11 Μαΐ 2011

Ανάξιος!

Η είδηση είναι αυτή (και στα ελληνικά).
Αρχοντας του Ψεύδους ο Γιούνκερ λοιπόν, συμφωνά με τα διεθνή Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Το οποίο είναι μεγάλη προσβολή, όχι αστεία.

Διότι, όπως διαβάζουμε στο βιβλίο ο Αρχοντας του Ψεύδους, του Γκραχαμ Μάστερτον, εκδόσεις Οξύ, "το όνομα Βελιάλ στα εβραϊκά σημαίνει ανάξιος και ο Βελιάλ ήταν πάντα γνωστός ως ο Άρχοντας του Ψεύδους. Δημιουργήθηκε μέσα από αιώνες σκοτεινών ψεμάτων και ύπουλης απάτης και φαρμακερού δόλου. Ποτέ δεν είναι ικανός να πει την αλήθεια. [...] Ο Βελιάλ πρώτα τρέφεται με το μυαλό σου και μετά με τη σάρκα σου - και είναι αδηφάγος. Είναι η απόλυτη μηχανή θανάτου. Ζει για να σκοτώνει".

Κατάλαβες κυρ-Γιούνκερ μου; Σε φτύνουνε, δεν βρέχει.
Αλλά θα μου πεις κι ο Γιώργος σάμπως πάει πίσω;
The master of lies o ένας, the master of flies ο άλλος, κι εμείς οι μαλάκες που χάφτουμε (τις μύγες; τα ψέματα;).

4 Μαΐ 2011

Να γίνετε εσείς σαν τη Θάτσερ ρε

Παρακάτω ακολουθεί κείμενο που έχει σαφείς αναφορές στο ποδόσφαιρο αλλά το πάει αλλού, στην πολιτική. Αν δε σ αρέσουν αυτά οκ δε θα σε παρεξηγήσω.

Πότε επιτέλους θα σταματήσουν τις ανακρίβειες επιτέλους δεν το ξέρω. Αλλά κάποια στιγμή το αστείο θα πρέπει να τελειώσει.
Ότι η αθλητική δημοσιογραφία σε αυτή τη χώρα είναι αντιπροσωπευτική του αθλητισμού της το ξέρουμε. Κατα βάθος θα πρέπει οι αθλητικοί να ονομάζονται ποδοσφαιρικοί και να τελειώνουμε γιατί εκτός από κάποιες εφημερίδες οι υπόλοιπες δεν ασχολούνται καν με άλλα αθλήματα.
Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων οι περισσότεροι δε γνωρίζουν ή καλύτερα δεν αγαπούν το άθλημα αλλά την ομάδα σαν οπαδοί.
Άρα λένε και αρλούμπες.
Το θέμα επίσης είναι ότι πετάνε μια κοτσάνα και την υποστηρίζουν με θέρμη. Και η κοτσάνα των ημερών ή καλύτερα η κοτσάνα κάθε φορά που γίνονται σκηνές όμορφες όπως αυτές του τελικού του ΟΑΚΑ είναι

"Επιτέλους να το κάνουμε σαν τη Θάτσερ. Να γίνουμε Αγγλία"

