Ζωή ποδήλατο

Ένας απ' τους ανέμους, που κάποτε ανεπιτυχώς κυνηγούσε σε μια απ' τις πρώτες αποστολές που του είχε αναθέσει η Υπερεσία, λυσσομανούσε. Τα πλοία δεν είχαν αράξει ακόμη κι αυτοί που φέρανε την καταχνιά μάταια προσπαθούσαν να διακρίνουν κάτι πέρα από την πράσινη πικρή θάλασσα. Λες να τη βάψανε πράσινη οι πασόκοι; Λες να την μολύνανε με την πράσινη ανάπτυξη; Θα βρέξει, οι κεραυνοί ξεσπούν. Μακριά, πέρα απ' την ακτή, πάνω απ' τα κάστρα της ελπίδος, συννεφιάζει, κι ο Ντετέκτιβ Μπαϊράν, για να περάσει η ώρα, μετράει τ' αστρα μιας αγέλαστης άνοιξης.

Βγήκε στην ακτή. Έκατσε σ' ένα παγκάκι στην παραλία περιμένοντας να ξημερώσει. Λίγο παραπέρα κάποιος σούβλιζε το μικρό δάχτυλο του ποδιού μου. Σηκώθηκε και έκανε τράκα ένα τσιγάρο απ' τον Ντετέκτιβ Μπαϊράν, βάζοντας του κρυφά ένα χαρτάκι στην τσέπη. Αυτός τάχαμου αδιάφορα έψαξε στην τσέπη του, ξετύλιξε το χαρτάκι: μια διεύθυνση, τίποτε άλλο. Σκατά σύνδεσμος, σκατά πληροφοριοδότης.

Σε λίγο, να και το αντικείμενο, μεγάλο υποκείμενο, σύμφωνα με τις πληροφορίες, της παρακολούθησης. Μεσήλικας με πρόσωπο τσακισμένο, σκαμμένο. Κάποτε ωραίος άντρας, σήμερα ένας δραπέτης. Στα νιάτα του ήθελε να γίνει τενόρος. Πήγαινε συχνά στην αρένα όπου έδιναν εξετάσεις οι υπόψηφιοι τενόροι, κερδίζοντας τις πρώτες εντυπώσεις χάρη στην ομορφιά του. Στεκόταν ενώπιον των κριτών, ξυπόλητος στα αγκάθια, γυμνός ενώπιον του πλήθους, αλίμονο όμως, με το που άνοιγε το στόμα του, η γλώσσα του έβγαινε έξω, με έναν κούκο απάνω της, να χτυπάει την ώρα. Μετά τον κούκο, βγαίνανε άλλα πουλάκια, κάποια μάλιστα κάνανε και αυγά, τα οποία έπαιρνε το οργισμένο πλήθος και τα εκσφενδόνιζε στον αγγελικό υποψήφιο που δεν μπορούσε να τραγουδήσει, μόνον να κρώζει. Ο άπελπις τενόρος ήταν σε αδιέξοδο. Είχε άλλη μια ευκαιρία, του είχαν πει οι αρχόντοι. Αν δεν κατάφερνε να τραγουδήσει και πάλι, τότε θα τον παίρνανε και θα τον κάνανε ρολόι στην πλατεία. Ο υποψήφιος έβαλε τα δυνατά του, επουδενί δεν έπρεπε να βγει ο κούκος. Και τα κατάφερε. Ο κούκος δεν βγήκε. Ανοιξε το στόμα του κι από μέσα βγήκανε βατράχια. Τετέλεσται, του είπανε οι κριτές. Οι αρχόντοι, αφού πλέον τους ήταν άχρηστος ακόμη και ως ρολόι, τον κλείσανε στη Φυλακή του Κάτω Κόσμου, ένα απ' αυτά τα ιδρύματα με τα πειραματόζωα.

