
Ναι; Αχ! Χαίρομαι ιδιαιτέρως!
Μια από τις καλύτερες φάσεις κουλούμων (προσέξατε λέξη έτσι; Δε διαβάζετε εδώ ότι και ότι) πέρα βέβαια από όλα αυτά τα κούλουμα που έχετε κάνει όλοι με τους γονείς σας πριν χρόνια και φυσικά δε θυμάστε τίποτα αλλά πάω στοίχημα ότι ΟΛΟΙ έχετε μια φωτογραφία σε ένα Ντάτσουν ντυμένοι καουμπόηδες ή κάτι και είστε 3 ετών, τα πέρασα στη φτωχομάνα Θεσσαλονίκη.
Ήμουν φυτευτής, και καθώς δεν κατάγομαι από την πόλη, πήρα απόφαση εγώ και κάτι άλλοι που επίσης δεν κατάγονταν από την πόλη και είχαμε ξεμείνει εδώ να πάμε στο Σέιχ Σου. Πήραμε λοιπόν τα πράγματα μας και πήγαμε στη Βενιζέλου να πάρουμε ένα κόκκινο λεοφωρείο (καταπληκτικά δεν είναι αυτά τα κόκκινα ΟΣΑΘίτικα λεοφωρεία; Δε σας πιάνει ένα ρίγος όταν τα παίρνετε;) και να πάμε στα κάστρα. Το λεοφωρείο σε αυτή τη στάση ως γνωστών, κάθεται εκεί μπαίνεις μέσα και καμιά φορά σου δίνεται η εντύπωση ότι δε θα φύγει ποτέ. Ότι απλώς μπήκες μέσα για να πιείς καφέ. Και μόλις έρθει ο οδηγός κρατώντας σχεδόν πάντα ένα δικό του καφέ καταλαβαίνεις ότι είχες ένα προορισμό. Κάτι σαν τη ζωή την ίδια δηλαδή.
Α ρε ΟΑΣΘ. Μαθήματα ζωής δίνεις...
Ξεφύγαμε όμως. Το λεοφωρείο που λέτε ήτο ήδη γεμάτο όταν είπαμε να μπούμε. Καθώς δε θέλαμε να περιμένουμε κάτι ώρες μέχρι να έρθει το επόμενο και τη δευτέρα παρουσία να φύγουμε είπαμε να μπούμε σε αυτό.

Δε σας είπα ότι εκείνη την ημέρα έκανε μια ζέστη του χίλιου διαόλου.

