Προδημοσίευση

Απ' την ανέκδοτη δεκάτομη αυτοβιογραφία-ανέκδοτο "Οι περιπέτειες του ΠανωςΚ εκεί που χέζαν οι αρκούδες". Απόσπασμα απ' τον τρίτο τόμο "Ερωτική Μαθητεία" και το κεφάλαιο "Οδός Αφροδίτης".

Πηγαίναμε, χρονών δεκάξι, στο κλαμπ Ζίρο στο Βαρδάρι, να δούμε μία συναυλία. Ερημιά στην πόλη, αργούσε να βραδιάσει, η μέρα μεγάλωνε, μύριζε καλοκαίρι και κάτουρο στου δρόμου τις γωνίες. Οδός Αφροδίτης, στην είσοδο καφετέριας ονόματι "Οι Αγγελοι του Τσάρλυ", κυρία ξανθιά, φορώντας φόρεμα κάπως κοντό, κάπως στενό, κάπως παράταιρο για την ηλικία της, "ψιτ, ψιτ, αγόρια", σωστά δασκαλεμένοι από γονιούς, δασκάλους, κατηχητές δεν στρέψαμε το κεφάλι, "νεαρέ, νεαρέ, να σου πω" επέμεινε η Σειρήνα, αλίμονο δεν ήμουν ούτε αγενής ούτε δεμένος στο κατάρτι ωσάν τον Οδυσσέα, από αποσταση ασφαλείας "παρακαλώ, τι θα θέλατε;", παιδί με ανατροφή, κιθάρα, κατηχητικό και αγγλικά, "ελάτε μέσα, έχουμε κάτι καλά κορίτσια για παρέα, φοιτήτριες", ο φίλος με γράπωσε με το μπράτσο, "έχουμε να πάμε σε μια συναυλία" απολογήθηκα καθώς με τραβούσε μακριά, "συναυλία;" απόρησε η κυρία η τσατσά, κι ο γερομπισμπίκης που κάπνιζε στο απέναντι πεζούλι, κει που σήμερα είναι Μαρινόπουλος, "βρε τραβάτε ορέ να γαμήσετε, συναυλία και μαλακίες".
Χρόνια μετά, η καφετέρια "Οι Αγγελοι του Τσάρλυ" υπάρχει ακόμη, στριμωγμένη ανάμεσα σε σεξ σοπζ και σουπερμάρκετ, αντιστεκόμενη σθεναρά, θεός ξέρει πώς, στην κρίση. Περνάω συχνά απ' την οδό Αφροδίτης πηγαίνοντας στη δουλειά, καμιά φορά εύχομαι να βγει στην πόρτα η κυρία η ξανθια τσατσά και να μου φωνάξει "ψιτ, ψιτ νεαρέ, να σου πω..."

Βια+Αστικό

Αραχτός σε τραπεζάκι έξω στο γυράδικο "Τρία δίποδα γουρουνάκια" ο Τόνι ο αδίστακτος Τενόρος με το σατανικό βαθύ λαρύγγι, κάπνιζε, έτρωγε πιτσίνια τυλιγμένα σ' αλουμινόχαρτο σάνιτας φόιλ και βλεφάριαζε τα λευκά σκονισμένα μπούτια βρετανίδων τουριστριών που το φιλί τους μυρίζει ψωμοτύρι, μπίρα και χωριάτικη σαλατα και γυρνάγανε για ύπνο στα ξενοδοχεία της Μοναστηρίου. Απ' το διπλανο πετ σοπ που είχε μπει μέσα, πέσει έξω, βαρέσει κανόνι, ρίξει πιστολιές, κατεβάσει ρολά, βαρέσει φαλιμέντο, ακουγόταν στη διαπασών απ' τα μικρά κακορίζικα ηχεία που τρίζαν κι αγκομαχούσαν ο Θάνος Μικρούτσικός να στριγγλίζει ντουέτο με τη σκαλιστή του πίπα από ελεφαντόδοντο "Γιεμου πούπας, μαναθαπάω στακαραβια", στο πιάνο τον συνόδευε, μοναχικά και σπάνια, γκρίζο, λευκό και μαύρο, το φουντωτό του μούσι.
Ο Πάνος το βαρύ Πεπόνι που δεν θα γινότανε ποτέ Καρπούζι άνοιξε το βήμα του. Είχε τόσα δει, τόσα να πει, τόσα να γράψει. Τρέχοντας σχεδόν έφτασε σπίτι, άνοιξε το λαπτόπ, έβγαλε τα ρούχα του κι έκατσε γυμνός μπροστά στο ορθάνοιχτο παράθυρο, τροφή για τα θηρία και για τα μάτια της κουτσομπόλας του απέναντι διαμερίσματος. Είχε μια ιδέα φοβερή για μια φανταστική ιστορία. Ηξερε το τέλος, ηξερε και την αρχή, του 'λειπε η μέση.