Εκεί στο γλυκοχάραμα, πήρε να βρέχει. Ομως ο πάλαι ποτέ φέρελπις τενόρος, νυν δραπέτης απ' το ίδρυμα, τραβούσε το δρόμο του χωρίς να δίνει σημασία. Από πίσω του, βρίζοντας θεούς και δαίμονες, και το γαμημένο το επάγγελμα, ο Ντετέκτιβ Μπαϊράν. Και περπατήσανε ώρες πολλές μέσα απ' τα ψηλα, θυμωμένα στάχυα. Αργότερα η βροχή πήρε να κόβει. Ο δραπέτης στάθηκε μια στιγμή ακίνητος, κοιτάζοντας ψηλά, σαν να βρισκόταν σε έκσταση, περιμένοντας το ουράνιο τόξο. Μετά τράβηξε πάλι το δρόμο του, μέσα απ' τις κερασιές που είχαν ανθίσει και φέτος, και καθώς φυσούσε ένα γλυκό αεράκι τα άνθη έπεφταν απάνω στους δυο διάβατες σαν ευωδιαστό χιονάκι. Ο Μπαϊράν συνέχισε να καταριέται το επάγγλεμά του και τη μοίρα του που γεννήθηκε σε αυτή τη χώρα, και όχι στην Ιαπωνία, όπου, όπως είχε πρόσφατα κάπου διαβάσει, οι εργαζόμενοι, καθε χρόνο, όταν ανθίζουν οι κερασιές, παίρνουν τριήμερη άδεια για να τις απολαύσουν. Αρχίδια σοσιαλισμό έχουμε, σκέφτηκε πικρά, μετανιωμένος για την πρόσφατη ψήφο του.

Φτάσανε στην πόλη. Πλέον ο Ντετέκτιβ Μπαϊράν ήταν σίγουρος για τον προορισμό του δραπέτη: οδός Αβύσσου, αριθμός 0. Καθώς προχωρούσανε ο ένας πίσω απ' τον άλλο, ο αστικός ιστός έχανε το χρώμα του σταδιακά, έγινε σέπια κι εντέλει ασπρόμαυρος. Ο δραπέτης έστριψε σε ένα στενό δρομάκι, την οδό Αβύσσου. Πίσω του έστριψε και κοντοστάθηκε ο Ντετέκτιβ Μπαϊράν. Στη μια άκρη του δρόμου ένας σωρός από σορούς σαραβαλιασμένων ποδηλάτων, στην άλλη μια γυναίκα, στο άνοιγμα μιας πόρτας, φορεί μια ζακέτα, που της φτάνει μέχρι τους ασταγάλους. “Κόπιασε”, λέει του τενόρου “να σε φιλέψω το κρασί των δειλών”.

Ξέρω πως, αν έλθω μέσα μαζί σου, της απαντά αυτός, θα κλάψω αύριο. Οπότε αντίο... καληνύχτα ζωή.

Κι αρπάζει ένα ποδήλατο απ' το σωρό κι αρχίζει να κάνει πετάλ σαν τρελός.

Μέλιο! φωνάζει αυτή. Δεν είμαι η Ζωή, η Αγράμπελη είμαι! Μάταια όμως. Είχε ήδη γίνει μια κουκίδα στον ορίζοντα.

Ο Ντετέκτιβ Μπαϊράν τα είχε πάρει στην κράνα: έβγαλε το καπέλο του, το δάγκωσε, το μασούλησε με μανία, το πέταξε κάτω, το τσαλαπάτησε. Πάλι του ξέφυγε το κάθαρμα. Πάλι θα τον κατσάδιαζαν στην Υπερεσία: Ηταν δυνατόν κοτζάμ ντεντέκτιβ και να μην ξέρει ποδήλατο;

