Πέντε χιλιόμετρα λέξεις

Μου είπαν πως τον είδαν στην Αθήνα στον Ηλεκτρικό σε ένα βαγόνι να ξιφουλκεί με πάθος εναντίον ενός εχθρού απολύτως φανταστικού, δηλαδή της φαντασίας του γέννημα, το δε ξίφος του όμως ήταν απολύτως πραγματικό, αν και φανταστικό ως προς την αρτιότητα των χαρακτηριστικών του, δηλαδή πολύ κοφτερό και καλογυαλισμένο. Ξέχειλες οι τσέπες του τόμους του Ντοστογιέφσκι και το κασκόλ του φλάμπουρο κόκκινο που ανέμιζε - θρύψαλα άλλωστε τα τζάμια στον ηλεκτρικό.

Μου είπαν επίσης πως  με είδαν σε αγώνα πέντε χιλιόμετρα βάδην ημερησίως, στο μυαλό παντσέτα ζουμερή, στο ένα χέρι μανσέτα κοφτερή, στο άλλο βιβλιογραφία ζανπατρικμανσετική, να συντάσσω φωναχτά το νέο λεξικό της νέας νεοελληνικής «πριζάκι (το), πριζάκιας (ο), άτομο που εναγωνίως και σε κατάσταση αλλοφροσύνης αναζητά πρίζα σε πλοία, καφετέριες ή άλλους χώρους προκειμένου να φορτίσει κινητό ή λαπτόπ».

Μου είπαν, τέλος, πως κάπου στο ίντερνετ τα διάβασαν όλα αυτά, στο μπλογκ κάποιου μαλάκα. Αλλά δεν τους πολυάρεσε και δεν θα ξαναμπούνε πια. 

Το καλοκαίρι της σιχασιάς

Φέτος το καλοκαίρι παρατηρώ: Τον χρεοκοπημένο συνδικαλισμό. Ολάκερους επαγγελματικούς κλάδους να καταρρέουν. Τον φασισμό της κοινής λογικής. Την κοινή γνώμη ως βλακόμετρο. Την επικράτηση της ανοησίας. Τις συλλογικές, άνωθεν επιβληθείσες, ενοχές μας. Την τρομοκρατία ως ενημέρωση από τα ΜΜΕ. Την κυριαρχία της ομοιογενούς, ομοιόμορφης και ουσιαστικά ακροδεξιάς ενημέρωσης στο ελληνόγλωσσο διαδίκτυο. Τις ακρότητες της μετριοπάθειας. Τη διαστρέβλωση στο στόμα της εξουσίας όλων των εννοιών σχετικά με την πολιτική ζωή. Την ανθρωποφαγία σε εξέλιξη. Τους τηρητές ίσων αποστάσεων να νίπτουν τας χείρας τους. Την κοινωνική εξαθλίωση να αμφισβητείται ως πραγματικότητα από τις κατά τα φαινόμενα γεμάτες παραλίες, τα γεμάτα μπαρόκλαμπα, τα έγκυρα ρεπορτάζ παραλίας και του κώλου στο Σταρ. Τους εκ του μακρόθεν και εκ του καναπέως αναλυτές και τιμητές των κοινωνικών αγώνων. Τον ορθολογισμό εργαλείο στα χέρια των ολιγαρχών. Αλλά και τον ανορθολογισμό με τη μορφή του ρατσισμού και πάλι εργαλείο στα χέρια των ολιγαρχών. Την αξία της εργασίας να εκμηδενίζεται. Την εργασία από εκβιασμός να γίνεται αμφισβητούμενο δικαίωμα και πλέον είδος σε εξαφάνιση.

Φέτος το καλοκαίρι ακούω: Ανθρώπους απελπισμένους. Όχι από την ανέχεια. Όχι ακόμη. Αλλά από την απουσία ελπίδας, προοπτικής. Ανθρώπους που σουλατσάρουν ολημερίς και περιφέρουν το σαρκίο τους, τεράστιο βάρος, ανώφελο, παντελώς άχρηστο φορτίο. Ανθρώπους με γεμάτες ζωές, με πλούσιες παραστάσεις, να λυγίζουν από την ξαφνική ετυμηγορία της αγοράς εργασίας «είσαι άχρηστος πια».

