Namaste and Good Luck

Όχι δε θα γράψω για το Lost.
Και επίσης όσοι νομίζετε ότι το ποδόσφαιρο είναι κάτι μαλάκες εκατομμυριούχοι που κλωτσάνε το τόπι μη συνεχίσετε παρακάτω.
Το νάμαστε (τι να 'μαστε που λέει και ο Παύλος Σιδηροπουλος) εντ γκούντ λάκ είναι κάτι που είπε ένα Γιαπώνι μέσω ένος βίντεο στους αποκλεισμένους στο νησί και προφανώς έχει να κάνει με μια ευχή για καλή επιτυχία σε κάτι που πας να κάνεις.
Έτσι ταιριάζει και σε όσους προσπάθησαν με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο να μπουν χθες στο γήπεδο της Τούμπας για να παρακολουθήσουν το παιχνίδι ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ.
Το στριμωξίδι ήταν τεράστιο. Πολύ τεράστιο.
Αρκεί να σας πω ότι ο φίλος Νίκος (που είναι και γιατρός ε; Σας το λέω για να δείτε ότι δεν έχω φίλους ότι και ότι ε;) κάποια στιγμή είχε να κάνει και με ένα τύπο που κρατούσε μια κούτα του ΝΟΥΝΟΥ (αυτό που μεγαλώνει γερά παιδιά) γεμάτο χαρτάκια. Ήταν κολλημένος πάνω στα σώματα όλων των άλλων και στο μάγουλο του είχε και μια κούτα του ΝΟΥΝΟΥ. Φανταστικό! Ο Πάνως Κ. ήταν γενικά νηφάλιος.
Έκανε υπομονή.
Κάποια στιγμή όμως έσπασε. Δεν άντεξε.
Το σαρδελοποίημα ήταν τέτοιο που πηγαίναμε όπως μας έσπρωχναν οι πίσω. Οι μπροστά όμως δεν είχαν που να πάνε οπότε και γινόμαστε ένα καταπληκτικό σάντουιτς.
Έκει ο Πάνως τα πήρε στην κράνα

"ΜΗ ΣΠΡΩΧΝΕΤΕ ΡΕ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ!!!" εφώναξε.

Προφανώς όλοι φοβήθηκαν τον κεραυνό που θα έπεφτε από ψηλά για αυτήν την φράση και αμέσως ώς εκ θαύματος πορωμένοι ή μη έκαναν ένα μικρό κύκλο γύρο από τον Πάνω αφήνοντας του χώρο.
Ναι. Εφοβήθησαν.
Ο κεραυνός όμως δεν έπεσε ποτέ. Και περάσαμε την πόρτα μέχρι το τουρνικέ ωσάν κύριοι.
Απ' ότι έμαθα πάντως αργότερα, στη θύρα 7 του γηπέδου της Τούμπας έγινε πανικός. Όταν περάσαμε και εμείς από εκεί είδα το χαμό αλλά δε πήγε το μυαλό μου. Σε προηγούμενο παιχνίδι πήγαν κάποιοι με το έτσι θέλω να μπουν στην 4 χωρίς εισιτήριο αλλά λογάριασαν χωρίς τους ντουλαπάτους συνδεσμίτες. Έπεσαν κάτι φάπες και οι τζαμπατζήδες δε ξαναπάτησαν.
Πάτησαν όμως στην 7. Εκεί πάνε συνήθως πατεράδες με τα πιτσιρίκια τους. Ορισμένοι εκ των τελευταίων δε μπήκαν καν στο κόπο να περάσουν στη θύρα. Έφτασαν μέχρι ένα σημείο, και αφού κόντεψαν να χάσουν πάνω στο λιντσάρισμα τα παιδιά τους έφυγαν. Οι τζαμπατζήδες κέρδισαν. Μέσα στη θύρα 7 που επαναλαμβάνω πάνε κυρίως πατεράδες με παιδιά, μπήκαν τύποι σκνύπα από τις ρετσίνες και αφού άναψαν και κάτι μπάφους έδεσε το γλυκό. Πατέρας κατήγγειλε σε ραδιοφωνικό σταθμό ότι δε μπορούσε να εξηγήσει στο παιδί του τι ήταν αυτό το μεγάλο τσιγάρο και πως μυρίζει έτσι.
Δεν είναι κατάσταση αυτή. Βεβαίως και αυτός που παίρνει το παιδί του να πάει στο ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός είναι εντελώς παλαβός αλλά από την άλλη γιατί να μην μπορεί να το κάνει;
Πάει σε μια θύρα που τα πράγματα είναι σχετικά ήσυχα. Τι θα γίνει με αυτά τα καλόπαιδα; Γιατί ο νόμος Ορφανού στέλνει στη φυλακή ανθρώπους που συλλαμβάνονται μια ώρα μετά από επεισόδια χωρίς να έχουν καμία σχέση και δε μπαγλαρώνει αυτούς;
Μεγάλη κουβέντα; Όχι παιδιά δεν είναι. Πάλι ισχύει κάτι μονομερώς και όπου συμφέρει.

