εχει μυγες στο δωματιο-εχεις σκατα στα αυτια σου?

>




υπηρχε παλια ενα σαιτ που λεγοταν troktiko
η αισθητικη του και η θεματολογια του ηταν
για λοβοτομημενους καρατζαφυρερ...παραδεχομαι ομως οτι τουλαχιστον μια φορα την ημερα εμπαινα να δω την θεματολογια του,
μαλλον με τραβουσε αυτο το ανυποφορο κιτς που απεπνεε....
...οταν ξεκινησε να δημοσιευει τετοια






αρχισα να σκεφτομαι οτι δεν ειναι αστειο να μπαινω σε τετοια σαιτ και για πολλους αλλους λογους εκοψα αυτη την αηδιαστικη συνηθεια
φυσικα η συνεχεια του σαιτ ειναι γνωστη...
μετα απο αυτο ξεκινησε την λειτουργια του ενα αλλο
αντιστοιχου αισθητικης layout και θεματολοαγιας σαιτ,
το οποιο ονομαζεται tromaktiko
με αυτο ημουν υποψιασμενος και φυσικα δεν το παρακολουθουσα καθολου
διαβαζοντας ομως αυτα
νομιζω οτι καποιοι περνιουνται για παρα πολυ εξυπνοι


Αγαπητοί καταναλωτές,

Την Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου αναρτήθηκε στο blog Τromaktiko μια ΑΝΩΝΥΜΗ καταγγελία με στόχο την δυσφήμιση της εταιρίας NOODLE BAR και των εστιατορίων της.
Απαντούμε λοιπόν, θέλοντας να δώσουμε στο κοινό την δυνατότητα να βγάλει το ίδιο
τα συμπεράσματα του.
Στις 10 Σεπτεμβρίου λάβαμε μια προσφορά για διαφημιστική καταχώρηση στις ιστοσελίδες Athensbars και Tromaktiko στην οποία έπρεπε να απαντήσουμε έως τις 15 Σεπτεμβρίου. (όλη η προσφορά όπως στάλθηκε στο κύριο Χρήστο Γεωργαλά γενικό διευθυντή της εταιρίας Magfilms, η οποία διαχειρίζεται τις διαφημιστικές μας ενέργειες παρατίθεται παρακάτω.)



Στις 15 Σεπτεμβρίου τους απαντήσαμε ότι δεν ενδιαφερόμαστε να διαφημιστούμε στις συγκεκριμένες ιστοσελίδες και στις 16 Σεπτεμβρίου (λίγες ώρες μετά την άρνηση μας) αναρτήθηκε στο Tromaktiko ΑΝΩΝΥΜΗ καταγγελία με ηχηρούς τίτλους.
Είναι οφθαλμοφανές στον οποιονδήποτε το τι έχει συμβεί!!!
Είναι η πρώτη και τελευταία φορά που απαντάμε σε τέτοιου είδους λιβελογραφήματα και αδιαφορούμε για την λάσπη που πρόκειται να ακολουθήσει.
Μας ενδιαφέρει μόνο η ικανοποίηση του καταναλωτικού κοινού που με την εμπιστοσύνη του μας έχει αναδείξει στην πρώτη αλυσίδα εστιατορίων σε ρυθμούς ανάπτυξης στην χώρα, αναγνωρίζοντας την συνεχή μας προσπάθεια για την εξασφάλιση Υψηλών Υγειονομικών Standards με σκοπό την διασφάλιση της υγείας του καταναλωτικού κοινού.

(τις φωτο τις εχω παρει απο το tipota sta sovara
ενω για την ιστορια με τo noodle bar
διαβασα απο καποιο τουιτ
αλλα δυστυχως δεν θυμαμαι ποιανου ηταν...για τα credits)

Με την αράδα σου θα πας...