Αν έχετε όρεξη, θα διαβάσετε αυτό και αυτό και θα καταλάβετε πολλά πράγματα για την Αγγλία, όρεξη να έχετε μόνο.
Έγινε λοιπόν ότι έγινε στο ΟΑΚΑ. Δεν ήταν η πρώτη φορά φέτος που έχει γίνει κάτι τέτοιο. Και φτάσαμε σήμερα εδώ.
Δε μπορώ να περιγράψω πόσο αστείο ακούγεται αυτό. Σε μια περίοδο κρίσης, στη χειρότερη περίοδο μετά το πόλεμο, με ΔΝΤ με τρόικες και λοιπές μαλακίες έκαναν μια σύσκεψη και μετά από 3 ώρες αποφάσισαν να πάνε στο πρωθυπουργό. Για ένα θέμα όπως το ποδόσφαιρο. Ρε θα μας τρελάνουν. Ανεύθυνοι άσχετοι και τρομαγμένοι πετάνε τη καυτή πατάτα στον πλέον αναρμόδιο άνθρωπο. Πιστεύουν ότι επειδή στην Αγγλία επιλήφθηκε η Θάτσερ θα το λύσει εδώ το θέμα ο ΓΑΠ;
Γελάω ρε.
Αλλά ας δούμε τι έγινε στην Αγγλία. Όσοι έχετε διαβάσει το βιβλίο Εργοστάσιο ποδοσφαίρου (ευχαριστώ τον Πάνω γιατί αυτός μου το είχε κάνει δώρο) ξέρετε κάποια πράγματα. Προσέξτε όχι την ταινία αλλά το βιβλίο. Γιατί το βιβλίο δεν αναφέρεται μόνο στον χουλιγκανισμό και το ξύλο αλλά και τι αντιμετωπίζει ο μέσος Άγγλος στην καθημερινότητα του.
Λοιπόν αν μελετήσατε και τα λίνκ παραπάνω θα διαπιστώσατε ότι αναφέρεται στα κείμενα ότι πρώτο μέλημα των Άγγλων ήταν η ασφάλεια όσων πηγαίνουν στο γήπεδο και οι ευθύνες της αστυνομίας. Γιατί εκεί είχαν πολλά ατυχήματα λόγων κακών κατασκευών και όχι επειδή κάθε εβδομάδα έπεφτε ξύλο. Ανέθεσαν σε μια ανεξάρτητη εισαγγελική αρχή, την επιτροπή Τέηλορ να επιληφθεί. Το πρώτο τους συμπέρασμα ήταν οι ευθύνες της αστυνομίας.
Βρε αγλαοί.
Με το μυαλό ενός φιστικιού.
Πιστεύετε εσείς πραγματικά ότι μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση όσο δε πάει όπως αυτή της Θάτσερ θα είχε καμία όρεξη να σταματήσει τους νέους ανθρώπους από το να δέρνονται μέσα στο γήπεδο; Αν δε δέρνονταν στα γήπεδα βρε θα σκέφτονταν. Μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση αφήνει το κόσμο να ξεσπά με αφορμή το ποδόσφαιρο. Γιατί διαφορετικά θα ξεσπάσει σε λάθος, για την κυβέρνηση, πράγματα.
Ας γίνουμε λοιπόν Αγγλία. Δε θα αναφερθώ στις κάμερες και στις λοιπές ανοησίες. Θα πω το εξής:
Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκαναν οι Άγγλοι ήταν να αυξήσουν κατά πολύ την τιμή των εισιτηρίων με αποτέλεσμα άνθρωποι από χαμηλά κοινωνικά στρώματα να μην έχουν πρόσβαση στα γήπεδα. Πόσοι ντόπιοι είναι στο Όλντ Τράφορντ κάθε Κυριακή ήθελα να 'ξερα. Με αυτόν τον τρόπο η βια απλώς βγήκε έξω από τα γήπεδα. Συλλήψεις αν κάνεις διάφορα μέσα στο γήπεδο, απαγόρευση εισόδου, κάμερες που ελέγχουν τι γίνεται μέσα στο γήπεδο.
Το πιάσατε;
Μέσα στο γήπεδο.
Έξω δε πα να σκοτώνονται;
Το μόνο πράγμα που έκανε η Θάτσερ ήταν να προστατέψει τα λεφτά. Ότι η βια βγήκε έξω από το γήπεδο και ότι όπου πήγαιναν μετά οι Άγγλοι με αφορμή την εθνική του ομάδα τα έσπαγαν αυτό είναι άλλη ιστορία.
Η Θάτσερ κύριοι πανέξυπνοι ποτέ δεν είπε "το κλείνω γιατί μας κάνετε ρεζίλι", χέστηκε για το ρεζίλι. Μια χαρά ρεζίλι γίνονταν και μετά τα μέτρα αυτά.
Αλλά ας πούμε ότι τελικά το κάνουμε και γινόμαστε Αγγλία. Δεν αρκεί να πάρουμε μέτρα για το χουλιγκανισμό μόνο. Ένα από τα πρώτα πράγματα που έγιναν εκεί ήταν να δουν τι χρωστάει ποιος στο δημόσιο αλλά και γενικότερα και να τακτοποιηθεί. Διαφορετικά, φούντο.
Ρωτώ λοιπόν αυτούς που λένε τη μαγική ατάκα.
