Θωλοκατάσταση

(Γραμμένο στο πόδι, στο σμαρτφόν μου, πριν από λίγο, στους διαδρόμους του γραφείου Σώματος Επιθεωρητών Εργασίας Θεσ/νίκης και σε καφέ απέναντι από τα Δικαστήρια Θεσ/νίκης, όχι γιατί είμαι σαν αυτούς τους ποιητές/συγγραφείς που γράφουν παντού και οπουδήποτε ακόμα στη βρεγμένη, νοτισμένη από αλκοόλ χαρτοπετσέτα του μπαρ ή στο γκοφρέ χαρτί υγείας κάποιου βεσέ φτηνού ξενοδοχείου, αλλά γιατί ήταν τόση η αθλιότητα γύρω μου -και κυρίως απέναντί μου- που μόνο έτσι μπορούσα να διατηρήσω την ηρεμία μου).

Δύο βιβλία τελείως διαφορετικα μεατξυ τους, δυο παντελως διαφορετικων συγγραφεων. Δυστοπικά, αμιγώς πολιτικά, περιγράφουν "τι γινεται, πώς αντιδρούν και πώς αλλάζουν οι ανθρώπινες συμπεριφορές σε περιόδους πολιτικών κρίσεων".
Ο θόλος του Κινγκ είναι ένα βιβλιο ογκωδεστατο, με αλλεπάλληλα περιστατικά και θανατικά, που προχωράει χωρίς να σε αφήνει να αναπνεύσεις. Πραγματικά χαλάει ο κόσμος σε κάθε του σελίδα.
Στη χρονιά της ερήμου του Πέδρο Μαϊράλ, βιβλίο αλληγορικό για την οικονομική κρίση στην Αργεντινή την περασμενη δεκαετια, κυριαρχεί μια κουρασμένη ησυχία. Σαν να παρατηρείς κοσμογονικά γεγονότα μέσα από ένα θόλο, έχοντας εικόνα αλλά καθόλου ήχο, παρατηρείς την πορεία μιας αρχικά μάλλον αμέτοχης σε ό,τι συβαίνει κοπέλας που προσπαθεί να επιβιώσει σε ένα περιβάλλον ολοένα πιο βάρβαρο και που σταδιακά, αναπόφευκτα, αναγκάζεται κάνει πράγματα τα οποία μέχρι πρότινος θεωρούσε για την ίδια ανήκουστα (πορνεία, φόνο).
Αξιοσημείωτο είναι πως και για τους δύο συγγραφείς μαζί με την κατάσταση κρίσης έρχονται η αστυνομοκρατία, η κατάλυση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών. Το ξέσπασμα της βίας είναι αναπόφευκτο.

Το Κακό στον "Κάτω από τον Θόλο" του Κινγκ είναι ο Θόλος, στην "χρονιά της ερήμου" η Κοσμοχαλασιά. Είτε πρόκειται για τον Θόλο, ειτε για την Κοσμοχαλασιά, ειτε για το μνημόνιο, όλα οδηγουν στη βαρβαρότητα. Εϊπα βαρβαρότητα και θυμήθηκα το σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, του ΓΑΠ. Σοσιαλισμό δεν μας φέρανε, μας φέρανε την κοσμοχαλασιά του μνημονίου που σαν αόρατος θόλος πάνω από τις ζωές μας δεν μας αφήνει να πάρουμε ανάσα.
Sent from my ΧΧΧΧ smartphone

Ασκήσεις πολιτικής ορθότητας

Οντως, όρθιος στεκόμουν, ύστερα από επίπονη σωματική άσκηση, απέναντι από δύο τύπισσες που η μια φορούσε προβιά στους ώμους κι η άλλη ένα ολόκληρο ορυχείο χρυσού αντί για μπουφάν, σήμερα στο λεωφορείο 34 Ανω Ηλιούπολη-Αριστοτέλους, όταν στις 18.35 ακριβώς από τη στάση "Φαρμακείο" επιβιβάστηκε μια χίπστερ με ωραίο κώλο. Με πλημμύρισαν οι ενοχές με το που έκανα αυτή τη σκέψη. "Σεξιστή", με κατακεραύνωσα. Ασε που υπάρχει κι ένας αποπροσανατολισμός μεταξύ των δύο χαρακτηρισμών: ο χαρακτηρισμός χίπστερ αφορούσε εμπρόσθιο ορατό σημείο που μου τράβηξε την προσοχή, δηλαδή τα χοντρά κοκάλινα γυαλιά της, ο δε δεύτερος χαρακτηρισμός αφορούσε οπίσθιο ορατό σημείο που μου τράβηξε την προσοχή, δηλαδή τα οπίσθιά της. 