Στα σοβαρά τώρα

Ατραξιόν του πρώτου μέρους (πέρα από το καλύτερο πρώτο ημίχρονο του ΠΑΟΚ φέτος αν εξαιρέσουμε το πρώτο μέρος του αγώνα με τον Αστέρα Τρίπολης) ήταν ο Ντέρμπισάιρ.
Ναι σοβαρά ο Ντέρμπισάιρ. Για όσους δε γνωρίζουν πολλά (βλ. Σκύλος της Βάλια Κάλντα) Ο Ντέρμπισάιρ είναι το νέο μεταγραφικό απόκτημα του Ολυμπιακού. Είναι εγγλέζος οπότε είναι και φλωράκος στα της κερκίδας. Μπαίνουν που λέτε μέσα οι παίκτες του Ολυμπιακού για ζέσταμα και ο Εγγλεζάκος πάει κοντά (όσο γίνεται) στην θύρα 4 και...

ΒΓΑΖΕΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ!!!!

Α ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ

Οι συμπαίκτες του τρέχουν να τον μαζέψουν για να αποφύγουν το σκάνδαλο αλλά το κακό είχε γίνει! Α ρε Τσουκαλά...τι ήττα κι αυτή...
Η ατμόσφαιρα φοβερή. Όλος ο κόσμος χοροπηδούσε. Γαμώ! Με αρέσουν αυτά. Αυτά που δε με αρέσουν είναι όταν πετάνε πράγματα μέσα στο γήπεδο οι μαλάκες. Επίσης δε με αρέσει όταν ο Τζόρτζεβιτς κάνει βλαχομαγκιές. Αν έπαιζες αλλού βρε λουλού θα τις έκανες; Γενικά δε γουστάρω τις βλαχομαγκιές. Αλλά τις δικές του που ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ κάνει στην Τούμπα δεν τις αντέχω ένα παραπάνω.
Όταν μπήκε το γκολ για λίγα δεπτερόλεπτα χαθήκαμε. Όχι μεταφορικά. Πραγματικά. Κάναμε λίγα δεπτερόλεπτα να ξαναβρεθούμε.
Και τι γκολ όμως! Ο δικός μας βλαχόμαγκας (Κονσεϊσάο) έβαλε ένα φοβερό τεμάχιο στον Κηπουρό (τα άκουσε καλά κι αυτός).
Και φυσικά ο Μπαλάφας.
Αυτό το παιδί έχει μπει στη καρδιά μου. Μετά την κόκκινη που έφαγε στα πέναλτι στο παιχνίδι με τον Άρη έφαγε κίτρινη κάρτα μέσα σε μια εβδομάδα στην ΠΡΟΘΕΡΜΑΝΣΗ!
Τον αγαπάμε πλέον. Είναι το πουλέν μας.
Ήθελα να γράψω κι άλλα. Αλλά ο παίκτης δε κοιμάται με τίποτα...
Και μη ξεχνάτε: Σας αγαπώ...

