ο άνθρωπος που ήταν φίλος με τον ήχο

Ηταν ένας τύπος που άκουγε πολλή μουσική, και μάλιστα όχι μόνον πολλή αλλά και καλή μουσική, κάθε μέρα όλη μέρα, και μια μέρα αποφάσισε ότι πρέπει να ακούει καλύτερα την πολλή και καλή μουσική, και αφού πρώτα έκανε πολυετή ενδελεχή έρευνα αγοράζοντας με λαμπρό ζήλο οτιδήποτε ηχοφιλικό περιοδικό,  πήγε και αγόρασε ένα σούπερ ουάου ηχοσύστημα και κάτι μείχτες και κάτι φέτες, όχι ψωμιού, όχι τυριά, όχι μποντιμπιλντερά, και συνέχιζε να ακούει πολλή και  καλή μουσική όλη την ώρα, πεισματικά, σαν το φανάρι που έπεσε αφού έπεσε απάνω του κάποιος ασυνείδητος οδηγός, και πεισματικά συνεχίζει να δουλεύει, όπως άλλωστε συμβαίνει και με τους ανθρώπους, πέφτουν,  ξαναπέφτουν, αλλά περιέργως συνεχίζουν πεισματικά να λειτουργούν, άκουγε λοιπόν καλύτερα πολλή και καλή μουσική με έναν τρόπο σπασαρχίδικο για τον περίγυρό του, ζώντα και μη, και επειδή κάποιος του είπε πως ο,τι υπάρχει στο χώρο επηρεάζει την ποιότητα ακρόασης της μουσικής, πήρε να αλλάζει θέση στους ανθρώπους και στα πράγματα, αλλά οι άνθρωποι τσατίστηκαν και φύγανε και τον αφήσανε μόνο του στο επιπλωμένο σαλόνι, και  κάθε φορά που άκουγε καλύτερα την καλή και πολλή μουσική, άλλαζε θέση στα έπιπλα, έβαφε στο χρώμα που μισούσε τις κουρτίνες, τα χαλιά και τα κιλίμια, έσπαγε τις πορσελάνες Βοημίας, πετούσε τις πολυθρόνες από το παράθυρο και στο φωταγωγό παλιές ελαιογραφίες του Γκόγια, τα σκυλιά  του έδωσε στον Μπόγια, μέχρι που κατάλαβε ότι αυτή η κατάσταση δεν γινόταν να συνεχιστεί, και μία βρήκε μόνον λύση: σταμάτησε να ακούει μουσική. Κι απόμεινε ολότελα μονάχος, να απολαμβάνει τον ήχο της σιωπής. 

Γιατί ήταν ή ταν ή επί τας αδήριτος ανάγκη το επαναλειτουργείν των ΟΠΑΠτζίδικων και πώς καθιερώθηκε η φράση μη μου τους κύκλους τάραττε ως fashion statement σε εποχές πανδημίας

Ήταν μια φορά ένας τύπος σε ένα οπαπτζίδικο, απ’ αυτούς που ξημεροβραδιάζονται εκεί πέρα παίζοντας ΚΙΝΟ και στο μεσοδιάστημα των κληρώσεων δηλώνοντας ότι ο Αριστοτέλης ήταν ή ταν επί τας σπουδαιότερος του Πλάτωνος και αφηγούμενος έξοχες ιστορίες όπως την ακόλουθη, ήταν ή ταν ή επί τας μια φορά κάτι τύποι τραγουδιστές σε σκυλάδικο και κάνανε πρόβα στο διαμέρισμα του πληχτρά, που τον φωνάζανε μεταξύ τους χλευαστικά «ο μαέστρος» και ο οποίος στα νιάτα του διατέλεσε μέλος μπλακμέταλ συγκροτήματος, μέχρι που έξαλλος και ημίγυμνος ο γείτονας, άνδρας με τα όλα του των ΜΑΤ της εποχής, που είχε νυχτερινή βάρδια στο ξυλοκοπείν, αλύχτισε σκασμός ουστ κοπρόσκυλα, και πετάχθηκε από την μπανιέρα του ο έτερος γείτων, ο την άνωση σκεπτόμενος και σε αγαπησα στο μέγιστο βαθμό μερακλωμένος Αρχιμήδης και γυμνός χλιμίντρισε μη μου τους σκύλους mutάρετε κωλόμπατσε, και κάπως έτσι ξεκίνησαν τα διάφορα αστεία αυτού του τύπου, σε φάση μη μου τους κούκλους τάραττε, μη μου την Κου Κουξ Κλαν τάραττε, μη του τους Κλάιν Μάιν τάραττε και σε μια εξέλιξη ακραίου μιμητισμού ο καθ’ έξιν και κατ’ εξακολούθησιν ημιγυμνισμός και γυμνισμός, Σόδομα και Γόμορα, μέχρι που φτάσαμε στο μη μου τους κύκνους τάρανδε, που άκουσε μια μέρα ένας κιορατάς κυκνόφιλος, και καθότι ετι χειροτέρα της πανδημίας ημιγυμνισμού και γυμνισμού είναι αυτή των κακών λογοπαιγνίων των Σεμοδα Γομαριών, σαν κι εκείνο που σκότωσε εντέλει τον Αρχιμήδη, ο οποίος, καθότι θιασώτης του γυμνισμού, έφτιαχνε με τον φαλλόν του κύκλους εις την άμμο τραγουδώντας προφητικα ως έτερος Πάνος Γαβγαλας "είναι κακό στην άμμο να φτιάχνεις κυκλάκια, ο μπάτσος θα τα κάνει συντρίμμια κομμάτια" και ψέλλισε μη μου τους κύκλους τάραττε προτού βρει φριχτό θάνατο από τον άυπνο κυριολεκτικά και μεταφορικά φρουρό του νομου γείτονά του, επαγγελματία του ξυλοκοπείν, όστις έφερε βαρέως το αρχικό λογοπαίγνιον, ως προσβολήν της αισθητικής του μεγαλυτέρα απ’ αυτήν της τιμής του, που συνιστούσε η ύβρις κωλόμπατσε, και κάπως ούτως οι αρχές αποφασίσαν να καθιερώσουν πάραυτα τη φράση μη μου τους κύκλους τάραττε που, εντάξει, μεταξύ μας, τώρα, κανείς δεν θέλει να τη θυμάται γιατί ουδείς επιθυμεί να φαντάζεται τον Αρχιμήδη γυμνό. 

