Η γάτα του Σρέντιγκερ

Έχω μόλις ένα τέταρτο να σας αφήσω μια καλησπέρα. Σε λίγο θα περάσει ο φίλος Αλέξανδρος και θα πάμε για ένα περιποιημένο μεζέ κάπου στη Νέα Ελβετία.
Για όσους δε ξέρουν η Νέα Ελβετία ιδρύθηκε απο πρόσφυγες Έλληνες που βρίσκονταν για χρόνια στην Ελβετία και αναγκάστηκαν να αφήσουν τα σπίτια τους. Έτσι κάπως δημιουργήθηκε αυτό το κομμάτι της πόλης της Θεσσαλονίκης. Όπως λέμε Νέα Μηχανιώνα, Νέα Σμύρνη ε, έτσι και η Νέα Ελβετία.
Το λοιπόν σήμερα το σπίτι έχει μια παράξενη ησυχία. Από αυτές που δύσκολα πλέον μπορείς να συναντήσεις σε αυτό το σπίτι. Και αυτό γιατί ο μικρός Θεός Θωρ και η αγαπημένη μου Άφρο έχουν πάει βόλτα στο κέντρο της πόλης. Εγώ έμμεινα πίσω γιατί είχα πράγματα να κάνω. Αλλά αυτή η ησυχία μου τρυπάει τα αυτιά.
Την εποχή αυτή έχω μια περίεργη ανησυχία. Ως γνωστών η αγαπημένη μου Άφρο είναι πλέον με τη κοιλιά στο στόμα καθώς έρχεται ο μικρός Πάμπλο (όχι από το Νερούντα ούτε από το Πικάσο αλλά, ναι σωστά μάντεψες ΠάνωΚ. από τον Γκαρσία). Το μέλλον δυστυχώς φαίνεται ζοφερό. Το μόνο που με ευχαριστεί πλέον σαν σκέψη είναι ότι μπορεί ο μικρός Θεός Θώρ και ο Πάμπλο να γεννήθηκαν τον καιρό που οι συνθήκες είναι μάλλον σκατά αλλά τουλάχιστο θέλω να πιστέψω ότι όταν θα έρθει η σειρά τους τα πράγματα θα είναι καλύτερα. Ύστερα λέω, μήπως ακόμα δεν έχουμε φτάσει στον πάτο και έχει πολύ ακόμα;
Το γεγονός είναι ένα: Κανένας ουσιαστικά δε ξέρει τι γίνεται. Τα κανάλια κάνουν πλάκα με τα νεύρα μας. Μοιάζουν με αθλητικούς συντάκτες που καλύπτουν το ρεπορτάζ του Άρη. Παραδέχονται μεν ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στο συνοθύλευμα που αποκαλούν ομάδα αλλά από την άλλη αν δεν έχεις καμία άποψη για ποδόσφαιρο και τη βαθμολογία ως έχει αυτήν την εποχή θα πιστέψεις ακούγοντας τους ότι ο Άρης δεν έχασε ποτέ από τον ΠΑΟΚ με τέσσερα γκολ στο κεφάλι, ούτε από τον Αστέρα Τρίπολης στην έδρα του και είναι τουλάχιστο στη δεύτερη θέση της βαθμολογίας. Μάλιστα αν δεν ήταν η κακή διαιτησία τώρα θα ήταν πρώτος με 25 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο.
Ξέρω ότι ο μόνος που έπιασε το παράδειγμα είναι ο αγαπητός Argos_T αλλά τέλος πάντων αυτό σκέφτηκα.
Ούπς! Πρέπει να φύγω. Θα σας ξαναδώ.
ΥΓ Ναι. Παραδέχομαι πως είμαι σαν τη γάτα του Σρέντιγκερ. Αλλά σας αγαπώ.

