Προδημοσίευση απ' την ποιητική συλλογή "Ντιριντά και ντεριντάχτα" του Πάνου Περπατημένου, εκδόσεις της Βλαχείας Κεφαλής

Χρώματα της φέτας
λε κουλέρ φετάλ
μια φαμ φατάλ
να φαμ' καλά

Ζεν ο κάγκουρας

Από τις πιο σουπερουάου εμπειρίες του φετινού καλοκαιριού ήταν η τουριστοσκοπία στην οποία επιδιδόμουν στον Λευκό Πύργο, δηλαδή κατά βάση με μαύρο γυαλί ύφος μυστηριώδες πλαστικό εσπρέσο φρέντο σκέτο ένα ευρώ στο χέρι, καθόμουν και κοιτούσα τους τουρίστες του κυρ Γιάννη του Μπουτάρη να βγαίνουν φωτογραφίες, τις οποίες αργότερα αναρτούσαν στο facebook. Ουδείς, ούτε μια φορά, δεν μου ζήτησε να τους φωτογραφίσω. Ισως φοβούνταν ότι θα το βάλω στα πόδια κλέβοντάς τη φωτογραφική μηχανή (ή, ακόμη χειρότερα, το σμαρτφόν). Πλέον, ειδικά στα ζευγαράκια, οι φωτογραφίες είναι είτε μοναχικές είτε όλες τραβηγμένες από απόσταση έκτασης του βραχίονα (καταλαβαίνεις, το ζευγαράκι αγκαλιά, μούρη με μούρη, κι ο ένας απ' τους δυο με τεντωμένο προς τα μπρος το χέρι τυφλαθανατίζει μια ακόμη υπέροχη διακοποστιγμή). 

Λίγο πιο πέρα, στην πλατεία Αριστοτέλους, μια όμορφη ποζάρει καθισμένη σταυροπόδι αλλά ο ζωγράφος απέναντί της προτιμά στο κάδρο του τα κτίρια και τα γρασίδια. Θα εμπιστευόσουν ένα τέτοιον καλλιτέχνη που δεν ξέρει να διακρίνει την πραγματική ομορφιά;

Δεν αρνούμαι ποτέ ό,τι προσφέρει ο διανομέας διαφημιστικών φυλλαδίων της γωνίας, όχι επειδή θέλω να τον βοηθήσω να τελειώσει μια ώρα αρχύτερα τη δουλειά του, ούτε επειδή την ίδια δουλειά έχω κάνει κι εγώ στο παρελθόν και δεν αποκλείεται να την κάνω και στο μέλλον. Απλώνω πρόθυμα το χέρι γιατί φαντασιώνομαι ότι θα μου εγχειρίσει ένα χαρτί που μία και μοναδική φορά δεν είναι διαφήμιση ΙΕΚ, σχολή Μαγειρικής, ενεχυροδανειστήριο, αγοράζω χρυσά δόντια και τρώω με χρυσά κουτάλια, αλλά ένα χαρτί το οποίο θα μου αλλάξει τη ζωή για πάντα ή ένα χαρτί με κάποιον συνωμοτικό κώδικα σαν κι αυτούς που έγραφε στα Αρλεκίν της η ηρωίδα του Beltenebros του Μολίνα. 

Για αυτοκτονίες, ψυχολογικά, ψυχοφάρμακα, σους, δεν μιλάμε για αυτά, μην ασχολήστε, μας είπαν οι ειδικοί, ας βρούμε θετική διάθεση, το καλό νέο της ημέρας, την έξυπνη λύση ενάντια στην κρίση, να ο άλλος εκτρέφει, λέει, γαϊδούρες και πουλάει το γάλα τους 30 ευρώ το λίτρο, εσύ τι ξέρεις να κάνεις; 

Εγώ ξέρω τι είναι ζενκαγκουρέν, καμιά σχέση με τη ζεν φιλοσοφία, καμία σχέση με τους κάγκουρες, κι από χτες ψάχνω να βρω πού μπορεί να μου χρησιμεύσει η γνώση αυτή. 

Ο γείτονας από κάτω το 'χει παραξηλώσει με τους μπάφους. Και δεν έχει κατέβει ούτε σε μια πορεία το αρχίδι. 

ΥΓ Αντίδωρο για την αναγνωστική σου ταλαιπωρία οι υπέροχοι Mono.

