Γουσταρεις? Γκιουλεκας και Αρης

το τελευταιο αντιο που απευθυνει ο Γ Τουλας μεσα απο την paralaxi

στον απερχομενο υπερφιαλο δημαρχο με βρισκει απολυτως συμφωνο και το επισυναπτω

το πιο δυσαρεστο απο ολα ειναι οτι τιποτα δεν προκειται να αλλαξει

ο δημος θα περασει σε ενα καλο παιδι της λαικης δεξιας και ολα θα κυλυσουν στους ιδιους ρυθμους χαλαρα και αδιαφορα

..ακομα και χτες που μιλουσα με καποιον φιλο μου ελεγε οτι θα ψηφισει γκιουλεκα γιατι ειναι καλο παιδι(δεν θα κλεψει ) και αρειανος

πολιτες μιας πολης να θελουν τοσα λιγα

φαινεται οτι σε επιπεδο πολιτισμου και ευ ζειν αρκουν τα

3 αθλητικα ραδιοφωνα για να τσακωνονται οι καγκουρες μεταξυ τους

κανα φραπε ,καμια μπουγατσα, κανα ουζακι και κανα μπανιο χαλκιδικη

φυσικα ολα τα παραπανω δεν αποτελουν καποιου ειδος λογυδριου υπερ του μπουταρη

απλα προβληματιζομαι και δεν βλεπω να αλλαζει τιποτα

εφοσον η πλειοψηφια ειναι μαλλον ευχαριστημενη

επομενως μεταδημοτευση αρχικα και μετοικηση αργοτερα

cheers

Ο χώρος γύρω από το γήπεδο του παοκ είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις του τι συντελέστηκε σε τούτη την πόλη την καταστροφική δωδεκαετία που τελειώνει. Μια γειτονιά με σχετική αυτάρκεια και ελεύθερους χώρους σε αφθονία, είδε τη μεταμόρφωσή της σε κάτι αληθινά εξωπραγματικό.
Το κλείσιμο των παραδοσιακών καταστημάτων που κατείχαν οι παλιοί Τουμπιώτες έδωσε τη
θέση του σε δεκάδες καφετέριες που κατέλαβαν τα πεζοδρόμια της Λαμπράκη με νάιλον
κατασκευές, για να επεκτείνουν τα τετραγωνικά τους.Οι διαβάτες βαδίζουν πια στη μέση του οδοστρώματος, αφού τα ολοκαίνουργια πεζοδρόμια μετατράπηκαν σε υπαίθριες εκθέσεις επίπλων και οι διπλές σειρές παρκαρισμένων αυτοκινήτων εμποδίζουν ακόμα και τα λεωφορεία να περνούν. Αν καταφέρει κανείς να διασχίσει το δρόμο με ασφάλεια θα βρεθεί μπροστά σε ένα απείρου κάλους μέγαρο,στην πάλαι ποτέ αλάνα, που παίζει το ρόλο του πολιτιστικού κέντρου χωρίς καμία πραγματική χρήση, ενώ μια φαραωνική πεζογέφυρα, σε ένα σημείο που κανείς δεν κατάλαβε γιατί έπρεπε να κατασκευαστεί αφού δεν τη διασχίζει ποτέ άνθρωπος, δικαιολογεί το δημαρχιακό κομπασμό των έργωνπου έγιναν στην πόλη.
Η Τούμπα είναι μια μικρογραφία του των όσων ασύλληπτων συνέβησαν σε όλη την πόλη τα χρόνια που πέρασαν. Τα χρόνια που τη μετέτρεψαν σε ένα τρομακτικό σκηνικό ανυποληψίας, αρπαχτής, διαπλοκής, εγκατάλειψης, επιδεικτικής αγνόησης των νόμων και της τάξης, και συντηριτικοποίησης.Που εξόρισαν κάθε δημιουργική φωνή και δύναμη μακριά της, που χρησιμοποίησαν τα δημοτικά μέσα ενημέρωσης για μια άθλια
γκεμπελική προπαγάνδα, που επέτρεψαν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, απατεώ-
νες να αδειάσουν τα ταμεία του δήμου, νονούς να λυμαίνονται δημόσιους χώρους, πάρκινγκ και πεζοδρόμια, που μεταμόρφωσαν το πλακόστρωτο της παραλίας και τα πεζοδρόμια της Τσιμισκή σε χώρους ανομίας και αναρχίας,που εγκατέλειψαν τα σχολεία της πόλης στη μοίρα τους, που όρθωσαν ένα ογκώδες κτίσμα άλλης εποχής και λογικής για δημαρχιακή χρήση, καταπίνοντας το αριστουργηματικό μουσείο του Κρόκου, που επέλεξαν αντί για πολιτισμό αντίδωρα γελοιότητας, σαν τις γιορτές των Αγγέλων, που αφαίρεσαν από την πόλη το δικαίωμα στο όνειρο.
Δώδεκα τραγικά χρόνια, δώδεκα χρόνια οπισθοδρόμησης και παρακμής, δώδεκα χρόνια στο σκοτάδι και την ερήμωση.
Χρόνια που η μνήμη, η Ιστορία της πόλης και κυρίως όλοι εμείς που τα βιώσαμε και θα πρέπει πάντα να ανακαλούμε ως παράδειγμα προς αποφυγή.