Σπρώχνοντας και προσπαθόντας καταφέραμε να μπούμε. Μέσα σε μια μυρωδιά ιδρωτίλας που συνοδεύει όλα τα αστικά λεοφωρεία που σέβονται τον εαυτό τους ανα τον κόσμο ανακατεμένη με τη μυρωδιά κρεμμυδιού που ανέδυαν τα κεφτεδάκια του διπλανού που είχε τη φαεινή ιδέα πρώτων να φτιάξει κεφτεδάκια Καθαροδευτεριάτικο, και δεύτερον να τα ανοίξει μέσα σε ένα κόκκινο πνιγηρό λεοφωρείο του ΟΑΣΘ ξεκινήσαμε για τα κάστρα.
Το λεοφωρείο ήταν υπερπλήρες και παλιό.
Τις ανηφόρες λέγαμε δε θα τις βγάλει.
Και όντως πέσαμε μέσα. Λίγο μετά το Νοσοκομείο του Αγίου Δημητρίου στο δρόμο για τον Άγιο Παύλο το λεοφωρείο τα 'κλασε. Ο οδηγός είπε το κλασσικό
"Παιδιά το αυτοκίνητο (ως γνωστών οι οδηγοί λεοφωρείου έχουν αυτοκίνητο και όχι λεοφωρείο και επίσης στις στάσεις "φορτώνουν") δε πάει άλλο. Αν δε κατέβει κάποιος κόσμος δε γίνεται. Οι γιαγιάδες έπαθαν ένα αμόκ. Και αμέσως δώθηκε η εντολή να κατέβουν οι νεώτεροι που έχουν "καινούργια" πόδια και να πάνε όλοι οι άλλοι ευτυχισμένοι στον τόπο προορισμού. Και έτσι έγινε.
Μαζί μας κατέβηκε και ο βλάξ που είχε ανοίξει τους κεφτέδες μέσα στο λεοφωρείο νωρίτερα, ιδιαίτερα μάλιστα ζοχαδιασμένος. Κάποιος του είχε αρπάξει τους κεφτέδες την ώρα που κατέβαινε. Εκπληκτικό;
Είπαμε να πάμε στο "Μέλκιαδες" για καφέ και να παρατήσουμε την ιδέα για κούλουμα αλλά και πάλι επικράτησαν οι ξενέρωτες παρθενοπιπίτσες που θέλουν οπωσδή και δήποτε και κάνουν αυτό που θέλουν.
Τώρα θα μου πείτε τι ήθελα με τις παρθενοπιπίτσες. Πρώτο εξάμηνο ήταν ρε παιδιά. Βγαίναμε για καφέ 25 άτομα.
Στο προκείμενο. Τελικά πήραμε τα πόδια μας και πήγαμε μέχρι πάνω. Θεε μου. Μόνο που το σκέφτομαι τρελένομαι...Σας είπα ότι έκανε διαολεμένη ζέστη εκείνη την ημέρα; Σας το είπα ε; Λοιπόν.
Φτάνουμε τελικά. Οι πιπίτσες έστρωσαν, βγάλανε και τα καλαμαράκια που είχα ψήσει το πρωί για εμάς πήραμε και μια μπύρα και είπαμε ότι κάτι πάει να γίνει. Και τσουπ! Να η ΕΤ3. "Περνάτε καλά εδώ;" Πριν προλάβει να απαντήσει ένας φίλος τσουπ ένας πολιτικός να πάει στην κάμερα για χαιρετούρα. Τσούπ και ένας χαρταετός πέφτει λίγο δίπλα από τη μούρη μου. Αυτό ήταν.
Σηκώθηκα και έφυγα με τη μια, πήγα στο "Μέλκιαδες" πήρα ένα καφέ στο χέρι και κατέβηκα με τα πόδια από τα κάστρα.
Ήταν η πρώτη φορά που το έκανα. Και με άρεζε. Ήταν μάλλον το καλύτερο κομμάτι της ημέρας.
Αυτά.
Τα χειρότερα κούλουμα ήταν όταν ο παππούς μου μου πήρε ένα χαρταετό που είχε πάνω τους Ντιούκς. Πορτοκαλί χρώμα και πάνω με μαύρο χρώμα ζωγραφισμένους τους Ντιούκς. Πήγα να τον πετάξω στο γήπεδο του χωριού. Για κάποιο περίεργο λόγο ήμουν μόνος μου εκεί ενώ συνήθως είχε πολύ κόσμο να πετάει χαρταετό να κάνει κόντρες και τέτοια. Είχε τόσο αέρα που ο χαρταετός έφυγε πολύ δυνατά ψηλά. Ο σπάγγος μου έκαψε τα χέρια, και μου έφυγε. Έμπλεξε όμως και αντί να ξετυλίγεται στα πόδια μου, τον πήρε μαζί του ο χαρταετός. Ο χαρταετός έφυγε, και τελικά έπεσε περίπου 300 μέτρα πιο κάτω κοντά στο σπίτι του θείου μου του Λευτέρη. (Ξέρετε που έτσι;ήμουν σίγουρος). Τον βρήκα αλλά επειδή είχε πλαστικά στηρίγματα είχε σπάσει και ήταν πλέον άχρηστος.
Ήμουν δεν ήμουν 10 χρονών αλλά το θυμάμαι λες και έγινε χθες.
Και κάθε φορά στεναχωριέμαι το ίδιο.

Metro-sexual

Πάνε χρόνια τώρα που έχω φύγει από την Αθήνα, και ενώ τα πρώτα χρόνια ήμουν απόλυτη ως προς τις αντοχές που έχω απέναντί της, όσο περνάει ο καιρός αμβλύνεται η αδιαλλαξία μου και τη νοσταλγώ όλο και περισσότερο.

Ξέρω καταρχήν ότι δεν κάνει καθόλου καλό στη συμπεριφορά ενός εξαιρετικά νευρωτικού και υπερκινητικού ανθρώπου όπως εγώ. Δε θα σας το κρύψω ότι ένιωθα πολλές φορές σαν ηρωίδα σε σήριαλ του Δαλιανίδη (τη θυμάστε την Κατερίνα Γιουλάκη στο "Ρετιρέ"; Αν ναι, βγάλτε τα φρικαλέα σας συμπεράσματα).

