Υπέρ των λαϊκών τριχών

ΟΡΘΟΘΕΣΙΑ ΤΟΥ ΣΟΦΟΥ ΕΛΛΗΛΑΟΥ:
ΕΙΣ ΤΟ ΠΕΡΑΣ ΞΟΥΡΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΓΑΜΒΡΟΝ

Του Πάνου Μπατσοφιάνου-Χαφιεδότη

Οσοι τυχόν παρέστησαν εις το τριπλούν ιεμσικόν κονσέρτον εις την συμβασιλεύουσα προ ημερών, θα ενεθυμούνται αναμφιβόλως την απαίτησιν των γομαρίων εις την είσοδο (βαρβαριστί βοδιγάρδς) «Το καπάκι απ’ το νεράκι, πέτα ρε, ακούς; πέτα το». Οντας εις εκ των χιλιάδων μουσικόφιλων, οι οποίοι συγκοινώνησαν τη μυσταγωγίαν του εκ της γηραίας Αλβιόνος μουσικού σχήματος, είχον μέχρι και σήμερον την άλυτον απορία διατί τα βόδια οι γαρντς μας απηύθυνον τοιαύτην απαίτησιν σχετικήν με τα καπάκιαν. Ειδησάριο το οποίο ήρθε εις τη ηλεκτροφοδοσία μου (feeds) μου έλυσεν την απορία και με κατέστησε πλουσιώτερον πνευματικά.
Το Αγιαμένδον (Σακραμέντο) των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής -αυτής της γης απίστων, εγκληματιών, παρανομούντων, παρασιτούντων και βδελλόμορφων- άφωνον, καθότι ασεβές, κι ως γνωστόν «άλαλα τα χείλη των ασεβών των μη προσκυνούντων την εικόνα σου τη σεπτήν», έγινε η σκηνή όπου διαδραματίστηκε η καθόλου άμωμος σύλληψις ενός νεαρού, ο οποίος μάλλον ήτανε λιγάκι άνομος, διότι είχε το συνήθειον να διασπείρει εις τους κάδους απορριμάτων των οδών του Αγιαμένδου εκρηγνυόμενες πλαστικές φιάλες. Η φριχτή, παιδιάστικη, ανώριμος, ανεύθυνος και δημοσιοκίνδυνη έξις του νεαρού (τι νεαρός δηλαδή, 28 χρονών μαντράχαλος είναι, και στάνταρ ψήφισε τον Ομπάμα, κάτι τέτοιοι μουσάτοι και ανεύθυνοι βγάλανε τον νέο πλανητάρχη… παλιοκομμούνια, κερατάδες, αντίχριστοι, κρυφαδελφές) προκάλεσε τον σοβαρό τραυματισμό εις την οφθαλμική χώρα (η οποία χώρα, μη βλέποντας καθαρά τα πράγματα, έσπευσε στην αναγνώριση της ΠΓΔΜ με το συνταγματικό της όνομα, "παράπλευρος απώλεια" ενδεχομένως να αναλογιστείτε, αλλά μην ξεχνάτε ότι εις τη διπλωματία σημαντικό ρόλο παίζουν μέχρι και οι πλέον ασήμανται λεπτομέρειαι, όπως ένα ελάχιστο, ταπεινό, απορριφθέν εις τα σκουπίδιαν καπάκιον) ενός οδοκαθαριστή. Τα τσακάλια της αμερικάνικης αστυνομίας δεν τροχοπεδήθηκαν ουδενί τρόπω και μέχρι να πεις «πιστεύω εις μίαν, αγία, καθολικήν, στρουκτουραπανωκαπική εκκλησίαν» είχον ιχνοβρεί τον 28χρονο, του οποίου τ’ όνομα, σεβόμενοι τη δημοσιογραφική δεοντολογίαν και τα ευαίσθητα –παρότι ξυρισμένα, όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω- προσωπικά του δεδομένα, δεν αποκαλύπτουμε, αποκαλύπτουμε ωστόσο, πιστοί στην παράδοση μεγάλων δημοσιογραφικών επιτυχιών, τη φωτογραφία της σύλληψής του (όπως λεγεται στην πιάτσα: "γκριματσογραφία" – mug shot), στην οποία ο στυγνός εγκληματίας απεικονίζεται φέρων χιτώνιο αναγράφον: I shaved my balls for this? Ξύρισα τ’ αρχίδια μου, για… αυτό; Όπου «αυτό» εικάζουμε πως εννοεί τους συγκρατούμενούς του εις την ψειρού.