Ολα τα μπάνια μυρίζουν ίδια, όταν... αποπατάς

Είμαι ένας άνθρωπος με παραξενιές (σώώώώπα) και εμμονές. Μία απ' αυτές είναι η απέχθεια που τρέφω προς τη φράση "αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται" (τα 'χω ξαναπεί). Μιλάμε, μπορώ να γίνω πολύ βίαιος, όταν τ' ακούω αυτό, έτσι όπως μόνο ένας Ελλην, γνήσιος απόγων του Ηρακλέως μπορεί να γίνει. Η πρόσφατος ειδησεογραφία όμως, ντάρλινγκζ, είναι εδώ για να με κάνει να διατηρώ τα φρένα μου σώα και την ψυχική μου διάθεση ήρεμη, στα όρια του επίπεδου, του φλατ ντε, που λένε και οι Αγγλοι, ουχί του διαμερίσματος αλλά του ξεφούσκωτου, του φούιτ που λέμε κι εδώ πάνω στο Σάνσίτι του Κροσίτυ στο Γουεστ Σάιντ οβ δε Σαλόνικα σίτυ. Τουρνέ στας Ευρώπας λοιπόν αγάπες μου με φωτογραφίες κλεμμένες από πού δεν μπορώ να σας πώ, μέχρι να με βάλουν μέσα, οπότε και θα τους ρουφιανέψω όλους, δικαίους και αδίκους.

Λέγεται συχνάκις με αφορμή τις εκάστοτε μαθητικές / φοιτητικές κινητοποιήσεις: Τα τσογλάνια, τα θρασίμια, τα αμούστακα, που δεν ξέρουν τι θέλουν, που δεν έχουν αιτήματα, που κλείνουν τους δρόμους, που το μόνο που θέλουν είναι να χάνουν μαθήματα, αλλά τι τα θες; οι μαθητικές-φοιτητικές κινητοποιήσεις αποτελουν ένα καθαρά ελληνικό φαινόμενο. Σε όλα τα άλλα τα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη οι μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση περνούν χωρίς αντιδράσεις. Σωστά: για του λόγου τ' αληθές, μια καρτ ποστάλ απ' την Αυστρία.


Και φυσικά η Ευρώπη είναι τόσο μα τόσο ανεκτική, τόσο φιλελεύθερη, τόσο μα τόσο έτοιμη για την πολυσυλλεκτικότητα, τον πολυπολιτισμό και την... πολυπολυτότητα. Μόνον στην Ελλάδα ευδοκιμεί ο ρατσισμός (δεν διαφωνώ, ευδοκιμεί και με το παραπάνω...). Για του λόγου τ' αληθές, η πολυσυλλεκτική, μούλτι κούλτι, πολιτισμένη, φιλειρηνική, ανθρωπιστική, χώρα της σοκολάτας, η Ελβετία, και συγκεκριμένα η αφίσα αυτή στην πόλη της Ζυρίχης.

Νικολά: Ρε μαλάκα τι βρομάει έτσι;
Ο άλλος, υποθέτω γνωστός αλλα βαριέμαι να ψάχνω ποιος: Ρε μαλάκα, δεν το ήξερες;
Ολα τα μπάνια είτε φτηνά, είτε ακριβά, το ίδιο βρομάνε όταν χέζεις...

Και ορίστε, ορίστε το τελευταίο πειστήριον. Θυμάστε, είμαι βέβαιος, την ιστορία με τη "ροζ βίλα" που είχε χτίσει μακαρίτης έλλην πρωθυπουργός για τη νεότατην πρώην αεροσυνοδόν σύζυγόν του. Και τη λάσπη περί του αριθμού των βεσέδων. Παρόμοια επίθεση είχε εξαπολυθεί την ίδια περίοδο απ' την κυβερνητική ομάδα και προς τον αρχηγό της τότε αντιπολίτευσης και πατέρα της σημερινής σχεδόν σίγουρης νέας αρχηγού του κεντροδεξιού ελληνικου κόμματος. Ολοι τότε, αρχές του '90, σχολιάζαμε πόσο πολύ πρέπει να χέζει ο ψηλός και τι σκατά τους θέλει τόσους καμπινέδες... Μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά, φυσικά. Και στη Σαρκοζία, μπαρδόν, την Γαλλίαν ήθελον είπον... Ακούσατε προφανώς την πρόσφατην είδηση περί του κόστους του σαρκοζικού βεσεδίου...