Old pirates, yes, they rob

Ξύπνησα νωρίς σήμερα το πρωί, γιατί είχα πολλές δουλειές να κάνω. Αλλά εντέλει μπορεί και να μην προλάβω. Άνοιξα δυο λεπτά τον υπολογιστή και μ’ έπιασε ένα διαόλιο να ταχτοποιήσω τα feeds μου και τους σελιδοδείκτες μου, όπου κυρίως έχω καταχωρίσει μουσικά ιστολόγια. Περνώντας απ’ το ένα στο άλλο, εντύπωση μού προξένησε η διαρκώς αυξανόμενη δράση του Γουέμπ Σέριφ, ο οποίος με είχε τιμήσει και μένα, παλιότερα, και σε αυτό αλλά και στο άλλο, το μουσικό ιστολογιο (RIP Upkay), είτε με σχόλια κάτω απ’ τα ποστ είτε με μέηλ. Ποιος διάολο είναι ετούτος; αναρωτήθηκα και τον γκούγκλισα. Ορίστε μερικά απ’ τα πράγματα που βρήκα:

Γουέμπ Σέριφ είναι η μία απ’ τις τρεις μεγαλύτερες εταιρείες κατά της πειρατείας στο διαδίκτυο (οι άλλες δύο: Μίντια Ντιφέντερ και ΜίντιαΣέντρι). Η εταιρεία εδρεύει στη Βρετανία, απασχολεί περίπου είκοσι ανθρώπους σε δύο γραφεία, και έχει πάρει το όνομά της απ’ την αγάπη του ιδρυτή της προς τους Βίλατζ Πίπολ, οι οποίοι μάλιστα έχουν καταφύγει στους σερίφηδες ώστε να σταματήσει η πειρατεία της μουσικης τους απ’ το Πάιρατ μπεη.
Ο ιδρυτής της Τζον Τζιακόμπι δηλώνει ότι σε αντίθεση με τις άλλες παρόμοιες εταιρείες η Γουέμπ Σέριφ προσεγγίζει τους πειρατές πολιτισμένα και διατηρεί καλές σχέσεις με τους μπλόγκερ ή τους διαχειριστές προγραμμάτων ανταλλαγής αρχείων. Με ευγένεια ζητάμε, λέει, να απομακρυνθεί το επίμαχο περιεχόμενο και συνήθως η ανταπόκριση είναι άμεση και θετική. Ο ίδιος πιστεύει ότι ειδικά για τις «διαρροές» δίσκων γνωστών καλλιτεχνών, που διαδίδονται στο δίκτυο μέχρι και τρεις μήνες πριν από την επίσημη κυκλοφορία τους, ευθύνονται μουσικοκριτικοί που λαμβάνουν απ’ τις εταιρείες πρόμο (προωθητικές κόπιες άλμπουμ). Κατανοώ, δηλώνει, ότι οι περισσότεροι πειρατές του διαδικτύου είναι ενθουσιώδεις οπαδοί και για αυτό σε αντίθεση με τις πρακτικές της ΜιντιαΝτιφέντερ, εμείς έχουμε μια φιλική προσέγγιση προς τον πειρατή, αποσκοπώντας περισσότερο στο να τον εκπαιδεύσουμε ώστε να κατανοήσει τη ζημία που προκαλεί.
Εντούτοις στο παρελθόν, παρότι ο Γουέμπ Σέριφ (θέλει να) παρουσιάζεται να είναι με τους «καλούς», έχει βοηθήσει στην κατάθεση μηνύσεων κατά του Γιουτιούμπ και του Πάιρατ Μπέη, εκ μέρους του Πρινς.
Ο μεγάλος αντίπαλος του Γουέμπ Σέριφ παραμένει το Παιρατ Μπεη. Ο ίδιος αισιοδοξεί ότι μια μέρα θα το κλείσει. Υποστηρίζει μάλιστα ότι δεν καταλαβαίνει για ποιο λόγο είναι σωστό να χάνουν τα λεφτά τους οι δισκογραφικές εταιρείες τη στιγμή που μηνιαίως απ’ τις διαφημίσεις το πάιρατ μπέη βγάζει περίπου 75 χιλ. δολ.
