faits divers

Δεν πίστευαν στα μάτια τους οι επισκέπτες του μουσείου του Λούβρου σήμερα το πρωί, μάρτυρες αρχικά ενός μάλλον συνηθισμένου ερωτικού καβγά, ο οποίος εξελίχθηκε γρήγορα σε σκηνή άγριας ζηλοτυπίας και κορυφώθηκε με τη βιαιοπραγία αγνώστου μέχρι στιγμής ανδρός εις βάρος της νεαράς Τζοκόντας. Σύμφωνα με τους αυτόπτες μάρτυρες και με κυβερνητικές πηγές που βρίσκονται πολύ κοντά στον πρωθυπουργό, ο 35χρονος λιγάκι υπέρβαρος άνδρας, μάλλον πρώην καπνιστής, νυν αλκοολικός, ίσως άνεργος, ενδεχομένως οπαδός της ίντι ροκ μουσικής, κατά πάσα πιθανότητα συχνός επισκέπτης καντίνων των δυτικών συνοικιών, δεν άφηνε τη φίλη του, την οποία είχε στήσει στον τοίχο, να μιλήσει, αλλά της παραπονούταν διαρκώς ότι δεν του δίνει σημασία, δεν του πολυμιλάει, παρά μόνον του χαμογελάει αδιόρατα. Καθώς αυτή παρέμενε βυθισμένη στην αινιγματική σιωπή της, ο άγνωστος άνδρας, ο οποίος -σύμφωνα με τους ψυχολόγους που είδαν το σχετικό υλικό από τις κάμερες ασφαλείας του Μουσείου- μάλλον είναι ιδιαιτέρως υψηλής ευφυίας, μειωμένης τριχοφυίας, αυξάνουσας παχυσαρκίας και καλπάζουσας μαλακίας, ανέβασε τον τόνο της φωνής του και επιδόθηκε σε ένα ακατάσχετο υβρεολόγιο αποκαλώντας την φίλην του "βρώμα, τσούλα, καργιόλα, που χαμογελάς σε όποιον περνάει απ' εδώ". Παρότι σαφώς αιφνιδιασμένη από την ανοίκεια και χυδαία επίθεση, η γυναίκα διατήρησε την ψυχραιμία της, παρέμενε ατάραχη και σιωπηλή. Ο δε τυφλωμένος από ερωτικό πάθος άνδρας αποπειράθη να τη χαστουκίσει, όμως χάρη στο προστατευτικό, αλεξίσφαιρο και αλεξισφάλιαρο γυαλί της κορνίζας, η δεσποινίς Τζοκόντα συνέχισε να διατηρεί την αινιγματική της αταραξία. Αντιμέτωπος με την αποδικιμασία των επισκεπτών αλλά και τον γέλωτα τους για την αποτυχία του στο χαστουκίζειν, ο θρασύδειλος ανήρ έδειξε να αντιλαμβάνεται τις πράξεις του και μετανιωμένος αγκάλιασε την Τζοκόνταν τραγουδώντας της "θα σου κλείσω το στόμα με χίλια φιλιά και ας πάν' στην ευχή τα παλιά, είναι αλήθεια μια φορά πως με πίκρανες αλλά η καρδιά μου χωράει πολλά". Στη συνέχεια, μπροστά στα μάτια του εμβρόντητου πλήθους, έδωσε ένα παθιασμένο φιλί στην αγαπημένη του και έφυγε τρέχοντας να της φέρει σοκολατάκια.
Οι έρευνες για τον εντοπισμό του ανδρός συνεχίζονται. Το ιστολόγιό μας απευθύνθηκε στο γνωστό ψυχολόγο Πάνο Αποτρελαμένο, ο οποίος απεφάνθη ότι ο άγνωστος δράστης εμφανώς πάσχει από το σύνδρομο του Σταντάλ, που έχει καταγραφεί και ως Σύνδρομο της Φλωρεντίας, και περιγράφεται ως ψυχοσωματική ασθένεια που προκαλεί ταχυπαλμία, λιποθυμία, σύγχυση, ακόμα και παραισθήσεις σε ανθρώπους που είναι εκτεθειμένοι σε ασυνήθιστα καλλιτεχνικά επιτεύγματα, είτε ζωγραφικής είτε γλυπτικής.
Μόνον που το σπουδαιότερο και πιο ασυνήθιστο έργο τέχνης είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. 

 

Το φανταζόμουν καλύτερο

Μια μέρα στη ζωή ενός ούτε καν τριαντάρη, βαθύπλουτου επενδυτή. Δεν ξέρει τι θέλει μέχρι που το βρίσκει: κούρεμα. Ξεκινά η οδύσσεια μες στη λιμουζίνα. Ατελείωτο μποτιλιάρισμα στη Νέα Υόρκη: προεδρική επίσκεψη, διαδηλώσεις και μπάχαλα, η κηδεία ενός διάσημου ράπερ. Καθώς η λιμουζίνα σέρνεται, ο βαθύπλουτος μπαινοβγαίνει κατά το δοκούν, σταματάει για φαγητό, συναντά συνεργάτες του εντός της λιμουζίνας, κάνει σεξ απ’ εδώ κι απ’ εκεί, επιτηρούμενος από την προσωπική του φρουρά η οποία διαρκώς του υπενθυμίζει την ύπαρξη κάποιας απειλής για την ασφάλειά του. Μοιάζει πολύ ενδιαφέρουσα η ιστορία - μόνο που δεν είναι. Ο Ντελίλο στο «Κοσμόπολις» περιφρονεί την ιστορία, δεν ενδιαφέρεται για αυτήν. Είναι σχεδόν απωθητικό το βιβλίο. Όλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα μετά τις διαπιστώσεις που ο συγγραφέας βάζει στο στόμα των ηρώων του, καθώς παρλάρουν ασταμάτητα μέσα (κυρίως) και έξω από τη λιμουζίνα. Μια κοπτοραπτική, απ’ ό,τι συγκράτησα: 

