everything you know is wrong

Ποντιακ(ά) ανέκδοτα μουσικά έργα

2012-01-29T00:51:00.004+02:00

Γεννημένος στο Ντιτρόιτ, το 1932, γιος ενός Αφρικανού από το Μαλί και μιας Εβραίας από τη Νέα Υόρκη, ο Μάρβιν Τουρέ άλλαξε το επίθετό του σε Μάρβιν Πόντιακ, όνομα το οποίο στις μέρες μας έχει πάρει θρυλικές διαστάσεις. Όταν ο Μάρβιν ήταν δύο χρονώ, ο πατέρας του εγκατέλειψε αυτόν και τη μητέρα του, η οποία αργότερα εισήχθη στο ψυχιατρείο, και ο Μάρβιν πήγε να ζήσει με τον πατέρα του στο Μπαμακό του Μαλί, όπου ήρθε σε επαφή με την τοπική μουσική παράδοση.
Στα 15 του, τον ξαναβρίσκουμε στο Σικάγο, να μαθαίνει φυσαρμόνικα και για βιοποριστικούς λόγους, καθώς τα χρόνια περνάνε, να δουλεύει πότε ως βοηθός υδραυλικού και πότε ως ληστής τραπεζών. Το 1952 υπογράφει συμβόλαιο με τη δισκογραφική Ακορν και κυκλοφορεί το πρώτο του σίνγκλ Αμ Ε Ντόγκι, το οποίο σημείωνει μικρή επιτυχία στα τσαρτ της εποχής, ενώ ένα άλλο του τραγούδι, το Πανκέιξ, είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στη Νιγηρία. Οι σχέσεις του Πόντιακ με τον ιδιοκτήτη της δισκογραφικής Ακορν είναι ιδιαίτερα τεταμένες. Ο Μάρβιν αρνείται να ξαναμπεί στο στούντιο για περαιτέρω ηχογραφήσεις παρά τις πιέσεις του Νόρμαν Χέκτορ και υποχωρεί μόνο όταν ο τελευταίος δέχεται να του κουρέψει το γρασίδι του κήπου του. Μια ομίχλη καλύπτει τις δραστηριότητές του μέχρι το 1963, οπότε ο Μάρβιν Πόντιακ συλλαμβάνεται να οδηγεί γυμνός τη μοτοσικλέτα του στο Ελ Εη.
Το 1970 (ισχυρίζεται ότι) απήχθη από τους εξωγήινους και ένα χρόνο αργότερα επιστρέφει στη γενέτειρά του, το Ντιτρόιτ. Εμφανίζει ψυχικές διαταραχές και κατά διαστήματα νοσηλεύεται σε διάφορα ιδρύματα. Το 1977 παρασύρεται από ένα λεωφορείο και αφήνει στην άσφαλτο την τελευταία του πνοή στα 45 του χρόνια.
Παρότι το σύνολο του μουσικού του έργου είναι μάλλον μικρό, η επιρροή του στις μελλοντικές γενιές είναι μεγάλη. Ο ταραχώδης βίος του δημιουργεί όλων των ειδών τις φήμες γύρω από το άτομό του, με πλέον διαδεδομένη αυτή που θέλει τον Μάρβιν Πόντιακ να μην έχει υπάρξει ποτέ, να είναι στην πραγματικότητα ένα δημιούργημα του μουσικού Τζον Λιουρι, μια καλοστημένη φάρσα που έστησε ο γνωστός ηθοποιός/μουσικός/ζωγράφος περίπου στο 2000 μαζί με τα φιλαράκια του μουσικούς Ιγκι Ποπ, Ντέιβιντ Μπάουι, Λέοναρντ Κοέν, Μάικλ Στάιπ και διάφορους άλλους. Οι ίδιες φήμες επιμένουν ότι η μοναδική συλλογή που περιλαμβάνει το σύνολο των ηχογραφήσεων του Μάρβιν Πόντιακ, το «Δε λέτζεντάρι Μάρβιν Πόντιακ Γκρέητεστ Χιτς», είναι ένας δίσκος πρωτότυπου υλικού του Τζον Λιουρι. Το 2002 ο γνωστός συγγραφέας Ελμορ Λέοναρντ, με το βιβλίο του Τισομίνγκο Μπλουζ, προσπαθεί να αποκαταστήσει την αλήθεια επιβεβαιώνοντας την ύπαρξη του σπουδαίου Πόντιακ. Αγνωστο παραμένει ωστόσο αν κύριος Λέοναρντ διατηρεί ή όχι φιλικές σχέσεις με τον κύριο Λιούρι. Οι έρευνες συνεχίζονται. Μέχρι τότε, μπορούμε να απολαμβάνουμε ανεπιφύλακτα τη σπουδαία μουσική του Μάρβιν Πόντιακ.

Ο χρόνος είναι ένας παλιοτσιgoonης*

2012-01-26T17:08:00.004+02:00

Καιρό είχα να το πάθω αυτό, να με ρουφήξει ολόκληρο ένα βιβλίο, να με απορροφήσει πλήρως, να σκέφτομαι για τους ήρωές του, την πλοκή του, τι θα γίνει μετά, αλλά και για το βιβλίο αυτό καθαυτό, τη δομή, το ρυθμό, την τεχνοτροπία, όλη μέρα. Την ημέρα που το τελείωσα, ξύπνησα έξι και μισή το πρωί, χωρίς κάποιο λόγο. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να πάρω το κινητό για να συνεχίσω την ανάγνωση. Τέτοιο κόλλημα, λέμε.
Δεν ξέρω αν ο ενθουσιασμός μου για το “A visit from the goon squad” της Τζένιφερ Εγκαν οφείλεται στο ότι είναι το πρώτο βιβλίο που διάβασα στο σμαρτφόν μου χάρη στην εφαρμογή mobipocket. Βρέθηκε στο κινητό μου, δοκιμαστικά, μου είπε η Κ., για να δούμε πώς δουλεύει το πρόγραμμα.
Γυναίκα συγγραφέας και αμερικανίδα, πωπωπω, σκεφτόμουν, έλληνας αναγνώστης και σεξιστής, σκέφτεσαι εσύ. Πρώτες σελίδες, ένα ραντεβού δύο τριαντάρηδων στη Νέα Υόρκη, αμάν ρε γαμώτο σε σεξεντδεσίτυ σεξέπεσα, σκεφτόμουν. Και μετά δεν ξανασεξκέφτηκα κακό πράγμα, μέχρι που το τελείωσα, στριμωγμένος στο λεωφορείο χτες βράδυ που έκανε πουτσόκρυο κι είχα βγει σέξω φορώντας κοντομάνικο. Τόσο μ’ είχε απορροφήσει το ρημάδι.
Δεν το λες μυθιστόρημα, δεν το λες συλλογή διηγημάτων. Είναι οι ζωές πολλών ανθρώπων, που θα μπορούσαν να είναι ο καθείς αν και τόσο ξεχωριστοί. Απ’ το 1980 μέχρι το 2020. Ρετρό και φουτουριστικό. Με πολλή μουσική. Ταυτόχρονα ατομικό αλλά και συλλογικό.
Είναι φτιαγμένο για μπεστ σέλερ αλλά και για να αποθεωθεί από τους κριτικούς (με τον ίδιο τρόπο που το καταφέρνουν αυτό κάποιες ταινίες όπως πχ το Seven ή το Pulp Fiction). Μια ματιά σε όσα γράφονται στην Γκάρντιαν, στην Ιντιπέντεντ και αλλού (1, 2, 3, 4) επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό αυτό. Κάποιος/α -ενδεχομένως η ίδια η συγγραφέας- χρησιμοποίησε τον χαρακτηρισμό «μείξη του ‘Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο’ του Μαρσέλ Προυστ και των ‘Σοπράνος’». Ξέρει δηλαδή να παίζει το παιχνίδι του εντυπωσιασμού, της εμπορικότητας αλλά και της ποιότητας. Διότι, αν μη τι άλλο, το βιβλίο της Εγκαν είναι μια επίδειξη τεχνικής: εναλλαγές στο ύφος, στο ρυθμό, στις τεχνοτροπίες, πρωτότυπες ιδέες (ένα κεφάλαιο του βιβλίου είναι γραμμένο ως παρουσίαση powerpoint), αβίαστα άλματα στο χωροχρόνο και μεταξύ των ηρώων: στιγμιότυπα προσωπικών ιστοριών μέσα στο ρου της συλλογικής ιστορίας, τα οποία αλληλοσυνδέονται όπως και οι χαρακτήρες των ιστοριών, τους οποίους η Εγκαν χρησιμοποιεί κατά βούληση πότε ως κομπάρσους πότε ως πρωταγωνιστές – ωστόσο στο φινάλε λίγα ερωτήματα σχετικά με την κατάληξη του καθενός μένουν αναπάντητα.
Δεν ξέρω πόσες είναι οι σελίδες του βιβλίου – στο κινητό ήταν πάνω από 1.300 «οθονιές».
Κι ακόμη δεν μπορώ να χωνέψω ότι τελείωσε.
Και όχι, δεν πρόκειται για παύση.

* Το τραβηγμένο λογοπαίγνο του τίτλου της ανάρτησης αφορά την ατάκα του βιβλίου Time is a goon, right?

A! να μία παύση

2012-01-25T11:05:00.003+02:00

Την εποχή που παραλίγο να γίνω ροκ σταρ, γνώρισα έναν ηχολήπτη ο οποίος επέμενε στην αξία της παύσης σε μια μουσική σύνθεση. Τραγούδι χωρίς παύσεις, στη μουσική βιομηχανία σήμερα (σημ. 2003), δεν έχει ελπίδα, ήταν η άποψή του. Και τότε αλλά και σήμερα διαφωνώ – θέλω η μουσική να ρέει, να διαχέεται στο χώρο σαν ένα ορμητικό ποτάμι που τίποτε δεν στέκεται όρθιο στο διάβα του. Ισως για αυτό λοιπόν να μην τα κατάφερα να γίνω ροκ σταρ.

Η Τζένιφερ Εγκαν, στο μυθιστόρημα «A visit from the goon squad» (περισσότερα για αυτό, σε επόμενο ποστ), γράφει: Η παύση σε κάνει να πιστεύεις ότι το τραγούδι τελειώνει. Αλλά ανακουφίζεσαι γιατί δεν τελειώνει πραγματικά, συνεχίζεται μετά την παύση. Ωστόσο κάποια στιγμή όντως θα τελειώσει, γιατί προφανώς κάθε τραγούδι τελειώνει.

Σιγά το απόσταγμα σοφίας ρε Πάνο, θα μου πεις. Ε, εντάξει. Απλώς κι εγώ τώρα μια παύση ζω. Μια μικρή ανακούφιση. Αλλά ξέρω ότι το τραγούδι θα τελειώσει.

Αλλά μετά, μάγκα μου, θα παίξει άλλα τραγούδια, καλύτερα ίσως. Γιατί τα τραγούδια, ευτυχώς, δεν τελειώνουν ποτέ.

ΥΓ. Η φωτό είναι απ' το βιβλίο της Τζ.Εγκαν που αναφέρεται στο ποστ.

Αλληλεγγύη ασφαλείας

2012-01-22T13:50:00.004+02:00

Ο πλανήτης όλος, ένα χωριό. Εύκολα (ευκολότερα απ' ό,τι παλιότερα, τεσπά...) μαθαίνουμε τι γίνεται στην παραμικρή γωνιά της Γης. Και με τη δημοσιογραφία των πολιτών μαθαίνουμε και τις αδικίες των ισχυρών, τα βάσανα των απανταχού κατατρεγμένων, τους αγώνες των απανταχού μη προνομιούχων. Και εννοείται πως είμαστε όλοι αλληλέγγυοι. Θυμάσαι, παλιότερα, γνωρίζαμε, λέγαμε και ήμασταν αλληλέγγυοι μόνο για την Παλαιστίνη. Τώρα, ου! όρεξη για αλληλεγγύη να έχεις, χρόνο για εναλλακτική πληροφόρηση και μπορείς νυχθημερόν να αγωνιάς και να πληροφορείσαι για ό,τι γίνεται στις αραβικές χώρες, στη Βόρεια Κορέα, στη Λατινική Αμερική, στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης αλλά και στις καπιταλιστικές μητροπόλεις, όπου ξεπροβάλλει ένα αιρετικό, πολύμορφο κίνημα, όχι προβεβλημένο από τα παραδοσιακά ΜΜΕ. Και φυσικά, παγκόσμιο χωριό γαρ, ό,τι γίνεται πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά ενδέχεται να έχει αντίκτυπο και στη δική σου ζωή, ή να υπάρχουν αναλογίες, να μπορείς να βγάλεις χρήσιμα συμπεράσματα για όσα συμβαίνουν και στον δικό σου τόπο – όπως τελος πάντων ορίζει ο καθείς τον δικό του τόπο.

Γιατί αυτό θέλω να πω: υπάρχει ένα πεδίο δράσης, ατομικής και συλλογικής, του καθενός. Είτε μας αρέσει είτε όχι, πολύ δύσκολα αυτό το πεδίο δράσης είναι το παγκόσμιο χωριό. Είναι είτε η γειτονιά μας είτε/και ο χώρος εργασίας. Και αν η προηγούμενη αλληλεγγύη, η αλληλεγγύη προς τόπους, λαούς, ανθρώπους βασανισμένους, μακρινούς, εξωτικούς είναι εύκολη, χωρίς ρίσκα, η αλληλεγγύη και ακόμη περισσότερο η δράση στο χώρο εργασίας είναι δύσκολη, ριψοκίνδυνη, το διακύβευμα είναι άμεσο και οι επιπτώσεις οδυνηρές. Σκέψου, ένα παράδειγμα τυχαίο: όλοι είμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα των ανθρώπων της Χαλυβουργίας, του Αλτερ, της Ελευθεροτυπίας. Και μοιραζόμαστε μεταξύ μας, εμείς οι ενεργοί διαδικτυακά πολίτες, σχετικά κείμενα, καλέσματα, μπορώ να σου πω ότι κάποιοι έχουν συνδράμει και υλικά αυτούς τους αγώνες. Πολύ σημαντικά όλα αυτά. Όμως τι κάνεις όταν το ίδιο πρόβλημα έρχεται στο δικό σου χώρο εργασίας; Πώς αντιδράς; Για αυτό λέω, η αλληλεγγύη είναι εύκολη, όσο πιο μακρινή τόσο πιο εύκολη, όσο όμως το πρόβλημα έρχεται όλο και πιο κοντά, και απαιτεί και εμπράγματη αλληλεγγύη, και απαιτεί και δράση, τότε το πράγμα ζορίζει.

Για αυτό σου λέω, αλληλεγγύη στους απλήρωτους εργαζόμενους των νήσων Φίτζι. Σύντροφοι Φιτζιανοί, κρατάτε γερά, ο αγώνας σας παράδειγμα για όλον τον πλανήτη. Εκτός από τη δική μου περίπτωση, γιατί εγώ έχω ανάγκες, μειωμένες αντοχές, εχω δυο στόματα να θρέψω και τέλος πάντων από αγώνες χορτάσαμε, δεν βγαίνει τίποτε, ας είμαστε ρεαλιστές.

Ο φαλλός της γης

2012-01-17T23:00:00.002+02:00

Της απassholeσης άρτι απορριφθείς, από το πάρτι αποπεμφθείς, γαλλιστί ερωτηθείς για το Σαββατοκύριακό μου και μη ενθυμισθείς (κάποιος φιλόλογος κάπου κλαίει, σάμπως είμαι διορθωτής;) πώς και πού πήγανε οι μέρες, πώς πέρασα τον χρόνο τον χαμένο, αν τον δεις πέστου τον έχω γραμμένο, μη μου κάνει τον ψαγμένο, και πώς το λεν αυτό στα γαλλικά; ρώτησα την Κολέτ, À la recherche du temps perdu. Αποσκοπών να γράψω για το γραφείο ερευνών του Ντετέκτιβ Πουστ όστις αναθετείς έναντι παχυλέας αμοιβής πολλών ευρών μπας και βρων ποιοι τον τρων τον χαμένο χρόνο, και σεξιστικό και μαλακία, σκεφτόμουνα τις λέξεις φαλλός, φαλουάρ, φέηλιουρ, φαλλός σαν λέμε πέος, φαλουάρ θα πει πρέπει, φέηλιουρ η αποτυχία και assφαλλοίς οδήγηση τι να ‘ναι άραγε; Εσύ δεν το καταλαβαίνεις, κι όμως μόλις σου είπα πώς περνάω, αν είμαι καλά, τα νέα της δουλειάς, αν προοδεύω στα γαλλικά, ότι θα καθίσω πίσω απ’ το βολάν και θα επιταχύνω, θα επιταχύνω, θα επειταχύνω κι έπειτα θα χύνω. Μαλακίες, δηλαδή.
You met me at a very strange time in my life.

Μισώ τον συμπότη που θυμάται*

2012-01-11T16:33:00.005+02:00

Σήμερον, μία σταγόνα αλκοόλ στη βροχή αποκαλύψεων για το σκάνδαλο του Πανωπαιδίου (ή μήπως Πανωπεδίου; αλίμονο, όπως και στο γνωστό σκάνδαλο της μονής, αδυνατώ να αποφασίσω αν μιλάμε για παιδιά ή για πεδία, δόξης λαμπρά): μετά τον τερματοφύλακα-γιατρό, μετά τον σε κάποιους γνωστό ποιητή-τραγουδιστή, εχτές ηρθε στο φως της δημοσιότητας η ύπαρξη, κατόπιν δικής του κυνικής δημόσιας ομολογίας, του συγγραφέα-μπουζουκτσή!

Είναι καλό να δίνεις στον εαυτό σου και μια δεύτερη διάσταση, μια δεύτερη ευκαιρία - επί παραδείγματι οι περισσότεροι συγγραφείς, παλιότερα, ήταν και δημοσιογράφοι, τα δε "μπλοκάκια" ρεπόρτερς, κατά τη διαδικασία έναρξης επαγγέλματος, δηλώνουν επάγγελμα "συγγραφεύς", για να γλιτώνουν την καταβολή ΦΠΑ. Οι περισσότεροι εξ αυτών, είτε των δημοσιογράφων που δηλώνουν συγγραφείς, είτε των συγγραφέων που δηλώνουν δημοσιογράφοι, τυγχάνουν ή καταλήγουν αλκοολικοί.
Αλκοολικός δημοσιογράφος και συγγραφέας ήταν κι ο Τσάρλς Τζάκσον, αλκοολικός συγγραφέας είναι και ο ήρωάς του, Ντον Μπέρναμ, στο Χαμένο Σαββατοκύριακο, το οποίο έχει γυρίσει σε ταινία ο Μπίλι Γουάιλντερ. Χαμένο Σαββατοκύριακο, Lost Weekend στα αγγλικά, δεν είναι ακριβώς το τρελό γουίκεντ στου Μπέρνι, αλλά μια περίοδος ασωτίας, βουτιάς στο αλκοόλ και σε λοιπές ακολασίες. Συνήθως η φράση συναντάται στους τίτλους των ταμπλόιντ σχετικά με τον πολυτάραχο βίο διαφόρων σελέμπριτιζ. Ψάχνοντας περισσότερα για την καταγωγή της φράσης γέλασα πολύ όταν διαπίστωσα ότι το συγκεκριμένο μυθιστόρημα στην Ελλάδα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ερατώ - σκέφτηκα αμέσως "λογοπαίγνιο: εκδόσεις Ξερατώ, πόσο ταιριαστό για τον μέθυσο". Γέλασα επίσης διαπιστώνοντας ότι είναι πια εξαντλημένο, όπως εξαντλημένος ένιωθα κι εγώ μετά το πρόσφατο δικό μου Χαμένο Σαββατοκύριακο, μαζί με τον Χι τον Ξηροκάρπιο. Κι επειδή γέλασα πολύ με όλα αυτά, είπα να τα γράψω να γελάσουν κι άλλοι, αλλά τώρα δεν τα βρίσκω αστεία. Τι να πω, μάλλον μεθυσμένος θα ήμουν όταν τα σκέφτηκα.

* Σιγά μην το σκεφτόμουν μόνος μου αυτό - κλεμμένο είναι απ' το βιβλίο του Κ.Παπαγιώργη "Περί μέθης". Πρόκειται για μετάφραση του "Μισέω μνάμονα συμπόταν", φράση που έγραψε ο Λουκιανός, όχι Κηλαηδόνης, χαζούλη.

Έγκλημα και αναρχία

2012-01-10T18:09:00.007+02:00

Μοιάζαμε κι υποθέτω πως όντως ήμασταν αστείοι: δύο τριανταπεντάρηδηες που κρατούσαν με τα δυο τους χέρια το ίδιο βιβλίο τραβολογώντας το, ωρυόμενοι «θα στο πάρω» - «δεν το θέλω» - «σκάσε βρε μαλάκα, θα στο πάρω» - «μα δεν το θέλω, βρε γελοίε, βάλτο πίσω στο ράφι» - «σκάσε μπύθο, θα στο πάρω».

Ε τελικά μού το πήρε. Δώρο. Στο βιβλίο του Τσέζαρε Λομπρόζο αναφέρομαι, «οι Αναρχικοί» (εκδ. Ισνάφι), όπου ο συγγραφέας προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα: είναι ο αναρχικός εκ γενετής εγκληματίας ή μήπως ο εκ γενετής εγκληματίας είναι εν δυνάμει αναρχικός; Επίσης: μήπως είσαι άσχημος ή και αριστερόχειρας; Μπας κι έχεις κάνα βαθούλωμα πίσω από το ινιακό σου οστό; Μήπως τα γένια σου είναι αραιά, τα αυτιά σου καμπυλωτά, η μύτη σου στραβή; Ε, για ψάξου λίγο, τράβα στον ψυχαναλυτή ή ακόμη καλύτερα στον πασχοαναλυτή που λέγαμε στο προπροηγούμενο ποστ, διότι δυστυχώς, και στο λέω με πόνο καρδίας, υπάρχει σοβαρή περίπτωση να είσαι αναρχικός ή εγκληματίας, κατά πάσα πιθανότητα και τα δυο μαζί.
Είναι αλήθεια ότι έστω και προσωρινά ανησύχησα και για μένα τον ίδιο, αμφέβαλα για το είναι μου, ένεκα το φαίνεσθαί μου, βλέπετε. Όμως, ευτυχώς εγώ δεν έχω τατουάζ (και να τα ακούνε αυτά διάφοροι τατου-μάνιαξ εδώ τριγύρω…). Διότι για τα τατουάζ γράφει ο Λομπρόζο: «σε μια διαδήλωση αυτόπτης μάρτυρας παρατήρησε μεγάλο αριθμό ανθρώπων με τατουάζ που πάει να πει εγκληματίες. Εχουν, έγραφε, καρδιές, νεκροκεφαλές, κόκαλα χιαστί στη ράχη του χεριού, άγκυρες και κεντήματα. Είδα ένα δάφνινο στεφάνι στο μέτωπο ενός νεαρού και σε ένα άλλο τη φράση I Love You».
Ο συγγραφέας (εν έτει 1894!), φωτισμένος, ευτυχώς προτείνει δραστικά μέτρα για την αντιμετώπιση του "εσωτερικού εχθρού". Διεθνή αστυνομική συνεργασία, δημόσια διαπόμπευση των συλληφθέντων αναρχικών, επιστημονική μελέτη της κληρονομικότητας τους (δεν έχει ανακαλυφτεί ακόμη το DΝΑ), στενή συνεργασία δημοσιογράφων, κράτους και αστυνομίας σε θέματα πολιτικής βίας, ειδικά δικαστήρια χωρίς την παρουσία ενόρκων και τις αυστηρότερες ποινές που προβλέπει ο νόμος, ψυχολογικοποίηση των κινήτρων τους (παιδιά από διαλυμένες οικογένειες, ναρκομανείς) ώστε να υπάρχει αποπολιτικοποίηση των δράσεων τους, οργάνωση των νομοταγών πολιτών -με τη συνδρομή της αστυνομίας- για τη διάλυση των αναρχικών συγκεντρώσεων.
Αθλιότητες που ευτυχώς δε συμβαίνουν σήμερα...