Αυτοί που ακονίζουν το δόντι του σκύλου
Σημαίνοντας θάνατο
Αυτοί που λάμπουν με τη δόξα του πουλιού
Σημαίνοντας θάνατο
Αυτοί που κάθονται στο στάβλο της ικανοποίησης
Σημαίνοντας θάνατο
Αυτοί που υποφέρουν την έκσταση του ζώου
Σημαίνοντας θάνατο

Δεν υπάρχουν πια
Τους υπόταξε ένα φύσημα από ανέμη

Αν είσαι σπίτι, τότε ετοιμάσου για Μουμπάη

Κανονικά θα έπρεπε να περιμένω καμιά εικοσιπενταριά ημέρες για αυτήν την ανάρτηση διότι έχει επετειακό χαρακτήρα. Ελα όμως που φοβάμαι ότι θα το ξεχάσω μέχρι τότε. Θα μπορούσα βέβαια να κάνω προγραμματισμένη δημοσίευση, έλα όμως που, προληπτικός ων, το θεωρώ γρουσουζιά να προγραμματίζω οτιδήποτε. Οπότε, ελλείψει άλλου σημαντικού ζητήματος στην επικαιρότητα, θα ασχοληθώ με την καυτή πατάτα, το δεύτερο καρπούζι κάτω απ’ τη μασχάλη, το μπιμπίκιον εις την εσχατιάν της μύτης, την αυτοκτονημένη μύγαν εις την σούπα της επικαιρότητος, την έτερην μύγα, η οποία εκάθισε στην μύτη μας ακτινοβολώντας απελπισία, τέλος πάντων κόβω τις βλακείες, ας ασχοληθούμε λοιπόν με το ζήτημα της ονομασίας όχι της γείτονος ανώνυμης χώρας, στην οποία ως γνωστόν έχω προσφέρει το όνομα του μπλογκ ετούτου, ήτοι panokato Μακεδονία, αλλά με το ζήτημα της ονομασίας του Μουμπάι, της Μουμπάης, Βομβάης.
(Παντελώς ηλίθιος ων, συνέγραψα ετούτην την θέλω να πιστεύω γελαδερήν παράγραφον ίνα προλογίσω ανάρτηση που σχετίζεται με την επέτειο των δύο ετών απ’ την τρομοκρατική επίθεση εις το Μουμπάι, τη Μουμπάη, Βομβάη).
Δύο χρονιά μετά λοιπόν, επανέρχομαι στον καβγά περί του ονόματος του Μουμπάι, της Μουμπάης, Βομβάης, για να πω σε αυτόν που τον είδα τις προάλλες να πίνει τσίπουρα με το στέλεχος εκείνης της παράταξης που έκανε κονέ για να βρεθεί κάποιος (ξέρεις εσύ ποιος) εκεί που ήθελε να βρεθεί (ξέρεις εσύ πού…) ο φιλαρακός του βοηθού του ξαδέρφου της ξανθιάς γραμματέως ότι: αντιγράφω από το βιβλίο του Κρίστοφερ Χίτσενς, ο Θεός δεν είναι μεγάλος, εκδόσεις Scripta, το εξής:

Οι Πάρσοι -πρώην οπαδοί του Ζωροάστρη, που είχαν υποστεί διωγμούς στην Περσία- συνιστούσαν αξιόλογη μειονότητα, ενώ η πόλη φιλοξενούσε μια ιστορικά σημαντική εβραϊκή κοινότητα. Όμως αυτό δεν ικανοποιούσε τον κύριο Μπαλ Θάκερεϊ και το ινδουιστικό εθνικιστικό του κόμμα Σιβ Σένα, ο οποίος στη δεκαετία του 1990 έκρινε ότι η Βομβάη έπρεπε να διοικείται από, και για, τους ομόθρησκούς του και απελευθέρωσε πολλούς τρομοκράτες και πληρωμένους δολοφόνους στους δρόμους. Μόνο και μόνο για να δείξει ότι είχε τη δύναμη να το κάνει, διέταξε να μετονομαστεί η πόλη σε Μουμπάη.



Aφού έφτασες μέχρι εδώ, ήρωα, άκου και λίγο τους Μπερι Γουέιτ, τους οποίους ανακάλυψα χάρη σε αυτό.

Μία είναι η ουσία

Εσύ που με ξέρεις το ξέρεις ότι δεν είμαι καλός φωτογράφος. Επιπλέον είμαι και ντροπιάρης, φοβιτσόκωλος, αν και στους ξένους λέω πως απλώς είμαι διακριτικός, ότι εν προκειμένω δεν ήθελα να ταράξω τον ύπνο των δύο στη φωτογραφία. Οπως κι αν έχει, πολλές δικαιολογίες για την κάκιστη φωτογραφία που τράβηξα δεν έχω: είμαι σίγουρος πως δεν μπορείς καν να διαβάσεις τι γράφει το σύνθημα κάτω απ' τους δύο κοιμισμένους: Τα χώνει σε λαμόγια τύπου Βουλγαράκη - Τσοχατζόπουλου και ζητά τη δήμευση των περιουσιών τους. "Περιουσία". Τράβα μίλα στους δύο άστεγους που κοιμούνταν σήμερα στη Ροτόντα για "περιουσία".