Ποιος θα τα βάλει με τα χρέη προς το δημόσιο που έχουν οι ομάδες κυρίως οι 5 "μεγάλες" και γιατί δε το έχει κάνει μέχρι τώρα; Ο Ζαγοράκης έχει κάνει ραντεβού με 3 διαφορετικούς υπουργούς οικονομικών και άκρη δεν έβγαλε, η ΑΕΚ που πριν μερικά χρόνια μπήκε στο άρθρο 44 γιατί ο εκπρόσωπος του δημοσίου δε βρήκε το δρόμο προς το δικαστήριο ετοιμάζεται να μπει στο άρθρο 99, ο Άρης στο 44 (χρέη του οποίου προς ποδοσφαιριστές πλήρωσε τελικά ο...ΟΠΑΠ) επίσης και τα χρέη του εκτινάχθηκαν για να μη πιάσουμε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό.
Είναι δυνατόν να γίνεται τέτοιο μπάχαλο στην οικονομία της χώρας και να μην έχει πιάσει πρώτα αυτόν τον τομέα το κράτος; Αντίθετα ζητάει από εμένα να πληρώνω στα νοσοκομεία.
Κάναν 3 ώρες σύσκεψη και τελικά αποφάσισαν να μεταφέρουν το θέμα στο ΓΑΠ για να το λύσει. Γιατί αυτό θέλει,νομίζουν, το λαϊκό αίσθημα. Για να βγει ο ΓΑΠ και να πει "δε κάνουμε πλέι οφ δε παίζετε στην Ευρώπη" και να πούμε "να ρε η πρωθυπουργάρα μας δε μασάει".
Παπάρια.
Όταν στην Αγγλία είπαν να μείνουν εκτός Ευρώπης το κόστος δεν ήταν το ίδιο. Αν η Ελλάδα μείνει εκτός Ευρώπης για να φτιάξει και καλά το πρωτάθλημα, τότε θα χάσουμε πάρα πολλές θέσεις στην ειδική βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ. Η συμμετοχή στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις θα είναι πλέον πολύ δύσκολη, όσοι ασχολούνται λίγο με την μπάλα ξέρουν τι εννοώ. Οικονομικά οι ομάδες θα μαραζώσουν σε απίστευτο σημείο. Το μόνο που θα καταφέρουν με αυτό είναι να απαξιώσουν ολοκληρωτικά το ποδόσφαιρο. Και επειδή το ποδόσφαιρο "θρέφει" τα ερασιτεχνικά τμήματα θα μαραζώσει ο αθλητισμός γενικότερα.
Θέλετε να εξαλείψετε τη βια από το ποδόσφαιρο με το να γίνουμε Δυτικοί που λένε κάποιοι;Κάντε τα εξής:
1) Χρωστάς (ειδικά στο δημόσιο) αλλά από την άλλη κάνεις μεταγραφές; Πλάκα κάνεις. Φέρε τα λεφτά αλλιώς φούντο. Έτσι γίνεται στην Αγγλία όποιος κι αν είσαι.
2) Κανονίζεις πράγματα μέσω τηλεφώνου όπως κάποιοι κύριοι; Αντι να βάλεις την υπόθεση στο αρχείο τη ψάχνεις. Σε όποιον προκύψουν ευθύνες φούντο. Έτσι έγινε στην Ιταλία. Με τη Γιουβέντους. Όχι με τα Καμμένα Βούρλα.
3) Ανακάλυψες χρηματισμό; Φούντο. Έτσι έγινε στην Γαλλία.
Λύση δεν είναι οι κάμερες και οι φυλακίσεις. Το νομοθετικό πλαίσιο είναι τέτοιο που την έχουν πληρώσει κάποιοι και είναι στη φυλακή και άλλοι σουλατσάρουν μπροστά στις κάμερες μέσα στο γήπεδο, χτυπάνε κόσμο και δε τρέχει τίποτα.
Λύση δεν είναι τα πρόστιμα. Ούτως ή άλλως (αν δεν κάνω τραγικό λάθος) τα πρόστιμα της Σούπερ Λίγκ πάλι στις ομάδες πάνε.
Λύση δεν είναι να στηρίζεται η απόφαση ενός Αθλητικού δικαστή στην έκθεση της αστυνομίας. Αν στην έκθεση της αστυνομίας αναφέρεται ότι έγινε κλήση για ενισχύσεις σημαίνει αλλαγή του επιχειρηματικού σχεδίου άρα τα επεισόδια είναι μεγάλης κλίμακας και οι ομάδες τιμωρούνται ανάλογα. Και ποιος λέει ότι η έκθεση της αστυνομίας είναι η πλέον αξιόπιστη πηγή; Άσε που αλλάζει ανάλογα με το ποιον αναφέρει. Στον ΠΑΟ η αρχική έκθεση έλεγε ευρείας κλίμακας και στον αθλητικό δικαστή έφτασε με μικρότερη διαβάθμιση.
Λύση είναι να μπουν στη φυλακή όχι οι οπαδοί αλλά αυτοί που στήνουν παιχνίδια στις μικρότερες κατηγορίες
Λύση είναι να ψάχνεις τι έγινε με τις κασέτες. Και στις δυο περιπτώσεις χέστηκε η φοράδα στο αλώνι
Λύση είναι να επιβάλλεις στις ομάδες αλλαγές στα γήπεδα τους προς το καλύτερο. Και ας μη κάνουν κάποιες μεταγραφές.
Λύση είναι να εξασφαλίζεις ότι το παιχνίδι παίζεται στα ίσα.
Λύση είναι να επιβάλεις ποινές ίδιες σε όλους.
Λύση είναι να καταφέρεις να δείξεις ότι αυτό που κάνεις είναι αξιόπιστο.
Ε πείτε μου ένα τομέα της ελληνικές κοινωνίας που έχει αυτά τα χαρακτηριστικά.