ΛαπάδεςΕνα ασυνήθιστο -για αυτό το ιστολόγιο- ποστ

2012-01-08T11:38:00.006+02:00

Συλλογή "Φωνές από μακρυά", μτφ. Γιώργου Αθανασόπουλου, εκδόσεις Σαιξπηρικόν (περισσότερα)

του Eugène Guillevic

Τέρατα

Υπάρχουν τέρατα καλά, πολύ καλά
Που κάθονται πλάι σας με τα μάτια κλειστά από τρυφερότητα
Και πάνω στον καρπό σας
Ακουμπούν το μαλλιαρό τους πόδι

Ένα βράδυ –
Που όλα θα είναι πορφυρά στο σύμπαν
Που οι βράχοι θα ξαναμπούν στις τροχιές της τρέλας,

Θα ξυπνήσουν

Il y a des monstres qui sont très bons,
Qui s’assoient contre vous les yeux clos de tendresse
Et sur votre poignet,
Posent leur patte velue.
Un soir
Où tout sera pourpre dans l’univers,
Où les roches reprendront leurs trajectoires de folles,
Ils se réveilleront.

Διαστροφή η λύση

2012-01-05T23:11:00.003+02:00

Στον ύπνο μου, στον ξύπνιο μου, θα σας γελάσω, ο Νίκος ο Σπηλιάς είχε βιβλιοπωλείο με τσίπουρα και σουτζουκάκια, κάναμε βούτες με το ψωμί στης καυτερής πιπεριάς το λάδι, «ψιχανάλυση», σκέφτηκα, γιατί λέγανε για την ψυχανάλυση, είναι λέει της μόδας, όλοι κάνουν από μία, κι εγώ δεν θυμάμαι αν ήμουν ξύπνιος, αν ήμουν υπνιστός, θα ήθελα να είμαι όμως κοιμιστός και να πέφτει ο μιστός, μην γίνεσαι ψαχνιστός, δεν υπάρχει αυτή η λέξη, ούτε η μια ούτε κι άλλη, ούτε η παράλλη, αλλά να σου πω, σάμπως υπάρχει κι ο μιστός; κι έγραφα έγγραφα λέει στο τουίτερ, φανταστικά τουίτς, γεμάτα βρισιές, με τις λέξεις κολλημένες μεταξύ τους, χωρίς κενά, όπως «γαμωτημπουτάναμου», «γαμιεστόλοι», «γαμωτοσπιτισασκωλοαμερικάνοι», «μαλακαπαπανδρέου», «παπαδημομπινέ», είχα γίνει υβριστός, τουρετικός, αντιπαθητικός, και μου στείλανε για γιατρειά μιαν ανάλυση του Πάσχου, διότι η βία δεν είναι λύση, η ψίχα δεν είναι λύση, η ψυχανάλυση δεν είναι λύση, μόνο του Πάσχου είναι λύση. Πασχοανάλυση. Να τι θα γίνω άμα μεγαλώσω: πασχοαναλυτής.

O ωραίος της ημέρας

2012-01-02T20:07:00.003+02:00

Σε κάθε μου ταξίδι -ή άλλη δημόσια εμφάνισή μου- ανακηρύσσω ενδόμυχα «το κωθώνι της ημέρας», για το οποίο τρέφω θανάσιμο μίσος, χωρίς προφανή λόγο. Αγενέστατα παρατηρώ κάθε του κίνηση, τον καρφώνω με το βλέμμα και φρίττω από την πρόδηλη βλακεία που ξεχειλίζει από κάθε πόρο του κορμιού του, απορώ δε πώς δεν εξανίστανται από την τερατώδη ύπαρξή του οι υπόλοιποι και γιατί δεν τον λιντσάρουν. Γράφω χρησιμοποιώντας αρσενικό γένος όχι τυχαία, όχι από συνήθειο, όχι αποδεχόμενος την κυριαρχία του αρσενικού στον γραπτό και τον προφορικό λόγο, αλλά γιατί, πολύ απλά, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων «το κωθώνι της ημέρας» είναι άνδρας. Αλλωστε οι παρευρισκόμενες στη σκηνή γυναίκες είναι το έπαθλο, το βραβείο που δικαιωματικά μου ανήκει αλλά με περισσή ταπεινοφροσύνη και με τη δέουσα εκκεντρικότητα αρνούμαι να παραλάβω, ευγενείς δέσποινες του λογισμού μου, αθώα θύματα των ποταπών ορέξεων του κωθωνιού της ημέρας, απροστάτευτες κορασίδες που στο ευτυχές τέλος της ταινίας θα γνωρίσουν έναν κρυμμένο θησαυρό που υπομονετικά περίμενε να ανακαλυφθεί, ο οποίος θα μου μοιάζει, ή, για να λέμε την αλήθεια, είμαι εγώ ο ίδιος αυτοπροσώπως, υπεραρκετός για όλες, για σύμπασα την ανθρωπότητα, η σωστή απάντηση σε όλες τις ερωτήσεις. Σε αυτήν την πτήση το κωθώνι της ημέρας ήταν ο Ελβις με το μαλλί αφάνα, στο μπροστινό κάθισμα σκυμμένος, θαρρείς πως ήθελε να φάει νεαρά δικηγόρο πουλώντας της παραμύθα για την τέχνη, για τα τραγούδια που ΄χει γράψει και πως θέλει να κατοχυρώσει τα πνευματικά δικαιώματα και αν μπορεί να τον βοηθήσει και νιώθει την τέχνη να αναβλύζει από μέσα του γιατί όχι μόνο παίζει μουσική αλλά και ζωγραφίζει κιόλας, θα ήθελε να την ζωγραφίσει και την ίδια, γιατί έχει ζεστά μάτια, λέει, και τον εντυπωσιάσανε τα χέρια της, και θα μπορούσε να ζωγραφίσει τα χέρια της μόνο, μπορεί κανείς να καταλάβει πολλά για τον άλλο κοιτώντας μόνο τα χέρια κι όλο έσκυβε από πάνω της και αυτή κούρνιαζε προς το παράθυρο και μετά από μια κοπέλα στο διπλανό μου κάθισμα που έβγαλε από την τσέπη της το βιβλίο «talent is overrated» έπεσε ένα 20ευρω, που το κοιτούσα για δύο δευτερόλεπτα και με κοιτούσε κι αυτό, «πήγαινέ με σε όποιον έβρεις ταξιτζή» μου είπε. Αστραπιαία το σήκωσα, το έβαλα στην τσέπη μου, έκλεισα τα μάτια και κοιμήθηκα τον ύπνο του δικαίου.

Είναι το νόμιμο και ηθικό;

2011-12-28T22:27:00.003+02:00

Δηλαδή κάτσε ένα λεπτό.
Δουλεύεις στην KLT.
Έχεις να πληρωθείς μήνες.
Δώρο δε πήρες ούτε πέρσι.
Κάθε μέρα, για ένα διάστημα τουλάχιστο, έσκαγε μύτη και ένας που ήθελε να κάνει κατάσχεση
Τραγική κατάσταση λέμε.
Και ξαφνικά....
Ακούς στον REAL FM διαφημιστικό σποτάκι "ελάτε να σας βάλουμε φωτοβολταϊκό στη στέγη".

Ε δεν τα παίρνεις κρανίο;
Δηλαδή η εταιρία δεν έχει να σου πληρώσει το μισθό αλλά της περισσεύουν για να βάλει σποτάκι στο ραδιόφωνο ανα μια ώρα στην πρωινή ζώνη;

Απο την άλλη;
Ο real fm που δείχνει ευαισθησία στα προβλήματα που παιρνούν όλοι οι Έλληνες και υποστηρίζει ότι έγιναν λάθη στο παρελθόν και ότι πρέπει να έρθει η ανάπτυξη διαφημίζει μια εταιρία που έχει εδώ και μήνες απλήρωτους τους εργαζομένους της;

Θα μου πείτε εύλογα ότι ένας σταθμός για να διατηρηθεί θέλει έσοδα από τη διαφήμιση και ότι αν σκάσει το ρευστό όλα ΟΚ δε τον ενδιαφέρει από που και τι είναι. Ειδικά αυτήν την εποχή. Φυσικά και μπορεί. Νομιμότατο είναι.

Ναι, αυτό είναι το νόμιμο. Είναι όμως και ηθικό;

Πόσο ηθικό δηλαδή μπορεί να είναι ένας ραδιοφωνικός σταθμός να δέχεται να πληρώσει τους εργαζόμενους του με χρήματα που θα έπρεπε να έχουν πάει σε άλλους εργαζόμενους που είναι εδώ και μήνες απλήρωτοι κάποιοι μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που να έχουν προχωρήσει σε επίσχεση εργασίας;

Μισό να τα πάρουμε από την αρχή.
Ο λόγος για την εταιρία KLT που με πολλά και διάφορα έφθασε σε σημείο στις 9 Ιανουαρίου (και έπειτα από μια αναβολή που μυστηριωδώς ζήτησε ένα πελάτης) να συζητηθεί η υπαγωγή της στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα.
Αυτά είναι όμως γνωστά, η εταιρία είχε άλλωστε πελατολόγιο σε όλη την Ελλάδα. Είναι, αν όχι η μεγαλύτερη, μια από τις μεγαλύτερες εταιρίες του χώρου.
Δημοσιεύματα;
Πάρε να χεις
Εδώ το μπλόγκ που έφτιαξαν οι "απατημένοι από την εταιρία"
Εδώ και εδώ δημοσίευμα από την "Ε"
Εδώ από το capital.gr
Εδώ σειρά δημοσιευμάτων από το palo.gr
Αν ψάξετε θα βρείτε κι άλλα. Μια γρήγορη αναζήτηση στο google θα σας δώσει αρκετά αποτελέσματα Ειδικά μετά την ερώτηση του Κουβέλη στη Βουλή (ναι εκεί έφτασε το θέμα) σχετικά με την προστασία των μικροεπενδυτών
Εδώ τα αποτελέσματα αναζήτησης στη λέξη KLT στην σελίδα real.gr
Δηλαδή τίποτα.
Δημιουργείται επομένως ένα ακόμα θέμα.
Ο real fm εκπέμπει και από τη Θεσσαλονίκη, η ίδια δημοσιογραφική ομάδα αν δε κάνω λάθος είναι και στο real.gr όπως και στην real news.
Δεν έχουν ακούσει τίποτα;
Δεν ξέρουν τίποτα;
Άλλα site δε διαβάζουν;
Εγώ, επειδή δεν είμαι κακός, θεώρησα ότι δεν το γνωρίζουν το θέμα.
Έστειλα 2 τουήτ (θα μου πεις σιγά το πράμα, αυτό μπορούσα να κάνω και αυτό έκανα) στον κ. Χατζηνικολάου αλλά δε μου απάντησε.
Και πάλι να πω ότι επειδή δέχεται πάρα πολλά mention κάθε μέρα δε το είδε την πρώτη φορά και τη δεύτερη το ίδιο επειδή δεχόταν πολλές ευχές για τη γιορτή του.
Επειδή έχω καλή διάθεση και δε μπορώ να πιστέψω άλλα πράγματα θα περιμένω κι άλλο. Θα κοινοποιήσω επίσης το κείμενο τόσο στον κ. Χατζηνικολάου όσο και στον real fm.
Και θα περιμένω μια απάντηση. Αν δεν πάρω, τότε απλά θα πειστώ ότι δεν θεωρούν την KLT άξιο θέμα να ασχοληθούν.
Τώρα γιατί ασχολούνται τα άλλα ΜΜΕ....θα σας γελάσω.

H Φιλική Εταιρεία στον 21ο αιώνα

2011-12-28T10:48:00.003+02:00

Σε αυτό το ιστολόγιο πολλές φορές έχουμε ασχοληθεί με τον επαγγελματικό προσανατολισμό, με την καινοτομία, με την προοπτική μιας εναλλακτικής καριέρας. (δες 1, 2, 3, 4)
Σε χτεσινή τηλεφωνική συνεδρία (note to self: θα ήταν πιο ψαρωτικό αν το ονόμαζα «skypeing»;) με τον αγαπητό Νικολάκη Διάσελο, του οποίου τη μακροχρόνια απουσία ακόμα δεν έχει συνηθίσει ετούτο εδώ το μπλογκ, έριξε ο φίλτατος την ιδέα δημιουργίας της Φιλικής Εταιρείας ΑΕ. Μια εταιρεία, που θα προσλαμβάνει ανθρώπους σαν και μένα (ή σαν και σένα), χωρίς ειδίκευση, εξειδίκευση, xxxειδίκευση, επανειδίκευση, αλλά με γενικότερη κουλτούρα και παιδεία, προσόντα χωρίς χρηστική αξία και με μηδενική ζήτηση και αντίκρισμα στην αγορά. Οι υπάλληλοι αυτοί θα δουλεύουν ως φίλοι, φιλαράκια, κολλητοί, δικεμούδες.
Σε ποιον απευθύνεται η Φιλική Εταιρεία ΑΕ; Μα φυσικά to all the lonely people. Σε όλους αυτούς που δεν βρίσκουν ένα φιλαράκι να τους πει πως τους αγαπά στα αλήθεια, σε όσους βρομάνε τα χνώτα ή/και τα πόδια τους, στους ανθρωποδιώκτες, στον μοναχό τον άνθρωπο που όταν στα μπουζούκια γλεντάνε οι άλλοι ντρέπεται που είναι μοναχός κι ανοίγει κι άλλο μπουκάλι.
Προσοχή: δεν ομιλούμε για κωλγκερλζ και κωλμποηζ, ούτε καν για γραφείο συνοδών. Μιλάμε για ανθρώπους που ο πελάτης (απαραίτητη συνθήκη: να είναι πλούσιος, μόνο σε αυτούς απευθυνόμεθα, τους φτωχομπινεδιάρηδες ας τους φάει η μαρμάγκα, ας τους φάει η μοναξιά, στην τελική, αν θέλουν, ας στείλουν ένα βιογραφικό στην Φιλική Εταιρεία ΑΕ, μπας και τους εντάξουμε στο δυναμικό μας ως «Φίλους», ειδάλλως ας πάνε στα συσσίτια του ΣΚΑΪ να γίνουν φίλοι του Αλαφούζου) θα πληρώνει για να έχει φιλικές σχέσεις μαζί τους, όποτε το επιθυμεί. Το γραφείο μας θα λαμβάνει απ’ αυτή τη συναλλαγή τη νόμιμη προμήθεια (75% συν ΦΠΑ 23%).
Πώς είναι αυτό που λένε στο Αμέρικα -αλλά στα γαλλικά- entourage; Αυτό, αλλά λιγότερο υποκριτικό. Τέρμα στους φίλους από συμφέρον. Η Φιλική Εταιρεία θα προμηθεύει στον ενδιαφερόμενο ειλικρινείς φίλους ή φίλες, φίλους για πάντα ή για μια νύχτα, που δεν σε εγκαταλείπουν, δεν σε απογοητεύουν ποτέ, πνευματώδεις, οινοπνευματώδεις, συμπονετικούς, ομιλητικούς αλλά και καλούς ακροατές, καλλιεργημένους, ικανούς να συζητάνε μεταξύ γύρου και χαβιαριού για περίπου σχεδόν τα πάντα: για μπάλα, πολιτική, τέχνες, σχέσεις, λάιφστάιλ, φιλοσοφία, τα πάντα όλα βραδερφέ: απ’ την ταξικότητα του ποδοσφαιρικού στιλ του Δημήτρη Σαλπιγγίδη μέχρι την αναγεννησιακή γοητεία των καμπύλων της Ελενας Παπαρίζου.
Πες μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι, λέγαν οι παλιοί. Εμείς το αλλάζουμε αυτό: Πες μου ποιος είσαι, να σου βρω τον φίλο σου. Τα λεφτά, αγαπητέ αναγνώστη, φέρνουν την ευτυχία τελικά. Φέρε μας τα δικά σου και θα δεις.

Παν* Μέτρον Κλισέ (μακαρόνια φρικασέ)

2011-12-27T13:48:00.005+02:00

Αντικείμενο του παρόντος ιστολογίου ήταν, είναι και θα είναι ο γράφων που τυγχάνει μεγάλο υποκείμενο. Κατανοώ το σάλο που θα προκαλέσει η συγκεκριμένη δήλωση, μια δήλωση με πολλούς αποδέκτες, όσοι και οι αναγνώστες αυτού του μπλογκ. Καζάνι που βράζει, συμφωνα με πληροφορίες, το αναγνωστικό κοινό του ιστολογίου ζει την κάθε μέρα σαν είναι η τελευταία πύρινη λαίλαπα στο μάτι του κυκλώνα. Η μπλογκόσφαιρα εσχάτως θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο, ο στρατηγός άνεμος σαρώνει τα συντρίμμια του χάρτινου πύργου που κατέρρευσε, γιατί τίποτε δεν κρατάει για πάντα. Αγαπη μου, δεν ειναι αυτο που νομιζεις, θέλω να μείνω μόνος για να εξαπολύσω ανθρωποκυνηγητό για τη σύλληψη των δεσμεύσεων του καλύτερου γιατρού που ήθελε να παραμείνουμε φίλοι φοβούμενος τους δράστες του αιματηρού καλπασμού του πληθωρισμού στα σκαλιά της εκκλησίας της γειτονιάς των αγγέλων όπου διαμένουν γνωστοί άγνωστοι διασταυρώνοντας δρακόντεια μέτρα της ανοιγοκλειόμενης ψαλίδας στις τελευταίες δημοσκοπήσεις και του σφοδρού τσουναμιού που εξαπέλυσε το έλεος του χιονιά κόβωντας την επέλαση του καύσωνα στα δύο με τα μπλόκα των αγροτών που προσήλθαν και φέτος μετρώντας τις σελίδες τους και γυρίζωντας τις πληγές τους κατά χιλιάδες στους ιερούς ναούς για να γιορτάσουν το χαρμόσυνο γεγονός της γέννησης του αρώματος των εκλογών, σπάζοντας την άνω τελεία και βάζοντας σιωπή στο πράσινο φως που σε αυτή τη ζωή ό,τι δίνει παίρνει και πέφτει κυριολεκτικά από τα σύννεφα.

* Ναι, ναι, μην αρχίζετε: το ξέρω ότι το "σωστό" είναι Μέτρον Αριστον, και ουχί Παν Μέτρον Αριστον.

Στον βυθό της κατσαρόλας το λαχανόρυζο ανθίζει

2011-12-27T08:25:00.003+02:00

Στο όνειρό μου έβλεπα πως οδηγούσα πανευτυχής ένα μεγάλο αυτοκίνητο, μπεμβέ, μερσεντέ, κάτι τέτοιο, σε μια πολύ όμοφη πόλη, που δεν την αναγνώρισα αλλά στον ύπνο μου φαινόταν να την ξέρω καλά. Ηταν απολαυστική η διαδρομή. Πάρκαρα την κούρσα σε μια υπέροχη αμμουδιά και μετά ξύπνησα.
Και μετά σκέφτηκα: Τουλάχιστον στα όνειρά μου μπορώ ακόμη να είμαι ευτυχισμένος.
Και μετά σκέφτηκα: Ηλίθιε, θες μπεμβέ ή μερσέντέ, για να είσαι ευτυχισμένος;
Και μετά σκέφτηκα: Οπως κι αν έχει, είναι καλύτερο από το να ξυπνάς στον καναπέ με την τηλεόραση ανοιχτή από το προηγούμενο βράδυ και να κάθεσαι να βλέπεις αλλά και να γελάς με αμερικάνικα οικογενειακά σιτκόμς.
Και μετά πήγα και κουρεύτηκα.
Αλήθεια.

Ο λαχανόρυζος βίος του Πάνου Κάππα

2011-12-25T21:47:00.005+02:00

Spoiler Alert!

Την προηγούμενη φορά είχα γράψει τη "Ζωή μετά (τα γιουβαρλάκια)". Αυτή τη φορά θα μπορούσε να τιτλοφορηθεί "Η ζωή εν λαχανόρυζω".
Κάθε φορά που λείπει, η ίδια ιστορία: αποσυντονίζομαι. Διαβάζω βιβλία, δεν βρίσκω ησυχία, με πνίγει η ανία.

Εχω ξαναπεί ότι με αρέσουν οι συμπτώσεις τόσο που να τις εφευρίσκω εκεί που δεν υπάρχουν. Βαυκαλίζομαι βρίσκοντας αναλογίες της ζωής μου με μυθιστορηματικούς ήρωες, φτηνές αφορμές για να γράφονται αναρτήσεις.
Λίγο πριν φύγει, μού το είχε πει: "Καλός ο Κόου αλλά δεν ξέρει να τελειώνει τα μυθιστόρηματά του. Φριχτά φινάλε κατά κανόνα". Δες την σύμπτωση, δες και την αναλογία: Οπως ο Μαξουελ Σιμ, περνάω ένα διάστημα μόνος, έχοντας ελάχιστη έως καθόλου επαφή με ανθρώπους, συντροφιά με τον "Ιδιωτικό βίο του Μάξουελ Σιμ". Συγκλονισμένος απ' ό,τι διαβάζω, χάνω επαφή με τον κόσμο, ξεχνώ να πάρω τηλέφωνο φίλους που γιορτάζουν, φίλους που την κάνανε στα εξωτερικά, φίλους που 'χω καιρό να τους ακούσω ή να τους δω, και αδημονώ για το φινάλε. Και εδώ έγκειται η σύμπτωση - ο Τζόναθαν Κόου δεν επιβεβαίωσε απλώς τα λόγια της κλείνοντας χάλια το βιβλίο, αλλά, σαν να είχε ακούσει την κριτική της, βάζει τον ήρωα να συνομιλεί με το συγγραφέα για τη γραφή, τις ιδέες και πώς τελειώνει ένα βιβλίο.
Θα σου πω ρε Τζόναθαν πώς τελειώνει ένα βιβλίο.
Ετσι.
Οπως τελειώνει κι ένα χαζοπόστ λίγο πριν αρχίσει το ψάρι που το λέγανε Γουάντα.

