ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΟΥΜΕ

Τα δέντρα που πληγώνουμε, όταν ματώνουν αναβλύζουνε ρετσίνι. Κάποτε ήταν φωτόδεντρα στο στόμα ενός ποιητή, στα μάτια ενός ζωγράφου. Τώρα δεν. Πριν τα υποκλέψουν και τα εξαπατήσουν εθνικές μουχρίτσες κι εκκλησιαστικοί δάκοι, δάγκωναν τον ήλιο με τη φρόνηση ενός εξορισμένου. Έσπερναν καταιγίδες με ραγισμένους ώμους. Πλένονταν με χώμα για ν' ανακτήσουν το δικαίωμα στη φωτοσύνθεση. Τώρα δεν. Τώρα προτιμάνε να κρατάνε την αναπνοή τους, πυρίμαχη ύλη που περιδονίζεται μέσα σε μια μυστική μάντρα, και να συμπεριφέρονται σαν τους νεοσσούς δερβίσηδες που εξασκούνται στον σωρήτη του ανέμου. Τα δέντρα που πληγώναμε ήταν οι μάγισσες του Μισλέ. Είχαν την ίδια ηλικία, σουλάτσαραν με δανεισμένα σκουπόξυλα και μπέρδευαν πάντοτε τα ξόρκια που έπρεπε να ψελλίσουν. Εξ' ου και τα χαστούκια των πουλιών, οι ρόζοι στο ρυτιδωμένο, θηλυκό τους σώμα. Ξέρανε ότι γεννήθηκαν την εποχή της απόγνωσης και γι' αυτό φρόντιζαν να πενθήσουν πρώτα. Δεν ξέραν όμως, κανένας δεν τους είπε, ότι στον πόλεμο θα χρησιμοποιούνταν μόνο στην γενική πρόβα της τελευταίας στιγμής. Γι΄αυτό και επιμένουν να γιορτάζουν το δειλινό με τόσο φθόνο.

Τα δέντρα που πληγώνουμε έχουν τα μάτια ενός πιτσιρικά. Το βλέμμα μιας μπασταρδεμένης σκύλας που αναζητά την συγκατάβαση. Την συμπόνια του Άδη. Το χάδι του αποχωρισμού. Το πανηγύρι της λάσπης. Το παντέρημο αναφιλητό του απομεσήμερου. Την αθωότητα του μυδραλιοβόλου. Το ακροβολισμό των ονείρων. Την ακηδή ελεημοσύνη του έρωτα. Τα δέντρα που πληγώναμε εξαπατήθηκαν από ερασιτέχνες μάγους που για να δικαιολογήσουν τις υπέρογκες αμοιβές τους, άναψαν για λίγο τα τεχνητά φώτα της επιστροφής. Και οι νεότεροι τους πίστεψαν κι όταν πήρε να βραδιάζει κατέβηκαν σε μια πικετοφορία. Έτσι, από πείσμα. Κι ας έλειπαν οι υπόλοιποι.

Τα δέντρα που πληγώνουμε ήταν Ντίγκερς κι Αναβαπτιστές που διεκδίκησαν την έκταση που τους ανήκε για να απλωθούν. Ασχέτως που τα ξερίζωσαν αργότερα ψυχωσικοί, παχύσαρκοι αρχηγοί που είχαν συμμαχήσει με πολύχρωμα παγώνια-κατασκόπους του ακίνητου κινούν. Φυλή δεν είχανε, κι όταν θέλαν να παραβρεθούνε σ' επίσημη εκδήλωση ντύνονταν με τα άνθη των αμυγδαλιών - στο τερατώδες γίγνεσθαι- και στροβιλίζονταν μες στην ανθρωποβόρα ομίχλη. Οι κλειδοκράτορες και οι δασοφύλακες άκουγαν πολλές φορές τις νύχτες τους ολοφυρμούς, τα τραγούδια, τα νανουρίσματα και τις βλαστήμιες τους. Κι όταν πέθαινε κάποιο, κηδεύονταν με τις βιόλες του φθινοπώρου. Τα δέντρα που πληγώναμε ήταν κάποτε απαγχονισμένοι κομμουνάροι. Τις στάχτες τους τις τοποθέτησαν σ' ένα δοχείο και περίμεναν για χρόνια τον σαμάνο. Όταν αυτός αποφάσισε να φτιάξει τον κόσμο απ' την αρχή και είπε την μαγική λέξη, τις διασκόρπισαν στο πρώτο, νοητό πράσινο που φαντάστηκε. Γι΄αυτό άλλωστε δεν ζούνε πια μες στις πόλεις, γι' αυτό μπερδεύονται σε πρωινά όνειρα, γι' αυτό θέλουν-παρά τη φύση τους-να ζούνε και να ερωτεύονται όπως οι άνθρωποι.