Αχ, τα είπα και ξεθύμανα. Καιρό είχα να μείνω τόσο αργά, βάρδια, στη δουλειά, κι έπρεπε να ξεθυμάνω λίγο. Και αν είπα μια μαλακία παραπάνω, να με σχωρνάτε. Η παρορμητικότητα που με διακρίνει είναι καθαρά ελληνική ιδιότητα (χοχο).

Ψαρεύοντας στο θολό τοπίο της σοσιαλδημοκρατίας

Μια σειρά από αστεία άρθρα στην Αυγή δείχνουν ότι ο συγκεκριμένος πολιτικός σχηματισμός που εκδίδει την εφημερίδα βρίσκεται σε ιδεολογική τρικυμία. Πολύ περισσότερο δείχνουν όμως ότι οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με κάποιους από αυτούς που γράφουν στην Αυγή. Τελευταία αφορμή για τα παραπάνω αποτελεί το χθεσινό άρθρο του Σ. Κουρουζίδη που ουσιαστικά αναπαράγει τις ιδεολογικές συγκρούσεις στο μυαλό της Σώτης Τριανταφύλλου, όπως αυτές φαίνονται στη συνέντευξή της για τα Εξάρχεια στην Ελευθεροτυπία ("Η ανομία είναι αντεπαναστατική").

Το άρθρο της Αυγής θα μπορούσε κάλλιστα να το υπογράφει και ο ίδιος ο Χρυσοχοΐδης καθώς α) στοχοποιεί μια γειτονιά, θεωρώντας τη κέντρο παραβατικότητας, β) παρουσιάζει ως κοινωνική ανάγκη την ύπαρξη αστυνομίας, γ) θεωρεί ότι αυτή η αστυνομία δεν είναι δα και τόσο κακή (όπως στον υπαρκτό σοσιαλισμό), δ) σημειώνει ότι πολλές από τις συλληψεις γίνονται σωστά και κακώς διαμαρτυρόμαστε και ε) αναφέρει ότι η Αθήνα κάηκε το Δεκέμβρη και ότι οικονομικά καταστράφηκε το κέντρο της Αθήνας λόγω αυτής της εξέγερσης.

Πραγματικά πιο αντιδραστικό άρθρο είχα χρόνια να διαβάσω στην Αυγή ειδικά σε μία τόσο ευαίσθητη στιγμή που προσπαθεί να καλλιεργηθεί ένα κλίμα με στόχο συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους. Δε θα σχολιάσω πόσο φαιδρά είναι όλα τα παραπάνω που λέει το άρθρο και τις επικίνδυνες λίαν Πρετεντερικές αποχρώσεις του. Θα σταθώ μόνο σε ένα. Στην ιδανική κοινωνία του ΣΥΝ ο μπάτσος θα είναι απαραίτητος σύμφωνα με τον κ. Κουρουζίδη (κοινωνική-κατασταλτική λειτουργία το ονομάζει). Το μετασχηματισμό της κοινωνίας θα τον επιτύχει ειρηνικά (κοινοβουλευτικά προφανώς), καθώς η "βία και η ανομία είναι αντεπαναστατικά και αντιαριστερά".

Δεν έχω καμία ψευδιαίσθηση ότι ο ΣΥΝ έχει καμία σχέση με τον Μαρξ ή τον Λένιν. Αλλά δεν ήξερα ότι κάποιοι που γράφουν στην Αυγή εκτός από την πολιτική συγκρότησή τους έχουν μαλώσει και με την επιστήμη της ιστορίας. Το όνομα Ροβεσπιέρος δεν τους λέει κάτι; Δεν έχουν μάθει ότι αν δεν υπήρχε η βία ακόμη θα είχαμε τους Λουδοβίκους και τους Σουλτάνους; Ή μήπως τώρα που έχουμε "δημοκρατία" δεν υπάρχει ταξική πάλη;