Cum as you are, cum undone(με τέτοιο τίτλο γυρεύοντας πάω για σπαμ)

2011-12-16T20:17:00.004+02:00

«Εδώ, αγαπητέ μου, σημειώθηκε μια απόπειρα διάρρηξης!», πνιχτά βγαίνανε τα λόγια από το στόμα του. Τα τρεμάμενα χείλη του είχαν στραβώσει προς τα δεξιά, πηχτό σάλιο είχε μαζευτεί στη γωνία τους. Χλωμός με σποραδικές έντονες κοκκινίλες στο πρόσωπο, μάτια μικρά, γουρλωμένα, που γυάλιζαν πίσω απ’ τα γυαλάκια, λιγοστά λευκά μαλλιά που ανέμιζαν δεξιά αριστερά· θα τον λυπόμουν αν δεν τον σιχαινόμουν τόσο. Ως μονάκριβο τρόπαιο κράδαινε το σπασμένο(;) λουκέτο της πόρτας που οδηγούσε στον ακάλυπτο της πολυκατοικίας.
Σχεδόν άνεργος, σχεδόν εργαζόμενος, αλλά όπως κι αν έχει απλήρωτος και υπερβολικά κουρασμένος για να πω οτιδήποτε, στεκόμουν, τον κοιτούσα και σιωπούσα.
«Τον είδα, τον είδα, εδώ μέσα ήταν! Κρατούσε μια τσάντα, πηγαινοερχότανε, αλλά, καταλαβαίνετε αγαπητέ, δεν τον είδα πάνω στην απόπειρα, δεν τον είδα όντως να σπάει το λουκέτο, αλλά η φυσιογνωμία και μόνο αγαπητέ, ω! ήταν εγκληματική, ίσως έπρεπε να του κάνω έλεγχο σωματικό προτού φύγει».
«Καλό σας βράδυ», με δυσκολία άρθρωσα τις λέξεις και μπήκα στ’ ασανσέρ.
«Να σου πω, να σου πω», απότομα γύρισε στον ενικό αφήνοντας στην άκρη τις ευγένειες και τους πληθυντικούς, «θα βάλουμε κάμερα στην είσοδο». Προφανώς θυμόταν την έντονη περσινή διαφωνία μας επί του θέματος. Αδύναμος σήκωσα τους ώμους. «Το συζητήσαμε με τον κύριο Τάδε και θα βάλουμε κάμερα», θριαμβολόγησε, «τα έξοδα θα μοιραστούν εξ ίσου». Ξανασήκωσα τους ώμους: «Είμαι ενοικιαστής, βρείτε τα με την ιδιοκτήτρια». «Θα βάλουμε κάμερα, θα βάλουμε κάμερα, έχει αποφασιστεί», είχε αρχίσει πλέον να ουρλιάζει, το ασανσέρ ανέβαινε τους ορόφους κι η φωνή του, απ’ την κόλαση βγαλμένη, αντηχούσε στα αυτιά μου.
Καμερακαμερακάμερα.
Cum era.

iΠάνωςΚ

2011-12-11T21:11:00.004+02:00

Συνεχίζοντας την αναζήτηση της τελειότερης εναλλακτικής επαγγελματικής καριέρας κι έχοντας πάντα ως γνώμονα «βγάλε πολλά φράγκα απ’ αυτούς που έχουν πολλά φράγκα», σήμερα αποφάσισα να γίνω σόσιαλ μίντια έξπερτ. Πφ! σιγά τα ωά, θα μου πεις, βρομάει ο τόπος από σόσιαλ μίντια έξπερτς. Ναι, αλλά ο σκοπός μου είναι να γίνω ο σοσιαλμιδιάς –σε βλέπω εσένα που μειδιάς- της Ελληνικής Εκκλησίας.
Σήμερα το πρωί, ευρισκόμενος στη θεία λειτουργία του ιερού ναού του Saint-Modest, εις την ιδιαίτερη πατρίδα μου, σκέφτηκα ότι πολλή πλάκα θα είχε αν γινόταν live tweeting από τους πιστούς την ώρα της θείας λειτουργίας με συγκεκριμένο χάσταγκ, π.χ. #aunt_mass, του τύπου «Καλημέρα tweeps! Ακόμη στο κρεβάτι; Στο παπουνάναι ήδη σήμανε η τρίτη η καμπάνα! Ώρα για #aunt_mass».
Το live tweeting θα ήταν ένας καλός τρόπος να ξαναγίνει, μετά το «Σας πάω – ελάτε και με τα σκουλαρίκια σας» του Χριστόδουλου, τρέντι ο εκκλησιασμός, ενδεχομένως με το κατάλληλο αγγλικό γερούνδιο για παράδειγμα churchgoing (βλέπε trainspotting, hacking, trekking, budgie-jumping, human trafficking). Οι church fanboys και fangirls την ώρα της θείας λειτουργίας θα μπορούν να κάνουν 4square σημειώνοντας και το πάσγουορντ για το wifi του ιερού ναού («evlogison», «amen1978», «okyriosmetasou») και να τουιτάρουν τα όσα συμβαίνουν εκείνη την ώρα στον ιερό ναό, για παράδειγμα «ROFL - Πάλι ξέχασε ανοιχτό ο πάτερ το κινητό και χτυπά με ringtone Judas Priest #aunt_mass #enoriaSuncity» - το δεύτερο χάσταγκ έτσι ώστε να συγκεντρώνονται ευκολότερα τα νέα από κάθε ενορία, διότι στην εποχή μας οφείλουμε να… pray locally, save globally.
Εννοείται ότι οι churchίστας (άλλη πιθανή ονομασία των ακόλουθων του νέου τρεντ) θα μπορούν να ανεβάζουν τις φωτογραφίες τους από την ώρα της θείας λειτουργίας στο τουίτπικ ή και στο ίνσταγκραμ με λεζάντες του τύπου «Μα κοίτα φόρεμα που φοράει η Μελπομένη του δασκάλου #aunt_mass #enoriaGargalianon» ή «Yummy! Το νοστιμότερο αντίδωρο του κόσμου διά χειρός πατέρα Παρθένιου #aunt_mass, #enoriaEkali. Τα πολιτικά - κρισιακά τουίτς φυσικά δεν είναι δυνατόν να απουσιάζουν την ώρα της θείας λειτουργίας, π.χ. «Αφιερωμένος σε όλους τους συντρόφους ο ύμνος: πλούσιοι επτώχευσαν κι επείνασαν #aunt_mass #enoriaEksarcheia» ή «Λευτεριά στον άναρχο Θεό που καταβέβηκεν – κανένας όμηρος στα χέρια του κράτους #aunt_mass #enoriaGADA».
Ομοίως τα άσβηστα πάθη μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς θα εκτονώνονται σε έντονα debate σχετικά με την ανωτερότητα της φωνής του δεξιού και του αριστερού ψάλτη – η δε αναρχική τάση των churchsters (κατά το χίπστερς) θα απεικονίζεται στο σύνθημα «Ούτε ψάλτης δεξιός, ούτε αριστερός, ανώτερος όλων ο άναρχος Θεός #aunt_mass». Το πιο χαβαλετζίδικο αλλά must για την πλειοψηφία των tweeps πνεύμα θα αποτυπώνεται σε τουίτς όπως «προσκύνησα μόλις την ιερά σινδόνη, μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι».
Η ιδέα είναι πολύ καλή, innovation που λένε. Θα συνοδεύεται και από σχετικές καινοτομίες όπως το ανέβασμα των καλύτερων στιγμών της θείας λειτουργίας στο youtube, fanpage στο facebook αλλά και διάφορα mobile apps όπως η «Βίβλος για μπλακμπέρι», «Nyn kai iPhone στους αιώνες των αιώνων» και «Διώξε το Android της ακολασίας από τη ζωή σου». Λέω να φτιάξω μια παρουσίαση, powerpoint και τα σχετικά, και να την καταθέσω στην Ιερά Σύνοδο. Αν, πρώτα ο θεός, γίνει δεκτή η πρότασή μου, θα χεστώ στο τάλιρο!

ΥΓ. update - Χριστέ μου, ξέχασα τα αναπόφευκτα τρολ! Τα διαβολόπαιδα αυτά θα τρολάρουν μονίμως στο δικό μας χάσταγκ ποστάροντας αποφθεύγματα του Αλιστερ Κρόλι, βίντεοκλίπ των Iron Maiden ή ακόμη και δημιουργώντας το δικό τους αντιχαστάγκ #don't_mass ενάντια στο δικό μας #aunt_mass.

Μπανανοφλουδιές

2011-12-09T16:58:00.002+02:00

Ξύπνησε μ’ έναν πόνο στην αρχιδοσακούλα. Έξω, νύχτα ακόμη. Είχε αποκοιμηθεί στον καναπέ με τα ρούχα φορώντας το ίδιο λερό παντελόνι, σκληρό σαν πέτρα από τη λίγδα. Περπάτησε στα τυφλά. Διαμαρτυρόμενη κύστη, καθολική δυσφορία, ορθόδοξη επιθυμία: να κατουρήσει. Σκουντούφλης στο σκοτάδι, άνοιξε την πόρτα του μπάνιου, πάτησε το διακόπτη ν’ ανάψει το φως με τα μάτια κλειστά. Κάτι στεκότανε μπροστά του και του έφραζε το δρόμο: Μ’ απορία κοίταξε τους δύο εξωγήινους με τις αντιασφυξιογόνες μάσκες που του φράζανε το δρόμο προς τη λεκάνη. Μπάτσοι ντου, ντισκομπάλα και φωτορρυθμικά. Κινήθηκε αριστερά να τους προσπεράσει, «αλυσίδες, σύντροφοι, αλυσίδες», κινήθηκαν και αυτοί. Κινήθηκε δεξιά, το ίδιο, τζίφος. Οχιανακουφισμένος, μπήκε στην κρεβατοκάμαρα, χωρίς ν’ ανάψει φως, για να μην την ξυπνήσει, άνοιξε το συρτάρι κι άρχισε να κατουράει. «Τι κάνεις εκεί;» ξαφνιασμένη άναψε το φως. «Μα δεν βλέπεις; Κατουράω» της απάντησε. «Στο συρτάρι με τα ρούχα;» απόρησε αυτή. Τινάζοντάς την μια, δυο, πάνω από τρεις είναι μαλακία, άρχισε να ρητορεύει: «Ο μεγάλος λατινοαμερικανός φιλόσοφος Κλάνο Μέντες σε πρόσφατη εκ βαθέων συνέντευξή του στη Ναταλία Γερμανού είχε ορίσει ως γλωσσολογικά τα αίτια του αμερικανικού ολοκληρωτισμού: ‘Ολοκληρωτισμός’, απ’ το ‘ολόκληρος’, αντίθετο του ‘μερικός’. Άρα αμερικός-αμερική, όπου το άλφα είναι στερητικό, πάει να πει όχι μερικός, άρα Αμερική, όχι μερική, άρα τ’ αντίθετό της, δηλαδή ολοκληρωτική». Κουμπώθηκε κι έβγαλε από τη τσέπη του μια χούφτα χώμα. «Δες», της είπε, «πληρώθηκα σήμερα».

Career Opportunities

2011-12-07T18:21:00.006+02:00

Τρώγοντας μαρούλι, μπάτσοι δούλοι μέχρι το μεδούλι, λέγαμε για το γκολφ και ποιοι μπορεί να 'ναι αυτοί που το γουστάρουνε και σκεφτόμουνα τους κάντι· κάντι, καμία σχέση με την Κάντυ στη δευτέρα, είναι ο εργαζόμενος που κουβαλά τα μπαστούνια του γκολφ των μεγάλων και τρανών, σαν να λέμε κάτι παρόμοιο με τον τυπά που ο αστικός θρύλος λέει ότι κρατούσε το σεσουάρ κάτω από τα πόδια του Αξλ Ρόουζ όταν ιδρώνανε τα αρχίδια του μ’ εκείνα τα κολάν που φορούσε. Κάντι ναούμε ήταν ένα φεγγάρι κι ο Ελρόη, αφού αποφοίτησε από stalker και ψυχάκιας και λίγο προτού γίνει μεγάλος συγγραφέας, ιδιοφυΐα και ψυχάκιας.
Στο βιβλίο του Ντάνι Λι «το καλύτερο δώρο», το οποίο ακόμη δεν αξιώθηκα να τελειώσω, γιατί το ψιλοβαρέθηκα, κάποιων το επιχειρηματικό δαιμόνιο έχει σκαρφιστεί την προέκταση τού κάντι σε όλο το εύρος της ιδιωτικής ζωής των μεγάλων και τρανών: "Το καλύτερο δώρο" είναι το όνομα μιας εταιρείας παροχής υπηρεσιών πάσης φύσεως για ευκατάστατους και πολυάσχολους (ή πολύ assholeους) ανθρώπους, οι οποίοι δεν προλαβαίνουν να ασχοληθούν με τα τετριμμένα της καθημερινότητας, όπως την αποστολή μιας ανθοδέσμης στη σύζυγό τους, την αγορά τούρτας γενεθλίων για το παιδί τους, την επιλογή ενός έργου τέχνης για το γραφείο τους. Ολες αυτές τις δουλειές, αλλά και άλλες, λιγότερο αθώες, τις κανονίζει το γραφείο "Το καλύτερο δώρο". Βγαίνοντας ας πούμε από τη μία σύσκεψη και προτού μπεις στην άλλη, τηλεφωνείς στον υπάλληλο του Καλύτερου Δώρου που σε εξυπηρετεί (προς θεού, όχι λακές!) και του λες: «Αλβέρτο, παιδί μου, καλησπέρα. Κανόνισε σε παρακαλώ, σήμερα το βράδυ να περάσει μια δίμετρη ξανθιά ιερόδουλη από το γραφείο γιατί έχω κάτι γκάβλες. Ναι, ναι, επιθυμώ το γνωστό, μόνο να μου την παίξει. Ναι, ναι, το γνωστό ποσό, κανόνισέ το όπως νομίζεις, σ' εμπιστεύομαι».
Ευρισκόμενος εγώ ο ίδιος αυτοπροσώπως σε μια φάση της ζωής μου που φέρνει αλλαγές και νέους επαγγελματικούς προσανατολισμούς, αναζητώντας την ιδανικότερη επαγγελματική καριέρα που να μην ομοιάζει με χολέρα, αποφάσισα όχι να γίνω κάντι, όχι να γίνω λακές, αλλά όπως και οι δύο προαναφερθέντες επαγγελματικοί κλάδοι να βγάζω φράγκα απ’ τη σιγουρότερη και πλέον εξασφαλισμένη των πηγών: τους πλούσιους βρε παιδιά, τους πολύ πλούσιους. Τους φραγκάτους. Τους ταξικούς εχθρούς. Πώς; Μα ασχολούμενος με τον τουρισμό, όντας Έλλην. Αλλά όχι όποιον και όποιον τουρισμό. Οχι ήλιος και θάλασσα, τζιτζίκι, τζατζίκι και σουβλάκι. Ουτε αγροτουρισμός, εναλλακτικές καλλιέργειες και παραδοσιακά προϊόντα, ούτε θρησκευτικός τουρισμός, μοναστήρια και εικόνες που κλαίνε. Ούτε καν επαναστατικός τουρισμός, Σύνταγμα, μολότοφ και μάτια που κλαίνε από τα δακρυγόνα. Όχι ρε. Θα φκιάξω τον εργατικό τουρισμό: διακοπές για πλουσίους που θέλουν να ζήσουν για 15 - 20 μέρες κάτι διαφορετικό, να δουν πώς είναι να είσαι φτωχός, εργάτης, επισφαλής, άνεργος, άστεγος, περιθωριακός, μετανάστης. «Θες να δεις πώς είναι να μην έχεις να φας;». «Δεν αντέχεις άλλο το ζεστό σου κρεβάτι, το μαλακό σου στρώμα; Λαχταράς να κοιμηθείς σε παγκάκια απ' αυτά που ξηλώνει ο Καμίνης;». «Θες να έχεις αφεντικό που δεν σε πληρώνει, που απειλεί με απολύσεις;». «Ζηλεύεις μήπως και θες να σταθείς κι εσύ στο κρύο στην ουρά του ΟΑΕΔ;». «Θες να μετράς τα ψιλά σου για να πάρεις τσιγάρα;». «Θες να νιώσεις σαρδέλα σε γεμάτο λεωφορείο, πρωί πρωί πηγαίνοντας για τη δουλειά;". Όλες σου τις επιθυμίες, υπέροχέ μου, πάμπλουτε πελάτη, θα στις ικανοποιήσει το Eat the Rich tours. Προγράμματα για όλα τα γούστα: Από τη μικροαστική μιζέρια μέχρι την πλήρη ανέχεια. Για τα πιο κίνκυ γούστα, αγόρια και κορίτσια που οι πελάτες μας θα έχουν προεπιλέξει, θα χρησιμοποιούνε βούρδουλα, καρότο, έγχρωμη τιβί ή όποιο άλλο μέσο πειθαναγκασμού ο πελάτης επιλέξει.
Η ιδέα είναι καλή. Αλλά, γαμώτο, εξαιτίας του ΠΑΣΟΚ, η αγορά είναι νεκρή, η υψηλή φορολόγηση και η γραφειοκρατία δεν ευνοούν την επιχειρηματικότητα και την έναρξη νέων εταιρειών. Μήπως να ψαχτώ για κάνα ΕΣΠΑ; Μήπως να την δω σε φάση opencoffee ή TedX; Λες;

YΓ Αντί της προφανούς μουσικής επιλογής, κάτι ανάλογο:

edit - ενεθυμήθην και τα δύο eat the rich που επίσης ταιριάζουν, ένα των μοτέρχεντ κι ένα των Εροσμιθ...

Κι αν είμαι τρολ...

2011-12-04T19:04:00.004+02:00

Του αποτρελαμένου μας στην Αθήνα
Τρόλη Τσομπανόπουλου

Μάρτυρες πρωτόφαντης φάσης, σκέτης αφασίας, γινήκανε όλοι οι παρευρισκόμενοι τρέντυδες στο χτεσινό Τρεντ Εξ Αποδώ, όταν η παριστάμενη βουλευτίνα του πάλαι ποτέ κυβερνώντος, νυν συγκυβερνώντος ομού μετά των ακροδεξιών και ουδέποτε –ούτε τη δεκαετία του ’80, που να χτυπάνε τα οπίσθιά τους εις το δάπεδον (προσέχτε, κάναμε και γλιστερό ιδεολογικώς παρκέ) ο κος Κοτσακάς και οι συν αυτώ- φιλαλαϊκώς κυβερνώντος κόμματος κυρία Ευα Καϊλή ανέβηκε εις το βήμα για να μιλήσει με θέμα «Εσωκομματική Κενοτομία και Κωματική Πειθαρχία». Ομάς αγανακτισμένων αναρχοτρέντυδων ενεργοποίησε μηχανισμόν από τας οθόνας των προσωπικών τους iPadόλοιστοδιάολο, όστις απελευθέρωσε από την οροφή της αιθούσης χιλιάδες καλτσοδέτας οίτινες ωσάν βροχή πλημμύρισαν το χώρο. Το χαριτωμένο πολιτικό χάπενιγκ απέκτησε και μουσικήν συνοδείαν όταν από τα μεγάφωνα ξεχύθηκαν οι νότες του γνωστού άσματος του αηδού Τζόνι Τομπουλόπουλου «Τρόλιασε απόψε το Ευάκι μου».
Μετά το πέρας της εκδήλωσης, νεοφιλελευθεροσουφραζέτες εθελόντριες στην καθαριότητα της αιθούσης έκαψαν τελετουργικά τις καλτσοδέτες.
Το περιστατικό καταδίκασαν με ανακοινώσεις τους η Φιλελεύθερη Συμμαχία, η Ντίβα η Ντόρα η Μικρή Εξερευνήτρια και ο Φώτης ο Κουβέλης.
Τα απανταχού Πειθαρχικά Συμβούλια αναμένεται να επιληφθούν του θέματος.

Αναζητώντας μια μικρή βοήθεια

2011-11-20T15:14:00.001+02:00

Προυστ δεν έχω διαβάσει αλλά κάθε φορά που συνειρμικά στοχάζομαι για τους συνειρμούς συνειρμικά καταλήγω στον Προυστ και στο "Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο" (λινκ-έκπληξη!), η δομή του οποίου βασίζεται εν πολλοίς στους συνειρμούς, ή κάπως έτσι, αν θυμάμαι καλά κανά δυο μισόλογα ανθρώπων που την βρίσκανε να διαβάζουν το "Αναζητώντας το χαμένο χρόνο" και δεν το θεωρούσαν χαμένο χρόνο.
Εκεί λοιπόν που διάβαζα Καμιλέρι (στο λινκ, σχόλιο περί της αλαφρότητός του συγγραφέα, παρόμοιο σχόλιο έκανα κι εγώ προ ημερών, ότι πρόκειται περί ανάλφρου και ανέμελου αναγνώσματος, αλλά αντί να με δημοσιεύσουνε στα "Νέα", έλαβα την απάντηση "αυτός δεν είναι συγγραφέας, είναι σερβιέτα"), τον «Σκύλο από Τερακότα», γραπώθηκα από μιαν αναφορά στον συγγραφέα Ντίρενματ (τον οποίο, ουσιαστικά, μέχρι και τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν γνωρίζω, αλλά σκοπεύω να μάθω) και σε μια εξαιρετική σκηνή ενός βιβλίου του (το οποίο γυρίστηκε και σε ταινία, αλλά δυστυχώς ούτε ο συγγραφεύς ούτε ο μεταφραστής μπαίνουν στον κόπο να μας ενημερώσουν περί ποίου βιβλίου ή ποίας ταινίας πρόκειται): ένας αστυνόμος επέμενε να περιμένει ένα δολοφόνο που θα περνούσε από ένα συγκεκριμένο μέρος, μόνο που ο δολοφόνος δεν πέρασε ποτέ, ο αστυνόμος λοιπόν απέμεινε να περιμένει καθώς περνούσαν οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια.
Γοητευμένος από τη σκηνή αυτή, γκουγκλίζω (το οποίο προτιμώ ως ευηχέστερον του χεβιμεταλικού "γκουγκλάρω") και βρίσκω πολλά ενδιαφέροντα πράγματα πλην αυτού που έψαχνα. Αρκετές ταινίες έχουν γυριστεί βασισμένες στα βιβλία του Ντίρενματ, με γνωστότερη όλων μάλλον το Pledge (2001) με πρωταγωνιστή τον Τζακ Νίκολσον, ριμέικ από τον Σον Πεν παλιότερης ταινίας. Κάθε φορά που κάποιος αναφέρει αυτήν την ταινία νιώθω άσχημα: πριν από χρόνια, είχαμε βάλει να τη δούμε στο βίντεο, κι έβγαλε μια φίλη από το τσεπάκι έναν μπάφο –για να απολαύσουμε καλύτερα την θέαση της ταινίας, υποτίθεται- και τολμώ να πω ότι η -κατά γενική ομολογία όλων πλην εμού- πολύ καλή ταινία μου φάνηκε κάκιστη, γελοία και πάνω απ’ όλα ακατανόητη.
Μετά μού εξήγησαν ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας έκανα ανόητα σχόλια και ότι γενικώς την είχα ακούσει άσχημα.