Υ.Γ. Τα δέντρα που πληγώνουμε δεν έχουν σχέση με τα δέντρα που κινούνται. Τα δέντρα που κινούνται επιτέθηκαν ενάντια στον Σάρουμαν και τον κατατρόπωσαν στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Επίσης, στην Ελλάδα, το 1961, κρατούσαν τα εκλογικά τους βιβλιάρια κι αδημονούσαν να έρθει η σειρά τους να ψηφίσουν.

"Οποιος σπέρνει βαρβαρότητα θερίζει εξέγερση"

Φοριέται πολύ τον τελευταίο καιρό ο αφορισμός της βίας, η συλλήβδην απαξίωσή της. Χωρίς να είμαι και το πλέον βίαιο άτομο του κόσμου, θα σημειώσω πως μια τέτοια θεώρηση της βίας είναι ηθική μεν, αντιεπιστημονική δε. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα αύτής της δημοσίευσης.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Χθες το πρωί, ο ξυλοδαρμός του υπόδικου Γιάννη Δημητράκη από τους σωφρονιστικούς λειτουργούς των φυλακών υψίστης ασφαλείας του Μαλανδρίνου, έβαλε την παύλα δίπλα στην τελεία. Ως εδώ. Κάθε μέρα δεκάδες κρατούμενοι των φυλακών βασανίζονται, υφίστανται τις απαξιωτικές συμπεριφορές του απάνθρωπου προσωπικού των φυλακών, ζουν τη “φυλακή μέσα στη φυλακή” εκτίοντας τις επιπλέον ποινές που τους επιβάλλουν οι φύλακες ανεξέλεγκτα σύμφωνα με τη βούληση τους και στερούνται ακόμα και των προσχηματικών δικαιωμάτων που τους εξασφαλίζει ο Σωφρονιστικός Κώδικάς και το φερόμενο Κράτος Δικαίου, επιβεβαιώνοντας το αυτονόητο: Οι φυλακές δεν είναι σωφρονιστικά ιδρύματα, αλλά αποθήκες ανθρώπων που αν και δεν εφαρμόζουν την θανατική ποινή, επιβάλλουν την ανυποληψία και τα βασανιστήρια. (οι αμέτρητες τυχαίες ή ηθικά υποκινούμενες αυτοκτονίες των αφανών κρατουμένων, οι δεκάδες θάνατοι των ασθενών φυλακισμένων κάθε μέρα, στα υποκαταστήματα του Υπ. Δικαιοσύνης που ονομάζονται νοσοκομεία των φυλακών κ.λπ., κ.λπ., δεν αφήνουν περιθώρια για καμία αμφιβολία για τον “παιδευτικό χαρακτήρα” της φυλακής).Γι’ αυτό οι φυλακισμένοι στο Μαλανδρίνο, εδώ και δυο μέρες, βρίσκονται σε κατάσταση εξέγερσης. Γι’ αυτό το λόγο και οι κρατούμενοι στις Φυλακές Λάρισας και Τρικάλων, αλληλέγγυοι στους φυλακισμένους του Μαλανδρίνου, απέχουν από τα συσσίτια. Γι’ αυτό το λόγο βρίσκονται υπό κατάληψη και οι Φυλακές Κορυδαλλού, της Πάτρας και της Κέρκυρας.Γιατί η “σωφρονιστική” ασυδοσία και ο αστυνομικός σαδισμός είναι ανεξάντλητες. Γιατί η απογείωση της αυθαιρεσίας των δεσμοφυλάκων και οι εκβιασμοί των κρατουμένων από τη μαφία των φυλακών υπονομεύει και την οποιαδήποτε υπόληψη επιχειρεί να κατακτήσει το δικαστικό, αστυνομικό και σωφρονιστικό Βατικανό. Γιατί οι κρατούμενοι δεν είναι λιγότερο άνθρωποι από τους ανθρώπους. Γιατί ακόμα και μέσα στο ζόφο της ανυπαρξίας που τους επιβάλλουν, διεκδικούν την κατάργηση των πειθαρχικών ποινών και τη βία μέσα στη βία της φυλακής που οδηγεί στην κατάργηση αναστολών και των αδειών. Για να εφαρμοστούν τα ευεργετήματα της άδειας, αναστολής και γενικότερα εκείνων των μέτρων που βοηθούν στην ομαλή επανένταξη των κρατουμένων στην κοινωνία. Για να μειωθεί στα 12 χρόνια το όριο εκτειθείσας ποινής της ισόβιας κάθειρξης και για τη μείωση της ποινής σε 3/7 για όλα τα αδικήματα περί ναρκωτικών. Για την αποσυμφόρηση των φυλακών.Για αυτούς τους λόγους, αλλά και για άλλους πολλούς οι κρατούμενοι των φυλακών είναι στις ταράτσες και τα προαύλια, αρνούμενοι να επιστρέψουν στα κελιά τους. Η πολιτική λύση που φαίνεται να προτάσσουν οι “στρατηγοί” του Υπ. Δικαιοσύνης και Δημ. Τάξης δεν μας εκπλήσσει, σίγουρα όμως μας οργίζει. Απειλή και άσκηση και άλλης βίας. Διμοιρίες ΜΑΤ, πάνοπλων και έτοιμων να πυροβολήσουν, να πνίξουν στα δακρυγόνα και να ξυλοκοπήσουν τους κρατούμενους πολιορκούν τις φυλακές, υποστηρίζοντας πως κατ’ αυτόν τον τρόπο θα “διαχειριστούν την κρίση”.Όποιος σπέρνει όμως και άλλη βαρβαρότητα, θα θερίζει εξέγερση...

