Δούναι και λαβείν

Σεξιστικόν ίσως, αληθινόν σιγούρως

Dancing with the stars στη Βουλή

Χορεύοντας με τον ΛΑΟΣ...

(σπέσιαλ αφιερωμένο στο πασόκ που όλοι αγαπάμε)

Κατά βάθος είμαι και πολύ ροκάς και χαρντκουράς

Δευτερα μεσημέρι, ο ήλιος ντάλα, έβραζε η άσφαλτος, έβραζαν στο ζουμί τους κι οι δύο συνεπιβάτες στο ΙΧ που κινούταν προς Θεσσαλονίκη, μη σου πω ότι έβραζε ξανά μανά και το κύμα του γαρμπή, τόση ώρα σκυφτοί στο χάρτη δεν πιαστήκανε; Μποτιλιάρισμα στη διασταύρωση της Νέας Χαλκηδόνας, εκεί που τη δεκαετία του '80 σταματούσαν οι φηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ για σουβλάκια (εντάξει, σταματούσαν κι οι ψηφοφόροι άλλων κομμάτων) και που τώρα δεν σταματάει κανείς εξαιτίας την πασοκικής λιτότητας. Βαριά στρατιωτικά οχήματα, καμιόνια, ρέο, στάγερ, αλλά και νταλίκες, αγροτικά και τρακτέρ. Οι λαμαρίνες άστραφταν και ζεματούσαν στον ήλιο. Ρύπανση κάθε είδους, ντεσιμπέλ και θόρυβος που θα ζηλευαν και οι Αϊνζερστούντε Νέουμπάτεν.
Ενα τραγούδι απ' το ραδιόφωνο πετά τις πρώτες νότες του.
- Ωωωωω... κάνει ο ο συνοδηγός, ενθουσιασμένος
- Αυτό το τραγούδι όποτε τ' ακούω θέλω να κλαίω, λέει ο οδηγός
- Κι εγώ, είναι τόσο αβάσταχτα γαμάτο.

Ολοι έχουμε ένα guilty pleasure που λένε κι οι Αγγλοι. Εμένα είναι κάτι τέτοια τραγούδια, που μου θυμίζουν την παιδική μου ηλικία. Ισως για το λόγο αυτό, όταν, πριν από χρόνια, μεγάλος πια και πολύ ίντι κιντ, είχα μάθει ότι η -πρώην πλέον- συνάδερφος Ζ. ξεφορτωνόταν κάτι βινύλιά της, πήγα και το πήρα. Προνοητική η Ζ. πάντως. Την είχε ψυλλιαστεί τη δουλειά και την είχε κάνει απ' τους πρώτους, προτού καν μυριστούμε την πασοκική λαίλαπα, για Βρυξέλλες.



ΥΓ. Είναι πολύ απλό: επειδή κουράστηκα πέντε μέρες τώρα να περπατώ και να τραγουδώ "Η καρδιά δεν αντέχει πολλά μοναχή μεσ' στο κόσμο κυλάει", έπρεπε με κάποιο τρόπο να ξορκίσω αυτό το τραγούδι, να το ξεφορτωθώ φορτώνοντάς τον σε κάποιον άλλον.