ΠΑΝΤΕΛΩΣ ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΟΥ 2006

Το μισό 2006 το έφαγα φορώντας μια χακί παραλλαγή και έναν κόκκινο μπερέ… To μίσος και η οργή μπορούσαν να εκφραστούν μόνο με οτιδήποτε hardcore… Περιέργως, από τις παλιές μου αγάπες (Dead Kennedys και σία) προτίμησα τους νεοσσούς του nu-metal και ειδικά τους System of Down. Κάπου ανάμεσα στην οργή και το μίσος, έβρισκα χρόνο να χορεύω στους κοιτώνες με το Alone Again Or σε διασκευή Calexico, ενώ κουβαλώντας -για ποιο λόγο άραγε;- το Μαγκ 7,62 χιλιοστών χιλιόμετρα ατελείωτα τραγουδούσα το Love will tear us apart σε διασκευή Swans.

Λίγο πριν απολυθώ, θυμάμαι τις indie καταβολές μου μένοντας βλάκας στο πρώτο άκουσμα αποσπασμάτων του Mr. Beast των Μogwai σε ίντερνετ καφέ, ενώ γύρω μου οι λοιποί φάνταροι είτε σκότωναν ο ένας τον άλλον online είτε ψάχνανε τα μεγαλύτερα βυζιά του διαδικτύου…

Tο Μάιο πετάω τα χακί, κι έτσι γυμνό και απροετοίμαστο με βρίσκουν οι Dirty Pretty Things και με γραπώνουν απ΄ τα αρχίδια. Τους ακούω και συνειδητοποιώ ότι αυτός θα είναι ο δίσκος που θα ακούω ξανά και ξανά όλη την υπόλοιπη χρονιά και όχι η πολυαναμενόμενη δισκάρα των Tool. Ένας ήχος σαν ποδοβολητό στο πλακόστρωτο, αστικός, απλός και άρα σοφός. Ξανά και ξανά το Last of the small town playboys, to Blood Thirsty Bastards…

Κάπου εκεί ανακαλύπτω ότι το hype της χρονιάς είναι οι Arctic Monkeys. Σε ένα ακόμη απαίσιο καλοκαίρι, ζεστό, σκονισμένο, ιδρωμένο, αφέθηκα στη νεανικότητά τους… Ναι, τους προωθούν όλοι. Ναι είναι κλισέ. Με αρέσουν όμως… Πειράζει;

Αρχές του καλοκαιριού οι φίλοι στην Αθήνα κοροϊδεύουν τους στίχους των We are Scientists ως εφάμιλλους με αυτούς του My number one της Παπαρίζου, αλλά τους συγχωρώ, πρώτον γιατί είναι φίλοι μου, δεύτερον γιατί έχουν το ακαταλόγιστο, τρίτον γιατί με αρέσει το My number one και τέταρτον γιατί οι We are Scientists γαμάνε…

Και καθώς το καλοκαίρι προχωρά θυμάμαι τα αγαπημένα μου καλοκαιρινά (με έναν διεστραμμένο τρόπο) τραγούδια: Τα Last day of the Summer των Cure και το Die in the summertime των Manic Street Preachers… Αποκτώ πλέον επαφή με την πραγματικότητα και θυμάμαι ακούγοντας το Love Travels at Illegal Speads πόσο σπουδαίο συγκρότημα ήταν (είναι) οι Blur και ότι ο Graham Coxon είναι ο σπουδαιότερος κιθαρίστας αυτή τη στιγμή στη Μ.Βρετανία.

Αρχές Σεπτέμβρη χαζεύω το μπλε του Αιγαίου από τον Κούλε του Ηρακλείου και αδημονώ να περάσει η ώρα να δω στο κηποθέατρο “Καζαντζάκης” τους Calexico, όταν σκάει το μήνυμα: Ποιοι είναι αυτοί/ές οι Organ με τον θηλυκό Μουντρίτσκι στα φωνητικά; Οι Organ ήταν αυτό ακριβώς, πράγμα που σημαίνει υπέροχοι/ες.

Και πριν, ταυτόχρονα και μετά από όλα αυτά οι Forward Russia, με τον δίσκο Give me a wall και ήχο χορευτικό και επιθετικό, με κόλλησαν στον τοίχο και μου έριξαν ηχητικά disco-punk κλωτσομπουνίδια. Ό,τι δηλαδή κάνανε και οι Gogol Bordello (εδώ κλέβω γιατί ο δίσκος είναι του 2005, αλλά δεν βαριέσαι…). Χρόνια τώρα τους είχα ακουστά, αλλά καθότι δύσπιστος απέναντι σε καθετί που εμπεριέχει έθνικ στοιχεία τους απέφευγα, «ακούς εκεί gypsy punk!». Τέτοιος μαλάκας είμαι μια ζωή… Think Locally Fuck Globally…
Μέσα στo 2006, τώρα το συνειδητοποιώ, ουκ ολίγα μέλη (Thom Yorke, Jarvis Cocker, Nicky Wire κ.ά.) επιτυχημένων συγκροτημάτων κυκλοφόρησαν σόλο δίσκους… Ο καλύτερος όλων ήταν το μεσόρρυθμο, ψευτοραδιοφωνικό πόνημα του James Dean Bradfield, τραγουδιστή των αγαπημένων μου (αν και Holy Bible δεν ξαναβγάζουνε) Manic Street Preachers…