Αραγε, θα ήταν προτιμότερο να σκεφτόμουν "μια κοπέλα με χοντρά κοκάλινα γυαλιά και εύσχημα οπίσθια"; Γιατί να με λογοκρίνω; Μήπως να μη σταθώ στις ταμπέλες, στα σημεία και σε όσα αυτά σημαίνουν; Τότε δεν διαθέτω πολλές πληροφορίες παρά μόνο την εξής "μπήκε μια στο λεωφορείο". Απολύτως ελλιπής δήλωση. Απολύτως μη ελκυστική. Η λέξη - κλειδί νομίζω πως είναι "ελκυστικη". Διότι κάτι μού φάνηκε ελκυστικό και κοίταξα. Ενοχές, αναψοκοκκίνισμα, ιδρώτας. Αραγε όποιος με κοίταζε εκείνη τη στιγμή τι θα σκεφτόταν;

"Ενας ιδρωμένος χοντρός που φορά ένα κόκκινο φλις με καψίματα από παλιά τσιγάρα" (ή μήπως με παλιά καψίματα από τσιγάρα; ή μήπως με παλιά καψίματα από παλιά τσιγάρα; ή μήπως σκέτο με καψίματα από τσιγάρα; ή μήπως με τσιγίματα από καψάρα; κάψιμο ε;). 

(έχω πάντα την αδήριτη επιθυμία μια μέρα στο λεωφορείο να μου χαρίσουν λουλούδια, είτε γιατί τους τράβηξε το άρωμα του Ιμπαλς είτε γιατί με αναγνώρισαν ως Πάνω Κάππα, φοβερό και τρομερό ιστολόγο).

Αν το καλοσκεφτείς, η πλέον αρμόζουσα περιγραφή θα ήταν "μια κοπέλα, χίπστερ κατά πάσα πιθανότητα κρίνοντας από την επιλογή της στα ματογυάλια, η οποία φορούσε ένα κολακευτικό για την κορμοστασιά της κολάν, επιβιβάστηκε στο λεωφορείο 34, στις 18.35 ακριβώς, πηγαίνοντας στο γυμναστήριο για να γυμνάσει το ήδη καλλίγραμμο κορμί της και αδιαφορώντας πλήρως για τον ιδρωμένο χοντρό με τα μούσια και το δυσάρεστο βλέμμα που λίγο αργότερα θα τη χρησιμοποιούσε ως πρώτη ύλη για μια ανάρτηση στο ιστολόγιό του, που το διαβάζουν καθημερινά οι μισοί από όσους υπέγραψαν για τον Χρήστο τον Παπουτσή ως υποψηφιο πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή ακριβώς 42 άτομα". 

Πές μου όμως πόσοι άνθρωποι κάνουν με τη μία αυτήν την ορθή, επιμελημένη και ολοκληρωμένη σκέψη;
Κατεβαίνοντας από το λεωφορείο, άκουσα έτερη κορασίδα να κλείνει τηλεφωνικά ένα ραντεβού με μια φίλη της ή έναν φίλο της. Αποχαιρέτησε λέγοντάς "Φιλί" (και ουχί "φιλιά").
Τι διάλο ρε πούστη, σκέφτηκα, ΔΝΤ και στους ασπασμούς;
Κατέβηκα από το λεωφορείο και ήρθα τρέχοντας στο σπίτι επαναλαμβάνοντας μέσα μου αυτό το ποστ, τρέμοντας μην το ξεχάσω και βλαστημώντας που είχε τελειώσει η μπαταρία του σμαρτφόν και δεν μπόρεσα να φτιάξω εγκαίρως το προσχέδιο. 

YΓ Με τούτο εδώ έχουμε καεί ρε φίλε... 