Ηθικόν δίδαγμαν: εάν είσθε ενοχικός/ενοχικιά τύπος/τύπισσα, κάλλια εστί η αποφυγή πασών των καταχρήσεων.

ΥΓ Παρακαλώ, αν κανείς γνωρίζει σε ποιο βιβλίο του Ντίρενματ υπάρχει η σκηνή που αναφέρει ο Καμιλέρι στο βιβλίο του, αφήστε κάνα σχόλιο. Ειδάλλως, παρακαλώ, αποφύγετε τα περιττά σχόλια για την κατάντια της νοητικής μου κατάστασης. Ευχαριστώ.

O άνθρωπος που έπεσε κυριολεκτικά από τα σύννεφα

2011-11-14T21:02:00.001+02:00

Στο βιβλίο του Ολιβερ Σαξ «Ο άνθρωπος που μπέρδεψε τη γυναίκα του με ένα καπέλο», ο αδαής για τις νευρολογικέςδιαταραχές αναγνώστης αρχικά ενδεχομένως απορεί, τιλερεπουστημουλογεί, ενδεχομένωςγελά κιόλας με κάποιες από τις περιπτώσεις που παραθέτει, προτού τις αναλύσει,ο νευρολόγος κος Σαξ.
Πέρα απ’ την αστεία πτυχή αυτών των ιστοριών, που στην πραγματικότητα είναι τραγικές,καθότι πρόκειται για πολύ στενάχωρες πραγματικές ιστορίες ασθενών του Σαξ, καιτην επιστημονική, που για να είμαι ειλικρινής δεν την πολυπιάνω γιατί δεν τηνκατέχω τη νευρολογία -οι δύσκολες λέξεις, βλέπεις, με ζαλίζουν- άξαφνα σήμερα όρθωσετο ανάστημά της και η πολιτική πτυχή: διέγνωσα ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ουχί, καταπώς λέει, του συγκυβερνώντος κόμματος, κος Αντώνης Σαμαράς, πάσχειαπό ημισωματοαγνωσία. Δηλαδή, δεν αναγνωρίζει τα μέλη όχι του σώματος αλλά τουκόμματός του.

Στάσου να σου εξηγήσω. Στοκεφαλαιο «Ο άνθρωπος που έπεσε από το κρεβάτι» ο Ολιβερ Σαξ αφηγείται την ιστορίαενός ανθρώπου ο οποίος ξύπνησε μια μέρα και συνειδητοποίησε ότι είχε πέσει θύμαμιας κακόγουστης φάρσας: κάποιος του είχε βάλει στο κρεβάτι ένα ξένο αριστερό πόδι!Ολοτσάτιστος πέταξε με δύναμη το ξένο πόδι μακριά, για να διαπιστώσει με έκπληξη καιτρόμο ότι το υπόλοιπό του σώμα ακολούθησε το ξένο αριστερό πόδι στο πάτωμα. Όμωςούτε αυτό στάθηκε αρκετό για να αναγνωρίσει το ίδιο του το πόδι. Επέμενε ότιδεν είναι δικό του και ότι κάποιος του το κόλλησε στο σώμα! Όταν όμως ο δρ Σαξ τονρώτησε την πολύ απλή, σχεδόν αυτονόητη ερώτηση «καλά, ας δεχτώ ότι αυτό το πόδιδεν είναι δικό σου - το δικό σου αριστερό πόδι πού είναι;» ο ασθενής χλόμιασε, ηρέμησε, αλλά δεν κατάφερε να απαντήσει.

Οπότε, ας ρωτήσουμε κι εμείς τονκύριο Σαμαρά: Ας δεχτώ ότι δεν συγκυβερνάς αυτή τη στιγμή. Αυτοί οι Αβραμόπουλος,Βαρτζόπουλος, Αρβανιτόπουλος και δεν ξέρω ποιος άλλος πούλος, ποιανού δεξιά πόδια,συγγνώμη… δεξιά παιδιά είναι; Διότι αν ο Σαμαράς απαρνηθεί τα παιδιά του και τα πετάξειμακριά, μαζί τους θα πέσει απ’ το κρεβάτι όπου κοιμάται μακάριο πολιτικό ύπνο. Ή από το σύννεφο στο οποίο πετά.

Εσταξε στόμφο το κείμενο καιπλημμυρίσαμε βλακεία.

ΣΟ, τη σφουγγαρίστρα και γρήγορα!

Μπερδεγούεϊ

2011-11-10T21:53:00.003+02:00

Θα σκάσω.
Δηλαδή:

- Πρωθυπουργός μας είναι ένας άνθρωπος που έχει κύρος στην ΕΕ. Μάλιστα. Ένας άνθρωπος που συμμετείχε στην ομάδα Σιμήτη για την είσοδο μας στην ΟΝΕ. Είσοδος που για τον Σαρκοζί έγινε με παραποιημένα στοιχεία.
Μπερδεύτηκα.
Όταν συναντηθούν τι θα πουν μεταξύ τους;

- Γιατί έχω την εντύπωση ότι ο Παπαδήμος επιλέχθηκε τελικά από τα κανάλια;

- Αν τώρα χρειάζεται τεχνοκράτης επειδή έχουμε οικονομική κρίση, γιατί δε κάναν πρωθυπουργό τόσα χρόνια έναν Ακαδημαϊκό να φτιάξει την Παιδεία και μετά έναν Γιατρό να φτιάξει τα Νοσοκομεία κλπ; Ναι ξέρω δεν είναι ίδιο, λαϊκίζω.

- Ο Καρατζαφέρης παρεξηγήθηκε. Μάλιστα. Τον άφησαν μόνο του λέει και αποφάσιζαν μεταξύ τους. Και σηκώθηκε και έφυγε γιατί είναι άντρας ρε ο Καρατζαφέρης. Δε τα σηκώνει αυτά. Ένας συνάδελφος στη δουλειά είπε σήμερα: "Κοίτα, δεν τον πάω αλλά εδώ έχει δίκιο ρε φίλος". Αυτό είπε και ένιωσε την οργή μου. Αν ο Καρατζαφέρης παρεξηγείται να κάτσει σπίτι του. Ας άνοιγε την πόρτα με μια κλωτσιά και με φωνές δυνατές να τους έλεγε: "Καλά ρε μαλάκες εγώ τι είμαι να πούμε, ο μαλακάκος; Πάει καιρός από τότε που κατούρησα στο πηγάδι".
Έτσι.
Να έριχνε ένα χέσιμο.
Αν ΤΟΤΕ παρατηρουσε αδιαφορία κλπ να έβγαινε στους δημοσιογράφους και να έκλαιγε: "Κυριά κυρία δε με αφήνουν να παίξω με την μπάλα". Τέτοια κάναμε στο δημοτικό όχι στην πολιτική. Δεν παίζεις με την τύχη ενός λαού έτσι εύκολα.
Για να λυθεί η παρεξήγηση, πάρε δυο υπουργεία.
Δε θέλω να σκεφτώ τι θα γίνει αν ξαναπαρεξηγηθεί ο Καρατζαφέρης.

- Η αριστερά που είναι;

- Εκλογές πότε θα γίνουν;Χρέος αυτής της κυβέρνησης είναι να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές ή να εκτελέσει την συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου; Πότε θα θεωρηθεί ότι έχει εκτελέσει η συμφωνία;

- Εκτός του ότι είναι ικανοποιημένες οι αγορές και ο πρόεδρος του ΣΕΒ τι άλλαξε; Ναι είναι νωρίς, στο γενικότερο κλίμα λέω.

- Ο Σαμαράς είναι Παπανδρέου τελικά;

- Η 6η δόση τι έγινε; Ήρθε; Αυτή ντε που άμα συνεχίσετε να αντιδράτε κινδυνεύει. Αυτή.

- Τώρα δηλαδή έχουμε σοβαρό πρωθυπουργό και θα έρθουν οι ξένοι να επενδύσουν; Εγώ ξέρω ότι όλοι οι ξένοι που ήρθαν να επενδύσουν προτιμούσαν οι κυβερνήσεις να μην είναι σοβαρές. Μια χαρά τους καθόταν.

- Οι Ιταλοί είναι τεμπέληδες; Έχουν μεγάλο κράτος; Είναι αντιπαραγωγικοί; Οι Γάλλοι;

Μπερδεύτηκα.

Δημιοϊστοριογράφοι

2011-11-09T18:03:00.004+02:00

Eίναι φανερό στην τηλεοκρατία μας αλλά είναι πιθανό και να εκπορεύεται από ορισμένες δημοσιογραφικές σχολές: ο δημοσιογράφος είναι ο πανεπιστήμων της εποχής μας. Ο δημοσιογράφος ο σωστός ξέρει από οικονομία, ξέρει από συνταγματικό δίκαιο, εγκληματολογία, σεισμολογία, ξέρει από βέσπα, ξέρει και από ιστορία, βεβαίως-βεβαίως. Για παράδειγμα, βγαίνει σήμερα μια κάποια κυρία Κατερίνα Σόκου (ή Σώκου;), δημοσιογράφος της Καθημερινής επί οικονομικών θεμάτων, και λέει εις το τιτιβηστήρι: «Αφού ανασύρουν ένα παράδειγμα από το Βυζάντιο, να θυμίσω πως η Πόλη έπεσε διότι δεν ζήτησε βοήθεια από τη Δύση;».
Ο έτερος εργαζόμενος στον όμιλο Αλαφούζου, ο πολύς Πάσχος Μανδραβέλης, καλός συνάδελφος ων, επικροτεί και επαυξάνει προσθέτοντας το δηλωτικό θαυμασμού θαυμάσιο θαυμαστικό του: «Σωστή! RT “@KaterinaSokou: Αφού ανασύρουν ένα παράδειγμα από το Βυζάντιο, να θυμίσω πως η Πόλη έπεσε διότι δεν ζήτησε βοήθεια από τη Δύση;”». Το συγκεκριμένου τιτίβισμα του εξέχοντος πανεπιστήμονος έτυχε της αποδοχής, της επικρότησης και της αναμετάδοσης τουλάχιστον δέκα ατόμων με τη γνωστή στην τιτιβιστερίαν μέθοδον του ριτουίτ. (Οι διαγραμμένες αράδες, όπως ορθά επισημάνθηκε σε σχόλιο, είναι άστοχες εκ μέρους μου και για αυτό βάζω μια γραμμή από πάνω αλλά δεν τις σβήνω για να φαίνεται ότι μαλακίστηκα και αδίκησα ανθρώπους).

Ας θυμίσω κι εγώ τα εξής: πρώτον, ιστορικά, είναι αντιμεθοδολογικό να κρίνεις εκ του αποτελέσματος. Δεύτερον, θα μπορούσα κι εγώ να υπενθυμίσω στην κα Σόκου, στον κο Μανδραβέλη και στους δέκα ανατιτιβιστές του (άραγε αν αποκαλέσω τους τελευταίους «μετα-παπαγαλάκια» θα θεωρηθεί προσβολή; - προσβολή ίσως όχι, αλλά σίγουρα θα είναι αντιεπιστημονικό καθότι οι παπαγάλοι δεν τιτιβίζουν, κρώζουν μάλλον – ή μήπως παπαγαλίζουν; Ουφ, μπέρδεμα - όπως παραπάνω. Όπως μού επισημάνθηκε, κάποιοι απ' τους ανατιτιβιστές δεν ενστερνίζονται την άποψη στο συγκεκριμένο τουίτ) ότι η πρώτη άλωση της Πόλης έγινε από τη Δύση, πλήγμα ισχυρό για τη βυζαντινή αυτοκρατορία το οποίο ποτέ δεν ξεπέρασε. Χώρια φυσικά όλα τα υπόλοιπα αίτια παρακμής της βυζαντινής αυτοκρατορίας που οδήγησαν στην πτώση της Πόλης από τα οποία επίσης μπορούμε να ανασύρουμε παραδείγματα για το σήμερα, εφόσον είναι της μοδός σύμφωνα με όσα ορίζει ο Οίκος Αλαφούζου (βλέπε 1821, μεγάλοι Ελληνες, νταντά αμέσου δράσεως κτλ.). Ας πούμε, θα μπορούσαν είτε ο κος Πάσχος είτε η κυρία Σώκου να κάνουν έναν συσχετισμό της σημερινής ελληνικής πραγματικότητος με τη διόγκωση των κοινωνικών ανισοτήτων στο εσωτερικό της Βυζ.Αυτοκρατορίας, ένεκα του φεουδαρχικού συστήματος και της κυριαρχίας λίγων ισχυρών γαιοκτημόνων επί πολλών εξαθλιωμένων παροίκων, οι οποίοι στο φινάλε φινάλε ουδόλως νοιάστηκαν την κρίσιμη ώρα αν θα είναι οθωμανός ή χριστιανός αυτός που θα τους διαφεντεύει. Το κριτήριό τους ήταν μια καλύτερη διαβίωση, ανεξαρτήτως ζυγού.
Άλλος συσχετισμός με το σήμερα που θα μπορούσαν να κάνουν είτε ο κος Πάσχος είτε η κυρία Σώκου, αλλά δεν έκαναν, είναι ότι υπήρχε μεγάλη κρατική διαφθορά στα στρώματα των ανώτερων αξιωματούχων στο Βυζάντιο, οδηγώντας σε πλήρη αποδιοργάνωση την κρατική μηχανή. Ή θα μπορούσαν επίσης να κάνουν έναν συσχετισμό με το σήμερα και με την σταδιακή εκχώρηση εμπορικών προνομίων από τους Βυζαντινούς στους Βενετούς.
Δεν είμαι ιστορικός επιστήμων ούτε δημοσιογράφος για να τους κάνω όλους τους συσχετισμούς. Ενας επισφαλής εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα είμαι ο δυστυχής. Θα περίμενα ωστόσο από τους δύο πανεπιστήμονες να τους κάνουν και μετά ενδεχομένως να κάνουν και τον συσχετισμό που εξυπηρετεί την προπαγάνδα τού στιλ «θα την πατήσουμε όπως οι βυζαντινοί που δεν προσέφυγαν στη Δύση». Το οποίο, βέβαια, είναι απλώς μια δημοσιογραφική άποψη, την οποία κακώς προσπαθούν να την επιβάλουν ως πραγματικότητα, υποβιβάζοντας και απλοποιώντας σε σημείο κουρελοποίησης την ιστορική επιστήμη, η οποία είναι σαφώς πιο σύνθετη (υπενθυμίζω παλαιότερη σχετική ανάρτηση σχετικά με τις απόψεις και τα γεγονότα).
Κι αν αναρωτιέσαι γιατί κόπτομαι τόσο πολύ για μια μαλακίτσα 140 χαρακτήρων, μια πορδή στον άνεμο που την διέδωσαν καμιά δεκαριά άτομα, θα σού θυμίσω το τραγούδι των Ντιπές Μοντ με τίτλο Νιου Ντρες:

You can't change the world
But you can change the facts
And when you change the facts
You change points of view
If you change points of view
You may change a vote
And when you change a vote
You may change the world

Βέβαια με το τελευταίο στίχο του τραγουδιού έχουμε ένα θεματάκι, διότι εμένα τουλάχιστον δεν μου λένε και πολλά οι εκλογές της αστικής δημοκρατίας (ξες, το γνωστό «αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλλάξουν τη ζωή μας θα ήταν παράνομες») αλλά βαριέμαι να διαφωνήσω και με μένα τον ίδιο.

Να οργανωθούμε...

2011-11-06T23:23:00.004+02:00

Μισό λεπτό τώρα γιατί έχω χάσει την μπάλα:
Δηλαδή:
- Ο Παπανδρέου που προσπαθεί να σώσει λέει τη χώρα από την λαίλαπα της Νέας Δημοκρατίας που επί μια πενταετία τα σκόρπισε όλα και που, λέει, αυτή ευθύνεται για την κατάντια των δημοσιονομικών. Που κόντεψε να διαλύσει την Ευρώπη με τις παλινωδίες του. Ο πρωθυπουργός του λεφτά υπάρχουν του ένας εργαζόμενος ανά οικογένεια του του του του προσθέστε όσα θέλετε.
- Ο Σαμαράς που, λέει, ο Παπανδρέου τον κοροϊδεύει και που έχει εδώ και δυο χρόνια ακολουθήσει καταστροφική για τη χώρα πολιτική. Που εφαρμόζει τα πάντα λάθος. Που έφερε στη χώρα μια συμφωνία που θα μας φέρει, όπως δήλωσε, το 2021 στην κατάσταση που ήμασταν το 2009. Και που τώρα θα επικυρώσει. Ήμαρτον δηλαδή. Που για ένα τεράστιο διάστημα δεν έλεγε απολύτως τίποτα απλώς περίμενε να ξεφτίζεται ο Παπανδρέου. Που όταν τον ρωτούσαν τι θα κάνει έλεγε "επαναδιαπραγμάτευση" χωρίς να ξεκαθαρίζει τι.
- Ο Βενιζέλος που από το βήμα της βουλής απαξίωσε όλους εμάς απαντώντας στον Τσίπρα στην τοποθέτηση του τελευταίου: "Τι είδους κυβέρνηση θα είναι αυτή που θα φτιάξετε και την ονομάζετε εθνικής ενότητας" είπε "Και τι είδους κυβέρνηση θα είναι αυτή που θα προκύψει από τις εκλογές κύριε Τσίπρα;". Να σου απαντήσω εγώ: ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΡΕ. Ο Βενιζέλος της ειδικής εκκαθάρισης της Proton του νόμου περί ευθύνης υπουργών και άλλων πολλών διαβάστε και καμία από τις επιστολές Βαξεβάνη.
- Ο Δήμας που έχει να ακουστεί έναν αιώνα και παίρνει επαίνους από το ΣΚΑΪ για το περιβάλλον.
- Ο Παπαδήμας που ήταν αντιπρόεδρος της ΕΚΤ. Θα υπερασπιστεί τα δικαιώματα και θα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του ελληνικού λαού; Και ποιες υποχρεώσεις; Και ποιος τον ψήφισε για πρωθυπουργό;
- Δε λέω για όλα τα άλλα Υπουργεία. Θα περιμένω να δω τι θα κάνουν αν και δε νομίζω ότι τους ενδιαφέρουν τόσο πολύ, πέρα από την όποια συνεργασία πρέπει να έχουν για να εκπληρώσουν τη σύμβαση. Το περιβάλλοντος ας πούμε πρέπει να συνεργαστεί για να πουληθεί η ΔΕΗ.

Αυτοί θα κάνουν την κυβέρνηση εθνικής ενότητας; Πλάκα κάνετε ρε;
Κατάφεραν όσοι το επιθυμήσουν να έχουν την κυβέρνηση τεχνοκρατών που ήθελαν πάντα. Ακόμα και αν γίνουν εκλογές το Μάρτιο όπως λένε η συμφωνία θα έχει επικυρωθεί και όποιος και να βγεί θα πρέπει να την ακολουθήσει κατά γράμμα. Η επιτήρηση μόλις άρχισε. Αυτό που έγινε σήμερα και θα ολοκληρωθεί αύριο είναι απλώς η επικύρωση της συμφωνίας που έχει σκοπό να μας αλλάξει τα φώτα για τα επόμενα δέκα ή τέλος πάντων όσα χρόνια πιστέψουν αυτοί που την συνέταξαν ότι πρέπει να μείνουν εδώ.
Εσείς δηλαδή τι νομίζατε;
Ότι θα την έκανε την επιτήρηση ο Ράιχενμπαχ;
Ο Βενιζέλος θα την κάνει.

Υ.Γ. Ρώτησα για τις εξελίξεις τον καλύτερο πολιτικό αναλυτή που ξέρω. Τον πατέρα μου. Και μου είπε: "Αν γίνουν τώρα εκλογές το ΠΑΣΟΚ θα πάρει 10-15% για να μη σου πω λιγότερο. Αυτό σημαίνει ότι θα διαλυθεί στα εξ' ων συνετέθη. Μιλάμε δηλαδή για τη διάλυση του δικομματισμού. Ναι αλλά έτσι το σύστημα δε λειτουργεί. Δε μπορούν επομένως, τουλάχιστο στην παρούσα, να διαλύσουν το σύστημα". Εγώ τουλάχιστο δε διαφωνώ.

Υ.Γ.1 Εν τω μεταξύ τα γράφω όλα αυτά και κάτι μέσα μου, μου λέει ότι μπορεί να εκτεθώ πάρα πολύ αύριο. Ο Παπανδρέου ξαφνικά μπορεί να πει "δε γαμείς" ή ο Σαμαράς να πει ότι εξαπατήθηκε. Ή ότι οι δημοσιογράφοι λένε μαλακίες περί Παπαδήμα. Ας δούμε...

Αν αντί για την τιβί άνοιγες ένα βιβλίο...

2011-11-05T14:35:00.004+02:00

...θα μπορούσες να διαβάσεις κάτι ευχάριστο, διασκεδαστικό, ψυχαγωγικό, γελαστικό όπως αυτό, απ' το βιβλίο του Λεωνίδα Βασιλειάδη "Ο ταριχευτής ψυχίατρος και οι φονικές νότες":

[ενας πυροσβέστης] άνοιξε την πόρτα του τοστάδικου και μπήκε. Ο τοστάς άρπαξε το πακέτο του και άναψε σεκλετιασμένος μια μαλμποριά κοιτώντας δολοφονικά τα νερά να στάζουν από τη στολή στο πάτωμά του. Ο πυροσβέστης έβγαλε ένα οπλισμένο νεροπίστολο και το άδειασε στα μούτρα του τοστά, πριν αυτός προλάβει να βγάλει το τσιγάρο από το στόμα. "Συγγνώμη, επαγγελματική συνήθεια" συμπλήρωσε τυπικά.