Πηγή
διά το κείμενο και τη φωτογραφία
Smoking Gun

Πρώτη σελίς

Αλανιάρηδες αλωνίζουνε σε μαρμαρένια αλώνια
σκορπώντας σύγχυση στα κοσμικά σαλόνια
πίσω μου σας έχω πριαπικά παγόνια
κοίτα τους, κραδαίνουν και καδρόνια

(Το λέγαμε τις προάλλες ότι κάτι παίζει με τις καταλήψεις).

edit: Πάλι με πρόλαβε ο Αργος. Δείτε στο thess περισσότερα.

Δυο λόγια για τον ρεφορμισμό

...και μια -ακούσια; αυθαίρετη;- εξήγηση γιατί ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ λαμβάνει εκλογικά αυτά που λαμβάνει (τα τρία του, more or less)...

Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι. Αυτοί που θέλουν να αλλάξουν ριζικά τον κόσμο, αυτοί που θέλουν να τον βελτιώσουν και αυτοί που θέλουν να μείνει ο ίδιος. Οι πρώτοι και οι τελευταίοι είναι επικίνδυνοι. Οι μεσαίοι είναι δυστυχώς πολύ λίγοι.

Αυτές είναι οι εναρκτήριες γραμμές του αστυνομικού μυθιστορήματος της Μαρλένας Πολιτοπούλου, "Η μνήμη της Πολαρόιντ", εκδ. Μεταίχμιο (φυσικά, γράφοντάς τες, η συγγραφεύς δεν είχε -μάλλον- κατά νου τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, πρόκειται για δικό μου αυθαίρετο παραλληλισμό). Παρότι έχει το βαρύ φορτίο να διαδέχεται τη "Λευκή Τζαζ" (τι αριστούργημα, τι αξεπέραστη αναγνωστική κορυφή!) του Τζ. Ελρόι, τολμώ να πω ότι μέχρι στιγμής τα καταφέρνει μια χαρά (μιλάμε για φοβερή λογοτεχνική κριτική, έτσι; Αρχιδάτη ή για την ακρίβεια "αρχίδια λογοτεχνική κριτική"). Πάντως είναι ωραίο το βιβλίο της Πολιτοπούλου, ξεπεράστε τη βλακεία που με διακατέχει κάθε Παρασκευή εν ώρα εργασίας και διαβάστε το.



ΥΓ. Η προφανής επιλογή τραγουδιού είναι το όχι τόσο χάλια όσο το θυμάστε Gentlemen Take Polaroids των Japan -και για το λόγο ακριβώς αυτόν, απεκλείστηκε. Θα μπορούσα να βάλω το υπέροχο Sometimes των James, λόγω του στίχου "There's four new colors in the rainbow-An old man's taking polaroids", ή το Seventeen των Ladytron ("They take a Polaroid and let you go"), αλλά κατέληξα να αμφιταλαντεύομαι μεταξύ δύο ολοκληρωτικά ανόμοιων συγκροτημάτων όπως οι Outcast (Hey Ya! - "Shake it like a Polaroid picture") και οι Dead Kennedys (Winnebago Warrior - "Honey, quick! The polaroid") . Eεεε... εννοείται ότι προτιμώ την έστω κακή ηχητικά ζωντανή εκτέλεση απ' τους Kennedys.