Πέρα απ’ τον Πρινς, που προαναφέρθηκε, στις υπηρεσίες του σερίφη έχουν ήδη καταφύγει οι εταιρείες καλλιτεχνών όπως οι Φραντζ Φέρντιναντ, ο Μόμπι, οι Γουάιτ Στράιπζ, oι Ανιμαλ Κολέκτιβ, οι Σινζ, οι Μογκβάι η Κατ Πάουερ, οι Γιολατεγκο και οι Νιου Πορνόγκραφερζ (είναι φανερό ότι ως επί το πλείστον «μικρομεγάλες ανεξάρτητες» εταιρείες, όπως η Μάταντορ ή η Ντόμινο, καταφεύγουν στο σερίφη. Για τις μεγάλες θα τα πούμε παρακάτω). Το κωμικοκτραγικό είναι ότι σε δηλώσεις τους οι Φραντζ Φέρντιναντ στο παρελθόν είχαν ενθαρρύνει το παράνομο κατέβασμα των τραγουδιών τους προτείνοντας μάλιστα το π2π δίκτυο Limewire.
Για πολλούς απ’ τους ασχολούμενους με το ευγενές σπορ της πειρατείας η δράση του Γουέμπ Σέριφ είναι προτιμότερη, αν τη συγκρίνει κανείς με τις πρακτικές της ΜιντιαΝτιφέντερ, η οποία ως επί το πλείστον δραστηριοποιείται στο χώρο του π2π. Κατά περιόδους κατηγορήθηκε ότι πλημμύριζε ένα π2π δίκτυο με αρχεία-παγίδες τα οποία δεσμευαν τους υπολογιστές και το μπάντγουιδ των χρηστών. Μερικοί απ’ τους πελάτες της: Γιουνιβέρσαλ Πίκτσερζ, Τουέντιθ Σέντουρι Φοξ, Βέρτζιν Ρέκορντζ, το κανάλι ΗΒΟ, η Παραμαουντ και η ΜπιΕμΤζι.
Το 2007 η ΜίντιαΝτιφέντερ δεν μπόρεσε να αποφύγει το σκάνδαλο Miivi.com. Ηταν μια διαδικτυακή υπηρεσία, στην οποία μπορούσαν οι χρήστες να ανεβάσουν βίντεο, σαν το γιουτιούμπ, μόνο που αποκλειστικός σκοπός της δημιουργίας του ήταν η παγίδευση όσων χρηστών ανέβαζαν βίντεο προστατευόμενα από δικαιώματα πνευματική ιδιοκτησίας. Πολύ γρήγορα η αλήθεια αποκαλύφθηκε και το Miivi έκλεισε άρον άρον. Οι στρατηγικές και τα σχέδια της ΜιντιαΝτιφέντερ ήρθαν στο φως όταν ένας έφηβος χάκερ υπέκλεψε ένα μεγάλο όγκο απ΄ τα ημέηλ της εταιρείας, τα οποία αποκάλυπταν τα κόλπα που χρησιμοποιούσε η εταιρεία προκειμένου να παγιδεύσει χρήστες των π2π. Τελευταία νέα απ’ το μέτωπο της ΜιντιαΝτιφέντερ συνδέουν τις παράπλευρες δραστηριότητες της εταιρείας με την πορνοβιομηχανία: συγκεκριμένα το τόρεντφρικ αναφέρει πως πουλά πρόσβαση για πόρνοσάιτς.
Πάμε τώρα στην RIAA, που είναι η Ενωση της Αμερικανικής Μουσικής βιομηχανίας, στην οποία συμμετέχουν μεταξύ άλλων οι κολοσσοί: ΕΜΙ, Σονι Μιούζικ, Γιουνιβέρσαλ, και Γουόρνερ. Ενας απ’ τους σκοπούς τους είναι η προστασία των πνευματικών τους δικαιωμάτων, και για το σκοπό αυτό για πολλά χρόνια συνεργάζονταν με ακόμη μία «σεριφική» εταιρεία, τη ΜίντιαΣέντρι. Με τα στοιχεία που η τελευταία μάζευε, η RIAA απ’ το 2003 μέχρι σήμερα προέβη σε μηνύσεις κατά 35.000 ατόμων επειδή ανέβαζαν προστατευμένο μουσικό υλικό.
Ωστόσο, επειδή οι πρακτικές της ΜίντιαΣέντρι προκάλεσαν νομικά προβλήματα και στην RIAA, για παραβίαση προσωπικών δεδομένων των χρηστών του ίντερνετ, πριν από μερικούς μήνες η RIAA, αποφάσισε όχι μόνο να σταματήσει τη συνεργασία της με τη ΜίντιαΣέντρι (τη θέση της οποίας θα πάρει η DtecNet Software ApS), αλλά και να αλλάξει η ίδια στρατηγική απέναντι στην πειρατεία. Συγκεκριμένα στο εφεξής θα μειώσει δραστικά των αριθμό των μηνύσεων κατά των πειρατών του διαδικτύου, παρότι σκοπεύει να παρακολουθεί στενά τη δράση τους, και θα ζητά απ' τους παρόχους ίντερνετ να λάβουν τα δέοντα μέτρα...