 

Ο συνδικαλιστής ως τραγική φιγούρα και διχασμένη προσωπικότητα

Μια ιστορία για την ψυχολογία του γραφειοκράτη, συμβιβασμένου συνδικαλιστή, όπως (περίπου) μου τη διηγήθηκε χτες, μεταξύ ουισκιού και φυστικιού, ο clopy.

Ηταν μια φορά κι έναν καιρό, τα παλιά τα χρόνια, τότε που ακόμη πού και πού το κίνημα κατήγαγε μικρές, ρεφορμιστικές, αλλά σημαντικές νίκες -τότε που το φοιτηταριάτο πίστευε ότι η επανάσταση είναι ante portas, αντε το πολύ σε δυο τρία χρόνια θα στήσουμε ψηλά στο μέγαρο Mαξίμου το κόκκινο πανί και θα βάλουμε και μια φωτογραφία με του Σημίτη τη μορφή- μια σχολή κάποιου ανώτερου εκπαιδευτικού ιδρύματος όπου, στο σύλλογο φοιτητών, λύνανε και δένανε, όλως περιέργως, κάτι μυστήριοι αριστεραναρχάπλυτοι. Είχανε στήσει έναν σατανικό μηχανισμό προπαγάνδας και μια αχτύπητη στρατηγική επικράτησης στις γενικές συνελεύσεις, ένα παιχνιδάκι ομοιάζον τα μάλα με τον κακό και τον καλό μπάτσο, έβγαινε ο πρώτος αριστεραναρχάπλυτος και έκραζε, απειλούσε, καθύβριζε τους πάντες και τα πάντα, θεούς και δαίμονες, κυβερνώντες και κυβερνωμένους, ως κακός μπάτσος, κατόπιν ο δεύτερος αριστεραναρχάπλυτος έβγαινε σαν τον καλό μπάτσο, με λόγια γλυκά, θαρρείς ερωτικά, με ενωτικό πρόταγμα, συλλογικό πλαίσιο δράσεων, όλοι μαζί συνάδελφοι έλεγε, κι οι συνάδερφοι πείθονταν, θες από τις κραυγές και τα μπινελίκια του πρώτου, θες απ’ τα γλυκόλογα του δευτέρου, περνούσε το αγωνιστικό πλαίσιο.

Υπήρχε και μια ΠΑΣΠ σε τούτη τη σχολή. Ο εξής ένας δηλαδή, ονόματι Τζίτζι Φιόγκος. Μόνος βολόδερνε στις εκλογές, μόνος και στο τραπεζάκι, μόνος και στις γενικές συνελεύσεις. Μέχρι που μια μέρα, σε μια ψηφοφορία κρίσιμη, αφού κατατέθηκε και η πρόταση των αριστεραναρχάπλυτων, κι ήρθε η σειρά του, ο Τζίτζι Φιόγκος παραδόθηκε: "Ως ΠΑΣΠ κατεβάζω το τάδε πλαίσιο. Ως Τζίτζι Φιόγκος ψηφίζω το πλαίσιο των αριστεραναρχάπλυτων".

Αντιστραμμένο ηθικό δίδαγμα για υποταγμένους και όχι μόνο συνδικαλιστές: είναι πολύ δύσκολο να στηρίξεις με επιτυχία κάτι που πραγματικά δεν πιστεύεις. Για παράδειγμα, είναι δύσκολο να υπερασπιστείς ένα κοινωνικό κεκτημένο αν δεν πιστεύεις σε αυτό. Είναι δύσκολο να πεις όχι στις μειώσεις μισθών όταν θεωρείς ότι οι μισθοί είναι υψηλοί. Είναι δύσκολο να υπερασπιστείς κάποιους απολυμένους όταν πιστεύεις ότι ορθώς απολύθηκαν. Είναι δύσκολο να απεργήσεις όταν δεν συμμερίζεσαι προσωπικά τα αιτήματα της απεργίας. Γενικά είναι δύσκολο να αντισταθείς συλλογικά όταν προσωπικά είσαι υποταγμένος. Σαν να απαιτείς από έναν δράκοντα να τρώει καραμέλες. Γίνεται; Δεν γίνεται.