Τρία χρόνια ελονοσίας

Γράφει ο Ρισάρντ Καπισίνσκι στο ολοένα και πιο ενδιαφέρον βιβλίο του "Εβενος, το χρώμα της Αφρικής": 

"H κρίση ελονοσίας δεν είναι μόνο πόνος, αλλά, όπως κάθε πόνος, είναι επίσης και ένα μυστηριακό βίωμα. Μπαίνουμε σε έναν κόσμο για τον οποίο μια στιγμή νωρίτερα δεν γνωρίζαμε τίποτα, που ωστόσο αποδεικνύεται πως υπάρχει δίπλα μας και στο τέλος μας καταλαμβάνει, γινόμαστε μέρος του: ανακαλύπτουμε μέσα μας παγωμένους λάκκους, γκρεμούς, αβύσσους, η παρουσία των οποίων μας γεμίζει φόβο. Ομως η στιγμή της ανακάλυψης περνάει, τα πνεύματα μάς εγκαταλείπουν, αποχωρούν και εξαφανίζονται, και αυτό που μένει στη θέση τους, κάτω από το βουνό των σκεπασμάτων, είναι πράγματι άξιο για λύπηση. 

Επειτα από μια δυνατή κρίση ελονοσίας ο άνθρωπος είναι ράκος. Κείτεται σε μια λίμνη ιδρώτα, συνεχίζει να έχει πυρετό, δεν μπορεί να κουνήσει ούτε τα χέρια του ούτε τα πόδια του, όλα τον πονάνε, έχει ζαλάδες και τάση για εμετό. Είναι εξαντλημένος, αδύναμος, αφυδατωμένος. Ενας τέτοιος άνθρωπος, όταν κάποιος τον κουβαλάει, δίνει την εντύπωση ότι δεν έχει ούτε κόκαλα ούτε σάρκα. Και θα περάσουν πολλές μέρες για να σταθεί στα πόδια του". 

ΥΓ. Εξυπνα παιδιά είστε, τις αντιστοιχίες με την οικονομική κρίση θα τις κάνετε μόνοι σας, όσο ακούτε το ασματάκι. 

Φυσάει πολύ σήμερα στο κεφάλι μου

Διαβάζω την είδηση για τις (μαύρες και άραχλες) προβλέψεις του Ινστιτούτου Ερευνών της ΓΣΕΕ για την ανεργία. Στη συνέχεια διαβάζω σχόλια στα social media σχετικά με τις προβλέψεις του ΙΝΕ. Τα σχόλια στη συντριπτική τους πλειοψηφία καταλήγουν αγανακτισμένα στη φράση "μα πού σκατά είναι οι ένα εκατομμύριο τετρακόσιες χιλιάδες άνεργοι και γιατί δεν εξεγείρονται, γιατί δεν σηκώνονται επιτέλους από τους καναπέδες και τις καφετέριες; Δεν έχουν πια τίποτε να χάσουν". Λάθος προσέγγιση του ζητήματος, νομίζω. Αυτοί που είναι πιο εύκολο να ξεσηκωθούν, γιατί ακόμη δεν τους έχει τσακίσει τελείως το σύστημα, είναι αυτοί που έχουν ακόμη κάτι να χάσουν. Γιατί έχουν ακόμη κάτι χειροπιαστό να διεκδικήσουν. Να μην απολυθούν, για παράδειγμα. Να μη μειωθεί κι άλλο ο μισθός τους. Οι άνεργοι τι διεκδικούν; Να βρουν δουλειά; Σωστά, να βρουν δουλειά. Μόνο που -και νομίζω πως το έχω ξαναπεί- η εύρεση εργασίας δεν είναι συλλογική διαδικασία. Το αίτημα "δουλειά για όλους" είναι συλλογικό. Αλλά η πράξη αυτή καθαυτή αναζήτησης και εξεύρεσης εργασίας είναι μάλλον μοναχική. Και επιπλέον οι υπόλοιποι άνεργοι είναι συνδιεκδικητές μιας θέσης εργασίας, άρα (κακώς, πολύ κακώς, αλλά συμβαίνει) είναι ανταγωνιστές. Το ξέρω, κανονικά θα έπρεπε όλοι οι άνεργοι μαζί να παλέψουν για το δικαίωμα στην εργασία με ασφάλιση και ικανοποιητικούς μισθούς. Ναι, τα ξέρω αυτά. Ομως, η πολιτική ως πολιτική, η συλλογική διεκδίκηση επίσης, είναι κάτι που αφήνει αδιάφορο αυτόν που έχει απολυθεί. Ο απολυμένος μένει μόνος και μπαίνει στη χειρότερη φάση ιδιώτευσης. Αποκτά ανοσία στα προβλήματα των άλλων. Όλα του φαίνονται μικρότερα από τα δικά του: "Τι να μου πεις κι εσύ που σου κόβουν το μισθό, εδώ εγώ είμαι άνεργος". Αυτό σκέφτεται. Και ζορίζεται να νιώσει αλληλεγγύη. Αυτό που καίει τον άνεργο είναι να βρει μια δουλίτσα. Εστω (πια, δυστυχώς) και με 300 ευρώ. Μόνο έχοντας μια δουλίτσα θα μπορέσει στη συνέχεια να διεκδικήσει κάτι παραπάνω, συλλογικό. Γιατί, χάνοντας την εργασία σου, έτσι όπως κινούνται τα περισσότερα σωματεία, σημαίνει ότι παύει και η ύπαρξή σου ως διεκδικητικό υποκείμενο. Οι άνεργοι για τις περισσότερες επαγγελματικές ενώσεις είναι μια ενοχλητική πραγματικότητα που την κρύβουν κάτω από το χαλί. Άλλωστε, επειδή μιλάμε για "επαγγελματικές" ενώσεις, από τη στιγμή που παύεις να ασκείς το επάγγελμα λόγω ανεργίας, για ποιο λόγο να ασχολούμαστε μαζί σου; λένε κάποιοι φωστήρες των επαγγελματικών ενώσεων.
Ξέρω ότι πολιτικά αυτά που γράφω είναι εξοργιστικά. Ηττημένα. Συντηρητικά. Υπάρχουν σε κάθε γειτονιά πρωτοβουλίες ανέργων στις οποίες μπορεί να απευθυνθεί ο άνεργος ώστε να βγει από τη φάση της απόλυτης ιδιώτευσης και να μπει στη φάση της διεκδίκησης. Τα ξέρω όλα αυτά. Δεν δικαιολογώ κανέναν. Περιγράφω μπας και καταλάβουν όλοι όσοι απορούν γιατί δεν ξεσηκώνονται οι άνεργοι. Να ξεσηκωθούν για να διεκδικήσουν τι, πέρα από το "πουτάνα όλα";  