http://www.keli.gr

ΥΓ. Εχω την υποψία ότι όσα αναγράφονται στο πανω μέρος της αφίσας δεν είναι ιδιαίτερα ευανάγνωστα. Παρακαλώ, επειδή όσα αναγράφονται εκεί είναι η ουσία της δημοσίευσης, κάντε κλικ πάνω στη φωτογραφία.

Θωρακισμένη μερσεντές αυτός δεν θέλησε ποτές!

Πανίκας επί των ηλεκτρικών! Θας σας αλλάξει τα φώτα!

Όχι, δεν βγαίνει από χημική τουαλέτα ο κύριος νομάρχης. Για τι μας περάσατε; Για τίποτε στρινγκοφόρους παπαράτσι; Απλά, με αυτές τις σημερινές φωτογραφίες του, αποδεικνύεται τι έχει σκοπό να κάνει ο Πανίκας με όλους αυτούς τους πόρους και τα κονδύλια που διαρκώς ζητάει από το υδροκέφαλο αθηναϊκό κράτος: Θα μας θωρακίσει όλους!

Οι φωτογραφίες, που μου έστειλε και πάλι ο καλός κύριος Α., είναι από τη σημερινή παρουσίαση του νέου πρότυπου θωρακισμένου αστυνομικού φυλακίου, που αγοράστηκε από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Θεσσαλονίκης, για την ασφαλέστερη εκτέλεση του καθήκοντος των αστυνομικών φρουρών και την αποτελεσματικότερη φύλαξη των δημοσίων κτιρίων.