«Στην αρχή, όταν με έδιωξαν, έγραφα αλλά σταμάτησα γιατί ήξερα ότι είναι αξιολύπητο. Ήξερα επίσης ότι υπήρχε κάτι στη ζωή μου που ήθελε να είναι αξιολύπητο, πίεσα όμως τον εαυτό μου να διακόψει κάθε επαφή. Το γεγονός ότι δεν έβλεπε κανείς ποτέ τα γραπτά μου δεν με απασχολούσε. Τα έβλεπα εγώ. Το ζήτημα ήταν να τα γράφω και να τα βλέπω ο ίδιος. Με απασχολεί πολύ ο εαυτός μου. Τον μελετάω. Με αρρωσταίνει. Δεν υπάρχει όμως για μένα τίποτε άλλο. Δεν είμαι τίποτε άλλο. Το επονομαζόμενο εγώ μου είναι ένα μικρό στριμμένο πράγμα, που δεν διαφέρει πιθανώς από το δικό σας, είναι δραστήριο, ξεχειλίζει από σπουδαιότητα, γνωρίζει συνεχώς μεγάλες ήττες και θριάμβους. Ο χρόνος είναι πια στοιχείο του εταιρικού ενεργητικού, ανήκει στο σύστημα της ελεύθερης αγοράς. Το παρόν σπανίζει. Εχει αφαιρεθεί από τον κόσμο για να αφήσει χώρο για το μέλλον των ανεξέλεγκτων αγορών και του τεράστιου επενδυτικού δυναμικού. Το μέλλον γίνεται επίμονο. Η δύναμη των υπολογιστών εξαφανίζει την αμφιβολία. Κάθε αμφιβολία βρίσκει έρεισμα στην εμπειρία του παρελθόντος. Αυτό το παρελθόν όμως εξαφανίζεται. Παλιά γνωρίζαμε το παρελθόν και όχι το μέλλον. Τώρα αυτό αλλάζει. Μας χρειάζεται μια νέα θεωρία για τον χρόνο. Το μέλλον πάντα εμφανίζεται ενιαίο και ίδιο για όλους. Ολοι θα είμαστε ψηλοί και ευτυχισμένοι εκεί. Για αυτό αποτυγχάνει το μέλλον. Πάντα αποτυγχάνει. Δεν θα γίνει ποτέ το απάνθρωπο ευτυχισμένο μέρος που θέλουμε να το κάνουμε. Ξέρεις τι πίστευαν ανέκαθεν οι αναρχικοί: η παρόρμηση της καταστροφής είναι δημιουργική. Αυτό είναι και το σήμα κατατεθέν της καπιταλιστικής σκέψης: η επιβεβλημένη καταστροφή. Οι παλιές βιομηχανίες πρέπει να εξαλειφθούν αμείλικτα. Νέες αγορές να διεκδικηθούν βίαια. Οι παλιές να γίνουν αντικείμενο επανεκμετάλλευσης, καταστρέψτε το παρελθόν, φτιάξτε το μέλλον»

Φορώντας καπέλο στην προηγούμενη ανάρτηση

Ήταν ένας άνθρωπος που είχε πάθει υπερλέξωση κι οι γιατροί του χορήγησαν Κοποτανίλ, ένα φάρμακο που θα σήκωνε την κωλάρα του ασθενούς μαζί με τον ασθενή από το κιτρινοκόκκινο μαξιλάρι της καρέκλας κουζίνας που είχε στο γραφείο που ήταν κάποτε αποθήκη γεμάτη τουρσιά και βαζάκια μαρμελάδας με ετοιμόρροπα ράφια όπου σκονίζονταν τα cd μιας έξαλλης ηλικίας τα οποία απειλούσαν να αυτοκτονήσουν πέφτοντας στο κενό της χοντρής κεφάλας του χοντρού ασθενούς. Ο άνθρωπος με την υπερλέξωση πήρε ένα Κοποτανίλ, σηκώθηκε αποφασισμένος για δράση, βγήκε απ' το δωμάτιο, έστριψε δεξιά στο διάδρομο, ξανά δεξιά στο επόμενο δωμάτιο και βούλιαξε στον καναπέ αγκαλιά με το λαχανί κουβερτάκι φλις που είχε πάρει απ' το ΙΚΕΑ, τότε που για τα σκανδαλα με τ' άλογα και τα σκατά δεν είχε ιδέα.
Τελικά το καπέλωμα των αναρτήσεων είναι μια πολύ εξαντλητική διαδικασία.