Ωδή στα βιβλία που χαθήκανε νωρίς

2011-10-31T14:14:00.002+02:00

Δεν είμαι κομμουνιστής και έχω τέσσερις αποδείξεις για αυτό: τα τέσσερα βιβλία που μου ‘χουν ψειρίσει (ή ξεχάσει να επιστρέψουν) τέσσερις διαφορετικοί άνθρωποι: κατά σειρά εξαφάνισης, τη «Λάμψη» του Κινγκ η ξαδέρφη μου, τον «Φύλακα στη Σίκαλη» του Σάλιντζερ άγνωστο ποιος κάλπης συμφοιτητής μου, υπάρχουν τρεις τέσσερις ύποπτοι που ο ένας ρουφιανεύει τον άλλον, τους «Αναστημένους» του Ράνκιν μια σειρούλα στο στρατό, την «Αδερφή» του Μπάροουζ ένας φίλος που αφού έχασε το βιβλίο χάθηκε κι αυτός. Αν κάποιος απ’ αυτούς με διαβάζει τώρα, πράγμα πλέον πιθανό, καθότι έχω αρχίσει να γίνομαι πολύ γνωστός, σίγουρα εκτός από αποτυχημένο κομμουνιστή θα με θεωρεί και μνησίκακο, ή έστω μνησίβιβλο ή μνησίχαζο.

Ανώφθηνη δήλωση

2011-10-30T10:51:00.004+02:00

Ο καρδαροχύστης πανικογάλεται στην προακουστική λαμπρής μεσοτυχίας, γηριώθει αναγούλα όταν δυστυγχάνει αναβίσης όμοιας με της Αννας Γνωρίσση. Ο καρδαροχύστης κλασομπανιέρας καρδαροχέζεται είτε από δειλία είτε από χαρά και ψαχνοτροπίζει για την κατευθεία τού προσβεβλημένου ανφάς σουβλάκια να ‘ναι χωρίς κρεμμύδι.

Κωλοτρυπίδες

2011-10-29T11:32:00.003+03:00

Θα πω κάτι αντιδημοκρατικό: θεωρώ υπερεκτιμημένες τις απόψεις. Προτιμώ τα γεγονότα. Θεωρώ ηλίθιο να συγχέονται οι απόψεις με τα γεγονότα. Σε κάποιες περιπτώσεις δε αυτή η σύγχυση είναι -εκτός από ηλίθια- και επικίνδυνη, όπως στην περίπτωση του δελτίου ειδήσεων του Μέγκα, που τιτλοφορείται «Μέγκα Γεγονότα» ενώ θα έπρεπε να τιτλοφορείται «Μέγκα Απόψεις».
Γεγονός είναι λοιπόν ότι τη χώρα δυόμισι χρόνια κυβερνά το ΠΑΣΟΚ. Αν κυβερνά καλά ή άσχημα, είναι μια άποψη. Γεγονός επίσης, σύμφωνα με τους αριθμούς, είναι ότι αυτά τα δυόμισι χρόνια η ζωή των Ελλήνων έχει γίνει δυσκολότερη, οι δείκτες ανεργίας ανεβαίνουν, αυξάνονται οι φόροι, μικρομεσαίες επιχειρήσεις βάζουν λουκέτο, οι μισθοί και οι συντάξεις μειώθηκαν, έχει μπει φρένο στην επιχειρηματικότητα και στην ανάπτυξη και άλλα πολλά που βαριέμαι να παραθέσω. Αν αυτά συμβαίνουν καλώς ή κακώς είναι μια άποψη. Αν αυτά ήταν (είναι) αναπόφευκτα είναι μια άποψη. Αν αυτά αποτελούν (ή όχι) το μοναδικό τρόπο διάσωσης της χώρας είναι μια άποψη.
Γεγονός είναι ότι το ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές έχοντας υποσχεθεί άλλα. Οι δικαιολογίες που το ίδιο και οι υποστηρικτές του προβάλλουν για να δικαιολογήσουν την ανακολουθία μεταξύ προεκλογικών δεσμεύσεων και μετεκλογικών πράξεων είναι απλώς… δικαιολογίες. Οι ανακολουθίες και τα ψεύδη του ΠΑΣΟΚ αποτελούν γεγονός. Το γιατί είναι ανακόλουθο και ψεύδεται αποτελεί μια άποψη.
Γεγονός είναι ότι κάθε κυβερνητικό (τροϊκανό) μέτρο έχει μέχρι στιγμής αποτύχει, οδηγώντας στην υιοθέτηση σκληρότερων μέτρων. Το ότι για την αποτυχία αυτή ευθύνεται ο ελληνικός λαός που αντιδρά στις μεταρρυθμίσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι κουκουλοφόροι είναι μια εκτίμηση, μια άποψη, η οποία μάλιστα προσδίδει μεταφυσικές ιδιότητες στις δυνάμεις των προαναφερθέντων πολιτικών φορέων. Το ότι ενδεχομένως θα είχαμε καταστραφεί ήδη αν το ΠΑΣΟΚ δεν είχε υιοθετήσει αυτά τα μέτρα αποτελεί επίσης μιαν υπόθεση, άποψη, μια εκτίμηση, και όχι ένα γεγονός.
Γεγονός είναι ότι μεταπολιτευτικά είχαμε διαδοχή δύο κομμάτων στην εξουσία, γεγονός είναι πως για να μπούμε στην ΟΝΕ τα νούμερα του Σημίτη μαγειρεύτηκαν (καλώς ή κακώς, είναι μια άποψη), γεγονός είναι ότι ξοδέψαμε πάρα πολλά λεφτά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες (καλώς ή κακώς, είναι μια άποψη). Η συνυπευθυνότητα για όλα αυτά αποτελεί μιαν (κατ’ εμέ εσφαλμένη) άποψη: δεν συγκυβερνούσαμε ποτέ για να είμαστε συνυπεύθυνοι. Αλλά αυτό που μόλις είπα είναι μια άποψη.
Γεγονός είναι ότι χτες στη Θεσσαλονίκη ματαιώθηκε η στρατιωτική παρέλαση. Καλώς ή κακώς, είναι μια άποψη. Ντροπή ή όχι, είναι μια άποψη. Γεγονός είναι ότι οργανωμένες ακροδεξιές ομάδες δεν είδα εκεί, οργανωμένα μπλοκ που είδα: ΣΥΡΙΖΑ, αριστεριστές, Πρωτοβουλίες δασκάλων – καθηγητών, Αρδην-Ρήξη, Ηρακλειδείς, Κίνηση «Μίκης Θεοδωράκης», «Αγανακτισμένοι». Οι άνθρωποι που συναπαρτίζανε αυτά τα μπλοκ ήταν λίγοι. Κι αυτό το είδα. Όμως είδα πολλές χιλιάδες κόσμου με τα μάτια μου να κάνουν ντου στο δρόμο. Αν αυτό είναι μια βίαια, καταδικαστέα κίνηση, είναι μια άποψη. Χιλιάδες κόσμου είδα αργότερα και στις τηλεοπτικές εικόνες. Αρα το να καταλογίζεις ευθύνη για τα χτεσινά είτε στην ακροαριστερά, είτε στην ακροδεξιά, ή δεν ξέρω σε ποιαν άλλη ακραία μειοψηφία, δεν αποτελεί απλώς μια εσφαλμένη άποψη, αποτελεί προπαγάνδα και μάλιστα σε πλήρη αντίθεση με τις εικόνες που τα ίδια τα ΜΜΕ μεταδίδουν. Το να τα θεωρείς όλα αυτά επικίνδυνα για το πολίτευμά μας είναι μια άποψη.
Γεγονός είναι ότι μέσα σε αυτό το μεγάλο και ανομοιογενές πλήθος εκδηλώνονταν κάθε είδους συμπεριφορές: ακραίες, βίαιες, γραφικές, πολιτικά ορθές, ρεφορμιστικές, επαναστατικές, συγκρουσιακές, εθνικιστικές, αντιεθνικιστικές, αριστερές, δεξιές, απολίτικες, αντιεξουσιαστικές. Δεν μιλάμε για ένα ομοιόμορφο, προδιαμορφωμένο πράγμα, αλλά για την αντίδραση που προκαλούν τα πασοκικά μέτρα στο σύνολο της κοινωνίας. Αυτή δεν έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, ούτε είναι δεδομένο ότι θα κινηθεί αριστερά ή δεξιά, αν θα έχει συνέχεια, ή αν θα είναι μια απλή εκτόνωση. Μην ψάχνεις σε όσα συμβαίνουν οδηγίες χρήσης.
Γεγονός είναι ότι κάτι συμβαίνει. Γεγονός είναι ότι κατι συμβαίνει ενάντια σε αυτά που ΠΑΣΟΚ και τρόικα προσπαθούν να μας επιβάλλουν. Αποψή σου (και επιλογή σου) είναι αν θα επιτρέψεις την επιβολή αυτή (γιατί ενδεχομένως, κατά την άποψή σου, όλα αυτά είναι θετικά και αναπόφευκτα) ή αν θα αντιδράσεις γιατί θεωρείς ότι πλήττεσαι ταξικά. Το πού μπορεί να οδηγήσει αυτή αντίδραση, αριστερά ή δεξιά, είναι και πάλι μια άποψη.
Μια κωλοτρυπίδα. Ολοι έχουμε από μία.

Μαζιστάρ

2011-10-22T23:45:00.004+03:00

Είχα σκοπό να σου πω για κείνη την απαστράπτουσα κοπελιά, που είδα σήμερα στο βιβλιοπωλείο, η οποία δυστύχαινε της συνοδείας πράγματος τινός, αποκαλούμενου και χίπστερ, με μύστακα παχύ, ξεπλυμένο βυσσινί παντελόνι και γυαλί ηλίου, ξεφύλλιζε τάχαμου βιβλία, η δε απαστράπτουσα φορούσε ένδυμα ταυτότητας αγνώστου, ήτο φουστάνι; ήτο παντελόνι; παντελόνι που φουστίζει ή φούστα με μπατζάκια; μέσα στο ακαθόριστο ετούτο ένδυμα το σώμα της δεν διαγραφόταν το λοιπό, παρεκτός το πρόσωπο, λίαν εκθαμβωτικό, κι ένας καταπληκτικός, φιδογυριστός κότσος, βαλμένος στην αριστερά πλευρά της κεφαλής - του πράματος, του συνοδού, με το μουστάκι το παχύ σαν βούρτσα (άραγε υποκαθιστόν το πάχος της πούτσας, φτηνό τ’ αστείο, το γνωρίζω) ένιωσα μια ορμή να του χιμήξω ως άλλος ΚΝΑΤ, ως άλλος μπαχ, ως άλλος εντέλει ΜΑΤ, αλλά κατόπιν αποφάσισα, καταπώς το συνηθίζω, με δεξί κλικ πάνω στο «Σακης Σερέφας» να γκουγκλίσω, βρήκα μια ανάρτηση παλαιά, ενός εξέχοντος ιστολόγου, στην οποία σχολίαζαν κατά δεκάδες λοιποί εξέχοντες ιστολόγοι, σχετικώς με κάποιο σχόλιο του όρου αναζήτησής μου για τα μπλογκ και την ανωνυμία των ιστολόγων, και έπνεαν εν χορώ τα μένεα εναντίον του, έχοντας εν πολλοίς δίκιο, ωστόσο ενοχλήθηκα τα μάλα και θεώρησα ότι στήσανε μια εικονική κρεμάλα και λέγανε εναντίον του αλλαγιάλλα της Παρασκευής το γάλα, με διάθεση ρουμπωτική και απαξιωτική, αφρίζανε, αφόριζαν και λέγαν «ποιος είναι ετούτος ο Σερέφας;» και «σιγά τον συγγραφέα, εγώ δεν τον εξεύρω», λες και το κύρος και κυρίως το έγκυρον μιας γνώμης έχει να κάνει με τη δημοφιλία, αναγνωρισιμότητα και το ποσοστό αποδοχής στα γκάλοπ της ΕμΑρΜπί - ακόμη χειρότερο, σχετικώς με τις απόψεις αυτές, ήταν το στιλ «για να μην τον έχω πάρει πρέφα τον Σερέφα, πάει να πει ότι πρόκειται περί συγγραφέως μπουχέσα», το οποίο επίσης κρύβει έτερον κίνδυνο ότι μόνον οι συγγραφείς αποδοχής είναι της προκοπής, πρόσωπο κοινής αποδοχής πριν λίγα χρόνια ήταν κι ο Γιωργάκης, και τέλος πάντων ξάφνου ο χίπστερ με το παχύ μουστάκι σαν τη βούρτσα το υποκαθιστόν την πούτσα έφυγε για τσιγάρα, και αντί να χιμήξω προς τον αντικειμενικό σκοπό, την απαστράπτουσα κορασίδα με την τρελή κοτσίδα, τον πήρα κατά πόδας, τον έπιασα απ’ το μαλλί, του έσπασα το γυαλί και τού σκισα το παντελόνι Λι το βυσσινί. Τα 'χε κάνει απάνω του ο κακομοίρης: είμαι σκατά της βίας, απ' όπου κι αν προέρχεται, μού είπε. (ναι, ξέρω το 'χω ξαναχρησιμοποιήσει αυτό το αστειάκι, επανάληψη μήτηρ πάσης παθήσεως, κι αυτό το 'χω ξαναπεί)

Στο ψυχομάρκετ

2011-10-15T12:43:00.002+03:00

Περαστικός απ’ το Τολέδο, πίνοντας εσπρεσοφρέδο, στάθηκα έξω απ’ τη εκκλησιά, κόσμος να μπαινοβγαίνει, μπήκα κι εγώ, τι να δω, είχε γίνει ο ναός ίντερνετ καφέ, χιλιάδες δικτυωμένοι μιλούσαν μεταξύ τους πριβέ στα chat rooms, και στο ιερό ένας μοντέρνος παπάς, με χίπικο ράσο και high μαλλί με την κιθάρα στην χείρα να παίζει αφιερωμένο σε κάποια παρούσα ζωντοχήρα ένα τραγούδι του Αλκίνοου Ιωαννίδη, το ίδιο που άκουγε μειράκιον πανωκάτω τρεχούμενο φορώντας ακουστικά σε σχήμα παπαρούνας, η μαμά του οποίου δίδασκε στο γυναικωνίτη για κάθε καλό κορίτσι από σπίτι μοντέρνες μεθόδους μακραμέ, τολοιπόν πάτησα το κόκκινο κουμπί, συνδέθηκα στο ιντερνέτ, έλαβα μήνυμα το προγνωστικόν του καιρού και χρεώθηκα ευρώ ένα κόμμα σαράντα, chatίστηκα, ήταν κοροϊδία, προφανής ληστεία, ετούτη είναι του κέρδους εκκλησία, δηλαδή του chatανά, δεξιά στο ψαλτήρι είδα κάτι βιβλία, δερματόδετα, σε σχήμα και μέγεθος κύβου κνορ, 12 ευρώ το ένα, λίγο πριν την έξοδο, στον πρόναο, μάζεψα από χάμου χαρτί τσαλακωμένο, λερό, χιλιοποδοπατημένο, να τ’ αποθέσω στον κάλαθο των αχρήστων, τι κάνετε κύριε, με επέπληξε η ταμίας, το πληρώσατε πριν το πετάξετε;

Πώς προφέρεται το τέλος ή Η τέλεια προφορά

2011-10-13T23:16:00.003+03:00

Aujourd'hui, dans le cours de français η μαντμαζέλ Κολέτ επισταμένως ζήτησε να διαβάζουμε περισσότερο και να μαθαίνουμε το λεξιλόγιο και την κλίση των ρημάτων γιατί, όταν πάμε στο Παρίσι, δεν θα κυκλοφορούμε με το λεξικό και την μπεσερέλ στο χέρι, και μέσα μου σκέφτηκα χριστέ μου τι καταπληκτική ιδέα, για βιβλίο, για ταινία, τι καταπληκτική ιδέα γενικότερα, ένας τύπος που ζει διαρκώς με το σενάριο του βίου του ανά χείρας, με μια προγραμμένη, προκαθορισμένη και ετεροκαθορισμένη βιογραφία του, και ξέρει ανά πάσα στιγμή πού θα σταθεί, πού θα βρεθεί, τι θα του συμβεί και ανά πάσα στιγμή, όπου σταθεί, όπου βρεθεί, ό,τι κι αν του συμβεί θα ξέρει τι να πει, πώς να αντιμετωπίσει τις καταστάσεις, με το βιολυσάρι στα χέρια, ακολουθώντας πιστά το σενάριο, χωρίς εκτροπές, περιττούς αυτοσχεδιασμούς και πρωτοβουλίες, ώσπου μια μέρα απλώς θα φτάσει στην τελευταία σελίδα κι εκεί θα γράφει

FIN

To οποίο τελικά ρε φίλε δεν προφέρεται φιν, αλλά περίπου φαν, στο λέω να το ξέρεις…

Για την κρίση στη σωβρακοποιία

2011-10-08T00:33:00.000+03:00

Ενας φίλοςμού είπε την ακόλουθη ιστορία: μια φορά κι έναν καιρό σε μια επαρχιακή πόληυπήρχαν δύο εργοστάσια που έφτιαχναν σώβρακα. Δεν ήταν ούτε τα καλύτερα σώβρακατου κόσμου, ούτε και οι πωλήσεις των δύο εργοστασίων ήταν οι μεγαλύτερες στονκόσμο. Ωστόσο το κάθε εργοστάσιο είχε το αγοραστικό του κοινό. Το ένα, βλέπεις,ειδικευόταν στα φαρδιά σώβρακα σε φάση μπόξερ, το άλλο στα στενά σώβρακα σεφάση σλιπάκι. Ανάλογα τι τον βόλευε να φοράει, ο καθείς αγόραζε πότε απ’ το ένακαι πότε απ’ το άλλο εργοστάσιο, δεν ήταν λίγες οι φορές δε που κάποιοιαγόραζαν σώβρακα και από τα δύο, για σφαιρική κατοχή σωβράκων, τόσο στενών όσοκαι φαρδιών. Το πρώτο εργοστάσιο, παλιότερο, είχε ίσως περισσότερα προβλήματα,παρότι τα σώβρακά του ήταν βαριά σαν ιστορία. Οι εργαζόμενοί του συχνά μένανεαπλήρωτοι. Οι εργαζόμενοι στο δεύτερο εργοστάσιο σωβράκων, το νεότερο καιλιγότερο ιστορικό, θεωρούνταν τυχεροί, διότι τ’ αφεντικό αγαπούσε πολύ τουςεργαζόμενούς του, οι οποίοι μάλιστα χαϊδευτικά τον προσφωνούσαν «κυρ-Μήτσο».Φρόντιζε δε ο κυρ Μήτσος, βρέξει χιονίσει, τα μιστά των υπαλλήλων του νακαταβάλλονται στην ώρα τους. Τα δύο εργοστάσια γνώριζαν πολύ καλά ότι ηεπιβίωση του ενός εξαρτούταν από την επιβίωση του άλλου, αντιλαμβάνονταν ότι ηπόλη είχε ανάγκη τα σώβρακα και των δύο και τέλος πάντων κουτσά στραβά υπήρχεμια ισορροπία, τα χρόνια κυλούσαν όμορφα, κι αν ένας σωβρακοποιός για κάποιονλόγο έφευγε απ΄ το ένα εργοστάσιο ήξερε ότι πάντα θα μπορούσε να βρει δουλειάστο άλλο εργοστάσιο σωβράκων.

Ωσπου μιααποφράδα ημέρα ενέσκηψε το ΠΑΣΟΚ και μαζί με αυτό ενέσκηψε η κρίση. Είχανψιλοβολευτεί εδώ που τα λέμε κάπως τα δύο σωβρακοποιεία, δεν οσμίζονταν τιςτεχνολογικές και άλλες εξελίξεις που έθεσαν τις βάσεις για τη σωβρακοποιία τωνπολιτών, όπου πλέον ο κάθε πολίτης μπορούσε μόνος του να φτιάξει το δικό τουσώβρακο. Ζόρισαν πολύ τα πράγματα. Μπροστά στην κρίση και στις μειωμένεςπωλήσεις σωβράκων, τα αφεντικά των δύο εργοστασίων αποφάσισαν να πάρουνδραστικά μέσα: στο πρώτο, το παλαιότερο, τους ούτως ή άλλως κακοπληρωμένους εργαζόμενουςη εργοδοσία σταμάτησε να τους πληρώνει. Μήνες απλήρωτοι παρήγαγαν όλο και χειρότερηςποιότητος σώβρακα. Στο άλλο εργοστάσιο, το νεότερο, ο κυρ Μήτσος, το καλόαφεντικό, αποφάσισε να προχωρήσει σε μαζικές απολύσεις. Σοκ και δέος για τουςμέχρι τότε ευχαριστημένους υπαλλήλους. Δεν ξέρανε πώς να αντιδράσουν, δεν ήτανσυνηθισμένοι σε τέτοιου είδους συμπεριφορά από την εργοδοσία. Το σωματείο,διότι οι εργαζόμενοι στα δύο σωβρακοποιεία είχαν από καιρό φτιάξει ένασωματείο, βρέθηκε ξαφνικά με δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη. Διότιευθύς εξαρχής θεώρησε καλό να αντιμετωπίσει διαφορετικά τις δύο υποθέσεις,θεωρώντας ότι τα προβλήματα στα δύο εργοστάσια είναι διαφορετικά. Δεν πρόβαλλεκάποιου είδους κοινή δράση, κοινά αιτήματα απέναντι στο ίδιο ουσιαστικάφαινόμενο: την εργοδοτική αυθαιρεσία και την εργοδοτική επιθυμία για διατήρησητων κερδών με θύματα τους εργαζόμενους.

Αλλά κιαυτοί, οι εργαζόμενοι, αγρόν ηγοράζαν. Οι του μεν εργοστασίου κατηγορούσανετους συναδέλφους του δε εργοστασίου. Οι απλήρωτοι λέγανε για τους απολυμένους:«Ε, αυτοί τουλάχιστον απολύθηκαν, πήρανε την αποζημίωσή τους, τι άλλο θέλουνπια; Εμείς εδώ είμαστε απλήρωτοι». Οι απολυμένοι λέγανε για τους απλήρωτους «Ε,αυτοί τουλάχιστον δεν απολύθηκαν, έχουν μια δουλειά, κάποια στιγμή θα τα πάρουντα δεδουλευμένα. Εμείς εδώ δεν έχουμε στον ήλιο μοίρα». Υπήρχαν κάποιοι, είτε απλήρωτοι,είτε απολυμένοι, που κατηγορούσαν τους άλλους, είτε απολυμένους, είτεαπλήρωτους, ότι έχουν και άλλα εισοδήματα από κάποιο χωράφι, ότι είναι απόοικογένεια πλούσια και δεν έχουν ανάγκη, ενώ δεν έλειπαν κι αυτοί, είτεαπολυμένοι είτε απλήρωτοι, που ισχυρίζονταν ότι τα καλύτερα σώβρακα ήταν ταδικά τους κι αυτοί αξίζουν να εργάζονται και να πληρώνονται για αυτά, σεαντίθεση με τους άλλους, τους χάλια σωβρακοποιούς, που δεν αξίζουν ούτε ναδουλεύουν ούτε να πληρώνονται. Οσο η κρίση αυξανόταν, τόσο μεγάλωνε ηανθρωποφαγία κι η σκατοψυχία. Η αλληλεγγύη, το ζητούμενο, άγνωστη λέξη,ουτοπία, ατελέσφορος ρομαντισμός.