  

Παραπάνω από ένας τρόποι για να τσακιστούν τα κόκαλα

Διακρίνω τις τελευταίες μέρες στα ίδια λίγο πολύ άτομα που καταδικάζουν τη βία απ' όπου και αν προέρχεται ή που τέλος πάντων δεν θεωρούσαν ιδιαιτέρως πολιτική κίνηση το σπάσιμο της κεφάλας ενός χρυσαυγίτη μια τάση που την περιγράφει πολύ καλά ο William Hazlitt στο (δεν ξέρω τι σκατά είναι ακριβώς, ας το πω) δοκίμιό του "Η ηδονή του μίσους". Ο συγγραφέας περιγράφει μια απολύτως σιχαμερή αράχνη που τη βλέπει να έρχεται προς το μέρος του, αλλά επειδή έχει ανθρωπιστικά συναισθήματα, δεν σηκώνει το πόδι του να τη λιώσει - αντίθετα, της κάνει χώρο και την αφήνει να περάσει. Με ανακούφιση τη βλέπει, να απομακρύνεται. Απαρνούμαστε, γράφει ο συγγραφέας την εξωτερίκευση της βίας, ωστόσο αυτή υπάρχει μέσα μας με τη μορφή της σιχασιάς που μας προκαλεί η θέα της αράχνης. Δεν ποδοπατούμε το "κακόμοιρο το πλασματάκι", αυτό θα ήταν βάρβαρο και απάνθρωπο, αλλά το κοιτούμε με αποστροφή βασιζόμενοι στην εμφάνισή του και όχι στο κατά πόσον κρύβει ή όχι δηλητήριο μέσα του. Αυτή η αράχνη θα μπορούσε να είναι η κόρη του Μιχαλολιάκου, που, ναι ξέρω, είναι μια αράχνη γεμάτη ναζιστικό δηλητήριο, ένα σκατόψυχο πλάσμα. Αλλά τι σχέση έχει αυτό με την εμφάνισή της; Και τι αποδεικνύουν τα σχετικά σχόλια (όχι μόνο τα σεξιστικά για την κόρη Μιχαλολιάκου αλλά και για τα ομοφοβικά για τους φυλακισμένους χρυσαυγίτες) για όσους τα κάνουν; Μέχρι κι ο φυσιογνωμισμός εμφανίστηκε στα "αστειάκια" αυτά, του στιλ "ε, με τέτοια φάτσα ο τάδε χρυσαυγίτης τι περίμενες να είναι; γιατρός; φυσικά και θα είναι μαστροπός". Ο,τι κάνουν δηλαδή οι φιλήσυχοι πολίτες με όσους έχουν "αποκλίνουσα" εμφάνιση. Κατά τ' άλλα ενοχλούνται κάποιοι απ' το "ξύλο στους φασίστες".