Φέτος το καλοκαίρι: Μίσησα τον τόπο μου. Πρώτη φορά. Δεν μού προσφέρει τίποτε. Μόνο μου στερεί. Μόνο με καταπιέζει. Ποτέ μου μέχρι σήμερα δεν είχα θελήσει να φύγω. Δεν με γοήτευε (ούτε και με γοητεύει) ένα καλά οργανωμένο ευρωπαϊκό κράτος. Τι είμαι; Κάνας νεοφιλελές; Ούτε και τώρα όμως θέλω να φύγω. Θέλω να είμαι εδώ και να συμμετάσχω στη μεγάλη κοινωνική έκρηξη. Όχι, δεν πιστεύω ότι θα γίνει σύντομα. Ούτε και θα βελτιωθεί η κατάσταση μετά. Απλώς θέλω να είμαι εδώ, από περιέργεια, όπως θα ήθελε ο καθένας να είναι παρών, 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, στο Big Bang.

Το ξέρω, διαφωνείς λίγο, πολύ ή και εξ ολοκλήρου σε ό,τι μόλις διάβασες. Δεν βαρέθηκες να διαφωνείς (ή να συμφωνείς); Δεν θέλεις να κάνεις κάτι παραπάνω απ’ αυτό;

Έτοιμες και σίγουρες λύσεις, να το ξέρεις, έχουν μόνο τα σχολικά λυσάρια. 

Βιβλιοπωλεία στην Ουστοπία - Απαραίτητες μεταρρυθμίσεις

Την χαρμόσυνη ημέρα επιβολής του πανωκαππισμού εις σύμπασαν την ανθρωπότητα δεσμεύομαι ότι θα προχωρήσω στη λήψη δύο μέτρων, με σκοπό την απαλλαγή του σύγχρονου ανθρώπου από τα δεινά που προκαλούν τα αναπόδραστα δεσμά των επιθυμιών του. Τα μέτρα αυτά αφορούν αμφότερα τον χώρο του βιβλίου, και δη του βιβλιοπωλείου. Το πρώτο είμαι σίγουρος πως θα τύχει καθολικής, ορθόδοξης και διόλου διαμαρτυρόμενης αποδοχής: κατάργηση και εφεξής απαγόρευση των πολύ ψηλών αλλά και -κυρίως και κατεξοχήν και καταπόλιν, καταβουνόν και καταθάλασσαν- των πολύ χαμηλών ραφιών, διότι εγώ δεν (διαβά)ζω γονατιστός και ζεμπεκιά και τα λοιπά.

Το δεύτερο μέτρο, λόγω των ανθρωπιστικών, αριστερόστροφων αλλά και λοιπών λίμπεραλ αγκυλώσεων της εποχής, θα συναντήσει αρκετές αντιδράσεις και οφείλω να προχωρήσω στην ιδιαίτερα προσεχτική διατυπωση, επιβολή και εφαρμογή του. Αναφέρομαι στην πρόθεσή μου, στο πλαίσιο της πανωκαππικής Ουστοπίας, να απαγορευτεί στις γυναίκες η είσοδος στα βιβλιοπωλεία. Αυτή ήτο η αρχική μου σκέψη κατόπιν επώδυνων προσωπικών εμπειριών. Μη βιαστείς να με πεις φαλλοκράτη. Θεωρώ λίαν αντιεμπορική και επιζήμια την παρουσία γυναικών και δη των ωραιοτάτων εις τα βιβλιοπωλεία. Διότι ποίος σαλιάρης έχει μάτια για βιβλία όταν δίπλα του παρελαύνουν κορμιά γυναικεία; 

Ωστόσο, μη με παρεξηγείς, επειδή είμαι άνθρωπος δημοκράτης και ανεκτικός και όλα τα προβλέπω, οφείλω να επεκτείνω την απαγόρευση. Πρόκειται διά την πρώτην απαγόρευση που η επέκταση και η γενίκευσή της θα έχει κίνητρα δημοκρατικά και φιλελεύθερα. Οφείλουμε να προασπίσουμε τη βιβλιοφιλία έναντι της ετεροφυλοφιλίας αλλά και της ομοφυλοφυλίας. Αρα η απαγόρευση εισόδου εις τα βιβλιοπωλεία θα είναι καθολική παρότι ανορθόδοξη και οι τυχόν διαμαρτυρόμενοι θα λαμβάνουν δωρεάν θεραπεία από την πανωκαππική αστυνομία. Η είσοδος θα επιτρέπεται με κουπόνι κατά μόνας, καταβόθρας, κατα μάναν, κατα κύρην, κατά γιο, καταγιώτ, καταμαράν και κατακρουασάν. Οι τυχεροί υπομονητές, αναμονητές και περιμενητές την σειράν τους ίνα εισέλθουν εις το βιβλιοπωλείον θα λαμβάνουν τη βίβλο του πανωκαππισμού καθώς μια εικονογραφημένη αυτοαγιογραφία μου.