Κάπου εδώ οφίλος σταμάτησε. Και μετά και μετά; ρώτησα. Δεν έχει μετά, μού απάντησε. Τώρασυμβαίνουν αυτά. Δύσκολος ο αγώνας αλλά συνεχίζεται.

Έχω μια απορία

2011-10-06T19:57:00.003+03:00

Τις προάλλες είχα μια μικρή συζήτηση με τη Rodia300.
Η φιλενάδα αναρωτήθηκε τι θα γίνει σε περίπτωση που το κράτος "κόψει" χρήμα.
Και μου ήρθε η επίφανι. Όπως συνήθως.
Τι θέλω να πω:
Θυμήθηκα ότι το χρήμα δημιουργείται με δυο τρόπους. Ή το κόβεις ή οι τράπεζες βρίσκουν τρόπο να το κάνουν. Πως;
Εξαιρετικά μπακαλίστικα λέω, για όσους δεν έχουν δει κάποιο ντοκιμαντέρ για το πως μας κλέβουν οι τράπεζες, ότι οι τράπεζες είναι οι καλύτεροι ταχυδακτυλουργοί. Δημιουργούν χρήμα από το τίποτα. Είναι αναγκασμένες από το νόμο να κρατάνε μόλις το 10% των καταθέσεων στα ταμεία τους και τα υπόλοιπα τα δίνουν σε δάνεια. Τι κάνουν δηλαδή:
Παίρνεις εσύ ένα δάνειο 100 δραχμές (ναι ρε δραχμές, ποτέ δε ξέρεις τι μπορεί να γίνει σε ένα μήνα) από μια τράπεζα Α. Τα παίρνεις και τα πας στη τράπεζα Β. Η Β κρατάει το 10% στο ταμείο και τα υπόλοιπα 90 τα δίνει σε άλλο δάνειο. Έτσι στην αγορά με τις ίδιες 100 δραχμές έχουμε 190 δραχμές να κυκλοφορούν....χωρίς να υπάρχουν.
Αυτό γίνεται και με τις επιταγές. Πάω εγώ και αγοράζω εμπορεύματα αξίας 100 δραχμών και δίνω μια τρίμηνη επιταγή. Έτσι όπως τα έχουν κάνει στην Ελλάδα, δε μπορείς να πάρεις τα χρήματα πριν την ημερομηνία που αναγράφεται στην επιταγή. Έτσι εγώ, κύριος, μπορεί να μην έχω μια στο λογαριασμό μου αλλά έχω εμπορεύματα αξίας 100 δραχμών. Αυτές οι 100 δραχμές δεν υπάρχουν πουθενά. Έτσι στο τέλος του τριμήνου έχω πουλήσει εγώ τα εμπορεύματα και να έχω βγάλει 200 δραχμές βάζω τις 100 για να καλύψω την επιταγή και είμαι κύριος. Άρα δημιουργήθηκαν 100 δραχμές από τον αέρα.
Είναι όμως αέρας;
Εδώ είναι που έχω σπάσει το κρανίο μου. Αυτές οι 100 δραχμές είναι μεν δημιουργημένες από την επιταγή αλλά έχουν καλυφθεί από το τρέχον ρευστό. Άρα στην ουσία έχω δημιουργήσει 100 δραχμές αλλά έχω στερήσει και 100 δραχμές από το υπάρχον ρευστό.
Σκατά, πάμε πάλι.
Υπάρχει ρε παιδί μου μια μηλιά που έχει βγάλει 100 μήλα νταξ;
Εγώ δεν έχω μήλα αλλά πάω σε έναν τύπο και τον λέω "φίλος δώσε εμπόρευμα και πάρε αυτό το χαρτί που λέει ότι σε τρεις μήνες θα σε δώκω 2 μήλα".
Άρα αυτή τη στιγμή στο κήπο πόσα μήλα υπάρχουν;
Τα 100 της μηλιάς και τα 2 τα δικά μου στο χαρτί. Θεωρητικά 102 αλλά στην πραγματικότητα 100.
Τα 2 μήλα είναι επομένως τι; Χρέος; Τι σκατά; Παθητικό; Τες πα...πάμε παρακάτω.
Αυτή τη στιγμή έχουμε να κάνουμε με τη δική μας κρίση χρέους.
Οι τράπεζες μας δεν έχουν ρευστό καθόλου και όποιος δε το έχει δει αυτό είναι αδαής. Επίσης δε ξέρω αν είναι σύμπτωση ή όχι αλλά όλο και περισσότερους ακούω ότι είναι απλήρωτοι από τα μέσα Ιουνίου-τέλη Ιουλίου.
Συγκεκριμένα φιλενάδα μου που δουλεύει σε εταιρία που τους χρωστάει και τον Ιούλιο μου είπε ότι άνθρωποι μέσα στην εταιρία που έχουν πολλές υποχρεώσεις έφαγαν ότι είχαν στην άκρη και πλέον μην έχοντας άλλη επιλογή, πάνε ακόμα και στο Σούπερ Μάρκετ με την πιστωτική τους. Μέχρι να τις μπουκώσουν και αυτές να τελειώνουν.
Και τώρα πέφτει το ερώτημα:
Έχουμε μια αγορά χωρίς ρευστό. Αυτό γιατί από τα λίγα που ξέρω οι τράπεζες μας χρωστούν με τη σειρά τους στην Ευρωπαϊκή Κεντρική τράπεζα από την οποία δανείζονται με τη σειρά τους. Έχουμε δηλαδή μια μηλιά χωρίς καρπούς.
Έχουμε επιταγές που έχουν χρησιμοποιηθεί και μια και δυο και τρεις φορές για την αγορά ή την εξόφληση αγαθών ή υπηρεσιών ή οτιδήποτε τέλος πάντων.
Από την άλλη έχουμε δημιουργία νέου χρήματος μέσω των πιστωτικών που είναι αέρας κοπανιστός και τίποτα άλλο.Το ρευστό που υπάρχει επομένως δεν επαρκεί για να καλύψει το χρέος. Χρήμα όμως δε μπορεί να κοπεί, όπως έγινε στην Αμερική αλλά το σταμάτησαν κακείν κακώς, γιατί είναι πληθωριστικό καθαρά. Άρα πως θα καλυφθεί το χρέος;
Μπερδεύτηκα.
Μπακαλίστικα πάλι.
Το κράτος δανείζεται.
Το κράτος μέρος των χρημάτων που δανείζεται το δίνει στην τράπεζες για την ενίσχυση τους.
Αυτό σημαίνει ότι δημόσιο χρήμα πάει στις τράπεζες για να καλύψουν οι ίδιες τα χρήματα που έχουν δανειστεί και δεν πάει στην αγορά.
Έτσι το ρευστό λιγοστεύει στην αγορά.
Εταιρία έχει στα χέρια της επιταγές από άλλες εταιρίες που κλείνουν ή δεν έχουν να τις καλύψουν.
Τυπάς δουλεύει στην εταιρία αλλά δε πληρώνεται λόγω των ακάλυπτων επιταγών.
Αναγκάζεται να αγοράζει φαγητό με πιστωτική.
Έχουμε λοιπόν:
Ρευστό έρχεται από έξω αλλά ξαναπάει εκεί.
Ρευστό που υπήρχε στα χαρτιά αποδείχνεται ότι δεν υπάρχει.
Ταυτόχρονα δημιουργείται νέο χρήμα μέσω της πιστωτικής το οποίο όμως δεν αναμένεται να αποπληρωθεί τουλάχιστο σύντομα.
Ταυτόχρονα τοκίζεται. Αυγατίζει δηλαδή συνεχώς.
Για να φτάσουμε επιτέλους σε ένα συμπέρασμα γιατί κουράστηκα και εγώ ο ίδιος με το κείμενο το δικό μου:
Όλοι σκεφτόμαστε τι θα γίνει αν πτωχεύσουμε σαν κράτος. Έχουμε εστιάσει την προσοχή μας εκεί και ξεχνάμε ότι σιγά σιγά πτωχεύουμε σαν σπίτια, σαν οικογένειες εξ αιτίας των παθογενειών του νεο-καπιταλιστικού συστήματος.
Ας μπούμε λίγο ξανά στην θέση του τυπά που αναφέραμε πιο πάνω. Αν μείνει και συνεχίσει να μη πληρώνεται, συνεχώς ανεβαίνει στο χρέος που έχει. Αν φύγει θα μπει στη μέγγενη της ανεργίας και πάλι το χρέος του αυξάνεται. Αν υποθέσουμε ότι κάποια στιγμή βρίσκει δουλειά τι θα πρωτοκάνει; Θα καλύψει τα τρέχοντα έξοδα του ή θα πληρώνει τα χρέη του; Και πόσο σίγουρο είναι ότι η καινούργια του δουλειά θα του δίνει τα ίδια χρήματα που έπαιρνε από την παλιά;
Νομίζω καταλαβαίνεις φίλε αναγνώστη που το πάω.
Η κρίση αυτή δε δημιουργεί απλώς φτώχεια. Δημιουργεί χρέος. Χέσε το κράτος τώρα. Δημιουργεί χρέος για όλους εμάς. Που θα το κουβαλάμε μια ζωή και ότι και να κάνουμε ΔΕΝ φτάνει το χρήμα που υπάρχει στην πραγματικότητα δε φτάνει για να αποπληρώσουμε. Άρα θα χρωστάμε μια ζωή. Όποια και να είναι η κατάληξη για το κράτος μας (κούρεμα, στάση πληρωμών και κούρεμα, ελεγχόμενη χρεοκοπία σε βάθος χρόνου) υπάρχει ήδη ένα μεγάλο χρέος σε όλους μας που μεγαλώνει συνεχώς και υπάρχει μόνο στα χαρτιά και όχι στην πραγματικότητα. Κάποια στιγμή όλο αυτό θα κάνει ένα μπούμ και θα σκάσει. Μου φαίνεται, εμένα του μπακάλη, ότι το τραπεζικό σύστημα πεθαίνει μέσα από τους ίδιους μηχανισμούς που ανέπτυξε για να μεγαλώσει.
Και δεν αφήνει τόσο ένα κράτος με χρέος. Στο κάτω κάτω της γραφής το κράτος λέει "δε γαμιέστε δε πληρώνω κάντε κούρεμα" που βεβαίως έχει καταστροφικές συνέπειες.
Ένα νοικοκυριό δεν έχει αυτή τη δυνατότητα.
Πολύ φοβάμαι ότι δε θα αργήσει εκείνη η ώρα που θα σπάει ο κόσμος τα Σούπερ Μάρκετ...
Να μη γίνουμε Αργεντινή; Τώρα πια;

Μνημείο του αγνώστου Παναγιώτου

2011-10-05T16:07:00.000+03:00

Αν η γνώση είναι δύναμη, προφανώς ανήκω στους αδύναμους της γης. Όχι γιατί δεν έχω γνώσεις, μόρφωση, κουλτούρα, αλλά επειδή δεν γνωρίζω αρκετό κόσμο. Γιατί όμως δεν γνωρίζω αρκετό κόσμο; Κυρίως επειδή δυσκολεύομαι να είμαι συμπαθητικός. Ένα απ’ τα πράγματα, λένε οι ειδικοί, που σε κάνουν συμπαθητικό, είναι να κοιτάς τον άλλον στα μάτια. Σπάνια κοιτώ τον άλλον κατάματα, κυρίως και ιδίως άμα τον έχω ξαναδεί, όχι γιατί (εφόσον τον έχω ξαναδεί) δεν μου κινεί το ενδιαφέρον, αλλά γιατί στις πλείστες των περιπτώσεων ντρέπομαι, γιατί δεν θυμάμαι ούτε αν, ούτε πού, τον έχω ξαναδεί, δεν θυμάμαι το όνομά του κτλ. Τώρα με τα σόσιαλ μίντια, που δεν είμαι ο Παναγιώτης, αλλά ο Πάνως, νόμιζα, φευ, ότι θα βελτιωνόταν η κατάσταση: τζίφος. Θυμάμαι ψευδώνυμα, θυμάμαι τουίτς, θυμάμαι ποστ, αδυνατώ να τα συσχετίσω με κανονικούς ανθρώπους που τους έχω μπροστά μου. Η δεύτερη φορά που ενδεχομένως τούς συναντήσω εκ του σύνεγγυς είναι χειρότερη: αδυνατώ να θυμηθώ το πραγματικό τους όνομα, φοβάμαι μην αποκαλέσω Γιώργο τη Μαρία και Αζόρ τον Νίκο, ως εκ τούτου οι λέξεις βγαίνουν διστακτικά από το στόμα μου, έχω μια στάση ελαφρώς σνομπίστικη, απ΄ την ανομολόγητη ντροπή μου ιδρώνω ακατάπαυστα, κοκκινίζω, βγάζω εξανθήματα και δεν κοιτώ τον άλλον στα μάτια, άρα δεν γίνομαι συμπαθής, άρα μελλοντική επαφή μάλλον δύσκολα θα υπάρξει, όπερ σημαίνει ότι ο κύκλος φίλων και γνωστών δεν μεγαλώνει, δεν γνωρίζω κόσμο (επειδή δεν τον αναγνωρίζω), άρα θα παραμείνω ένα μικρό αδύναμο άσημο σκουλήκι.

ο μινας ο παοκτζης

2011-10-04T10:53:00.002+03:00

καπου πηρε αμυδρα το ματι μου στην τηλεοραση στην εκπομπη της βικυς φλεσσα

τον Ηλείο συνθέτη Ηλία Ανδριόπουλο,

φυσικα δεν ακουσα λεξη απ οσα ειπε

αλλα μου φανηκε ταραγμενος

δεν μπορεσα να καταλαβω το γιατι..

(εψαξα τωρα και νομιζω οτι διαμαρτυρεται γιατι στο ραδιοφωνο της ερτ δεν παιζονται τα τραγουδια του ενω επισης στα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ τον έχουν διαγράψει εντελώς ως συνθέτη και αρνούνται να παίξουν τους Προσανατολισμούς,)

βεβαια η ζημια εγινε γιατι απο εκεινο το βραδυ μαζι με τους καθημερινους προβληματισμους για την πληρωμη του δανειου μου προστεθηκε ακομα ενας

υπαρχει πολιτικο τραγουδι σημερα?

τι ειναι αυτο που οριζει ενα τραγουδι ως πολιτικο?

σιγουρα ειναι οι ιστορικές συνθήκες μέσα στις οποίες γεννιέται, η ποιότητα και το εύρος της αλληλεπίδρασής του με το κοινό , σε ποιο βαθμο το τραγουδι εκφραζει πολιτικες ανησυχιες....

εχοντας λοιπον ολους αυτους τους ευλογους προβληματισμους ακουσα το τραγουδι του μινα του παοκτζη και ανακουφιστικα

υπαρχει πολιτικη δραση στην ελλαδα σημερα και αυτη η δραση θα φερει σιγουρα αντιδραση...

μπουζουκια και σφυριχτρες του ρεφερι

σηματοδοτουν την εναρξη του τραγουδιου

δεν του εχει φερθει καλα η ζωητου μηνα

με τα πρωτα ακορντα καταλαβαινεις την αδικια

ειναι βασανο η ζηση μες στον ψευτη αυτο ντουνια

ψελιζει ο μηνας ο παοκτζης

η δουλεια κατα διαολου

επιμενει ο μηνας ....αλλα ευτυχως υπαρχει ο παοκ τον οποιο ο ποιητης υμνει με εμφανως υπερρεαλιστικη (το δικαιωμα του να φανταζεσαι ειναι απεριοριστο θα μπορουσα να παραληλισω τον στιχο με αλλοτινο παρελθοντικο υπερεαλιστικο αριστουργημα η αγαπη μας ειναι λιγο πιο μικρη απ τον ηλιο γιατι πρεπει να χωραει καπου)και μανιχαιστικη διαθεση αγαπη για τον παοκ Παντὶ τρόπῳ (ριξε γκολ ρε παοκαρα και ας γκρεμισει ο ουρανος)

μια αγαπη για την ομαδα που θα μπορουσε να κανει τον μινα υπο προυποθεσεις να αλλαξει ακομα και εθνολογικη υποσταση((Γαλλος γινομαι ευχαριστως... γινομαι και Ισπανος ) αλλα η θυσια της παραδοσης της εθνικης κυριαρχης ειναι σαφως οριοθετημενη (μην μου πεις να αλλαξω ομαδα και να γινω αρειανος)

ενω συβιλικη και ουχι αμελητεα ειναι η αποψη του μηνα του παοκτζη για τις σημερινες οικονομικες συνθηκες που ολοι λιγο πολυ αντιμετωπιζουν ...ναι τον εχει επιρεασει η τροικα

τα νεα μετρα ισως τον εχουν φτασει σε καθεστως εξαθλιωσης αλλα αυτος εκει σταθερος στις ιδεες του

(και αν βρωμαω και αν πειναω και αν μπατιρης τριγυρνω λεω παοκ και χορταινω και ολα τα περιφρονω...)

σιγουρα υπαρχει λοιπον πολιτικο τραγουδι σημερα

αρκει να μην εμφανιστει ο μηνας ο παοκτσης η ο δημιουργος του τραγουδιου

και ζηταει τον λογο γιατι δεν παιζονται τα τραγουδια του

στους καθεστωτικους παοκικους ραδιοσταθμους

υγ1 ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΑΟΚ

Όταν ήτανε μικρός, ο Γιώργος ήθελε να γίνει πυροσβέστης. Αντ' αυτού έγινε πρωθυπουργός. Εμείς τι φταίμε;

2011-10-03T11:10:00.000+03:00

Τόσα και τόσα έχουν γραφτεί για τους μεταπολιτευτικούς νεολογισμούς στην πολιτική ζωή της Ελλάδας, οι περισσότεροι εκ των οποίων προέρχονται ίσως όχι τυχαία από το ΠΑΣΟΚ. Μια διαφωτιστικότατη λίστα μπορεί κανείς να βρει σε αυτό το προ διετίας άρθρο της Ελευθεροτυπίας. Ο ΓΑΠ σήμερα το πρωί εισήγαγε έναν ακόμη νεολογισμό: "σβήνουμε τη φωτιά που άλλοι ανάψαν στη χώρα", είπε και τη στιγμή που το ξεστόμισε απογοητευμένος ο Ντεκάρτ πήγε στο περίπτερο, πήρε τον "Αστρολόγο" της Λίτσας Πατέρα, μια Σούπερ Κατερίνα κι έναν "Πρωταθλητή" και άραξε για καφέ στο Ντακάπο. Δεν έχει νόημα να προσπαθείς να αντικρούσεις τον παραλογισμό του ισχυρισμού ενός ανθρώπου που είναι πρωθυπουργός τα τελευταία δύο χρόνια, βασικότατο στέλεχος τα προηγούμενα χρόνια του κόμματος που κυβερνά τον τόπο στο μεγαλύτερο διάστημα της μεταπολίτευσης. Ας σταθούμε ωστόσο στο νεολογισμό αυτόν καθαυτόν και στις προεκτάσεις του: θέλοντας ξεκάθαρα να επιρρίψει ευθύνες στους "άλλους", στους κακούς, τεμπέληδες, νωθρούς νεοδημκράτες που κυβερνούν στα διαλείμματα των πασοκικών κυβερνήσεων, αποφεύγει να χρησιμοποιήσει το πολυφορεμένο κλισέ "παραλαβαμε καμένη γη", που πρώτος ο μέγιστος δημαγωγός και πολιτικός απατεών πατήρ του ξεστόμισε το 1981, μετά την ντεμέκ Αλλαγή. Δεν ξέρω τι οιδιπόδεια συμπλέγματα έχει ή δεν έχει, αλλά διακρίνω στην γιωργάκεια αυτή κίνηση μια σαφή διάθεση απάρνησης του παρελθόντος, μια ιδεολογική πατροκτονία αλλά και μια διάθεση προλείανσης του εδάφους για την (όποια) νέα, μη πασοκική κυβέρνηση, η οποία, κλείνοντας τον πολυκλεισμένο κατά το δοκούν κύκλο της μεταπολίτευσης, εφόσον τώρα οι πασόκοι σβήνουν τις φωτιές, θα δικαιούται και πάλι να πει "παραλάβαμε καμένη γη". Διότι, όπως λέει το άλλο κλισέ, η ιστορία κύκλους κάνει, επαναλαμβάνεται πότε σαν φάρσα, πότε σαν τραγωδία, πότε σαν αηδία.

Υποχθόνιος κυνηγός στη Λισσαβώνα

2011-10-01T12:40:00.001+03:00

Απελπισμένα ερωτικός, οπως οι Υποχθόνιοι, ντιπ για ντιπ τζαζ, όπως ο Κυνηγός, ο Χειμώνας στη Λισσαβώνα είναι ένα εξοντωτικό στην ανάγνωση αριστούργημα γεμάτο αξιομνημόνευτες ατάκες όπως "είχε τη σφραγίδα του ισχυρού χαρακτήρα που έχουν πάντα όσοι κουβαλάνε μια ιστορία κι όσοι κουβαλάνε ένα περίστροφο. Δεν κάνω έναν κενό και ανούσιο φιλολογικό παραλληλισμό - είχε πράγματι ιστορία και κρατούσε περίστροφο" ή "Αυτό το κακό έχουν τα μπαρ όταν παλιώνουν: γεμίζουν φαντάσματα". Θα μου πεις, ποιον ενδιαφέρουν όλα αυτά;

Το υπερεγώ σε μπαρότσαρκα

2011-09-30T14:35:00.000+03:00

Τέθηκε, κατά την πρόσφατη περιοδεία μου στα μπαρ τηςπρωτευούσης, το ζήτημα του υπερεγώ. «Φυσικά, ξέρεις τι είναι το υπερεγώ» μού είπανε,και φυσικά, καθότι γουαναμπί ξερόλας, κούνησα καταφατικά, κατανοητικά καιστοχαστικά το κεφάλι στο ρυθμό της μουσικής πιστεύοντας ότι δείχνω τρομερά κουλκαι αυτοπεποίθησμένος και κερδίζοντας ούτως τον απαραίτητο χρόνο ώστε αστραπιαίανα κάνω τον εξής συλλογισμό «υπερεγώ, εγώ είμαι άνθρωπος, άρα υπερεγώ είμαιυπεράνθρωπος, δηλαδή σούπερμαν, άρα για κόμιξ μιλάμε, εντάξει, δεν το πολυέχωτο θέμα, αλλά σιγά μην το παραδεχτώ»: «Μακαι φυσικά ξέρω τι είναι υπερεγώ», απάντησα και άδειασα το ποτήρι μου νιώθονταςτην ενοχή για το ψέμα και για την άγνοιά μου να κάνει άγριο σεξ με το ελικοβακτηρίδιοτου πυλωρού στο στομάχι μου.

