Ψ*φος

Επαρχιακή πολη, κεντρικη μακεδονια στα κτελ. Πισω απ' τον γκισέ μπρατσαρας ξυρισμένος. Πιο κει ένας με την ελληνικη σημαια στην μπλουζα. Στον πάγκο, πρεζάκι καπνιζει. Ριχνει την σταχτη κάτω. Ρε τι ειπαμε ρε, αγριευει το ξυρισμένο μυωδες κρανιο. Ναι δικιο εχεις συγγνωμη και κανει να βγει εξω το πρεζακι. Δεν βγαινει. Βριζει μεσα απο τα δοντια. Καπνιζει και τη γοπα. Την πετάει κάτω. Να κι άλλο πρεζάκι, τρέμει μουσκεμα στον ιδρωτα. Οργισμένο. Καποιοι τον ψειρισανε χθες βραδυ. Ποιον εμενα ρε που κοιμάμαι με το ακοντιο πανω απο το κεφάλι. Ζητάει χάρη απο τον ξυρισμένο στον γκισε να τον βάλει τζάμπα στο κτελ για σαλονικη. Αν σε αφήσει ο οδηγος. Πιάνουν κουβέντα τα δυο πρεζάκια. Καχύποπτα. Ο πρωτος που κάπνιζε πριν ζηταει τσιγαρο απο τον δευτερο. Απο το πρωι απο χθες βραδυ εχω να καπνισω. Η γοπα του καπνιζει ακομα. Δυο τσιγάρα μου μεινανε ρε λεει ο άλλος ο αφραγκος και βγαζει ενα τσιγαρο απο το γεματο πακετο του. Καπνιζει. Ο άλλος κοιταει λαιμαργα. Κανουν παζαρια τσιγαρα ή γυαλια ηλιου με αντάλλαγμα εισιτηριο για σαλονικη. Δεν τα βρισκουν. Τα γυαλιά μαιμού. Ο οδηγος δεν βαζει το αφραγκο πρεζακι στο λεωφορειο. Βαζει τις φωνες στο ξυρισμένο κρανιο: τι μου τον στέλνεις τον πρεζάκια ρε, ειναι δική σου ευθύνη, μπορει εσυ να εισαι χρυσαυγιτης, αλλά εγω δέρνω.
Ξεκινάμε με μειον ενα πρεζάκι, συν εναν καλοστεκουμενο σένιο μεσηλικα. Μιλά στο κινητο. Ναι ψηφισα. Χρυση αυγη. Κλεινει το κινητο. Γυρνά στον διπλανό του. Ψηφισες; οχι; δεν θα ψηφισεις; αφήνεις άλλους να αποφασισουν για σένα; α μόνο τον θεο εμπιστεύεσαι; ε αυτος εχει πολλούς να κοιτάξει. Ποιος; ο παπαδοπουλος ε; ναι, αυτος μας χρειάζεται. Γελάνε.

Μικρός εφιάλτης χωρίς αλληγορία

Ο κόσμος, σκοτεινός, κατάμαυρος, περιστρεφόταν, κι αυτός χαμένος στ' αυλάκια της αποσύνθεσης* έτρεχε να ξεφύγει από τη βελόνα που τον κυνηγούσε μέχρι που τα χείλη της τον φύσηξαν έξω από τον δίσκο και κατάλαβε πως γι' αυτήν ήταν ένας μόνο κόκκος σκόνης.

Ο πραγματικός εφιάλτης ξεκίνησε όταν πεσμένος στα πατώματα άκουσε να διαδέχεται την αποσύνθεση το “δεν είμαστε τίποτε άλλο από σκόνη στον άνεμο”.

Το τέλος ήρθε με το βιομηχανικό θόρυβο και το αναπόδραστο ρούφηγμα της σκούπας.
Κι ύστερα, ησυχία, τάξη και ασφάλεια.

* Δίσκος και τραγούδι των Κιουρ.

Εφτιαξα έναν οπτικό αρουραίο

Οι πιο παλιοί από τους περαστικούς αυτού του ρημαδο-ιστολογίου γνωρίζουν ίσως το κόλλημα του γράφοντος με το τραγούδι των Γουόκμεν, Δε ρατ. Ε, ήρθε η ώρα αυτό το κόλλημα να μετουσιωθεί και σε εικόνα συνοδευτική των αγαπημένων ήχων. 

Το βάζω (κι) εδώ το βίντεο, με την υποσημείωση ότι πολύ σύντομα το γιουτιούμπ θα το κατεβάσει λόγω παραβίασης πνευματικών δικαιωμάτων του τραγουδιού. Δεν βαριέσαι, άξιζε τον κόπο.