Ειδικά εκείνες οι ατέλειωτες ώρες στα τρόλει και τα λεωφορεία, πριν την έλευση του μετρό, όπου αν δεν έβρισκες θέση να καθίσεις και να βυθιστείς στο βιβλίο που εγώ τουλάχιστον κουβαλούσα πάντα μαζί μου, μαζί με το γουόλκμαν που με αποξένωνε και με κρατούσε απρόσβλητη από ρήσεις του τύπου: "Σήκω κωλοαλβανέ να καθίσω εγώ που είμαι γνήσια απόγονη του Περικλή, εσύ να πας στην πατρίδα σου" και άλλα εξίσου γλαφυρά, αποφάσιζες ότι ήταν δέκα φορές καλύτερο να πας από τα Πατήσια στη Συγγρού με τα πόδια κι ας έκανες μία ώρα. Όχι ότι θα έκανες λιγότερο δηλαδή με το τρόλει.

Τώρα πηγαίνω όλο και συχνότερα στους φίλους, και από τη μια νιώθω ότι δεν την αντέχω καθόλου, αλλά από την άλλη ρουφάω όσο μπορώ από την ορμή της, τα πάθη και κυρίως τις αντιθέσεις της.

Γιατί, ναι μεν μου έρχεται ώρες ώρες να πλακωθώ με 5-6 σε κάθε μικρή ή μεγάλη διαδρομή με κάποιο μέσο μεταφοράς (γιατί εγώ, αυτοκίνητο δεν ξαναπαίρνωωωωωωωωω), αλλά είναι και κάτι φορές... πω πω, κοιτάω να δω που είναι η κάμερα χάριν της οποίας εκτυλίσσεται αυτό το απολαυστικότατο σενάριο!

Έχει περάσει κανένας μήνας, και ίσως ξεχνάω κάποιες γραφικές αποχρώσεις του επεισοδίου, παρότι με το που κατέβηκα από το μετρό, και περιμένοντας το τραμ (σας μιλάω για υπερατλαντικό ταξίδι Χαλάνδρι-Ν. Σμύρνη...) έγραψα 2-3 ατάκες που θυμόμουν σε 2 εισιτήρια παλιά που βρήκα στην τσέπη μου, έτσι όπως κάνουν οι ποιητές που ξυπνάν και σημειώνουν άμεσα τις επικλήσεις του Βιργίλιου... Παρόλα αυτά, η εντύπωση που μου έκανε η σχεδόν εφηβική έπαρση ενός αρκετά ηλικιωμένου γεράκου ο οποίος πηγαίνοντας δίπλα σε έναν εξίσου ηλικιωμένο που καθόταν στην έξω θέση του φώναζε: "Παππούλη, κάτσε πιο μέσα να κάτσω και γω", δεν ξεχνιέται. Ο οποίος, εφόσον είδε ότι οι πραγματικά ειλικρινείς προσπάθειές του να μαζευτεί για να περάσει ο έτερος συνομήλικος δεν καρποφόρησαν, σηκώθηκε απηυδισμένος προφανώς από την επαναλαμβανόμενη προσφώνηση "παππούλη", και κάθισε όρθιος. Ο παππούς-καμικάζι λοιπόν στρογγυλοκάθισε απέναντί μου, και από τη μέσα μεριά φυσικά πλέον, αφού είχε δύο καθίσματα στη διάθεσή του να επιλέξει. Και ψέλιζε. Και σάρκαζε. Και αφού όλοι κατάλαβαν ότι θα έμπλεκαν - και είπαμε ότι στην Αθήνα κανένας δε θέλει μπλεξίματα - δεν πήγαιναν να καθίσουν στην άδεια θέση.

Ώσπου ένας κομψός γκριζομάλλης κύριος, σαν τον Αλαβάνο ένα πράμα που εμένα μου αρέσει και ας είναι εστέτ όπως τον κατηγορεί ένας φίλος, ο οποίος μπήκε στην επόμενη στάση και δεν υπήρξε μάρτυρας της άνωθεν παρεξήγησης, κάθεται...

Γυρνάει ο παππούς-καμικάζι όλο τσαχπινιά και του λέει καμαρωτά: "Γειά σου νιάτο!!!". Άλαλος ο κύριος, αλλά στητός σαν άγαλμα και με ένα μόλις ελαφρό μειδίαμα, ανάμικτης περιέργειας και συγκατάβασης για την -προφανέστατα- ιδιάζουσα προσωπικότητα που καθόταν δίπλα του.

