Ετσι που λες

Που λες, είναι ένα παγκάκι, πλατεία Κυπρίων Αγωνιστών, κέντρο Θεσσαλονίκης, χτες βράδυ καθόταν εκεί ένας απ' αυτούς τους άστεγους της πόλης, κλασική φάτσα, τον έχεις πετύχει να τριγυρνά με το μαλλί όλορθο σαν σύρμα και τις ξαφνικές κραυγές που βγάζει, κάπως άναρθρες, λίγο φοβιστικές, στην πραγματικότητα άκακος, κανέναν δεν έχει ποτέ πειράξει, ξαπλωμένος στο παγκάκι δίπλα στης τραπέζης το ΑΤΜ, τον κοιτούσα, βρε λες να μου μοιάζει, έδιωξα τη σκέψη μακριά, σήμερα μεσημέρι, μόλις προ ολίγου δηλαδή, λιγάκι, τόσο δα πιωμένος, στο ίδιο παγκάκι, ένα κύριος γηραλέος, ραμολί ρε παιδί μου, κι αυτόν ίσως τον έχεις δει, δεν έχω καταλάβει τι φάση παίζει με αυτόν, με το ζόρι όρθιος κρατιέται να μην πέσει, δερμάτινο κασκέτο κι ένα μαντίλι δεμένο στο κεφάλι και κάτω από το πηγούνι, σαν τα καρτούν όταν έχουν πονόδοντο, και γύρω-γύρω είχε περιστεριά και παρότι καθιστός στηριζόταν στο μπαστούνι, μού ήρθε κάπως να κλάψω και είπα να μην τον κοιτάξω, αλλά με είδες αυτός και κάτι μου είπε, δεν κατάλαβα τι, του λέω ορίστε; μου λέει τι ώρα είναι, τέσσερις και μισή, μου λέει πόσο; τεσ-σε-ρις και μι-σή, συλλαβιστή αυτή τη φορά, κι έφυγα τροχάδην, φοβήθηκα μη με πάρουν τα ζουμιά, γιατί ετούτη τη φορά το σκέφτηκα παντελώς καθαρά, αν και σε άλλη γλώσσα, στ' αγγλικά, είναι κάπως γελοίο να σκέφτεσαι τόσο ταιριαστά στα αγγλικά, αλλά could be me, could be you, ναι, θα μπορούσα να είμαι εγώ, ακόμα κι εσύ. Αλήθεια λέω.

the space between us και άλλες παπαριές απογευματινές

Στο μουσείο, πριν από λίγο, σχηματίσαμε έναν κύκλο γύρω από την ξεναγό, κρατώντας απόσταση ασφαλείας. Από την ίδιαν αλλά και ο ένας από τον άλλον. Μεταξύ υμών και των έργων τέχνης, το κενό, η ξεναγός, κι ύστερα κι άλλο κενό. Αποστάσεις ασφαλείας από οτιδήποτε θα μπορούσε να μας αγγίξει, να μας κλονίσει, να μας συγκλονίσει.

Προχτές, στη συναυλία, βρεθήκαμε, χωρίς να καταλάβουμε πώς, πρώτη-πρώτη σειρά, φάτσα κάρτα απέναντι από τον Ματ Ελιοτ. Η σκηνή χαμηλή, σχεδόν ανύπαρκτη, κι αυτό καθιστός στην καρέκλα, πίσω από τα μικρόφωνα. Νιώσαμε άβολα. Δεν υπήρχε καθόλου κενό μεταξύ μας. Ούτε μεταξύ ημών. Ούτε μεταξύ ημών και του Ματ Έλιοτ. Αλλά ούτε και μεταξύ ημών και των υπολοίπων του κοινού. Δεν υπήρχαν οι απαραίτητες αποστάσεις ασφαλείας. Κινδυνεύαμε άμεσα να κλονιστούμε κι εντέλει όντως ο καλλιτέχνης μάς συγκλόνισε.

Καθημερινά, παίζουν μουσική στην πόλη οι πλανόδιοι καταργώντας οποιοδήποτε κενό μεταξύ κοινού και καλλιτέχνη. Καμία διαμεσολάβηση. Ούτε μουσείο, ούτε ξεναγός, ούτε σκηνή, ούτε και μικρόφωνα. Για να τους ακούσεις, πρέπει να τους πλησιάσεις κοντά, να εξαφανίσεις το κενό που σας χωρίζει, να εκμηδενίσεις την απόσταση, να μυρίζεις τα χνώτα του τραγουδιστή, να βλέπεις τ' άκοπά του νύχια.

Κι όμως φοράμε ακουστικά. Εφεύρευση της βιομηχανίας του θεάματος. Φοράμε ακουστικά για να μην ακούμε την τέχνη δίπλα μας, αλλά τη μουσική που μας πουλάνε ένα κάρο μεσάζοντες και διαμεσολαβητές. Τελευταία διαμεσολάβηση, μεταξύ ακροατή και μουσική, τ' ακουστικά.

Και μια μέρα, θα ξεσπάσει πόλεμος. Οι πλανόδιοι μουσικοί, σε συμμαχία με τους ερασιτέχνες αθλητές, εναντίον της διαμεσολάβησης. Μπας και καταρρεύσει η βιομηχανία του θεάματος (και ο επαγγελματικός αθλητισμός). Κι άμα γίνει αυτό, για να απολαύσεις την τέχνη, είτε θα τη φτιάχνεις μόνος σου είτε θα πηγαίνεις στη γωνιά της γειτονιάς σου να την ακούσεις αγκαλιά με τον καλλιτέχνη. Εργο καλλιτεχνικό, καλλιτέχνης και κοινό θα έχουν γίνει ένα.

Μικρό επετειακό

Εψαχνα ψύλλους στ' αχυρα, δηλαδή ένα βιβλίο μικρό του Ελιοτ, για την ποίηση, μέρα που 'ναι σήμερα, και δεν το λέω αυτό για να σου δείξω ότι την έχω μεγάλη (τη βιβλιοθήκη) αλλά ότι την έχω πολλή (τη σκόνη) κι απελπισμένος έλεγα πως αν είναι να βρω κάτι μεσα στη βιβλιοθήκη μου θα είναι η αγάπη που χάθηκε στη σκόνη που λέγανε οι τερμίτες με φωνή νταλάρα, ή εστω του μεγαλέξανδρου ο τάφος ή το πτώμα του Τζίμι Χόφα, ή τέλος πάντων ο Ελβις, ο Μόρισον, ο Αλφ ο εξωγήινος, εντέλει παραδόξως κι αδόξως ευρέθη μόνον η ομπρέλα της Κατ, που την είχαμε χαμένη από καιρό και μια μέρα με βροχή που τη χρειαστήκαμε πολύ την κηρύξαμε αγνοούμενη και πήραμε μιαν άλλη δανεικη - κι η ανεύρεση της χαμένης ομπρέλας αποδεικνύει την χρηστική, καθημερινή αξία της ποίησης.