Ζωή σε λούπα

Ξυπνάει, αν και αυτό έχει πολλές φορές αμφισβητηθεί ακόμη και από τον ίδιον, κάθε πρωί και κάθεται σε αυτό το χωρίς παράθυρα γραφείο και κοιτάζει τον υπολογιστή υποκρινόμενος ότι κάνει κάτι πολύ σημαντικό και δημιουργικό και από το μέσα γραφείο το κορίτσι που όλο δουλεύει δουλεύει δουλεύει κοιτάει ανάμεσα στα δουλεύει της  έξω από το παράθυρο και του περιγράφει τι βλέπει, παλιότερα έναν παππού με φαρδουλά σώβρακα στο απέναντι διαμέρισμα αριστερά που καθόταν κι έγραφε σε μια γραφομηχανή, μόνο που τώρα πια έχουν εξαφανιστεί κι αυτός και η γραφομηχανή, ωστόσο το κορίτσι εξακολουθεί να δουλεύει δουλεύει δουλεύει και ανάμεσα στα δουλεύει της τού λέει για την κυρία στο απέναντι ακριβώς διαμέρισμα που βγάζει το σκυλάκι της στο μπαλκόνι και του κάνει μασάζ για να μπορέσει να χέσει και για τις τράκες των αυτοκινήτων στη διασταύρωση, και τώρα τελευταία του λέει και για τον ζητά που ξεκνινάει από κάτω τον δρόμο και βαράει την κόρνα του να φύγουν τα διπλοπαρκαρισμένα και ανεβαίνει σιγά σιγά μέχρι απάνω και κάνει το γύρο του τετραγώνου και όσο αυτός ανεβαίνει και μέχρι να κάνει το γύρο του τετραγώνου ακριβώς από πίσω του εμφανίζονται άλλα διπλοπαρκαρισμένα και ξανά από την αρχή, η ζωή του ζητά σε λούπα, η ζωή του κοριτσιού σε λούπα, η δική του ζωή σε λούπα, σήμερα είπε να σπάσει τη λούπα, πήγε κι αγόρασε μια μαύρη μπογιά παπουτσιών για να βάψει εκείνα τα μπορντό τα μεταχειρισμένα παπούτσια που του είχαν χαρίσει γιατί δεν άντεχαν να τον βλέπουν μονίμως με τα παλιά του τα ξεσκισμένα, αλλά δεν τα φορούσε γιατί δεν ταίριαζε το μπορντό με τα ρούχα του ενώ τώρα που θα τα βάψει μαύρα θα ταιριάζει και με τα δικά του χάλια. 

Δοκιμάζοντας την εφαρμογή blogger για το κινητό

Kαθε φορά που στρώνουμε τα καθαρά σεντόνια, νιώθω λακές λεκές, λίπος στα σαγόνια χοντρου γραφειοκράτη που θέλει το κορίτσι να ρίξει στο κρεβάτι που στρώνω με καθαρα σεντόνια κι ύστερα κρύβομαι για να τους πάρω ματι και να γράψω τη μάχη τους με τό χάρο στα μαρμαρένια αλώνια πώς λέρωσαν τα καθαρά μου τα σεντόνια και μετά να εκβιάσω τον γραφειοκράτη,  είναι μια καλοστημένη απάτη.

Τρία χρόνια ελονοσίας

Γράφει ο Ρισάρντ Καπισίνσκι στο ολοένα και πιο ενδιαφέρον βιβλίο του "Εβενος, το χρώμα της Αφρικής": 

"H κρίση ελονοσίας δεν είναι μόνο πόνος, αλλά, όπως κάθε πόνος, είναι επίσης και ένα μυστηριακό βίωμα. Μπαίνουμε σε έναν κόσμο για τον οποίο μια στιγμή νωρίτερα δεν γνωρίζαμε τίποτα, που ωστόσο αποδεικνύεται πως υπάρχει δίπλα μας και στο τέλος μας καταλαμβάνει, γινόμαστε μέρος του: ανακαλύπτουμε μέσα μας παγωμένους λάκκους, γκρεμούς, αβύσσους, η παρουσία των οποίων μας γεμίζει φόβο. Ομως η στιγμή της ανακάλυψης περνάει, τα πνεύματα μάς εγκαταλείπουν, αποχωρούν και εξαφανίζονται, και αυτό που μένει στη θέση τους, κάτω από το βουνό των σκεπασμάτων, είναι πράγματι άξιο για λύπηση. 

Επειτα από μια δυνατή κρίση ελονοσίας ο άνθρωπος είναι ράκος. Κείτεται σε μια λίμνη ιδρώτα, συνεχίζει να έχει πυρετό, δεν μπορεί να κουνήσει ούτε τα χέρια του ούτε τα πόδια του, όλα τον πονάνε, έχει ζαλάδες και τάση για εμετό. Είναι εξαντλημένος, αδύναμος, αφυδατωμένος. Ενας τέτοιος άνθρωπος, όταν κάποιος τον κουβαλάει, δίνει την εντύπωση ότι δεν έχει ούτε κόκαλα ούτε σάρκα. Και θα περάσουν πολλές μέρες για να σταθεί στα πόδια του". 

ΥΓ. Εξυπνα παιδιά είστε, τις αντιστοιχίες με την οικονομική κρίση θα τις κάνετε μόνοι σας, όσο ακούτε το ασματάκι.