Αν κάνουν στο ποδόσφαιρο τέτοιες μηχανορραφίες και λαμογιές, φανταστείτε τι κάνουν στο πολιτικό σκηνικό που παίζονται όχι εκατομμύρια αλλά δισεκατομμύρια.

Βρε, η ΑΕΚ γλίτωσε τόσα χρήματα με το άρθρο 44 και τώρα έφτασε να χρωστάει 70 εκατομμύρια ευρώ ΜΟΝΟ στο δημόσιο αυτός που πέφτει κατηγορία και δε παίρνει πιστοποιητικό συμμετοχής είναι ο Ηρακλής.
Ξαναρωτώ:
Γιατί σε αυτή τη δύσκολη οικονομικά περίοδο για τη χώρα, που καταθέτουν ειδικό νομοσχέδιο κατά της φοροδιαφυγής, ο μόνος τομέας που δεν έχουν ακουμπήσει είναι οι ομάδες;

Δε μπόρεσαν να κάνουν ένα τελικό κυπέλλου. Και για ένα παιχνίδι κεκλεισμένων των θυρών κινητοποίησαν 3.000 αστυνομικούς, ελικόπτερα κλούβες κλπ(Α!και το φορτηγάκι εκτελούνται μεταφοραί ο Κυριάκος). Απέκλεισαν μια ολόκληρη περιοχή, άνθρωποι δε μπορούσαν να πάνε στα σπίτια τους μετά τη δουλειά τους, έριξαν δακρυγόνα σε γειτονιές κλπ κλπ. Πείσε με εμένα τώρα ότι δεν έχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά.

