Μ' έχει πιάσει χαζομάρα

Ηταν ξεκάθαρος ο λοχαγός μου εκείνο το πρωί -όπως άλλωστε και κάθε πρωί κάτω από τον ελληνικό ήλιο- για της πατρίδος την κατάντια έφταιγα εγώ, οι όμοιοί μου που τρέχουν σε αυτά τα κοινωνικά φόρουμ (sic) και οσοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αρνούνται να υπηρετήσουν στο στρατό. Αυτοί οι τελευταίοι, κι εδώ πλέον καταθέτω προσωπικές απόψεις, αποφεύγοντας με θεμιτά ή αθέμιτα μέσα τη στρατιωτική θητεία στερησαν από τον εαυτό τους μια εμπειρία ζωής: δεν γεύτηκαν τη γλύκα του πανίνι από τον αυτόματο πωλητή, τη γλύκα του κρουασάν ντόλτσε από τον αυτόματο πωλητή, έπαιρνες ένα γλυκό πανίνι, ένα αλμυρό και τα έχωνες στην ίδια τοστιέρα την καλυμμένη με την περίεργη κρούστα όπου άλλοι πριν από σένα είχαν κάνει ακριβώς το ίδιο χωρίς μετά να την καθαρίσουν και έψηνες τα τοστ σε σημείο κακοποίησης και χυνόταν η σοκολάτα από το κρουασάν και το τυρί από το αλμυρό πανίνι και μετά το έτρωγες, απόλαυση, σου λέω, ούτε ο χειρότερος χασισάκιας να ήσουν, μισό λεπτό, στον ελληνικό στρατό υπάρχει σοβαρή περίπτωση και να ήσουν (ο χειρότερος χασισάκιας).
Όσοι λοιπόν -παρότι εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί- δεν θέλουν να υπηρετήσουν στον ελληνικό στρατό μπορούν να κάνουν ένα ταξίδι στην κωλοΟυάσιγκτον και στο κωλοΚωλοράντο, στις δύο πολιτείες των ΗΠΑ όπου όχι μόνο νομιμοποίησαν τη χρήση της θεραπευτικής μαριχουάνας αλλά φτιάχνουνε και μηχανήματα αυτόματης πώλησης, ναι αυτά τα γνωστά μηχανήματα που βλέπουμε σε όλες τις τηλεοπτικές σειρές τύπου the office να γίνονται τόπος συνάθροισης αλλά και που συχνά "κολλάει" το σνίκερς μπαρ ή κάτι αντίστοιχο και δεν πέφτει και οργίζεται ο ευτραφής αμερικανός και κλοτσά και ταρακουνά δι φάκιγκ θινγκ ιζ στακντ αγκέν, σκέψου δηλαδή να περιμένεις να σου ρίξει τη μαριχουάνα και να κολλήσει και να μην έχεις άλλο ευρώ (δολάριο) να βάλεις και να τριγυρνάς δεξιά αριστερά και να ρωτάς "ρε φιλαράκι μήπως σου βρίσκονται πενήντα λεπτά να βάλω στο μηχάνημα της κανναβης;".
Δεν αφήσαμε τον ΓΑΠ να ολοκληρώσει το έργο του. Θα έφερνε τους αυτόματους πωλητές κάνναβης και στη χώρα μας και θα μπορούσε έτσι να θεπιστεί αυτή η πραγματικά εναλλακτική στρατιωτική θητεία που θα απέδιδε πλήρως την εμπειρία του έψιλον σίγμα αλλά χωρίς πρωινές αναφορές, βολές, ασκήσεις, και λοιπές αηδίες.

ΥΓ τρόπον τινά, ανάλογη εμπειρία, όχι με του στρατού, αλλά με την άλλη, είναι ο νέος δίσκος από τους φανταστικούς ήχους... 