Οι παρακάτω ιστορίες είναι πέρα για πέρα αληθινές.
Για ευνόητους λόγους έχουν αλλαχθεί πρόσωπα και τοποθεσίες. Όχι όμως και οι καταστάσεις.
Η πρώτη ιστορία μας ξεκινάει με ένα ψηλό, ξερακιανό αγόρι πριν από 40 περίπου χρόνια. Κάποιοι τον τοποθέτησαν σε μια δημόσια υπηρεσία.
Τα χρόνια περνούσαν. Το ψηλό ξερακιανό αγόρι μεγαλούργησε μέσα στην υπηρεσία. Πέρασαν κι άλλα χρόνια και έγινε επικεφαλής στην περιοχή του. Τότε ήρθε μια εποχή όπου χρειάστηκε να γίνουν για λογαριασμό της υπηρεσίας του απαλλοτριώσεις γης. Γιατί;
Οικόπεδα ρε παιδί μου ξέρω γω τι σημασία έχει τώρα αυτό για τη συνέχεια; Άσε με να ολοκληρώσω και σχολιάζεις μετά.
Πω πω ρε παιδί μου περίεργοι που είναι ορισμένοι...που ήμουν τώρα είδες; ξέχασα...Α! ναι!απαλλοτριώσεις.
Ο τύπος σαν επικεφαλής χειρίστηκε το θέμα για την περιοχή του. Τι έκανε όμως αυτό το αγνό παιδί;Έλεγε η μελέτη 10 εκατομύρια δραχμές ότι δικαιούται ο ιδιοκτήτης του ακινήτου που απαλλοτριωνόταν;8 έγραφε αυτός. Και παντελόνιαζε τα άλλα δυο. Αυτό συνεχίστηκε για περίπου 3 χρόνια χωρίς να τον πάρει χαμπάρι κανένας. Μάζεψε περίπου 20 εκατομμύρια δραχμές. Μέχρι που κάποιοι από αυτούς που ήταν να πάρουν λεφτά κάτι κατάλαβαν.
Και έκαναν καταγγελία.
Ήρθε το λοιπόν ειδικός ελεγκτής από τα κεντρικά. Κλειδώθηκε μέσα στο γραφείο του ψηλού ξρακιανού παιδιού και κατάλαβε τη μόντα. Πληροφορίες αναφέρουν ότι του είπε φεύγοντας:
"Ψηλέ...τη γάμησες".
Τι έγινε λοιπόν;
Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας είχε τότε κλείσει τα χρόνια για σύνταξη. Οπότε βγήκε στη σύνταξη και από το εφάπαξ του κρατήθηκαν τα χρήματα που είχε πάρει. Δηλαδή απλώς πήρε το εφάπαξ του λίγο νωρίτερα ο άνθρωπος. Του μείναν και μετά λεφτά. Έλα όμως που είχε και τα δικαστήρια για την υπεξαίρεση να αντιμετωπίσει. Τι να κάνει, τι να κάνει...παει στο άγιο όρος. Εκεί φεύγει, ακούστε καλά, με συγχωροχάρτι! Μετανώησε λέει, είναι καλό παιδί. Είχε κάνει και κάτι σπουδές σε μια ιερατική σχολή...Τσουπ! Λέει θα γίνω παπάς. Η αρχιεπισκοπή όμως της περιοχής του γνωρίζοντας τι είχε κάνει δε δεχόταν να τον χειρωτονίσει. Φοβήθηκαν και την οργή όσων εξαπάτησε. Έτσι βρήκε ιερατική στέγη αλλού. Σε αρχιεπισκοπή κοντινή στη Θεσσαλονίκη ο επικεφαλής δέχθηκε να το κάνει. Και έτσι ο ξερακιανός έγινε παπάς. Του έδωσαν και ενορία.
Άνθρωποι που τον γνωρίζουν του είπαν κάποια στιγμή μεταξύ σοβαρού και αστείου πως πάει το παγκάρι. Και αυτός, λένε, χαμογελάει ευτυχισμένα κάτω από τα γένια του.

Στη δεύτερη ιστορία μας συναντάμε έναν άνθρωπο άλλον. Κι αυτό τον έστειλαν σε ιερατική σχολή να γίνει παπάς. Τελείωσε τη σχολή όλα καλά. Το θέμα είναι ότι δεν ήθελε να φύγει από το χωριό του. Ήθελε να γίνει παπάς εκεί. Παπάς εν τω μεταξύ στο χωριό του ήταν ένας πρωτοθείος του. Πήγε να βρει τον Αρχιεπίσκοπο της περιοχής. Βασικά δεν ξέρω αν ήταν ο αρχιεπίσκοπος. Ήταν αυτός που αποφασίζει ποιός θα είναι παπάς και που. Του εξήγησε τη φάση. Ότι δηλαδή ήθελε λόγω συναισθηματικών λόγων να είναι αυτός που θα πάρει τη θέση του θειού του. Ο παίκτης όμως που αποφασίζει για το παπαδιλίκι στην περιοχή του, του ξεκαθάρισε ότι κουμάντο στο χωριό του κάνει ο παπάς πρωτοθείος του και να το ξεχάσει για τα επόμενα χρόνια. Καθώτι οι παπάδες αποφασίζουν οι ίδιοι περισσότερο πόσο χρονικό διάστημα θα εκπροσωπούν τον κύριο και επειδή την εποχή εκείνη ο παπάς την ενορίας ήτο και κάτι σαν το "αφεντικό της πόλης" που λένε τ' αρειανά (έτσι σηκωμένοι να μας έρθετε πελάτες γκουχ! γκουχ!!έλα σοβαρέψου) ο θειός του καμία διάθεση δεν είχε να αφήσει τη θέση του στον ανιψιό.
Τ' ανίψι λοιπόν το έδεσε σκοινί κορδόνι. Είπε ότι θα περιμένει μέχρι τότε. Ασχολήθηκε με καπνά και τέτοια και όταν στα...85 ο θείος αποφάσισε να αποσυρθεί ο ανιψιός στα...55 του χειροτονήθηκε. Τόπο στα νιάτα.

