Demi-frère, Demi-sœur, Demi-Moore

Οζορντουί αλεκόλ φρανσέζ κάναμε τον πασέ σάμπλ που λίγο-πολύ είναι ό,τι κι ο πασέ κομποζέ, αλλά σε φάση σπανίως ουτιλιζέ στον προφορικό λόγο, αλλά και στον γραπτό εδώ που τα λέμε το χρησιμοποιούνε μόνον οι καλλιεργημένοι, οι πολύ κουλτιβέ, συγγραφείς (αλλά όχι και ο συγγραφέας-τερματοφύλακας Αλμπέρ Καμί, που στον Ξένο περιφρόνησε επιδεικτικά τον εξεζητημένο πασέ σάμπλ), ρήτορες, πολιτικοί, αλλά όχι (λέει η δασκάλα μου) και η Μαρίν Λεπέν, αυτή δεν χρησιμοποιεί ποτέ πασέ σάμπλ γιατί είναι λαϊκίστρια και απευθύνεται σε κοινό που αμα τού μιλάς κουλτουρέ και όχι μεγιεμελέ ποιος ήλιος σε ξεπροβαλλέ δεν σε καταλάβαίνει ποτέ. Σαν να λέμε, μιλάει η Μαρίν τη γλώσσα του λαού, όρσε μια (ακόμη) εξήγηση που πήρε η φασίστω είκοσι τα εκατό.
Μετά λέγαμε για τη σταχτοπούτα και τις ετεροθαλείς αδερφές της και σκεφτόμουν, επειδή ήπιαμε κι ένα κρασί, μια παραλλαγή όπου η νονά (γαλλιστί: μαρέν) της Σταχτοπούτας ήταν η Μαρίν Λεπέν και τα ζώα που μεταμορφωθήκανε για να οδηγούν την άμαξα ήταν μετανάστες που τους μαστίγωνε με λύσσα η ίδια και ξυπνήσανε οι σκλάβοι σε φάση επανάσταση, κι όπως εγένετο φως εγένετο και κομμουνισμός, και η μαρέν Μαρίν Λεπέν τιμωρήθηκε με την τελευταία τιμητική θέση στο ψηφοδέλτιο του ΛΑΟΣ, η δε Σταχτοπούτα, ως συνεργάτισσα του οχτρού, εξορίστηκε στη Μύκονο, οριεντάλ χορεύτρια στα ρεπορτάζ του Σταρ.

Σαβούρα βιβρ

Η ανεργία δεν είναι κηδεία, οπότε του απολυμένου μην του μιλάς, λες και έχει πεθάνει κάποιος, με πένθιμη, γεμάτη κατανόηση φωνή. 

Μην του λες "κάτι θα γίνει, θα δεις". Το μόνο που θα δει στο εξής ο απολυμένος είναι πολλή, μα πάρα πολλή τηλεόραση.

Μη μιξάρεις τον Κοέλιο με τον Τειρεσία με ατάκες του τύπου "Τα καλύτερα είναι μπροστά σου". 

Άσε στην άκρη τα κλισέ "κάθε εμπόδιο για καλό". Ή το απεχθές "η κρίση είναι ευκαιρία".  Ή το ουτοπικό "όλα καλά θα πάνε".

Μην επιμένεις στην ερώτηση "πώς είσαι;". Πώς περιμένεις δηλαδή να είναι; Χαρούμενος; Καβλωμένος; Γιουπιγιάγιας;

Οσο και αν το ενδιαφέρον σου είναι πραγματικό, ποτέ μα ποτέ μη ρωτάς "και τώρα τι θα κάνεις;". Τι περιμένεις δηλαδή να κάνει; Να αυτοκτονήσει, να πάει στο "Πάμε πακέτο", να πάρει σβάρνα τα μπαρ και να κερνάει κόσμο; 

Μη γίνεσαι χαζός ρωτώντας "ψάχνεις για δουλειά; βρήκες τίποτε;". Πού ζεις ρε; Δεν βλέπεις τι γίνεται στην αγορά εργασίας; Είδες πουθενά να προσλαμβάνουν;

Μη γίνεσαι αχάριστος και προκλητικός λέγοντάς του "Είσαι τυχερός, γλίτωσες από τη γαλέρα, ρώτα κι εμάς που μείναμε πίσω". 