Κι ως έσκυψα να πιω εστέρεψε η πηγή

Ο φίλος μου και διαδικτυακός μου μέντορας, ο Θωμάς (το λινκ προς τον οποίο είναι ακίνδυνο και δωρεάν) -που τώρα τελευταία δεν του πολυαρέσουν αυτά που γράφω, γιατί, λέει, δεν απογειώνονται, τι είναι μωρέ Θωμά τα κείμενα; αεροπλάνα είναι για να απογειωθούν;- μου έχει πει "ό,τι και να γράφεις, να βάζεις λινκ, όσο πιο πολλά τόσο πιο καλά". Δίκιο έχει. Καταρχάς το χρωματάκι του λινκ στολίζει ωραία το μπλογκ, καταμέσας με το λινκ αποκτάς άλλο στάτους και κατατέλας γίνεσαι και πολύ εστίμντ. Γράφεις κάτι; Ισχυρίζεσαι κάτι; Δανείζεσαι; Κλέβεις κάτι από κάποιον; Βάζε λινκ, να δείχνεις την πηγή, πού βασίζεις αυτό που λες. Όσο πιο αξιόπιστη η πηγή σου τόσο πιο αξιόπιστος κι εσύ. (Και) έτσι διαχέεται η πληροφορία, με την αλληλοπαραπομπή. Στην τελική, η παράθεση λινκ σε ένα κείμενο αναρτημένο στο διαδίκτυο σε τίποτε δεν διαφέρει από τη βιβλιογραφία στο τέλος μιας επιστημονικής μελέτης.
Στην Ιρλανδία, το είδανε κάπως διαφορετικά το πράμα. Στην κωλοπιλάλα που 'χει πιάσει τους εφημεριδάδες να σώσουν το πλοίο που βουλιάζει, ο Οργανισμός Εφημερίδων της Ιρλανδίας (ή κάπως έτσι, Κύριος οίδε τι σκατά σημαίνουν τα αρχικά ΝΝΙ) κάνει λόμπινγκ (που για να μαθαίνεις και κάτι, αγαπητέ αναγνώστη, λόμπινγκ μεταξύ άλλων είναι και η σύγχρονη, ευπρεπής μορφή συνδικαλισμού), ασκεί δηλαδή πιέσεις στην κυβέρνηση να μην αλλάξει τη νομοθεσία σχετικά με τα πνευματικά δικαιώματα στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα να εξακολουθήσει το λινκ προς μια εφημερίδα να προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα, πράγμα δηλαδή που σημαίνει δεν μπορώ να βάζω ένα λινκ προς μια εφημερίδα-μέλος της ΝΝΙ χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση της εφημερίδας, χωρίς δηλαδή πρώτα να έχω πληρώσει την εφημερίδα για αυτό μου το δικαίωμα. Προσοχή, δεν μιλάμε για πνευματικό δικαίωμα στη φωτογραφία, το κείμενο κτλ., αλλά στο λινκ, που εγώ θα δημιουργήσω, στο δικό μου ιστολόγιο, με το οποίο παραπέμπω, δηλαδή στέλνω επισκέπτη, δηλαδή πελάτη, προς την εφημερίδα! Τέτοιες σπασμωδικές κινήσεις δείχνουν αυτοκτονικές τάσεις και επειδή σε διάφορες γωνιές του διαδικτύου γελάει ήδη και το παρδαλό κατσίκι, μία από τις εφημερίδες-μέλη της ΝΝΙ, η Άιρις Τάιμς, διαχώρισε τη θέση της με σχετική της ανακοίνωση όπου τονίζει πως σαφώς και ενδιαφέρεται για την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων της αλλά αυτό δεν αφορά τα λινκ, τη χρήση των οποίων φυσικά και ενθαρρύνει. Και τέλος πάντων κι η ίδια η ΝΝΙ αποφάσισε να διευκρινίσει τις προθέσεις της διευκρινίζοντας ότι... Να σου πω την αληθεια, βαριέμαι να το ψάξω παραπάνω, είναι κι ένα μπουκάλι κρασί εδώ στο σπίτι που κοντεύει να τελειώσει χωρίς τη δική μου συμβολή, οπότε αυτήν τη διευκρινιστική ανακοίνωση της ΝΝΙ, που ίσως αλλάζει συλλήβδην το θέμα, ίσως όχι, θα στη λινκάρω, κι ελπίζω να μη μου ζητήσουν φράγκα. 

Γιατί στα λέω τώρα όλα αυτά, που κανέναν δεν ενδιαφέρουν; Ε, να, κάπου αλλού θα έπρεπε να δημοσιευτεί αυτό, αλλά μου βγήκε με ύφος πανωκαππικό. 

 

Πηγή, πιο σοβαρή από μένα (με περισσότερα λινκ)  

To excel d'amour ψάχνει επενδυτή

To excel ντ' αμούρ θυμάται τότε που ήσουνα καψούρ. Επαναστατικό απλικέσιο για υπερσύγχρονα σμαρτφόν, βασισμένο σε μια από τις απλούστερες εφαρμογές της μικρομαλακίας, το excel ντ' αμούρ, υποβοηθούμενο από τα συστήματα παρακολούθησης όλων των πολιτών (αλλά και των πωλητών), τα μπιγκ μπράδερ, τα απόκρυφα ημερολόγια αγοριών και κοριτσιών, λειτουργει ως εξής: καταχωρείς στο πρώτο κελί -αν και την αγάπη μην τη βάζεις φυλακή- το όνομα της πρώτης σου αγάπης και από κει και πέρα το excel ντ' αμούρ σου εμφανίζει οτιδήποτε, οποιονδήποτε, οποιανδήποτε θέλησες ή πόθησες ποτέ σου και με συγκεκριμένα διαγράμματα, πίτες και λοιπές πίπες παρουσιάζει το βαθμό ανταπόκρισης, επιτυχίας, ικανοποίησης κάθε σου πόθου, όλη σου η ζωή κλεισμένη στα κελιά, σε γραμμές και σε στήλες, συναρτήσεις και αθροίσματα, ένα χρόνο τώρα μετρώ και αποχαιρετώ τα μέρη που θα μου λείψουν, σαν αυτούς τους μουσαφίρηδες, στο τέλος μιας αρμένικης βίζιτας, που χασομεράνε "να το επαναλάβουμε αυτό σύντομα να μας ξανάρθετε περάσαμε πολύ ωραία" μέσα από την πόρτα έξω από την πόρτα περιμένοντας το ασανσέρ μέσα στο ασανσέρ, ένας μεγάλος αποχαιρετισμός που παίζει καθυστερήσεις, όσο πιο μεγάλος τόσο πιο οριστικός, μεγάλος όπως το the Long Goodbye του Τσάντλερ όχι του Μπινγκ αλλά του άλλου, του Μεγάλου, άσχετο, δες σύμπτωση (αλλά και κατάντια) αυτός ο ηθοποιός που έπαιζε τον πατέρα του Ρος, φίλου του Τσάντλερ του Μπινγκ, όχι του άλλου του μεγάλου, είχε παίξει και τον Μάρλοου στον Μεγάλο αποχαρετισμό του Τσάντλερ του Μεγάλου, ναι άργησα έχω στήσει καποιον για καφέ, κατεβαίνω.