Γι’ αυτό να χαίρεστε που ξανανοίγουν τα οπαπτζίδικα.

 

O ΜΙΚΡΟΠΟΥΤΣΟΠΟΥΚΑΜΙΣΑΚΗΣ

Δούλευε ως εναλλακτικό κοινωνικό μοντέλο, την ημέρα της ενηλικίωσής του όμως έγινε λιάρδα και πήρε να συλλογάται (ελεύθερα, διότι όποιος συλλογάται ελεύθερα συλλογάται καλά, αλλά όποιος συλλογάται καλά δεν συλλογαται εξ ορισμού και ελεύθερα, οι δε ελεύθεροι καθόλου δεν συλλογούνται, οι μεν καλοί όλη την ώρα) την επερχόμενη, ενήλικη αλλαγή στην εμφάνισή του, στον ενδυματολογικό του κώδικα, τέλος πια τα σταμπωτά μπλουζάκια συγκροτημάτων που είχαν σαρανταρίσει, όπως κι αυτός, ή κάτι άλλα ανώριμα σαν κι εκείνο με τις τυπωμένες δυσδιάκριτες πούτσες που φορούσε τελευταία και αποτέλεσε αφορμή να τον φωνάζουν ο ΜΙΚΡΟΠΟΥΤΣΟΜΠΛΟΥΖΑΚΗΣ, στροφή πλέον στην ενήλικη ενδυμασία, πουκάμισα κυρίως, είχε να φορέσει πουκάμισο από τότε που φορούσε καρώ γκραντζ πουκάμισο πάνω από μια μωβ ξεχειλωμένη τρύπια φόρμα και κυκλοφορούσε στα πιο τρέντι μπαρ των Αθηνών και περιχώρων, αλλά τι είδους πουκάμισα, πουκάμισα με λαχούρια, ή με μικρά αστεράκια, πολύ μικρά, δυσδιάκριτα, και γιατί αστεράκια και όχι πουτσάκια; σκέφτηκε, και φόρεσε ένα υποκάμισο γιομάτο πούτσες, τόσο μικρές που δεν τις έπιανε ανθρώπου μάτι (ούτε χέρι), και από κείνη την ημέρα κυκλοφορούσε κορδωτός στο δρόμο με το υποκάμισο και τον φωνάζανε ο ΜΙΚΡΟΠΟΥΤΣΟΚΑΜΙΣΑΚΗΣ.

Αξίζει δε να σημειωθεί, για λόγους ιστορικούς (διότι η ιστορία θα επαναληφθεί ως φάρσα, ως τραγωδία, ως κωμωδία, και λαοί που δεν μαθαίνουν από την ιστορία, δηλαδή τη φάρσα, την τραγωδια, την κωμωδία, θα καταστραφούν) πως το υποκούμισο ήτο ηλεχτρονικό, τελευταία λέξη της μοδός και τεχνολογικώς, και κάθε φορά που ο ΜΙΚΡΟΠΟΥΤΣΟΠΟΥΚΑΜΙΣΑΚΗΣ ένιωθε λυπημένος τα πουτσάκια ήτο στραμμένα προς τα κάτω, σε νορμάλ συναισθηματική κατάστασιν σε θέση οριζόντια, ενώ όποτε ένιωθε τυχερός και με έξαψη τα πουτσάκια ορθώνονταν καθέτως, μόνο που εντέλει ουδεμία σημασία είχε αυτό, καθότι τα πουτσάκια ήταν τόσο μικρά που ουδείς μπορούσε να διακρίνει την ακριβή τους θέση.

Μήπως ρε φίλε θεωρηθεί αυτό το κείμενο Ο ΜΙΚΡΟΠΟΥΤΣΟΠΟΥΚΑΜΙΣΑΚΗΣ, οι χαρακτήρες και ο γράφων ο ίδιος και έτι χειρότερα το ίδιο το υποκάμισο προσβολή της αισθητικής, της κοινής λογικής, της αξιοπρέπειας, της δημοσίας αιδούς, κακόγουστο αισθητικά, καλλιτεχνικά και ενδυματολογικά;

Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.