Μην του υπόσχεσαι αφειδώς υποστήριξη και αλληλεγγύη αν δεν είσαι σε θέση να την προσφέρεις. 

Μη σπασοκλαμπανίζεις αραδιάζοντας τη δική σου προσωπική εμπειρία.

Μην τον αρχιδοζαλίζεις μιλώντας του για τα δικά σου προβλήματα.

Μην παριστάνεις τον έξυπνο, λέγοντάς του τι θα μπορούσε να είχε κάνει προκειμένου να αποφύγει την απόλυση. Μη γίνεσαι σταλεγάκιας ξερόλας.

Οταν καταλήξω πώς να τού φέρεσαι, θα επανάλθω.

Ο σοφέρ του κυρίου Μιχάλη

Η περίπτωση του Πέτρου Πικρού: συγγραφέας, δημοσιογράφος, αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη, στέλεχος του ΚΚΕ, φυλακίστηκε, κατόπιν διαγράφηκε από το κόμμα, πέθανε ξεχασμένος, όμως άφησε πίσω του, πέρα από τα βιβλία του (τριλογία "Χαμένα κορμιά"), πάνω από 1.500 "ζωντανά ρεπορτάζ". Φρόντιζε δηλαδή, πριν γράψει, να ζήσει από κοντά το θέμα του (κάποια απ' αυτά χωρίς να το θέλει, όπως τα ρεπορτάζ για τις φυλακές). Εφτανε συχνά μέχρι το σημείο άλλοτε να υποδύεται τον χασάπη και άλλοτε τον σερβιτόρο προκειμένου να γράψει κατά το δυνατό αντικειμενικότερα για τα προβλήματα των εργαζομένων. Αμφιλεγόμενος πάντως, ακόμη κι απ' όσους τον θυμούνται.

Σου φαίνεται χαριτωμένο αυτό ίσως; Και ολίγον γραφικό; Και δεν γίνονται σήμερα αυτά τα πράγματα; 

Παρακάτω.

Η περίπτωση του Γκίντερ Βάλραφ: Γερμανός δημοσιογράφος. Παλαβός. Για τις ανάγκες του ρεπορτάζ του κι αυτός υποδύεται ρόλους. Μεταμφιέζεται, χρησιμοποιεί ψευδώνυμα. Υποδύεται τον εργάτη στη γερμανική βιομηχανία, υλατζής στην Μπιλντ, αλκοολικός, άστεγος και τόσα άλλα: όλα για τις ανάγκες του ρεπορτάζ. Αποτελεσματικός, επιτυχημένος, αμφιλεγόμενος ωστόσο κι αυτός.

Σου φαίνεται κι αυτό χαριτωμένο ίσως; Και ολίγον γραφικό; Δεν γίνονται σήμερα αυτά τα πράγματα; Και τέλος πάντων υπάρχουν και πολλοί άλλοι τρόποι για να κάνει ένας ρεπόρτερ τη δουλειά του; Σαφώς. 

Ωστόσο, Αντώνη (Σρόιτερ), η "Αυτοψία", το πραγματικό ρεπορτάζ του δρόμου, δεν γίνεται κάνοντας σκηνοθετημένη βολτίτσα στο κέντρο της πόλης αγκαζέ με την εξουσία ή σαν σοφέρ του Χρυσοχοϊδη.

ΥΓ. Αξίζουν να διαβαστούν: Πέτρος Πικρός - Τουμπεκί, Γκίντερ Βάλραφ - Αποκαλύψεις, κείμενα ενός ανεπιθύμητου δημοσιογράφου. 

ΥΓ. άλλο, επί προσωπικού: Πόσο με χαροποιεί όταν γκουκγλίζοντας για να βρω τα σχετικά λινξ πέφτω πάνω σε κείμενα παλιών φίλων!