Τέθηκε επίσης, σε πρόσφατη περιοδεία μου σταβιβλιοπωλεία της συμβασιλευούσης, το ζήτημα του σταλινισμού του κυρίου Σλαβόι Ζίζεκ.Ηταν πολύ πειστικός, πιεστικός, σχεδόν καταπιεστικός ο συνομιλητής μου: «Είναισταλίνας, πάει και τελείωσε». Κουνούσα καταφατικά, κατανοητικά και στοχαστικάτο κεφάλι μου στον psychedelic trance ρυθμό των λέξεων που εκτοξεύονταναπό το στόμα του, νιώθοντας την ενοχή για την άγνοιά μου, ντυμένη με δερμάτινα,να μαστιγώνει το δύστυχο στομάχι μου.

Ένα σκονισμένο, οικιακό αντίτυπο του ζιζεκικού «Λακάν»γράφει: «Το υπερεγώ είναι πραγματικό, ο σκληρός και ακόρεστος φορέας που μεβομβαρδίζει με απαιτήσεις μη πραγματοποιήσιμες και κατόπιν εμπαίζει τις αδέξιεςπροσπάθειές μου να τις ικανοποιήσω, ο φορέας στα μάτια του οποίου γίνομαι όλοκαι περισσότερο ένοχος, όσο πιο πολύ προσπαθώ να καταπιέσω τις ‘αμαρτωλές’ μουαντιδράσεις και να ικανοποιήσω τις απαιτήσεις μου. Το παλιό κυνικό σταλινικό μότογια τους κατηγορούμενους στις εικονικές δίκες που υποστήριζαν ότι ήταν αθώοι (‘όσοπιο αθώοι είναι , τόσο πιο πολύ τους αξίζει να τους εκτελέσουν’) εκφράζει τουπερεγώ στην πλέον αμιγή του μορφή». Και λίγο παρακάτω: «Η ενοχή που βιώνουμευπό την πίεση του υπερεγώ δεν είναι ψευδαίσθηση, είναι πραγματική, το μόνο πράγμαγια το οποίο μπορεί να είναι κανείς ένοχος είναι το να έχει υποχωρήσει ως προς τηνεπιθυμία του».

Γουάου. Κατάλαβα: Παλιά είχα ας ατάκα προσέγγισηςγυναικών στα μπαρ το «Ποια η γνώμη σου για την καντιανή φιλοσοφία;». Πλέον θα τοαντικαταστήσω από το «Το υπερεγώ σου με τρελαίνει». Πιο άμεσο και πιο κατανοητό,πιστεύω.

Αφιονισμοί (1)

2011-09-30T11:17:00.000+03:00

Είμαι σκατά της βίας απ’ όπου κι αν προέρχονται, ειδικά απότις κατασχέσεις.

Νέες επαγγέλματα δημιουργεί το ΠΑΣΟΚ: επάγγελμα καυλοπληρωτής, δηλαδήο πολίτης ο οποίος πληρώνεται για να πληρώνει τις γκαύλες του ΠΑΣΟΚ και τωντραπεζών.

Επιταχύνει τις μεταρρυθμίσεις το ΠΑΣΟΚ. Καλά λέω, μαλάκεςείναι στην κυβέρνηση.

Η τζαζ είναι το καταφύγιο του ατάλαντου μουσικού, που έλεγεο Τόνι Γουίλσον, αλλά και το καταφύγιο των ταλαντούχων συγγραφέων. Ειδικά τουνουάρ.

Το νουάρ είναι προπαγανδιστικό μέσο των βιομηχανιών καπνούκαι αλκοόλ: όλοι όλο πίνουν και καπνίζουν τα πάντα.

Πράκτορας της καπνοβιομηχανίας και η νουβέλ βαγκ. Πολύς καπνός, ωραία μουσική, άψογο στιλ, όμορφες πρωταγωνίστριες.

Γεωμετρικά ημιμαθής όμως η νουβέλ βαγκ. Το μόνο σχήμα που γνώριζεήταν το τρίγωνο και δη το ερωτικό. Ούτε καν το Πανοράματος.

Περιέχει σπόιλερ για κακομαθημένα καθάρματα

2011-09-27T09:56:00.000+03:00

Πριν από κάνα μήνα, θαρρώ, ο φίλτατόςΕξόριστος στο Βερολίνο (νομίζω, μπορεί και να κάνω λάθος) με ρώτησε εάν έχωδιαβάσει κάνα βιβλίο του Κώστα Καλφόπουλου. Εσπευσα να διορθώσω την μέχρι τότε παράλειψήμου με την ανάγνωση της απολαυστικής νουβέλας του «Ένα παράξενο καλοκαίρι» (εκδ. Αγρα). Παράτο μικρό μέγεθος και το ταπεινό των προθεσεών του (αμφότερα ωστόσο τα θεωρώ πλεονεκτήματα), το βιβλίο, χάρη στην πληθώρααναφορών σε ιστορικά και πολιτισμικά στοιχεία (ποδηλατικός γύρος της Γαλλίας, ΜπααντερΜάινχοφ, Κάρλος το Τσακάλι, υπόθεση Ντουφτ-Μπασενάουερ, εβραίοι της Θεσ/νίκης,ταινίες, τηλεοπτικές σειρές και τραγούδια) τα οποία συνοδεύονται με τις ανάλογεςυποσημειώσεις, επιτείνει και αυξάνει την αναγνωστική απόλαυση παραπέμποντας τονφιλομαθή αναγνώστη σε παράλληλες αναγνώσεις, αναζητήσεις στο γκουγκλ ή σε αρχείαεφημερίδων.

Προσωπικά στάθηκα κάπως παραπάνωστην ατάκα «η πολιτική ως επάγγελμα, έτσι δεν έλεγε ο Βέμπερ;». Είναι μια τόσοσύντομη αναφορά άνευ υποσημειώσεως στη σκηνή-κλειδί της ιστορίας, όπου όλα έρχονταιστο φως, μια αναφορά σε παλιούς συντρόφους που την πολιτική την κάναν μπίζνεςκαι θησαύρισαν. Στον Μαξ Βέμπερ έχω μια αδυναμία, παρότι είναι της «άλλης πλευράς»,γιατί δικό του είναι ένα απ’ τα ελάχιστα θεωρητικά βιβλία που έχω διαβάσει «η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού», το οποίο μ’ εντυπωσίασε όταντο διάβασα και μετά το ξέχασα και δεν ενθυμούμαι τίποτε από δαύτο πλην τουεντυπωσιασμού που μου προκάλεσε. Οπότε διάβασα και την «Πολιτική ως επάγγελμα»,μικρό στο μέγεθος επίσης, ευτυχώς, απ’ το οποίο αντιγράφω κάποιες σκόρπιεςπαρατηρήσεις για τους επαγγελματίες πολιτικούς. (Και για όσους δεν το κατάλαβαν,τους πασόκους έχω στο μυαλό μου.)

«Επαγγελματίες πολιτικοί», με ένα δεύτερο νόημα, δηλαδή άνθρωποι που δεν επιθυμούσαν να γίνουν ηγέτες οι ίδιοι, όπως οι χαρισματικοί ηγέτες, αλλά εισήλθαν στην υπηρεσία τωνπολιτικών κυρίων. Έθεσαν εαυτούς στη διάθεση των ηγεμόνων κατά τον προαναφερθέντα αγώνα, αντλώντας από την πολιτική τωνηγεμόνων υλικόβιοτικό πορισμό αφ’ενός και ένα ιδεώδες βιοτικόπεριεχόμενο αφ’ετέρου.

[…]Ο επαγγελματίαςπολιτικός που ζει «από» την πολιτική μπορεί να είναι απλός «προσοδευματούχος» ή μισθωτός «υπάλληλος». Τότε, είτε απολαμβάνει έσοδα από τέλη και ‘τυχερά’ για συγκεκριμένες υπηρεσίες – τα φιλοδωρήματα και τα χρήματα δωροδοκίας είναι μόνον ένα ακανόνιστο και τυπικά παράνομο είδος αυτής της κατηγορίαςεσόδων – είτεσταθερό εισόδημα σε είδοςή χρηματικό μισθό, ή παράλληλα και τα δύο. Μπορεί να προσλάβει τοχαρακτήρα «επιχειρηματία», όπως ο μισθοφόρος ή ο μισθωτής ή ο αγοραστής ενός αξιώματος του παρελθόντος, ή όπως ο […] κομματάρχης που αντιμετωπίζει τα έξοδά του ωςκεφαλαιακή επένδυση την οποία καθιστά προσοδοφόρα μέσω εκμετάλλευσης της επιρροής του. Είτε, όμως, μπορεί να λαμβάνει σταθερό μισθό, όπως ένας δημοσιογράφος ή ένας γραμματέας του κόμματος, ένας σύγχρονος υπουργός, ή ένας πολιτικός υπάλληλος. […]Ο πολιτικός δημοσιολόγος, και προπάντων ο δημοσιογράφος είναι στην εποχή μας ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του δημαγωγικού είδους. […] Ο εργάτης της δημοσιογραφίας αποκτά όλο και λιγότερη και ο κεφαλαιοκράτης άρχονταςτου Τύπου […] αποκτά όλο και περισσότερη πολιτική επιρροή.

«Επαγγελματίες» πολιτικοί εκτός των κοινοβουλίων παίρνουν την επιχείρηση(τον πολιτικό μηχανισμό) στα χέρια τους. Είτε ως «επιχειρηματίες» […] είτε ως υπάλληλοι με πάγιο μισθό. Τυπικά πραγματοποιείται ευρύς εκδημοκρατισμός. Τα καθοριστικά προγράμματα δεν συγκροτούνται πλέον από την κοινοβουλευτική ομάδα […] αλλά οι συνελεύσεις τωνοργανωμένων κομματικών μελών επιλέγουν τους υποψήφιουςκαι ορίζουν εντεταλμένα μέλη στις συνελεύσεις ανώτερου επιπέδου, εκ των οποίων πιθανώς υπάρχουναρκετές μέχρι τογενικό «κομματικό συνέδριο». Κατ’ ουσίαν, όμως, η δύναμη βρίσκεται στα χέρια εκείνων που επιτελούν διαρκώς εργασίαεντός της πολιτικής επιχείρησης, ή στα χέρια εκείνων από τους οποίους η επιχείρηση εξαρτάταιγια τη λειτουργία της οικονομικά ή προσωπικά – φερ’ ειπείν, από μαικήνες ή από διευθυντές ισχυρών πολιτικών λεσχών με φορείς συμφερόντων. Το καθοριστικό είναι, ότι όλος αυτός ο ανθρώπινος μηχανισμός […] ή πολύ περισσότερο εκείνοι πουτον διευθύνουν κρατούν τα μέλη του κοινοβουλίου υπό έλεγχοκαι είναι σε θέση να επιβάλλουν τη βούλησή τους σε σχετικά μεγάλο βαθμό. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για την επιλογή της ηγεσίας του κόμματος. Ηγέτης γίνεται πλέον εκείνοςτον οποίο ακολουθεί η μηχανή, ακόμη και πέρα από την κεφαλή του κοινοβουλίου. Με άλλα λόγια, η συγκρότηση τέτοιων μηχανών σημαίνει την ανόρθωση της δημοψηφισματικής δημοκρατίας.

Οι οπαδοί του κόμματος, προπάντων οι κομματικοί υπάλληλοι και επιχειρηματίες, προσδοκούν φυσικά προσωπική αμοιβή από τη νίκη του ηγέτη τους: αξιώματα ή άλλα πλεονεκτήματα. [...]

Στοιδεατό δε επίπεδο, μια από τις μεγαλύτερες ορμές υποκίνησης των ανθρώπων είναι η ικανοποίηση να εργάζεται κανείς με πιστή προσωπική αφοσίωση για ένανάνθρωπο (σημ. ΠάνωςΚ: θυμήσου πόσοι νεοπασόκοι δήλωναν και δηλώνουν ότι «δεν είμαιΠΑΣΟΚ αλλά μ’ εμπνέει απόλυτα ο Γιώργος Παπανδρέου». Και μην πας μακριά, σταμπλογκ και στο τουίτερ ψάξε) και όχι μόνον για το αφηρημένο πρόγραμμα ενός κόμματος που αποτελείται από μετριότητες: αυτό είναι το «χαρισματικό» στοιχείο κάθε ηγεσίας.

Το DNA του ΠΑΣΟΚ

2011-09-25T15:18:00.002+03:00

Ο panws_k είναι πηγή έμπνευσης για εμένα. Είναι σα να είμαι εγώ ο House MD και αυτός ο Wilson.
Του έλεγα το λοιπόν για ένα τυπάκο που έχουμε στη δουλειά που έχει έρθει για πρακτική (έχουμε γεμίσει πρακτικάριους, το αφεντικό λέει ότι είναι "μια φτηνή λύση που μας λύνει τα χέρια"). Ο τυπάκος είναι 25 χρονών και όπως μας έδωσε να καταλάβουμε μόλις λίγες μέρες πριν η εξάμηνη παραμονή του στην εταιρία λήξει, έχει ψηφίσει ΠΑΣΟΚ. Και όχι μόνο έχει ψηφίσει ΠΑΣΟΚ. Θέλει λέει και να ξαναψηφίσει διότι όλα όσα έχει κάνει, λέει, είναι καλά.
Οι αποδέλοιποι νιώσαμε καλά. Επιτέλους είχαμε βρει έναν, από το χαμένο είδος των ανθρώπων εκείνων που
α) είχαν ψηφίσει ΠΑΣΟΚ
β) το λένε
γ) δε βρίζουν πλέον (γιατί ξεγελάστηκαν από το "λεφτά υπάρχουν" και δε θέλουν να ξαναψηφίσουν) και
δ) θα το ξαναψηφίσει
Επίσης είχαμε βρει τον άνθρωπο που θα δουλεύουμε σθεναρά για τις υπόλοιπες περίπου 15 μέρες.
Δεν έχει πλέον όνομα. Είναι ο "σοσιαλιστής"
Που μπαίνει τώρα ο Πάνως Κάπας.
Το λοιπό είχαμε μια συζήτηση.
Σε αυτήν του είπα ότι αυτό που περιμένω εγώ είναι τούτο, και δεν νομίζω ότι το σκέφτομαι μόνο εγώ, οι περισσότεροι θα το σκεφτήκατε:
Παίρνουμε τώρα την 6η δόση. Ξεκινάμε με νέα μέτρα και φτάνουμε στο Δεκέμβριο. Εκεί μας περιμένει η έβδομη δόση. Νέα μέτρα (αλλά τα περιμένουμε, δεν είναι έκτακτα, όπως για πχ τα τέλη κυκλοφορίας) την παίρνουμε. Καθώς στην Ελλάδα Ιανουάριο-Φεβρουάριο δε κινείται τίποτα φτάνουμε στην 8η δόση αλλά εκεί είναι τα πράγματα εξαιρετικά δύσκολα, οπότε ο Τζέφρι λέει πάμε σε εκλογές με προεκλογική περίοδο τον Μάρτιο. Ο κόσμος πανηγυρίζει γιατί σου λέει "τους ρίχνουμε" κάνει υπομονή μέχρι τον Απρίλη και ψηφίζει, δυστυχώς, Σαμαρά. Ο Σαμαράς λέει ότι χρειάζεται λίγο χρόνο, κάνα δυο μήνες και οι πιστωτές λένε καλά ρε φιλαράκι οκ πάρε μέχρι τον Ιούνιο. Ιούλιο και Αύγουστο δε κινείται τίποτα στην Ελλαδίτσα οπότε φάγαμε το καλοκαίρι μέχρι τον Αύγουστο. Ο Σαμαράς λέει κάτι κινείται, φτάνουμε στο Δεκέμβριο με χίλια βάσανα και με το κόσμο να υποφέρει ΑΛΛΑ:
Να κάνει υπομονή λόγω των εξελίξεων.
Άρα:
Έχουμε φάει ένα χρόνο χωρίς ο κόσμος να έχει ξεσηκωθεί κάτω από τις εξελίξεις.
Έτσι απλά και μπακαλίστικα.
Ταυτόχρονα οι τράπεζες έχουν βρει τον απαραίτητο χρόνο να αναπροσαρμοστούν και έχει ο Θεός. Και επίσης ο Γιωργάκης δε θα έχει την ιστορική ευθύνη για το νέο "δυστυχώς επτωχεύσαμεν". Σκεφτείτε το λίγο. Ο Τρικούπης ΛΕΓΕΤΑΙ ότι είπε τη φράση στο φουαγιέ της Βουλής. Ούτε κάν επίσημα. Και έμεινε στην ιστορία για αυτό και όχι για τα έργα που έκανε και αναμόρφωσαν εκείνη την εποχή τη χώρα. Άρα σιγά μη μείνει ο ΓΑΠ στην ιστορία ως ο πρωθυπουργός που είπε ότι η χώρα είναι πτωχεύσασα, ανεξάρτητα από το ότι μας οδήγησε ο ίδιος στη χρεοκοπία.
Αυτό είπα στον Πανωκαπα.
Και αυτός απήντησε το σοφόν:
"Όντως μπορεί να γίνει έτσι. Και μάλιστα μόνο το ΠΑΣΟΚ έχει αυτήν την πολιτική θρασύτητα να το κάνει αυτό. Να πάει δηλαδή στην κρίσιμη ώρα στις εκλογές μόνο και μόνο για να φορτώσει την ευθύνη της πτώχευσης σε κάποιον άλλον. Στην ιστορία δε θα μείνει το ΠΑΣΟΚ για την όποια χρεοκοπία αλλά αυτός που θα διαδεχθεί. Μετά από περίπου ένα χρόνο και αφού θα έχουμε πάει κατά διαόλου, θα ξανάρθουν και θα πουν ότι αυτοί κάναν τα σωστά αλλά δε τους άφησε η κακή ΝΔ να προχωρήσουν. Και θα το παίξουν πάλι σωτήρες".
Ας ενώσουμε τώρα τις δυο τελείες.
Ο Πάνωσκάπας έχει απόλυτο δίκιο. Είναι τέτοια παράταξη το ΠΑΣΟΚ. Αλλά και ο "σοσιαλιστής" με τον οποίο ξεκίνησε η ιστορία μας έχει δίκιο. Ο τελευταίος μάλιστα αποκαλύφθηκε σε όλους μας όταν είπε
"καλά κάνουν και κόβουν τις συντάξεις, να τις κόψουν κι άλλο. Και τι να ψηφίσω δηλαδή; Τον Σαμαρά; Ή κάποιον που αποκλείεται ποτέ να κυβερνήσει; Αν ψηφίσω Παπαρήγα τι έχω προσφέρει; Τίποτα. Αφού δε κυβερνάει τι να αλλάξει;"
Εδώ λοιπόν έρχεται η επίφανι που μου έδωσε ο Πάνωκάπας
Ο 25χρονος αγλαός ψηφοφόρος δε έζησε καν την εποχή του Αντρέα. Ξέρει ότι είναι ο μπαμπάς του ΓΑΠ αλλά δε ξέρει τίποτα παραπάνω. Όχι ότι ο Αντρέας ήταν καλός, δε λέω αυτό. Λέω όμως ότι οι παλαιότεροι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ-όπως είναι ενδεχομένως ο πατέρας του αγλαού ψηφοφόρου-ήταν υποστηρικτές αυτής της παράταξης γιατί, υποτίθεται, είχε ανθρώπινο πρόσωπο ενώ από την άλλη ήταν το πρόσωπο του Μητσοτάκη που φέρνει περισσότερο σε Δράκουλα.
Δε θα ξεχάσω την απάντηση ενός ΠΑΣΟΚου φίλου του πατέρα μου όταν του είπα ότι όταν ο λαός πεινάει ο Παπανδρέου χτίζει βίλα στην Εκάλη για να στεγάσει τη γκόμενα. Η απάντηση ήταν ότι ο ηγέτης έχτισε ένα κωλόσπιτο για να μείνει και δεν είναι λόγος αυτός να πολεμάμε μια παράταξη με ανθρώπινο πρόσωπο. "Τι θέλεις δηλαδή; Να έρθει η δεξιά;"
Ο φίλος του πατέρα μου είχε στο μυαλό τη δεξιά που έχουν όλοι πατεράδες των 30 κάτι έχουν στο δικό τους. Αυτή τη δεξιά της εξορίας του ξύλου και του κυνηγητού. Αυτή τη δεξιά κλήθηκε να διώξει ο Ανδρέας και από εκεί, ξαναλέω υποτίθεται, προέρχεται ο ίδιος ο Παπανδρέου σίνιορ και το κόμμα του.
Ο σημερινός νεαρός ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ δεν έχει στο μυαλό του αυτά. Έχει στο μυαλό του τον Σημίτη και τη δεξιά πολιτική της λιτότητας που επέβαλε. Τη διολίσθηση της δραχμής το χρηματιστήριο τον Γιάννο τον εκσυγχρονισμό κλπ. Έχει στο μυαλό μετά τον Καραμανλή τζούνιορ και την απόσχιση του από τα δεξιά στρώματα και το άνοιγμα στο μεσαίο χώρο. Για το ποίο μάλιστα τον κατηγόρησαν οι παραδοσιακοί δεξιοί.
Και εδώ υπάρχει μια σύγχυση.
Ποιος είναι τελικά ο δεξιός και ποιος ο κεντρώος; Υπάρχουν πλέον αυτά; Μήπως πλέον υπάρχουν οι φιλελεύθεροι και οι μη φιλελεύθεροι;
Όπως και να έχει το κόμμα αυτό (που είναι περίπου σαν τον Ολυμπιακό στο ποδόσφαιρο. Έχει κατακλέψει τον κόσμο αλλά ωστόσο είναι η λαοφιλέστερη ομάδα και έχει ορκισμένους υποστηρικτές ή ορκισμένους εχθρούς) δεν έχει το ίδιο DNA.
Έχει υποστεί μετάλλαξη;
Έχει βγάλει τον πραγματικό του εαυτό;
Και το σημαντικότερο ερώτημα που έθεσε φίλος και συνάδελφος του Πάνωκάπα (σας λέω έμπνευση ο τύπος ρε!Όχι μόνο αυτός αλλά και οι συν αυτό) σε μια συζήτηση που είχαμε εγώ αυτός και ο Argos_T:
Γιατί τις αντιρρήσεις και τις αναστολές (βλέπε Λοβέρδος για το ¨δημαγωγικό ΠΑΣΟΚ" Διμανατοπούλου για "επιστροφή στη δραχμή" κλπ) τις έχει εκφράσει η εκσυγχρονιστική πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ;

ΥΓ Να πω στον Τριάντα να διαβάσει το κείμενο;Ή θα γίνει της τανας που;

Τα λόγια είναι περιττά (reloaded και με λόγια)

2011-09-22T12:15:00.002+03:00

Περιττά ξεπεριττά, εγώ δυο λόγια θα τα πω. Για την ακρίβεια, θα αντιγράψω και θα παραποιήσω ένα απόσπασμα απ' το "Χιόνι του Αλμιράντε" του Αλβάρο Μούτις, το πρώτο απ' τα δύο βιβλία-υποδοχή του χειμώνα, που μου χάρισε ο φίλτατος Λάκης Ξηροκαρπόπουλος (τα bold είναι οι δικές μου προσθέσεις στο αρχικό κείμενο, απ' το οποίο κανά δυο φορές χρειάστηκε να διαγράψω ~~έτσι~~ κάποιες φράσεις. Στο χωρίο που παραποιώ βάναυσα ο ήρωας κανονικά περιγράφει την επίδραση που έχει το κλίμα του τροπικού δάσους στις αισθήσεις του).