Η κυριαρχία του βαθυστόχαστου, ο εξοβελισμός του ασήμαντου κι οι γάτες ως κονσιλιέρι

Καμιά φορά κοιτώ το μπλογκρόλ μου. Ανενεργά τα περισσότερα. Αλλωστε, το ξέρεις κι εσύ, το μπλόγκιγκ έχει πεθάνει. Οσα μπλογκ εξακολουθούν να λειτουργούν, στην πλειοψηφία τους, τουλάχιστον στο δικό μου ηλεκτρονικό μικρόκοσμο (παραέξω ξέρω ότι υπάρχουν πολύ ενδιαφέροντα εξειδικευμένα ιστολόγια αλλά και τα άθλια «ενημερωτικά» ιστολόγια των διαφόρων κοπτοραπτούδων της δημοσιογραφίας) επιλέγουν τον παρεμβατικό λόγο, την ενασχόληση με τα σημαντικά θέματα της επικαιρότητος. Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνεται άλλωστε με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας; (πρότυπο εισαγωγής έκθεσης μαθητή της τρίτης γυμνασίου, δεν φταίω εγώ, έχω πάθει κικίλια σήμερα).

Δεν υπάρχει, νομίζω, ανοχή για το τετριμμένο, το γελοίο, το ασήμαντο. Κάμποση ώρα σήμερα το πρωί στο τιτιβιστήρι αμφιταλαντευόμουν αν θα κάνω ριτουίτ μια ιστορία που διάβασα σ’ ένα αμφιβόλου αισθητικής σάιτ, το Gawker, η οποία μού φάνηκε πολύ γαμάτη: Ζεύγος αμερικανών. Αυτή μπατσίνα. Αυτός στο παρελθόν, μάλλον ολίγον ψυχάκι, έχει κάποια issues προφανώς, πήρε τα όπλα της συζύγου για να παίξει πόλεμο με τοις μπάτσοι. Κάλλιο να σου βγει το μάτι παρά το όνομα, λένε. Αυτουνού πάντως του βγήκε και το μάτι και το όνομα. Μονοφθαλμος πλέον συνεχίζει τον έγγαμο βίο με την μπατσίνα. Η οποία, στα πενηντακάτι της, βγαίνει στη σύνταξη. Ο γάμος τους, λέει η ίδια, έχει βαλτώσει. Πηγαίνουν ένα βράδυ μαζί σ’ ένα μπαρ να τα πιουν. Αυτή επιδίδεται, κολακευμένη από τις φωτογραφίες νέων πέων που λαμβάνει, στο ευγενές σπορ του σέξτινγκ. Αυτός το παίρνει πρέφα. Τρελαίνεται. Της παίρνει το κινητό και φεύγει. Πάει σπίτι πιωμένος. Σκάει ένα δυο τρια τζόιντς και τσεκάρει το facebook της κυρίας. Σε οικτρή ψυχολογική κατάσταση πιάνει μια εικοσάλεπτη συνομιλία με τις γάτες του. Παίρνει το οπλο της συζύγου, η οποία ροχαλίζει πιωμένη στον καναπέ, κι αποφασίζει να την εκδικηθεί ξυπνώντας την με ένα πυροβολισμό. Η σφαίρα δεν την πετυχαίνει. Ο τραγικός σύζυγος αποφασίζει να παρουσιαστεί στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής και να παραδώσει την πιστόλα. Με τ’ όπλο σε κοινή θέα μπουκάρει στο μπατσάδικο. Τον μαντρώνουν. Τρώει και μια δεκαριά χρόνια στην ψειρού. Η ερωτιάρα σύζυγος ζητά διαζύγιο. Οι γάτες υπόσχονται ότι θα τον επισκέπτονται στη φυλακή και ότι θα τον περιμένουν μέχρι να αποφυλακιστεί.

(ορίστε κι η πηγή)

Μα δεν είναι μια πολύ γαμάτη ιστορία αυτή; Ποιος έχει χρόνο για κάτι τέτοια στον καιρό της κρίσης, της Χρυσής Αυγής και της Πιπιλής; Ζεστό ευρωπαϊκό χρήμα, μην ξεχνιόμαστε.

Αυτό ήταν το ένα που δεν τόλμησα να σου πω στο τουίτερ.

Το άλλο ότι ο Μπίλι Κόργκαν είναι φτυστός ο Σέλντον Κούπερ.