ΥΓ Τώρα βέβαια εγώ έχω ήδη πάρει εισιτήρια για τα παιχνίδια του ΠΑΟΚ για τα πλέι οφ (για τα οποία ο Μπιτσαξής που το καλοκαίρι έλεγε για τα αυτονόητα λέει ότι θα γίνουν κανονικά). Μαζί και ακόμα και άλλοι 15.999 και έπεται συνέχεια. Ε αυτό είναι άλλο καπέλο. Αυτό είναι ΠΑΟΚ. Δε μπορώ να το εξηγήσω. Ξέρω είναι αδιανόητο. Αλλά έτσι είναι. Τι να κάνω τώρα...

Πώς τελειώνει μια ιστορία

Το 1996 οι εφημερίδες έγραφαν

Φιάσκο η υπόθεση Σουφχάρα
Φιάσκο στη δήθεν "εγκληματική" Θεοδώρα Σουφχάρα ιχνηλατούν μετά ενδελεχή εξέταση των στοιχείων, ο αντεισαγγελέας εφετών κ. Κωνσταντίνος Μπέσσας και το συμβούλιο εφετών Θεσσαλονίκης με σύνθεση τους κ.κ. Αρχοντή Ντόβα, Σταύρο Γαβαλά και Μιχαήλ Θεοχαρίδη. Με απόφασή του, το συμβούλιο εφετών άφησε ελεύθερη τη Θεοδώρα Σουφχάρα, υπό τους όρους απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και περιοδικής εμφάνισής της στην αστυνομία και διέταξε συνέχιση της ανάκρισης, σύμφωνα με την πρόταση του εισαγγελέα.
Η ανάκριση θα διερευνήσει, επίσης ποιοί ήταν οι εμπνευστές του εν λόγω φιάσκου. "Ποιά η ζωή του εννιάχρονου Νίκου στο "Παπάφειο" ίδρυμα, πως και υπό ποίας συνθήκας κατέληξε η υπόθεση να γίνει πανελλήνιο θέμα και ακρόαμα" είναι κατά την πρόταση του εισαγγελέα ερευνητέα από την ανάκριση. Το επί λέξει εδάφιο της εισαγγελικής πρότασης, που προαναφέραμε, σε συνδυασμό με το "κονιορτοποιημένο" πλέον κατηγορητήριο γεννούν άλλες σκέψεις για την όλη υπόθεση. Αβίαστα, από το σύνολο των στοιχείων, που αξιολόγησαν ο αντεισαγγελέας εφετών με το συμβούλιο εφετών, σχηματίζεται η δημοσιογραφική εκτίμηση, ότι κάποιοι για να αποσείσουν τις ευθύνες τους και συνεργούντων και άλλων λόγων, δημιούργησαν το ψηλαφούμενο πλέον φιάσκο. Φιάσκο σε βάρος μιας μόνης και ουσιαστικά ανίκανης να αμυνθεί μητέρας.


Επίσης το 1996, οι εφημερίδες έγραφαν

Το φθινόπωρο του 1994, τα τηλεοπτικά τρέιλερ την εμφάνιζαν ως τη "μάνα - φρίκη" που φαρμάκωνε και κακοποιούσε σεξουαλικά τα παιδιά της. Τώρα με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Θεσσαλονίκης η Θεοδώρα Σουφχάρα αφήνεται ελεύθερη.Βέβαια δεν περίμενε κανείς από εκείνα τα τηλεοπτικά μέσα που την καταδίκασαν πριν τη δίκη της να επανορθώσουν - σύμφωνα με τη δεοντολογία - όσα είχαν δείξει για την "εγκληματική" δράση μιας μόνης και ουσιαστικά ανήμπορης να αμυνθεί μητέρας. Κι έπειτα θα ήταν εύκολο για τους κάθε είδους ματσουκοφόρους ή τους στομφώδεις εκφωνητές των καναλιών να διαβάσουν για τους ακροατές το παρακάτω απόσπασμα του βουλεύματος; "Αυτό το σωματικώς και ψυχικώς ναυαγισμένο άτομο που δεν είχε καμία απολύτως ηθική και υλική υποστήριξη από κανέναν ιδιώτη, αλλά και από την πολιτεία, κατηγορείται και λιθοβολείται ανελεήτως από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης...".


