Ήσουν απών Σίφη...

...είπε ο Γιάννης Μπέζος στον Μηνά Χατζησάββα πριν καταλήξουν και οι δυο μέσα στο γκρεμό κάπου έξω από τα Χανιά. Ο Μπέζος βέβαια είχε κάνει την κατσουκανιά του με τη γυναίκα του Χατζησάββα και προσπάθησε να δικαιολογηθεί.
Βέέέέέβαια.
Μια φορά θυμάμαι το Μπέζο να έχει παίξει τέτοιο ρόλο στην ελληνική τηλεόραση. Δηλαδή και δραματικό αλλά να είναι και υπό μια μορφή ο κακός της παρέας.
Πως το θυμήθηκα αυτό;
Καλή ερώτηση. Ούτε και εγώ κατάλαβα. Ήταν τη στιγμή που ως άλλος Τζόν Κόρφας πετούσα μια κούτα γιομάτη με άλλες κούτες κομμένες, όπως προστάζουν οι άρχοντες της ανακύκλωσης, στον ειδικό κάδο. Εκείνη την ώρα δε ξέρω πως μου ήρθε και φώναξα:
Ήσουν απών Σίφη.
Όλα αυτά την ώρα που ετοιμάζομαι να δω το τελευταίο επεισόδιο του Χάουζ.
Είναι από εκείνες τις φράσεις που σου έρχονται ξαφνικά στο μυαλό και ούτε που μπορείς να συνηδειτοποιήσεις (είμαι 1000% σίγουρος ότι έχω κατακρεουργήσει τη λέξη ορθογραφικά) γιατί τη θυμήθηκες.
Να, τις προάλλες στη δουλειά κάποιος είπε "Δεκάξι"
Και αμέσως απάντησα αυτό που λέγαμε παιδιά:
"Του Παντελή το σώβρακο κοντεύει να πετάξει"
Προσέξτε δηλαδή λογική:

Του Παντελή. Όχι του Γιώργου ή του Μανώλη ξέρω γω αλλά συγκεκριμένα του Παντελή. Δηλαδή υπάρχουν χιλιάδες ονόματα. Γιατί συγκεκριμένα ρε παιδιά του Παντελή;

Το σώβρακο. Όχι η μπλούζα ή στο κάτω κάτω το πουλί του ρε παιδί μου. Αλλά το σώβρακο. Όχι το σλιπάκι. Ούτε το μποξεράκι. Αλλά μια από αυτές τις μινέρβες με την τριχρωμία στο λάστιχο και την ειδική τρύπα μπροστά για να βγάζεις έξω το...μόριο σου κατά τη διάρκεια της ενούρησης. Ξέρετε αυτά που μας έδιναν στο στρατό. Ένα για όλη μας τη θητεία.

Κοντεύει. Έχει φτάσει στα πρόθυρα ρε παιδί μου πως στο λένε. Ένα βήμα από το πέταγμα.

Να πετάξει. Να πετάξει. Έλεος.

Μιλάμε για την πιο αστεία και χωρίς νόημα φράση που έχω ακούσει ποτέ μου.
Μιλάμε για μια μινέρβα που έχει τη δυνατότητα να πετάξει, δεν το κάνει, αλλά είναι πολύ κοντά στο να το κάνει.
Και είναι και του Παντελή.
Δηλαδή η μινέρβα αυτή αν τη δανειστεί ο Πανάγως ρε παιδί μου δεν έχει τις ίδιες ιδιότητες.
Τα χω παίξει ε;
Καλύτερα να πάω να δω Χάουζ...

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις* (στα δάχτυλα τον παίζω τον Ταβάφη -ή μπορεί και να τον μπαίζω γενικώς, ποιος ξέρει;)

Ειπα σήμερα να πάω στην πορεία. Ημανε εκεί πίσω απ' αυτό το πανό με τους συναδέλφους και περπατούσα απορροφημένος στις σκέψεις μου:

Μπρόκολα, λεμόνι, γιαούρτια, απορρυπαντικό, φτου ρε πούστη ψιχαλίζει, διέστηνα αυτήν που όχι μόνο έκανε τατού στο σβέρκο αλλά μου κάνει και κοτσίδες το μαλλί μην τυχόν και δεν φαίνεται, μα καλά πότε πρόλαβαν όλες οι συναδέλφισσες και βαφτήκανε; (οι συνάδελφοι προφανώς δεν πρόλαβαν να βαφτούν), μα αγοράζει κανείς την Εργατική Αλληλεγγύη; οχ νάτος ο παλιός γνωστός απ' το ΝΑΡ, κάτσε να κρυφτώ μη με δει, ρε συ ψιλοπονάνε τα πόδια μου, πρέπει να χάσω κιλά και να περπατάω περισσότερο, ώσπου ξαφνικά μια γυναίκα μού πασάρει ένα φυλλάδιο το οποίο παίρνω θεωρώντας ότι πρόκειται για μια ακόμη προκήρυξη από τις τόσες που μοιράζονται κατά τη διάρκεια μιας πορείας...


* Η ειρωνική χρήση του καβαφικού στίχου αναφέρεται στο διαφημιστικό φυλλάδιο της δεύτερης φωτό φυσικά, και ουχί στους συμμετέχοντες στην πορεία (από όπου η πρώτη φωτό).

Ουρά στα ουρητήρια

- Εϊ, μίστερ, εσύ ο περίεργος, πίσω στην ουρά σε παρακαλώ...

(...για κάποιον μυστήριο λόγο, αυτή η φωτό -εννοείται πως είναι απ' το Λονδίνο και την όλη G20 φάση- μου θυμίζει μια γελοιογραφία του Αλτάν, νομίζω -διορθώστε με αν κάνω λάθος, πραμα πιθανό-, που έδειχνε έναν τυπά χαμογελαστό μέσα σε ένα πλήθος θλιμμένων ανθρώπων, τον οποίο ο διπλανός του, επίσης θλιμμένος, χαρακτηρίζει: "Αθλιε τρομοκράτη"!
Κι επίσης μου θυμίζει αυτό το καταπληχτικό του Mordillo...)