Μένει να δούμε πώς θα συνεχιστεί αυτός ο μαινόμενος ακήρυχτος διαδικτυακός πόλεμος…

ΥΓ. Εννοείται ότι το κείμενο σίγουρα είναι ατελές και ενδεχομένως σε σημεία να περιέχει λάθη. Δεν δηλώνω ειδικός επί του θέματος, μόλις πριν από λίγες ώρες έκανα μια μικρή αναζήτηση στο διαδίκτυο, και έτσι προέκυψε αυτό το συμπίλημα πληροφοριών. (όση ώρα έκανα για να γράψω το κείμενο, άλλη τόση έχει περάσει μέχρι να αποφασίσω ποιαν κομματάρα των Σιστεμ Οβ Ντάουν να βάλω... Μιλάμε για πολλή πώρωση, ούτε 16 να ξανάγινα!)

Εκκλησιαστείτε, λέμε...

Η ώρα είναι λίγο μετά τις 8, ο αγώνας Α.Ε.Κ.-Ολυμπιακού σε πλήρη εξέλιξη (το αναφέρω μόνο και μόνο, όχι γιατί πρέπει να γκρινιάξω κάπου που οι άντρες της παρέας φύγαν τρέχοντας αφού ντερλικώσανε, αφήνοντας σε μένα να πλύνω μια στοίβα πιάτα και κατσαρολικά, αλλά για να σας δείξω για μια ακόμη φορά πόσο παραδοσιακή ελληνίδα νοικοκυρά είμαι), εγώ ακούω την νέα εκπομπή του ΠάνωΚ. στο πισί που έχω μπρος μου, ενώ πίσω μου, σε πλήρη αντίστιξη με τους Walkmen του Πάνως, λαμβάνει χώρα κάποια Θεία Λειτουργία.
Θα σας εξηγήσω πως έχει η υπόθεση. Ο φίλος που με υπομένει στωικότατα κάθε που μου τη βιδώνει και έρχομαι στη μητρόπολη να διασκεδάσω τις υπαρξιακές μου κρίσεις μένει κοντά στην πλατεία Αμερικής, σε μία από τις πλέον πολυπολιτισμικές περιοχές της Αθήνας. Αυτό δεν είναι ακριβώς το θέμα μας, αν και πιθανότατα να εμπλέκεται σε κάποιο βαθμό με το γεγονός, παρόλο που δεν έχω αποδείξεις περί τούτου.
Απέναντι ακριβώς από το μπαλκόνι του, και σε απόσταση περίπου 50 μέτρων, βρίσκεται μια χριστιανική εκκλησία, που νιώθει τόσο περήφανη για την ύπαρξή της και το λειτούργημά της, ώστε πρέπει να το διαλαλεί σε κάθε ευκαιρία. Τί κι αν είναι 7 το πρωί ή 3 το μεσημέρι; Οι νόμοι περί κοινής ησυχίας είναι πολύ μικροί για να περιορίσουν το έργο που επιτελείται (δε μιλάω για απλή κοινωνική συνείδηση όπως είδατε). Μιλάμε για στερεοφωνική μετάδοση, όχι αστεία. Ούτε η συναυλία της Μαντόνα δε φαντάζομαι να είχε τέτοια ηχητική εμβέλεια, μόνο που εδώ λείπουν τα video wall και οι καπνοί. Αλλά που θα πάει, κάποιο θαύμα θα γίνει και θα ανοίξουν οι ουρανοί για το Άγιο Πνεύμα και εκεί να δείτε εφέ...