Και εφόσον δε δείχνει να αντιδρά, συνεχίζει ο παππούς: "Ξέρεις γιατί σε λέω νιάτο; Γιατί τόλμησες να καθίσεις εδώ. Βλέπεις εκείνο το γέρο εκεί πέρα; Σηκώθηκε μόλις του είπα να πάει πιο μέσα να καθίσω".
"Ίσως να ήθελε να κατέβη", απαντά ατάραχος ο κύριος.
"Όχι, εκεί κάθεται εδώ και 2 στάσεις. Αλλά έτσι, εμείς οι άντρες είμαστε χειρότεροι από τις γυναίκες. Αυτές τουλάχιστον τρώνε ξύλο και στρώνουν, οι άντρες και να τους σκοτώσεις, δε στρώνουν. Και 153 χρονών να φτάσουν, δε βάζουν μυαλό". Και ακολουθεί ένα αρχαίο ρητό που δε συγκράτησα, παρόλο που είμαι της τρίτης δέσμης, ο κοτσονάτος κύριος αρχίζει να διασκεδάζει με την κατάσταση και παίρνει μέρος και ο διπλανός μου (εγώ ήμουν γυναίκα, έκρινα πιο συνετό να καθίσω στα αβγά μου).
"Χαα, χα, δίκιο έχεις, αλλά το ρητό δεν είναι ακριβώς έτσι, αλλά έτσι... (και ακολουθεί το ρητό, το οποίο μου φάνηκε πιο σωστό, άσε που φαινόταν πιο φερέγγυος ο έτερος κύριος - κρατούσε και τσάντα-χαρτοφύλακα δερμάτινη).
"Εσύ δεν ξέρεις ούτε ελληνικά, έτσι όπως το λέω εγώ είναι", εξενίσταται εμφανώς θιγμένος ο παππούλης.
"Είμαι σίγουρος ότι έτσι είναι, άκου με που σου λέω, ξέρω καλύτερα...", υπερασπίστηκε ξανά τα λόγια του ο κύριος, τον οποίο και γω ήθελα να υπερασπιστώ η δόλια, με ενέπνεε, πως να το κάνουμε. Αλλά σίγησα για μια ακόμη φορά.
"Άντε, εσύ θα ζήσεις μέχρι τα 150!", είδε και απόειδε ο άνθρωπος, είπε να δείξει μεγαλοσύνη.
"153!!!! Έχω έναν απολογισμό να κάνω ακόμη!" ανέκρωξε ο παππούς και αμέσως ορθώθηκε καθώς είχαμε φτάσει στη στάση του χωρίς να το πάρει χαμπάρι και παραλίγο να τη χάσει. Όρμησε προς την πόρτα και χάθηκε σαν αερικό εξαϋλωμένο από τα πολλά χρόνια σοφίας που κουβαλούσε.

Αστείο, θλιβερό, ενοχλητικό, προσβλητικό, χαριτωμένο ή απλώς αδιάφορο και ανάξιο λόγου περιστατικό, διαλέγετε και παίρνετε. Αλλά έτσι είναι με όλες τις περιπτώσεις. Ανάλογα με το σε ποια πλευρά βρίσκεσαι, τι διάθεση έχεις τη δεδομένη στιγμή και κατ'επέκτασιν πως επιλέγεις να ερμηνεύσεις το κάθε γεγονός.

Εγώ ήμουν απλά ένας επισκέπτης-παρατηρητής, με χαλαρή διάθεση προς οτιδήποτε ευτράπελο, και σκεπτόμουν πόσο κινηματογραφική εν τέλει είναι αυτή η πόλη...

Δεν προσπαθώ να βγάλω κάποιο συγκεκριμένο συμπέρασμα ή νόημα από την παραπάνω ιστορία. Θα έχετε τύχει μάρτυρες σε μύριες παρόμοιες, και ίσως να τις ξεχάσατε μόλις στον επόμενο σταθμό, όπου την προσοχή σας θα έλκυσε μια όμορφη κοπέλα που μόλις επιβιβάστηκε, ή ένας γοητευτικός άντρας με όλη τη σιγουριά του επιτυχημένου γιάπη (ή του μελαγχολικού φρικιού - ανάλογα με την ηλικία σας πάντα, ξέρετε τώρα, τα γούστα των γυναικών μεταλλάσσονται με τα χρόνια, των αντρών είναι σταθερή αξία...). Είναι όμως μικρά διηγήματα που γράφονται μπροστά στα μάτια μας και ίσως αξίζει που και που να αποτυπώνονται πριν τα ξεχάσουμε...

(Η φωτογραφία είναι από το Flick, του χρήστη T@sos, την ανάρτησα χωρίς να τον ρωτήσω, αλλά επειδή είναι φίλος θα το κάνω ετεροχρονισμένα και ίσως να μη με αναγκάσει να την κατεβάσω...)