Το 2001...

Την επιμέλεια της 14χρονης κόρης της ζητά, με προσφυγή της στα πολιτικά δικαστήρια της Θεσσαλονίκης, η ομογενής Θεοδώρα Σουφχάρα 47 ετών. Η Σουφχάρα πριν από εφτά χρόνια είχε συγκλονίσει την κοινή γνώμη, όταν κατηγορήθηκε για το θάνατο του 9χρονου γιου της και για αποπλάνηση των δύο παιδιών της.


Το 2002...

Θεοδώρα Σουφχάρα, ετών πενήντα. Εμεινε άδικα 17 μήνες στη φυλακή. Είχε κατηγορηθεί για τον θάνατο του 8χρονου γιου της. Αθωώθηκε. Αλλά «καταδικάστηκε» μονόστηλη να υπάρξει η αθώωση - και παντελώς απούσα από τα φονικά δελτία της τηλοψίας. Και τώρα ποιος θα θυμηθεί τη μάνα που σπάραζε μέσα στο δίκιο και στους λυγμούς της. Και φώναζε πως είναι αθώα. Και είχε δίπλα στο άψυχο κορμί του μικρού της την φριχτή κατηγόρια ότι εκείνη το σκότωσε


Το 2008 τα ιστολόγια έγραφαν

Προ 13 ετών, ίσως και περισσότερων, μια νοσοκόμα τσεχικής καταγωγής, η Θεοδώρα Σουφχάρα, κατηγορήθηκε ότι σκότωσε το 9χρονο παιδί της και κακοποιούσε σεξουαλικά τα παιδιά της. Τα Μ.Μ.Ε. ασχολήθηκαν με την υπόθεση αυτή, προβάλλοντας μια γυναίκα-τέρας, μια σύγχρονη «Μήδεια», πήραν συνεντεύξεις από πρόσωπα, τα οποία ανέφεραν ότι στα χέρια της κας. Σουφχάρα πέθαναν κάποιοι ασθενείς, τους οποίους αυτή φρόντιζε αλλά και άλλα πολλά δυσμενή γι’ αυτή. Επρόκειτο για ένα πρόσωπο, το οποίο είχε ήδη συλληφθεί από τις αρχές, άρα, αν ακολουθήσουμε την ανωτέρω λογική, θα καταλήξουμε ότι επρόκειτο για ένα δημόσιο γεγονός, το οποίο δεν έπρεπε να μείνει κρυφό.
Τελικά και μετά από ένα ιδιαίτερα δύσκολο δικαστικό αγώνα, η κα. Σουφχάρα αθωώθηκε. Είχε ήδη, όμως, χάσει την επιμέλεια του άλλου τέκνου της, λόγω καταδικαστικής απόφασης σε βάρος της για παραμέληση εποπτείας ανηλίκου. Και, το χειρότερο απ’ όλα, είχε διασυρθεί πανελληνίως για τις πράξεις, που της αποδίδονταν. Ήταν αθώα για τη Δικαιοσύνη αλλά ένοχη στα μάτια του κόσμου. Και τότε δεν υπήρχε ο νόμος περί προσωπικών δεδομένων.


Το 2011, εχθές για την ακρίβεια, οι εφημερίδες έγραψαν

Πέθανε μόνη, όπως έζησε τα τελευταία χρόνια, κάτω από τη φρικτή πίεση κατηγοριών, που τελικά κατέπεσαν στα ακροατήρια, η νοσηλεύτρια Θεοδώρα Σουφχάρα.

ΥΓ. Σκεφτόμουν να (προσπαθήσω να) γράψω τις σκέψεις που μού προκάλεσε όλη αυτή η ιστορία. Ομως δεν θα το κάνω.