Καλά, τα συνταγματικά δικαιώματα της ανεξιθρησκείας πάνε να κάνουν παρέα στη δημιουργία χώρων λατρείας άλλων θρησκειών και στη διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών στα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Και όσο μετριοπαθής και διαλλακτικός μπορεί να είναι κανένας σε ζητήματα θρησκευτικής πρακτικής, κάτι τέτοιες αλαζονικές και, τολμώ να πω, φασιστικές μέθοδοι γεννούν μια έντονη διάθεση επίκρισης και απόρριψης.
Είναι άλλη μία μορφή ταπεινότητας που πολλάκις τελευταία μας προσέφερε απλόχερα η επίσημη θρησκεία αυτής της χώρας και για την οποία, μαζί με την εθνική της ταυτότητα, νιώθει τόσο περήφανη.

Μέχρι στιγμής είχαμε τις καμπάνες στο χωριό κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα και τη μάνα να φωνάζει σε κάθε χτύπημα μπας και προλάβουν να εμφανιστούν τα βλαστάρια της και γλιτώσει την κοινωνική κατακραυγή και το υποτιμητικό βλέμμα της Θέκλας (για την Ανθούλα δε μιλάω, έχω προσωπικά απωθημένα). Σιγά σιγά οι φωνές περιορίστηκαν στο τρίτο χτύπημα της καμπάνας, μετά έγιναν απλά ένα άνοιγμα στην πόρτα μπας και μας είχε έρθει καμιά επιφοίτηση και πεταγόμασταν από μόνοι μας και σιγά σιγά αποφασίσαμε να το παίζουμε κορώνα γράμματα λόγω αμοιβαίας αγάπης, αλληλοκατανόησης και εν τέλει συμβιβασμό (καλά, για πρωινό ξύπνημα δεν το συζητώ, μιλάμε τώρα για καμιά Ανάσταση που είναι μεταμεσονύχτιο πάρτυ).
Αλλά αυτό το πράγμα που βιώνω κάθε που έρχομαι Αθήνα ξεπερνάει κάθε όριο αντοχής. Χίλιες φορές να ξύπναγα με black metal ή schranz techno (και πιστέψτε με, δε μιλάω θεωρητικά τώρα, το έχω υποστεί και αυτό...).

Τι τραβάω και γω η έρμη...