Η τρίτη ιστορία έχει να κάνει με έναν άνθρωπο που δε μπορούσε ούτε το σκαπέτι να πιάσει αλλά ούτε και τα γράμματα. Από εκείνους τους ανθρώπους που πραγματικά απορείς πως τα καταφέρνουν και ζουν τόσο στούρνοι που είναί. Έπιασε διάφορες δουλειές. Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν ότι είχε μια κορδέλα να κόβει ξύλα. Από αυτές που τις έχουν προσαρμοσμένες πάνω σε ένα τρέιλερ και πάνε από εδώ και από εκεί και κόβουν ξύλα σε μικρά κομμάτια για το τζάκι. Τέλος πάντων με κάποιο θάυμα έφτασε στα 65 και πήρε και μια αγροτική σύνταξη. Αλλά επειδή δε του φτάναν τα λεφτά, πήγε και βρήκε τον αρχιεπίσκοπο της πρώτης ιστορίας μας. Ναι σωστά μαντέψατε. Έγινε παπάς στα 65, έχει ενορία παίρνει και σύνταξη.

Τώρα ξέρεις. Η λύση στη κρίση αυτή είναι. Γίνε παπάς. Το μέλλον είναι εκεί. Και από ότι βλέπεις...όλοι μπορούν να το κάνουν...

Το αυθεντικό χειρόγραφο του Πάνου Κάππα

Όσο να ρίξει ένα χέσιμο στην τουαλέτα του μπαρ, ο ήλιος είχε κρυφτεί.

Μα πόση ώρα ήταν κλεισμένος εκεί μέσα;
Εκατσε λίγο αβόλα στο σκαμπό, τον ενοχλούσαν οι αιμορροΐδες του.
Τα ηχεία είχαν πρόβλημα, στην είσοδο και την έξοδο, αφρούρητες οι πύλες, τα μπάσα μπαίναν, βγαίναν κατά το δοκούν, κατά το δούναι, κατά το λαβείν, κατά τον γαλάζιον Δούναβην.
Δεν υπάρχει πιο ασφαλές μπαρ για να πιεις το ποτό σου στις μέρες μας από ένα μπαρ γεμάτο ασφαλίτες. Κάθε καλός αναρχικός, κάθε καλό κομμούνι, το ήξερε αυτό. Ανάρχες, κομμούνια και λίτες, λίγο πριν το κλείσιμο, στρίβανε όλοι μαζί τσιγάρα σαν καραβιού φουγάρα και αγκαλιασμένοι μεθυσμεδούσαν παραφωσμένα Τσαλιγοπούλου "Και καθε μερα, καθε νυχτα, μας σημαδευει μες τα ματια η ζωη...".
Το μπαρ ήταν για ασφαλίτες μόνο και για κομμούνια και ανάρχες, πώς βρέθηκαν εκεί αυτοί οι δαπίτες;

****

Απόσπασμα από το αυθεντικό χειρόγραφο του Πάνου Κάππα σε λογαριασμό της βόνταφον, μιλάτε σας ακούμε, σας καταγράφουμε:
Σκάνε μύτη στο δικό μου μπαρ δέκα χάιφάιβ με ένα γκομενάκι σε φάση γάμος, γιακάδες σηκωμένοι, μονορούφι αδειάζω το ποτήρι, απασφαλίζω το κλανοβόλο, μύρισε το ζυθοποτείο μας μέντα και κολώνια δαπιτών, σύννεφο οι κλανιοβολισμοί αλλά ερχόνταν λεφούσι κι άλλοι, οπλισμένοι με άρωμα χιλιομέτρων και μέλλον λαμπρό γραβάτας καθιστής που πίνει ακριβό κρασί, διότι έχει τη γνώση έχει και το γούστο, τι μόνον η Μπήλιω θα το 'χει; πίνει στο δικό μπαρ κι ανάβει πούρο, γραβάτα καθιστή, βάζω το πιο βρομερό μου κρεμμυδορέψιμο με τσίλι στον κρόταφό του και τον αποβρομώ.

Ω ναι, ευρώ σφαγή των μισθωτών, τα γέλια μας χαλούσαν τις βραδιές και περνάγαμε ωραία με εκείνη την ασφαλιτοπαρέα, με τον βλογιοκομμένο γκριζομακρυμάλλη με την καραφλίτσα εμπρός και κάτι ποντίκια να, αρούρια σκέτα, στα μπράτσα του, πλάτη τραπέζιο, τον είχα δει πλειστάκις στις πορείες, στα μπλοκ της εξωκοινοβουλευτικής, μια φορά μάλιστα μού 'χε πει "γεια σου συνάδελφε", κι ήθελα μετά να ανοίξει η γης να με καταπιεί.