Νου αρ γιου;

Ερωτηθείς πολλές φορές «τι διαβάζεις;» μπαίνω στον πειρασμό να απαντήσω «το μέλλον», «το διαφημιστικό φυλλάδιο του Λιντλ», «τα συστατικά των φρίσκιζ που τρώω για πρωινό», «τις ενδείξεις-αντενδείξεις των σιμέκο», «το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ», «τις θέσεις του Φώτη Κουβέλη για την εξυγίανση του καλλιτεχνικού πατινάζ», «τη βιογραφία της Οπρα», αλλά επειδή πάνω απ’ όλα σιχαίνομαι το ψέμα, συνήθως απαντώ «ένα αστυνομικό» και η απάντησή μου αυτή συναντά ένα καγχασμό περιφρόνησης του τύπου «πφ… τα αστυνομικά δεν είναι λογοτεχνία», κι άντε μετά να εξηγήσεις τους φανατικούς αναγνώστες του Φίλιπ Ροθ, γνωστούς και ως Ροθίστας, ότι υπάρχει και το λεγόμενο νουάρ, πολλώ δε μάλλον απ’ τη στιγμή που κι εγώ δεν μπορώ να ορίσω επακριβώς το νουάρ μυθιστόρημα, χωρίς να χρησιμοποιήσω τις λέξεις «αστυνομικός, ντετέκτιβ, έγκλημα, φόνος, αλκοόλ, καπνός, μοιραία γυναίκα, ραγού, βούτυρο, αλτάνες, βελόνες, διακόπτης, αρθριτικά». (Γελοίος, το ξέρω, όμως λίγο, όχι πολύ). Κι επιπλέον, αφήνοντας την καλύτερη συνταγή ραγού στην άκρη, άντε να εξηγήσεις ότι ουσιαστικά το νουάρ είναι το πολιτικό μυθιστόρημα των ημερών μας. Για αυτό το λόγο, αυτοί οι έξυπνοι άνθρωποι που γράφουνε βιβλία ενίοτε μπαίνουνε στον κόπο να μας τα κάνουνε λιανά και να γράψουνε ένα λυσάρι εν είδει σημειώματος του επιμελητή, εν είδει επιμέτρου και εν είδει βλακομέτρου εντέλει. Ετσι λοιπόν ο επιμελητής (να μην ξεχάσει στο διάλειμμα να ανοίξει τα παράθυρα, να αεριστεί η αίθουσα) της συλλογής «Εγκλήματα – Εννέα ιταλικές ιστορίες» Τζανκάρλο Ντε Κατάλντο βρίσκει τρία κοινά χαρακτηριστικά στο ιταλικό νουάρ, τα οποία θα παραθέσω, με τα δικά μου λόγια, ευθύς αμέσως, αγνοώντας τον επιθετικό προσδιορισμό «ιταλικό» στο νουάρ, διότι μην το παραγαμήσουμε παραπάνω, αυτή η πουτάνα η εξειδίκευση φταίει για τα χάλια μας ως ένα σημείο, τα λέγαμε εμείς από το ’98 αλλά δεν μας άκουγε κανείς, φάτε τα τώρα, αλλά ούτε περί εξειδίκευσης θα εξειδικεύσω τώρα, αντιθέτως θα μπω στο ζουμί, πάρτε και ψωμάκι να κάνατε παπάρα, στα τρία βασικά χαρακτηριστικά του νουάρ (ιταλικού, ελληνικού, γαλλικού, αμερικανικού, γενικώς κι όπως κι αν έχει δυτικού, αλλά γιατί όχι και «τριτοκοσμικού»; δηλαδής αυτοί οι αναπτυσσόμενοι δεν γράφουν νουάρ; Άλλη ιστορία κι αυτή). Βασικό χαρακτηριστικό α) η διαφθορά. Παντού. Οσο πιο ψηλά ανεβαίνεις στην κοινωνική πυραμίδα, τόσο μεγαλύτερη είναι η διαφθορά. Δεν υπάρχει κανείς ηθικός φραγμός σε ό,τι αφορά το εύκολο κέρδος. Βασικό χαρακτηριστικό β) ο Ξένος. Με τη μορφή σίγουρα του μετανάστη, αλλά όχι μόνον: κάθε είδους περιθώριο, λουμπεναριό, που απειλεί την οικεία καθημερινότητα του φιλήσυχου πολίτη. Βασικό χαρακτηριστικό γ) που μοιάζει λίγο με το βασικό χαρακτηριστικό α) το κυνήγι της επιτυχίας, η υπέρμετρη φιλοδοξία, η επιθυμία αναρρίχησης όλο και πιο ψηλά στην κοινωνική κλίμακα. Νομίζω πως τα καταφέρνει μια χαρά ο συμπαθής Κατάλντο και περιγράφει τα βασικά χαρακτηριστικά του νουάρ χωρίς να χρησιμοποιήσει ούτε μία απ’ τις λέξεις «αστυνομικός, ντετέκτιβ, έγκλημα, φόνος, αλκοόλ, καπνός, μοιραία γυναίκα, ραγού, βούτυρο, αλτάνες, βελόνες, διακόπτης, αρθριτικά».

Και μετά ήρθε το φθινόπωρο, την 1η του Αυγούστου, και τελειώσανε οι διακοπές μου. Πρόλαβα να κάνω 175 μπανια και να φάω 296 παγωτά. Κι ύστερα ήρθαν και μ’ έδεσαν.



Βιάστηκα πέντε μέρες όσον αφορά το τραγούδι, αλλά χαλάλι. Επίσης κάτι ήθελα να πω περί Αγκάθα Κρίστι και Ελρόι και CSI και The Wire, αλλά βαρέθηκα.