Ο δίσκος του Τζάρβις είναι μια μαλακία και μισή…
Ο δε Τhom Yorke να πάει να κοιταχτεί…
Και να μην ξεχάσω… Ο πιο όμορφος, μοναχικός, χαμηλόφωνος δίσκος της χρονιάς ήταν το “1968” του πρώην Slint, Pajo.
Η μεγαλύτερη απογοήτευση της χρονιάς πάντως ήταν ο Dj Shadow. Και φυσικά ο μαλάκας της χρονιάς σε ό,τι αφορά τη μουσική ήταν ο Bono.


Ιδού η λίστα για όσους βαριούνται τα σεντόνια (δικαίως) και δεν ενδιαφέρονται (επίσης δικαίως) για τις βαρετές μου αναμνήσεις από το 2006…
1. Dirty Pretty Things - Waterloo To Anywhere
2.Organ - Grab That Gun
3. Mogwai - Mr Beast
4. James Dean Bradfield - The great western
5. Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am
6. Graham Coxon - Love Travels at Illegal Speads
7. Forward Russia - Give me a Wall
8. Gogol Bordello - Gypsy Punks (το είπαμε και παραπάνω, ο δίσκος είναι περσινός αλλά τον ανακαλύψαμε φέτος και μας άρεσε πολύ)
9. Pajo - 1968
10. Tool - 10.000 days

ΑΡΝΙ+ΠΑΝΙΚΑΣ=L.F.E.

Κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το κάπακι! Ο όμοιος τον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα. Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα. Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης αντικαθιστά τον Ντάνι ντε Βίτο στο σίκουελ του Twins. O Αρνολντ Σβαρτζενέγκερ ορκίζεται ότι θα εκδικηθεί όσους σπιλώσαν το όνομα του καλού του φίλου προεκλογικά. Οι γιαουρτορίχτες, συκοφάντες, δημοσιογράφοι με στριγκάκια των Αθηνών θα έχουν την τύχη του τυπά που δεν θυμάμαι πώς τον λένε αλλά κάνει τον κακό στον Τερμινεήτορ και τον πράκτορα Τζον Ντόγκετ στους τελευταίους κύκλους των X-Files...
Ευτυχώς, ο Ψωμιάδης δεν φοράει στριγκάκια και δεν υπάρχει κίνδυνος να δεχτεί να μείνει έγκυος όπως ο Αρνι, σε κείνη την ταινία με την υπέροχη Εμα Τόμσον, που όμως δεν θυμάμαι τον τίτλο της και βαριέμαι να το γκουγκλίσω τώρα...

ΘΕΡΜΗ ΥΠΟΔΟΧΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΝΟΛΝΤ ΣΒΑΡΤΣΕΝΕΓΚΕΡ

7-12-06
Μια εξαιρετική υποδοχή επιφύλαξε στο Νομάρχη Παναγιώτη Ψωμιάδη ο Κυβερνήτης της Καλιφόρνια και γνωστός ηθοποιός Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ, καθώς τον δέχθηκε κατ’ εξαίρεση στο Κυβερνείο όπου υποδέχεται μόνο πρωθυπουργούς και ανώτατους πολιτειακούς άρχοντες.
Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης αφού δήλωσε θαυμαστής του, του μίλησε για την Ελλάδα και τον ευχαρίστησε για ό,τι προσφέρει στην ακμάζουσα ελληνική ομογένεια της Καλιφόρνια, ενώ ο κ. Σβαρτσενέγκερ θυμήθηκε τη συγχαρητήρια επιστολή που του είχε στείλει ο Νομάρχης όταν εξελέγη Κυβερνήτης.
Οι δύο άνδρες αντάλλαξαν ευχές για τη νέα θητεία η οποία πρόσφατα ανανεώθηκε και για τους δύο, συζήτησαν σε φιλικό κλίμα για θέματα οικονομικής, τουριστικής και πολιτιστικής ανάπτυξης και συνεργασίας της Πολιτείας της Καλιφόρνια με τη νομαρχία Θεσσαλονίκης.
Η Γερουσία της Καλιφόρνια επιφύλαξε στο Νομάρχη μια σπάνια τιμή, απονέμοντάς του ειδική μνεία ως «άνθρωπο που προασπίζεται την δημοκρατία και τη δικαιοσύνη στην πολιτική ζωή».
Ο κ. Ψωμιάδης χάρισε στον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ την κεφαλή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και έναν τόμο με την Ιστορία της Θεσσαλονίκης. Ο κυβερνήτης της Καλιφόρνια ανταπέδωσε με ένα συλλεκτικό μπουκάλι κρασί δικής του παραγωγής. Υποσχέθηκε, μάλιστα, ότι όταν έρθει στην Ελλάδα θα επισκεφθεί και τη Θεσσαλονίκη.

