Λίγα και σκατά

Αυτόν τον έναν χρόνο διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ τον νιώθω περίπου σαν δεκαετία, αφόρητα κουραστική μάλιστα, ευτυχώς όμως η κυβέρνηση τηρεί μία τουλάχιστον απ' τις εξαγγελίες της: την αλλαγή.

Φευ, την προτροπή "Γιώργο άλλαξέ τα όλα" ο έλλην πρωθυπουργός, για τον οποίο κάποιοι κακόπιστοι διαδιδουν ότι δυσκολεύεται να κατανοήσει τα απλά ελληνικά, την αντελήφθη ως "Γιώργο άλλαξε τα φώτα μας".

Καθημερινά διαπιστώνω πολλές μικρές ή και μεγαλύτερες αλλαγές. Μία απ' αυτές έχει να κάνει με την έκπτωση στα αιτήματά και στις διεκδικήσεις. Θα θυμάστε, είμαι βέβαιος, τις μεγάλες και ωραίες κουβέντες σχετικά με το δικαίωμα στην εκλεπτυσμένη τεμπελιά, την κατάργηση της μισθωτής σκλαβιάς κτλ. Δείτε πόσο όμορφο φαντάζει το σύνθημα της φωτογραφίας. Μεταξύ σοβαρού και αστείου, έστω και ως το άκρον άωτον του μαξιμαλισμού, μέχρι πριν ένα χρόνο, εγώ τουλάχιστον τα ξεστόμιζα, τα πίστευα, θεωρούσα ότι έχει νόημα να απαιτώ τέτοιου είδους πράγματα.
Σήμερα όμως; Σήμερα μια μιζέρια. Μια φτώχεια στα αιτήματα. Ενα τρομερό πισωγύρισμα. Πισωγύρισμα γιατί μας υποχρεώνουν να υπερασπιστούμε τα αυτονόητα. Μάλιστα, κύριε Παπανδρέου, αυτή είναι η επανάσταση του αυτονόητου που μας τσαμπουνάτε: η ανευ προηγουμένου επίθεση σε εργατικά κεκτημένα δεκαετιών, η αμφισβήτηση ακόμη και βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων όπως η ξεκούραση, ο προσωπικός ελεύθερος χρόνος, η αξιοπρέπεια. Πλέον είναι -για μένα τουλάχιστον- ανώφελο να διεκδικούμε να ζούμε ελεύθεροι απ' τη μισθωτή σκλαβιά. Τώρα υπερασπιζόμαστε ξανά μανά έννοιες όπως "οκτάωρο", "δουλειά για όλους", "έγκαιρη καταβολή δεδουλευμένων", "υπερωρίες" και ο κατάλογος τελειωμό δεν έχει.
Τις προάλλες μια φίλη μού έλεγε ότι έχει αρχίσει μια λαϊφσταϊλίστική μιντιακή φιλολογία σχετικά με τη θετική προσέγγιση της καθημερινότητάς μας απέναντι στην κρίση: φτιάξτο μόνος σου, μείνει σπίτι, φτιάξε παπούτσια από χρησιμοποιημένο κωλόχαρτο, ζήσε και γλέντα με 400 ευρώ το μήνα και λοιπά κουραφέξαλα. Ενα εξωφρενικό, στημένο παιχνίδι, τάχαμου δήθεν αλτέρνατιβ, μόνο και μόνο για να μας πείσουν να δεχτούμε και όχι να ανατρέψουμε την παρούσα κατάσταση.
Βρε γκολ και ξύλο, λέμε.

Πάνως εν ιδεοπωλείω, ήχος πλάγιος δεύτερος

Μετά την πρωτοφανή επιτυχία της προηγούμενης ανάρτησης και την άνευ προηγουμένου ανταπόκριση του επενδυτικού κοινού στο προηγούμενο καλεσμά μας, και λόγω της ολοένα αυξημένης ζήτησης και προκειμένου να καλύψουμε τις ανάγκες τις αγορές, ορίστε μια νέα ιδέα του Τζίτζι Φιόγκου, συνεργάτη μας, για βιβλίο - ταινία - σίριαλ - τσόντα με υπόθεση - οτιδήποτε αρκεί να μας φέρει γκαφρά. (Παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι επενδυτές, αγοραστές, χορηγοί, μαικήνες, φιλάνθρωποι να επικοινωνήσουν με μέηλ. Τιμαί λογικαί, δεχόμαστε και ροχάλαι.