Γαλλική λογοτεχνία, κάλαντα, το βεσέ του Αμαντέους και ιρλανδέζικη φολκ

Και όμως, παρά τις περί του αντιθέτου προσδοκίες, ένα βιβλίο με τον εμπνευσμένο τίτλο “H βιομηχανία του σεξ και της ψαροκροκέτας”*, το οποίο περιλαμβάνει εξίσου εμπνευσμένους τίτλους κεφαλαίων όπως “Χώσε την κεραία στον κώλο μου” και “Η αφόδευση της σφυρίδας”, μπορεί εντέλει να αποδειχτεί κακό. Ουδέν κακόν βιβλίον όμως αμπιγέζ καλού. Χάρη στο βιβλίο αυτό, κατάφερα να δώσω απάντηση σε ένα ερώτημα που κοντά ένα χρόνο τώρα, από το ταξίδι μου στη Βιέννη δηλαδή, με απασχολούσε και δεν με άφηνε να κοιμηθώ τα βράδια.

Κι εξηγούμαι:

Δεν γνωρίζω αν στο 14ο διαμέρισμα του Παρισιού υπάρχει όντως ένα -ας το πούμε εναλλακτικό- μπαρ με όνομα “Μότσαρτ”. Ο φίλος μου ο Σαλαδίνος δεν με πήγε εκεί πέρα, πράγμα το οποίο μπορεί να σημαίνει τα εξής: είτε πρόκειται για αποκύημα της συγγραφικής φαντασίας, είτε ότι ο Σαλαδίνος δεν το 'χει μάθει ακομη, είτε ότι δεν τη βρίσκει με κοπρο-ουρολαγνεία. Στο κεφάλαιο “Η αφόδευση της σφυρίδας” του προαναφερθέντος βιβλίου ο ξάδερφος Γιαν, ιδιοκτήτης σεξ σοπ ες Παρισίους, οδηγεί τις δύο δίδυμες και πρόθυμες να γνωρίσουν κάθε πλευρά του ερωτισμού εξαδέρφες του στο εν λόγω μπαρ. Στην είσοδο παίρνουν τα απαραίτητα εξαρτήματα: πάνες βρακάκια... Παραμέσα οι θαμώνες βρίσκουν ταυτόχρονα ανακούφιση και ηδονή με το να... Τεσπά, δεν έχει σημασία. Αλλο είναι το θέμα μας. Καθότι είμαι φιλοπερίεργος, κίνκιος και έχω κι έναν άλφα κιτρινισμό μέσα μου, άσχετον εντούτοις με τα ούρα, απορούσα γιατί το μαγαζί λέγεται Μότσαρτ. Τι σχέση είχε ο μεγάλος μουσουργός με όλα αυτά;

Η ταινιάρα τού Μίλος Φόρμαν σχετικώς με τον βίον του καλλιτέχνου είχε εγκαίρως ξεκαθαρίσει τας λανθασμένας εντυπώσεις ότι ο κύριος Μότσαρτ ήτο ο κύριος που τραγουδούσε το “Αμαντέους, Αμαντέους, ροκ μι Αμαντέους”. Ωστόσο επρόκειτο για μια πολύ πανκ ροκ για την εποχή της προσωπικότητα, η ταινία το ξεκαθάριζε αυτό. Η αλήθεια είναι, λοιπόν, κατά πάσα πιθανότητα μάλιστα αρκετά διαδεδομένη, πως ο Αμαντέους ήτο ολίγον... σκατιάρης, τουλάχιστον αυτό επιβεβαιώνει η αλληλογραφία του με την Μαριά Αννα Θέκλα Μότζαρτ, τη σκατούλα ξαδερφούλα του. Και όχι μόνον αυτό. Εχει συνθέσει κι ένα canon, κανόνα ντε, δηλαδής ένα αντιστικτικής μορφής κομμάτι μέσα στο οποίο διάφορα όργανα ή φωνές παίζουν την ίδια μελωδία, αλλά ξεκινούν σε διαφορετικό χρόνο, με τίτλο “Γλείψε μου τον κώλο”, ντεμέκ για τα παρτάκια με το παρεάκι του. Οταν ο Αμαντέους απεβίωσε, η συζυγός του παρέδωσε τα επίμαχα χειρόγραφα, μεταξύ άλλων, σε κάτι εκδότες, πολύ καθωσπρέπει κυρίους, που Κύριος οίδε ότι ουδέν οίδε για ποιον λόγο αποφάσισαν να αλλάξουν τον τίτλο από “Γλείψε μου τον κώλο” σε “Ας χαρούμε λοιπόν”, σε μια παραλλαγή των παραδοσιακών γερμανικών καλάντων.