Πηγή:
http://www.nath.gr/


<>Σημαντική παράλειψη: Το κείμενο δεν αναφέρει ότι ο Αρνι αποκάλεσε τον Πανίκα "κυβερνήτη" της Θεσσαλονίκης...Θεός φυλάξοι!

ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΝΟΜΑΡΧΗ (σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας Νίκο Τζαμτζίκα;)

Το 1998 ο κ. Κώστας Καραμανλής, πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, επιλέγει ως διάδοχο του Ντίνου Κοσμόπουλου (για τον οποίον όλοι δείχναμε μεγάλη κατανόηση, την αρμόζουσα σε έναν άνθρωπο με μοναδικά ενδιαφέροντα τον Ηρακλή και τον πατσά) για τη δημαρχία Θεσσαλονίκης τον Βασίλη Παπαγεωργόπουλο. Ένας από αυτούς που είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον να διαδεχτούν τον κ. Κοσμόπουλο ήταν ο Π. Ψωμιάδης, ο σημερινός νομάρχης της καρδιάς των Θεσσαλονικέων…
Δεν γνωρίζω αν τότε άρχισε να αναπτύσσεται κάποιου είδους κόντρας μεταξύ τους… Οι σχέσεις τους ιδιαίτερα θερμές ουδέποτε ήταν. Άλλωστε διαφέρουν πάρα πολύ και στο στιλ: αρχοντοχωριάτης ο βλαχοδήμαρχός μας, λαϊκόσκυλάς ο νομάρχης…
Έκτοτε, πετυχημένοι και οι δυο, διαφωνούν συχνά… Για την υποθαλάσσια, για τις προτεραιότητες που θα έπρεπε να έχει η πόλη της Θεσσαλονίκης, για τη σύσκεψη φορέων προ της επίσκεψης πρωθυπουργού για τη ΔΕΘ. Στην προεκλογική περίοδο μάλιστα ο δήμος επέβαλε πρόστιμο(!) στο νομάρχη για παράνομο προεκλογικό κέντρο του συνδυασμού του, ο οποίος απάντησε με αιχμές περί αντιγραφής του δικού του ξεχωριστού και λαοφιλούς στιλ από τον Ατσαλάκωτο και Φτερωτό…
Τώρα τα μαχαίρια βγήκαν και τα προσχήματα δεν τηρούνται, ειδικά από τη μεριά του Ατσαλάκωτου (και Φτερωτού)… Ο νομάρχης επενέβη στα του δήμου με έκκληση για πάγωμα των δημοτικών τελών και ο δήμαρχος ούτε λίγο ούτε πολύ του είπε τα κουβαδάκια σου και σε άλλη παραλία: «Είναι γνωστό ότι οι δηλώσεις του κ. Παναγιώτη Ψωμιάδη σπανίως περιέχουν το στοιχείο της σοβαρότητας. Θα τον συμβούλευα να ασχοληθεί περισσότερο με τα θέματα του νομού Θεσσαλονίκης διότι υπάρχουν πολλά προβλήματα», έχυσε το δηλητήριό του ο Ατσαλάκωτος (και Φτερωτός)… Αλλά ο νομάρχης εκεί! Κύριος, ταπεινός, όπως τότε με το γιαούρτι, επίμονος, υπομονετικός και μεθοδικός (αμ πώς θα πάρει άλλωστε το δημαρχιακό θώκο που τόσο ποθεί τώρα που ο Βασιλάκης ετοιμάζει τα μπαγκάζια για τη βουλή;)… Επανήλθε λοιπόνε ο Πανίκας στο ίδιο θέμα λέγοντας μία από τα ίδια. Ωστόσο δεν παρέλειψε να δηλώσει αυτή τη φορά πως στηρίζει τον... Βασίλη, όπως τον στηρίζει 28 χρόνια τώρα... Και μετά δακρύσαμε όλοι...

Πραγματικά δεν ξέρω ποιον από τους δύο αγαπώ περισσότερο... Εσείς;

Eνα απαραίτητο υστερόγραφο: Οι περισσότερες από τις φωτογραφίες που έχουν δημοσιευθεί σε τούτο το μπλογκ με τις καραμουτσούνες των δύο αρχόντων της Σαλονίκης προέρχονται από το αθηναϊκό ιντιμίντια. Είναι τρομερή παράλειψη που δεν το έχω ήδη αναφέρει παλιότερα.