Σαλάμι στη σκοτεινή παλάμη

Ο Άρτσι είναι παπαράτσι. Ο καλύτερος στη Δυτική Μεσανατολική Ορεινή Ακτή.
Ο φακός του δεν γνωρίζει περιορισμούς.
Τρυπώνει στις πιο σκοτεινές γωνιές, ξετρυπώνει τις πιο προσωπικές στιγμές.
Είναι αυτός που κατεβάζει τα αστέρια στον υπόνομο.
Ο φόβος και ο τρόμος του διεθνούς τζετ σετ.
Ο Αρτσι ο παπαράτσι είναι ενας μοναχικός λύκος.
Ενας λύκος της στέπας. Ενας λύκος χωρίς κοκκινοσκουφίτσα.
Εχει όμως κι αυτός τα ανομολόγητα μυστικά του.
Όταν ο Αρτσι δεν είναι στις επάλξεις του ρεπορτάζ, γυμνός μέσα στο σκοτεινό του θάλαμο, κάνει έρωτα με τις φωτογραφίες των αστέρων που έχει τραβήξει.
Ενας φάκελο χωρίς αποστολέα του κάνει άνω κάτω τη ζωή: κάποιος έχει καταφέρει να απαθανατίσει το μοναχικό ανομολόγητο μυστικό του Αρτσι Παπαράτσι.
Τι θέλει ο ανώνυμος αποστολέας απ’ τον Αρτσι; Πώς κατάφερε να τραβήξει αυτή τη φωτογραφία; Πώς θα αντιδράσει ο καλύτερος παπαράτσι στην πρόκληση του αγνώστου ανταγωνιστή του;
Ένα συναρπαστικό θρίλερ, απ’ τις εκδόσεις Κάντο Μόνος Σου (Do It Yourself), ένας παιάνας στην αυτοϊκανοποίηση, μια ελεγεία στον σπαρακτικό λυγμό της μοναχικής κορύφωσης, ένα ρεκβιέμ στην Πτώση. Μια σπουδή στη σύγχρονη μοναξιά και στο εφήμερο της επαγγελματικής και κοινωνικής καταξίωσης. Διότι κατά βάθος, όλοι ΠΑΣΟΚ είμαστε.

Πάνως εν ιδεοπωλείω

Συχνα πυκνά με απασχολεί το ζήτημα των προσόντων, το ζήτημα των ικανοτήτων, το αμείλικτο ερώτημα "σε τι είμαι καλός διάολε;". Βλέπεις, η εργασιακή ανασφάλεια στις μέρες μας είναι τέτοια που πρέπει οπωσδήποτε να έχεις ένα plan b πρόχειρο, το οποίο να βασίζεται στις δεξιότητες και στα προσόντα σου.
Καθομαι και σκέφτομαι: σε τι είμαι καλός; Είμαι καλός στο να τρώω. Χμμμ... Ριάλιτι γευσιγνωσίας ίσως γίνουν της μόδας σε κάποια χρόνια, αλλά όχι ακόμη. Είμαι καλός επίσης στο περπάτημα. Αμέ, είμαι φοβερός περιπατητής. Είμαι ικανός να περπατάω ώρες εντός του αστικού ιστού, χωρίς συγκεκριμένο σκοπό και προορισμό. Σκέφτηκα να δημιουργήσω τη νέα πανωκάπεια περιπατητική σχολή, αλλά είμαι κατά της παραπαιδείας. Επίσης είμαι καλός στον αέρα. Επειδή, λόγω της γνωστής κλανοφοβίας που με διέπει, δεν ξεφορτώνομαι τα αέρια με τη γνωστή οδό, συνήθως τα ξαμολάω απ' το στόμα. Κοινώς, αντί να μιλώ, κλάνω κατεβάζοντας απίστευτες αερολογίες, μπουρδολογίες, πορδές στον άνεμο... Αυτή ίσως να είναι μια καλή λύση: θα πουλάω ιδέες, απ' αυτό εδώ το μετερίζι. Ας πούμε, τις προάλλες μου κατέβηκε μια καταπληκτική ιδέα για βιβλίο, εγγυημένο μπεστ σέλερ, ενδεχομένως μπορεί να μεταφερθεί και στην τηλεόραση (μόνο απ' τον κυριο Κουτσομύτη όμως) και, γιατί όχι, να γίνει και ταινία στο Χόλιγουντ. Λοιπόν, μετά τον ανούσιο αυτό πρόλογο, ορίστε η ιδέα. Οποιος ενδιαφέρεται να την αγοράσει, παρακαλείται να επικοινωνήσει με μέηλ. Τιμαί λογικαί. Ευχαριστώ.