Μετά απ' όλα αυτά, πλέον δεν απορώ γιατί όσα εδέσματα είχα δοκιμάσει στο φημισμένο καφέ Μότσαρτ της Βιέννης είχαν σκατά γεύση .

Κι ένα ενδιαφέρον trivia να το ξέρετε άμα ποτέ μπει ως ερώτηση στο τρίβιαλ περσούτ: Οι Pogues, τους οποίους μόλις ακούσαμε στο πιο πάνω βίντεο σε ένα τραγούδι που μπορεί να χαρακτηριστεί "κάλαντα της ποπ κουλτουρας", αρχικά λέει είχαν ονομαστεί Pogue Mahone, το οποίο στα ιρλανδέζικα σημαίνει "Φίλα μου τον κώλο"... Σύμπτωση; Είδατε πώς όλα δένονται γλυκά;

* Είναι πολύ πιθανό να βρείτε και μια άλλη έκδοση του βιβλίου, μεταγενέστερη ή προγενέστερη, δεν γνωρίζω, με ελαφρώς διαφορετικό τίτλο: "Η βιομηχανία του σεξ και του τηγανητού ψαριού".

Ο Αϊ Βασίλης χτυπάει πάντα δυο φορές

Αποφάσισα να αναδυθώ από τη θλίψη μου, να γράψω ένα ποστ χωρίς πολλές αξιώσεις, να εκτονωθώ διηγούμενη άλλη μια τρελή μου περιπέτεια και να ξαναβουτήξω, όσο προχωράει η μέρα και η ώρα για μια ακόμη μπομπάτη μαργαρίτα (που φτιάχνω με τα χεράκια μου, χρυσοχέρα πολυτάλαντη), στον οδυρμό.

Δεν ξέρω πως νιώθετε εσείς για τα Χριστούγεννα, αλλά εμένα εδώ και χρόνια αυτή η υστερική σχεδόν χαρά με την οποία είναι ενδεδυμένη αυτή η γιορτή μου δίνει στα νεύρα. Αν αυτό σημαίνει ότι είμαι τελικά καταθλιπτική από τα γενοφάσκια μου όπως τείνω να πιστεύω τελευταία, μάλλον θα το προσυπογράψω.

Κάποιοι που παρακολουθείτε το μπλογκ και τις μαλακίες που γράφω κατά καιρούς - δε θα μιλήσω για τους λοιπούς συνιστολόγους, αν και θέλω τώρα να αρχίσω να γίνομαι κακιασμένη, πικρόχολη, μηδενίστρια και αποδομίστρια (ζντουπ!) και να μπω στη μύτη πολλών γνωστών μου, χμ χμ - θα είχατε διαβάσει για την τόσο συνηθισμένη για τα ελληνικά πρότυπα, αλλά τόσο πρωτόγνωρη για μένα εμπειρία πέρισυ, λίγο μετά τα χριστούγεννα (μα και το καλοκαίρι).
Τώρα πιά όμως... Τίποτε δεν είναι πρωτόγνωρο για την κοσμοπολίτισσα και επαΐουσα Go Go!!
Πείτε μου ημερομηνία, ώρα και τόπο του ατυχήματος και θα σας πω αμέσως μέχρι και το ζώδιο του υπαίτιου. Μιλάμε για τέτοια πραγματογνωμοσύνη πλέον!

Ναι, πάλι μου το κάνανε το μίκρα ιλουστρασιόν χαρτί περιτυλίγματος - μετά την έξαψη της αγωνίας για το περιεχόμενο (α πα πα τώρα που το σκέφτομαι, πόσα χρόνια έχω να το ζήσω αυτό... ενώ την παράβολή του... όλα σε μεταφορικό επίπεδο τα ζω εν τέλει, μα, είναι να μην πάθω κατάθλιψη;).