Ο τελευταίος μπάφος
1977. Τέσσερις φοιτητές στη θεσσαλονίκη, μια γερμανίδα, 18 χρονών, σκαστή απ' το σπίτι της.
Γνωρίζονται, συζητάνε, ονειρεύονται, γελάνε. Κάποιοι πολιτικοποιούνται, κάποιοι όχι.
Πίνουν μπαφους. Ολοι. Ναι.
Ερωτεύονται.
Ολοι το κάνουν με όλους.
Σε μια μπούκα στο σπίτι του ενός σε εναν παράδρομο της Αγ.Σοφίας η αστυνομία τους συλλαμβάνει όλους.
ΠΕΝΤΕ ΣΥΛΛΗΨΕΙΣ ΕΙΣ ΧΑΣΙΣΟΠΟΤΕΙΟΝ ο τίτλος της εφημερίδας την άλλη μέρα.
Φωτογραφία οι πέντε συλληφθέντες. Μακριά μαλλιά, παντελόνια καμπάνα, από τα μούσια ξεχωριζες τα αγόρια απ' το κορίτσι.
Απο κάτω τα ονόματα και οι ιδιότητές τους.
Δικαστήρια.
Διαπόμπευση.
Εξευτελισμός.
Η παρέα σπάει.
Τα χρόνια περνάνε.
Ο Χ.Χ. έχει αφήσει πίσω του αυτή την ιστορία.
Την έχει ξεχάσει.
Καταξιωμένος επαγγελματίας, 55αρης, δοκιμάζει τις δυνάμεις του ως υποψήφιος δήμαρχος.
Η υποψηφιότητά του έχει δυναμική. Ειναι το αουτσάιντερ που μπορεί να κάνει την έκπληξη.
Ωσπου έρχεται η καταστροφή: Μια βδομάδα πριν από τις εκλογές, η ίδια εφημερίδα που τον είχε διαπομπεύσει 33 χρόνια πριν, στην καθημερινή της στήλη "Συνέβη σαν σημερα", αναφέρεται σε εκείνη την παλιά ιστορία φιλοξενώντας το πλήρες ρεπορτάζ και την ίδια φωτογραφία.
Ακολουθούν ραγδαίες εξελίξεις. Η ήττα έρχεται ως φυσικό επακόλουθο.
Ο Χ.Χ. ρίχνεται στην αναζήτηση της αλήθειας: ποιος κρύβεται πίσω απ' το (επανα)δημοσίευμα το οποίο η ίδια η εφημερίδα θεωρεί ατυχή σύμπτωση οφειλόμενη στον δαίμονα του τυπογραφειου;
Ενα συναρπαστικό μυθιστόρημα για τα λάθη του παρελθόντος που μετατρέπουν τους θύτες του χτες σε θύματα του σήμερα. Μια συνταρακτική κατάδυση στα άδυτα του παρασκηνίου και της παραπολιτικής, των μικροσυμφερόντων και του καλύτερου τρόπου να στρίψεις ένα τρίφυλλο.