Να σας διηγηθώ όμως πως έγινε. Καταρχήν το αυτοκίνητο το χρησιμοποιώ σπάνια, καθότι είμαι ποδηλατο-μάνιακ και προσπαθώ να επιβαρύνω το περιβάλλον όσο λιγότερο μπορώ και πηγαίνω στη δουλειά με το υπηρεσιακό λεωφορείο, και στα υπόλοιπα με τα πόδια. Αυτό σημαίνει ότι μένει παρκαρισμένο για μέρες, κι αν τύχει να είναι σε σημείο που δεν περνάω τις ελάχιστες φορές που βγαίνω από το σπίτι και κάνω τις προκαθορισμένες διαδρομές μου (σπίτι-δουλειά, σπίτι-γυμναστήριο, σπίτι-βόλτα με το ποδήλατο, σπίτι-ψιλικά, σπίτι-... δεν έχει άλλο, είμαι σε στάδιο αναχωρητισμού), δεν έχουμε πολλές επαφές.

Την πέμπτη το βράδυ όμως είπα να κάνω μια λαμπερή έξοδο και κατά τις 11 φόρεσα τις φόρμες και τα σπορτέξ μου, μάζεψα με το ροζ λαστιχάκι τα μαλλιά μου, έβαλα και 2-3 πολύχρωμα τσιμπιδάκια που βρήκα πρόχειρα να συμμαζέψω τα αναρχικά μου τσουλουφάκια, κοιτάχτηκα με αισιόδοξη φιλαρέσκεια στον καθρέφτη, έβαλα από πάνω και το μπουφάν-σλίπινγκ μπαγκ μου (ξέρετε από αυτά τα μακρυά πουπουλένια, αφήστε τα, τρομερή ανακάλυψη της μόδας) και κατέβηκα να πάρω το αμάξι να πάω σε ένα φίλο.

Στρίβω στη γωνία και βλέπω τραπέζια στρωμένα με λευκά τραπεζομάντηλα, σαμπάνιες και φαγητά. Ωχ ωχ, εκεί είχα παρκαρισμένο το μίκρα, μπροστά από το κλαμπ της γειτονιάς μας (αμέ, απ'όλα έχουμε, τί down-town τύποι είμαστε;), να μου το πήρε άραγε ο γερανός γιατί χαλούσε τη γιορτή; Όμως όχι, το αμαξάκι μου ήτο εκεί, δίπλα από τα τραπέζια, να στραφταλίζει το χρυσαφένιο του χρώμα, τέλειο χριστουγεννιάτικο ντεκόρ. Μόνο που ήταν σαν γλυπτό του Τζιακομέττι στο πιο στρουμπουλό... Ήταν τραγελαφικό σκηνικό, μπορείτε να το φανταστείτε.



Τελωσπάντων, η ουσία είναι ότι το συμβάν είχε λάβει χώρα μια μέρα πριν, ξημερώματα τετάρτης, από κάποιον που πήρε σβάρνα 3 σταθμευμένα αυτοκίνητα και έφυγε σαν κύριος/α. Μάρτυρες υπήρχαν ευτυχώς, ας είναι καλά η μέχρι πρότινος αντιπαθέστατη επαγγελματική ομάδα των πορτιέρηδων του κλαμπ που κράτησαν τα στοιχεία.

Οι υπόλοιπες λεπτομέρειες; Ανασφάλιστο όχημα, άφαντος ο ιδιοκτήτης για την ώρα απ'ότι με ενημέρωσε η τροχαία (ο αδερφός μου λέει ότι είναι ζήτημα χρόνου να τον βρουν, εκτός κι αν είμαι τόσο γκαντέμω -που το πιστεύει αυτό ενδόμυχα νομίζω από το ύφος του στο τηλέφωνο- και είναι κολλητάρι του Παλαιοκώστα και ήδη στην Αργεντινή τρώγοντας t-bone stakes και χορεύοντας τάνγκο), περιμένω εκτίμηση από την ασφαλιστική (η οποία νομίζω θα βγάλει ημερολόγιο με τη φάτσα μου και θα το αναρτήσει για να παίζουν βελάκια όταν έχουν αναδουλειές) κι εγώ για μια ακόμη φορά θα ανακαλύψω πόσο "είναι ωραία τα ΚΤΕΛ στην Κολομβία".

Βρε, καλά Χριστούγεννα και χάπι νιου γίερ σας είπα;