Ξαπλωμένος ~~στην αμάκα μου~~* στον καναπέ μου βλέπω με μια υπναλέα αδιαφορία να ξετυλίγεται μπροστά αυτό το εφιαλτικό εργασιακό, οικονομικό και πολιτικό τοπίο όπου η μοναδική αισθητή αλλαγή είναι η βαθμιαία μεταλλαγή που γίνεται στο φως όσο ~~προχωρεί προς το τέλος της η μέρα~~ προχωρούν τα κυβερνητικά και τροϊκανά σχέδια. Το ρεύμα του ποταμού του λαϊκού κινήματος ελάχιστα αντιστέκεται στο προχώρημα του κατειλημμένου από πασόκους πλοίου μας. Το μοτέρ των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων αποκτά ένα ρυθμό επιταχυνόμενο, αρκετά ύποπτο αν λάβουμε υπόψη μας τις ιδιοτροπίες του ΔΝΤ και την αστάθεια λειτουργίας του κράτους. Ολα αυτά μόλις και μετά βίας καταγράφονται στη σχεδόν αδιάφορη προσοχή μου. Οπως μου συμβαίνει πάντοντε ύστερα από την επίσκεψη των αποκαλυπτικών δελτίων ειδήσεων ονείρων που βλέπω έχω περιπέσει σε μια περιθωριακή αδιαφορία, στα περιθωρία ενός λανθάνοντος πανικού. Τον διακρίνω σαν μιαν αναπόφευκτη απόπειρα ενάντια στο είναι μου, ενάντια στις δυνάμεις που το συγκρατούν, ενάντια στη μάταιη ελπίδα -ωστόσο, ελπίδα- ότι μια μέρα τα πράγματα θα είναι καλύτερα και ότι όλα θα αρχίσουν να μου πηγαίνουν όπως λαχταρώ.

* αμάκα: κρεβάτι-αιώρα

Γέμιστα, γέμιστα, όλα πια

2011-09-19T18:34:00.000+03:00

Κάθε που τέλειωνε ο μπάφος, ο φίλος ένιωθε, έλεγε, μια βαθύτατη οδύνη, μια ανείπωτη μελαγχολία, σαν κι αυτήν που ένιωσα σήμερα εγώ και τον θυμήθηκα κοιτάζοντας με δάκρυα στα μάτια την άδεια λαμαρίνα χωρίς τα γεμιστά. Η μεταθερινή μελαγχολία, το τέλος του καλοκαιριού, το εφήμερον της ύπαρξης νομίζω πως μετουσιώνονται πλήρως σε ένα άδειο ταψί γεμιστά, το τελευταίο μάλλον άδειο ταψί γεμιστά αυτής της σεζόν.
Λατρεύω τα γεμιστά. Δεν ξέρω να τα μαγειρεύω, φυσικά. Ούτε τεχνικές λεπτομέρειες ξέρω, μην μπείτε στον κόπο να με ρωτήσετε αν είναι με κιμά ή χωρίς, αν έχουν μέσα το τάδε ή το δείνα υλικό. Δεν ξέρω τίποτε για την προετοιμασία τους, τίποτε για την προεργασία και για τη δυσκολία στο μαγείρεμά τους. Τα γεμιστά τα λατρεύω. Και ξέρω μόνο να τα τρώω. Ξέρω να τα τρώω με πλείστους τρόπους. Μόλις βγουν από το φούρνο, αχνιστά, τα περιχύνω με γιαούρτι – κόλαση. Στην καλύτερη θερμοκρασία τα πετυχαίνεις τρεις-τέσσερις ώρες αφότου σβήσεις το φούρνο. Ιδανικά με φετούλα. Παλιότερα, θυμάμαι, στο πατρικό μου τα συνοδεύαμε και με σαλατούλα αγγουράκι, δροσερή, με λαδάκι και σκόρδο. Τα γεμιστά δεν με αρέσει να τα ξαναζεσταίνω. Ακόμη κι αν τα βγάλω απ’ το ψυγείο, τα τρώω έτσι όπως είναι, δροσερά-δροσερά, ό,τι πρέπει για τον καύσωνα… Τα γεμιστά είναι για κάθε ώρα και στιγμή: πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό. Είναι γλύκισμα, φρούτο και δεκατιανό μαζί. Μπαίνω συχνά στην κουζίνα, ας πούμε για να πιω νερό; Ανοίγω το φούρνο, κι όπως ξεκλέβουμε απ’ το κουτί με τα γλυκά ένα παστάκι, εγώ κλέβω ένα γεμιστό.
Δεν έχω προτιμήσεις – είμαι σαβουρογεμιστοφάγος: πιπεριές, ντομάτες, μελιτζάνες, κολοκύθια. Όλα τα τρώω. Δεν ξέρω την καλύτερή τους συνταγή. Ξέρω μόνο ότι τα καλύτερα γεμιστά τα κάνει η Κ. Αυτήν να ρωτήσετε για τη συνταγή. Δακρύζω όταν τα σκέφτομαι, ειλικρινά, και οργίζομαι όταν βλέπω κάποιους να κάνουν στην άκρη το περίβλημα, τα φλούδια, το γεμιστό αυτό καθαυτό και να τρώνε μόνο τη γέμιση. Πρόκληση! Αιδώς! Αίσχος! Ν’ ανοίξουν τα ξερονήσια τώρα!
Τα γεμιστά με συγκινούν, όπως συγκινείται κάποιος που βλέπει το Χορεύοντας το Σκοτάδι του Τρίερ ή το Love Story, κάποιος που πρωταντικρίζει τη Μόνα Λίζα, την Ακρόπολη, σαν αυτόν που πρωτακούει το Love Will Tear Us Apart. Τα γεμιστά είναι η κορύφωση όλων των τεχνών, όχι μόνον της μαγειρικής. Τα γεμιστά είναι ένα πανηγύρι, όργιο, γαστριμαργική παρτούζα.
Τα γεμιστά σίγουρα δεν τα φάγαμε μαζί. Μόνος μου τα έφαγα, κύριε Πάγκαλε. Και δεν αισθάνομαι, κύριε Βενιζέλο, καθόλου υπεύθυνος για αυτό.

Πέντε χρόνια πάνω, πέντε χρόνια κάτω

2011-09-15T08:13:00.002+03:00

Πάντως, για να λέμε την αλήθεια, όλα ξεκίνησαν πολύ-πολύ χάλια.

Σαν λέπι στο σαλέ σαλέπι, σαν λείπει η λεπίδα πήδα

2011-09-14T09:39:00.001+03:00

Κολυμπούσα, όχι όπως συνήθως σε μια θάλασσα γιομάτη με λογής παράξενα φυτά, αλλά σε μια θάλασσα σοροπιού, μελιού και διαφόρωνσωματικών υγρών: διάβαζα δηλαδή το βιβλίο του Ερίκ Φοτορινό «Κινηματογραφικά φιλιά». Δεν φταίει ο άξιος συγγραφεύς – απλώς προτιμώ να κολυμπώ σε μια θάλασσααίματος, αλκοόλ και… χμ… και διαφόρων σωματικών υγρών. Ο ήρως του Φοτορινό, ένας νέος ανδραςαγνώστου μητρός, αλλά πατρός επιφανούς οπερατέρ την περίοδο της νουβέλ βαγκ, ψάχνειστις ταινίες και στις πρωταγωνίστριες της εποχής τη μητέρα του. Γνωρίζει μια τύπισσα,ολίγον σαλεμένη και αρκετά παντρεμένη, συνάπτουν μια σχέση ιδιάζουσα, εμμονική,όπου η ολίγον σαλεμένη και αρκετά παντρεμένη γυνή αποτελεί ταυτόχρονα ερωμένηκαι μάνα του ηρώος ανδρός ώσπου καταλήγει δέσμιος του πάθους αυτού, τρόπον τινάσκλάβος μιας ιδιόρρυθμης και απαιτητικής αφέντρας, αλλωστε ο ίδιος χαρακτηρίζειτον εαυτό του «τοξικομανή» και την ερωμένη του «ηρωίνη». Κάπου στη μέση ο ήρωαςαπατά την παντρεμένη ερωμένη του (ω της ανωμαλίας) με μιαν νεαρή, καθ’ όλαφυσιολογική, μη παντρεμένη γυναίκα, η οποία αναπόφευκτα θα παίξει το ρόλο της μεθαδόνηςστην πορεία απεξάρτησης του ήρωα. Φυσικά ο σύζυγος της ηρωίνης του ήρωα εμφανίζεταισυχνά πυκνά κλείνοντας το τρίγωνο: διεκδικεί τη σύζυγό του σαφώς, είναι τόσοερωτευμένος μαζί της ωστόσο που κάνει συχνά τα στραβά μάτια στις ατασθαλίες της.Υπάρχει διάχυτος ένας πολιτισμός στις σχέσεις αυτού του τριγώνου, μια ανεκτικότητα,να φανταστείς κάποια στιγμή διασταυρώνεται ο ήρως με τον κερασφόρο σύζυγο, έξωαπό το σπίτι του τελευταίου κι αφού στο τσακ πρόλαβε να ολοκληρωθεί η συνουσίαμετά μουσικής Σοπέν και διαφόρων γλυκισμάτων, και αντί να βγουν μαχαίρια ή έστωβλέμματα γεμάτα μίσος, απλώς οι δύο άνδρες κάνουν πως δεν βλέπουν, πως δεν γνωρίζουνο ένας τον άλλον. Πάλι καλά που δεν σφιχταγκαλιάστηκαν σαν δυο άλλοι Ζυλ καιΤζιμ. Διότι, όλως τυχαίως και για να εξευμενίσω τις τύψεις που νιώθω μη μελετώνταςόσο θα έπρεπε τα έρμα τα γαλλικά μου, έκατσα και είδα, όσο διαβαζα τα "Κινηματογραφικά Φιλιά", τοΖυλ και Τζιμ. Δεν λέω, ωραία ταινία και καταλαβαίνω τις τεχνικές καινοτομίεςπου εισήγαγε στο σινεμά. Αλλά δεν ξέρω βραδερφέ. Τόσος πολιτισμός, τέτοια ανεκτικότητα,τέτοια ερωτική ελευθεριότητα δεν συνάδουν με τον χριστιανόπληκτο αριστερίζοντασυντηρητισμό μου. Κι αυτή είναι μάλλον μια ακόμη επιτυχία της τέχνης: να γαργαλάκαι να ερεθίζει τα ταμπού, να μας υπενθυμίζει ότι ο δρόμος προς την ελευθερία είναιμακρύς και δύσκολος και ξεκινά από τα μέσα μας.

Με τα σώβρακα

2011-09-12T11:15:00.000+03:00

Γερνώ μεθυσμένος και γέρνω στην μπάρα. Κοιτώ τους φίλους μουκαι τα τρία γκομενάκια που κάθισαν στην άλλη άκρη του μπαρ. Κοιτώ την εκκλησία.Τον παπά. Τον στολισμό. Κοιτώ τη νύφη. Τον γαμπρό. Κοιτώ και το σμαρτφόν. Κοιτώτις ζωές των άλλων. Αστυνομοκρατία. Αυταρχισμός. Οικονομική καταπίεση. Οι φίλοιμου τουιτάρουν, διαδηλώνουν, τρώνε χημικά. Οι φίλοι μου περνάνε δύσκολα. Είναιανασφαλείς, επισφαλείς. Ανεργοι. Υποαμειβόμενοι απασχολούμενοι. Υπερμορφωμένοι, σούπερ καταρτισμένοι. Οι φίλοι μουζουν σε άλλες πόλεις. Γι’ αυτό φτιάχτηκε αυτό το ιστολόγιο. Για να το έχουμεμαζί. Οι φίλοι μου δεν γράφουν πια εδώ. Δεν διαβάζουν καν. Από δω μέσα έκανακαινούργιους φίλους. Οι φίλοι μου φεύγουν. Οι φίλοι μου παντρεύονται. Οι φίλοιμου λένε ωραίες ιστορίες. Οι φίλοι μου λένε τις ίδιες ιστορίες. Οι φίλοι μου λένεπολλές φορές τις ίδιες ωραίες ιστορίες. Πολλές φορές υπενθυμίζω ότι αυτή τηνιστορία την έχουν ξαναπεί. Οι φίλοι μου ανταλλάζουν βιβλία και τραγούδια που λένεωραίες ιστορίες. Πρέπει με τους φίλους μου να δημιουργήσουμε ή να ζήσουμε καινούργιεςιστορίες. Οι φίλοι μου, παλιοί, καινούργιοι, ζουν ζωές σπανίως τεμνόμενες με τηδική μου. Οι περιστάσεις τα φέρνουν έτσι. Κάποτε ήμασταν πέντε, έξι, επτά. Τώραπέντε, έξι, επτά επί δύο. Σε λίγο καιρό θα είμαστε πέντε, έξι, επτά επί δύο συνένα, δύο ή και τρία. Δύσκολα θα χωράμε σε ένα τραπέζι. Δεν θα μας χωράει η μπάρα.Το πιο πιθανό, δεν θα μας χωράει καν αυτή η χώρα. Ίσως και να μη χωράμε ο ένας στηζωή του άλλου. Οι φίλοι μου άλλωστε δεν είναι δικοί μου. Ομοίως, οι ζωές που ζούμε δεν θα έπρεπε να είναι οι δικές μας. Αυτό το οικομικοκοινωνικοπολιτικό χάλι δεν μας αξίζει. Οι φίλοι μου κι εγώ είμαστε πολύ καλύτεροι απ' αυτά τα σκατά που ζούμε. Κι έχω λυσσάξει.

FM Belfast: Underwear from morr music on Vimeo.

Η ομιλία έγινε. Ήττα λοιπόν.

2011-09-11T00:08:00.003+03:00

Έχει ώρα που γύρισα αλλά από τη μία οι γιοι μου που δε κοιμούνται απόψε και από την άλλη η υπερένταση δε μ αφήνουν να ηρεμήσω.
Τι είδα σήμερα λοιπόν;
Αρχικά είδα κόσμο πολύ στους δρόμους και αυτό μ άρεσε. Σε σύγκριση με πέρσι που ήταν παγωμένος ο κόσμος, ακόμα βυθισμένος στο λήθαργο της "συλλογικής ευθύνης", ήταν πολυπληθείς οι πορείες. Με κόσμο, κυρίως νέο.
Αλλά είναι μάλλον φοβισμένοι. Ή να το θέσω καλύτερα. Κάνουν την πορεία, φτάνουν στο Βελλίδειο. Και εκεί; Τι κάνουν; Μένουν απ έξω; Τα ρίχνουν στους αστυνομικούς; Τι;
Άλλοι πετούσαν πέτρες. Άλλοι τους κυνηγούσαν να μην πετούν πέτρες. Άλλοι κοιτούσαν πως να βρίσουν τους αστυνομικούς. Γενικότερα ο καθένας μάλλον έκανε ότι του κατέβαινε.
Θεωρώ με το φτωχό μου το μυαλό ότι ο κόσμος ήταν φοβισμένος από τις εικόνες που είχε δει από την Αθήνα και το πρωτοφανές ξύλο που είδαν. Με το που έπεφταν τα δακρυγόνα (που στο σύνολο τους δεν νομίζω ότι ήταν πάνω από 40-50 τουλάχιστο εκεί που ήμουν εγώ) όλοι ήταν πίσω και επικρατούσε μια παγομάρα. Θα μου πεις, δηλαδή τι έπρεπε να κάνουν; Ντου και να τα σπάσουν όλα; Όχι αλλά και από την άλλη πέρασε πολύς, πολύτιμος χρόνος μέχρι να μαζευτούν ξανά μετά την οπισθοχώρηση.
Όλο το νταβαντούρι με τους αστυνομικούς δε κράτησε πάνω από κανά μισάωρο και δεν ήταν μπροστά στην είσοδο της έκθεσης αλλά δίπλα στη ΧΑΝΘ στο παρκάκι. Υπήρξαν άτομα που φαινόταν ότι πήγαν να κάνουν την γνωστή ιστορία με τον πετροπόλεμο αλλά ο κόσμος και δεν ακολούθησε και τους σταμάτησε.
Γιατί τέτοια παγομάρα;
Από την άλλη το σχέδιο της αστυνομίας πέτυχε μια χαρά. Φάνηκε ότι δεν ήθελαν τον κόσμο συγκεντρωμένο στην πλατεία, μπροστά στην είσοδο της έκθεσης. Και το πέτυχαν.
Φασαρία δημιουργήθηκε όταν το συγκεντρωμένο πλήθος προσπάθησαν να προσεγγίσουν οι οπαδοί του Ηρακλή. Οι αστυνομικοί πολύ γρήγορα τους απώθησαν και δε τους άφησαν ποτέ να πλησιάσουν τους υπόλοιπους. Η ΓΣΕΕ απωθήθηκε λίγο ψηλότερα κάπου στην Εθνικής Αμύνης. Τα δυο αυτά μπλόγκ δεν έφτασαν ποτέ στην έκθεση.
Απαράδεκτο αν θέλετε τη γνώμη μου.
Για τους μεν οπαδούς του Ηρακλή, βρίσκω μάλλον ανόητο να κατεβαίνει κάποιος για την ομάδα τους στο δρόμο λες και δεν έχει άλλα πράγματα να διαμαρτυρηθεί. Από την άλλη όμως δεν μπορείς να αρνείσαι σε κανένα την πρόσβαση στο χώρο που έχουν συγκεντρωθεί οι υπόλοιποι. Για τη ΓΣΕΕ όσο και να μου την έχουν δώσει και εμένα στα νεύρα δε μπορείς να αρνείσαι την πρόσβαση στο χώρο διαμαρτυρίας στο μεγαλύτερο συνδικαλιστικό όργανο της χώρας.

Με λίγα λόγια, η αστυνομία χρησιμοποίησε αθέμιτα και μάλλον μη-δημοκρατικά μέσα για να πετύχει το σκοπό της:

Να μην συγκεντρωθεί κόσμος στην πλατεία. Και επειδή και οι κάμερες είναι εκεί ας τους δείρουμε και ας τους ψεκάσουμε πριν συναντηθούν.

Καλά για το ΠΑΜΕ που συγκεντρώθηκε, έκανε πορεία, πήγε μέχρι το Λευκό Πύργο έκανε μεταβολή πήγε στα δικαστήρια και πήγαν όλοι μαζί στο φεστιβάλ του ΚΚΕ δεν έχω κάτι να προσθέσω. Να μη ξανακούσω ότι είναι αυτοί που κάνουν επανάσταση και ανατροπή.
Συμπεριλαμβανομένων των μελών του ΠΑΜΕ αλλά και των υπολοίπων έχω την εντύπωση πως η όλη ιστορία είναι σε ένα οριακό σημείο.
Φέτος, ξαναλέω, ο κόσμος ήταν πολύς. Αλλά στο κατάλληλο σημείο δεν επιθυμεί τη σύγκρουση. Τι πάει να πει, καθόμαστε εδώ και τους βλέπουμε;
Τι πάει να πει χειροκροτούμε και δε προκαλούμε;
Τι πάει να πει γυρνάω πίσω και πάω σε Φεστιβάλ;
Τι πάει να πει πετάω πέτρες, έτσι γιατί ο μπάτσος είναι εχθρός μου;
Αν το "κίνημα" ήθελε σήμερα να λέει ότι κάτι πέτυχε παραπάνω, πέρα από το ότι κατάφερε να βγάλει ένα μεγάλο αριθμό ατόμων στο δρόμο και να γίνει δέκτης καταστολής θα έπρεπε να είχε αναβληθεί η σημερινή ομιλία του πρωθυπουργού.
Τελεία και παύλα.
Και αυτό δεν έγινε.

Δυο πράγματα διαδικαστικά
1) Πέρασε από δίπλα μου σε πάρα πολύ κοντινή απόσταση μια κρότου λάμψης. Δεν είμαι χαζός. Ούτε υπερβάλλω με αυτά. Ευτυχώς (για εμένα τουλάχιστο) πέρασε δίπλα μου στο ύψος του αυτιού μου και έσκασε πολύ πιο πίσω. Δεν κινδύνεψα άμεσα αλλά ήταν προφανές ότι στόχος δεν ήταν απλά να πετάξουν αυτή τη μαλακία αλλά να σημαδέψουν κιόλα.
2) Για το παλικάρι που μου έριξε στα μάτια μααλόξ και για όλους αυτούς που βοηθούσαν τον κόσμο αξίζουν πολλά μπράβο και ευχαριστώ.
3) Οι γνώμες είναι σεβαστές. Όλες. Γι αυτό έχουμε και δημοκρατία. Αλλά όχι ρε φίλε να τρώει ο άλλος ξύλο και να ρουφάει δακρυγόνο και εσύ να ειρωνεύεσαι. Αυτό δε το σέβομαι γιατί και εσύ δε σέβεσαι. Και να ξέρεις και κάτι στο κάτω κάτω; Όποτε ο κόσμος καθόταν σπίτι του τίποτα δεν άλλαζε. Τις όποιες αλλαγές σε αυτόν τον κόσμο τις έκανε ο κόσμος που βγήκε στο δρόμο. Οι φιλήσυχοι δεν έχουν κάτι να φοβηθούν αλλά και είναι και εντελώς άχρηστοι για το κοινωνικό σύνολο. Όταν γύρισα σπίτι ο 3 1/2 χρονών Θωρ με ρώτησε γιατί είναι άσπρη η μούρη μου. Δε μπήκα σε διαδικασία να εξηγήσω απλώς του είπα να συγκρατήσει την εικόνα. Ελπίζω να τη θυμάται όταν θα είναι 18 και θα με μουτζώνει. Θα έχω να του λέω ότι κάτι προσπάθησα να κάνω γι αυτόν.
Ξεκαθαρίζω ότι αυτά που διαβάσατε έχουν να κάνουν με το τι είδα εγώ στο μέρος που ήμουν. Δεν έχω άποψη για το τι έγινε στη Ναβαρίνου ή αργότερα στη Φιλοσοφική και στο Λευκό Πύργο.
Φώτο δείτε εδώ από τον @Argos_T (τις ανεβάζει τώρα, κάντε και κανα refresh)

Πίτσα Βιλγαρίας

2011-09-05T21:34:00.001+03:00

Ο καταστηματάρχης που τα ξέρει όλα στη γειτονιά είναι ο ψιλικατζής. Αυτός που έχει ένα 5x5 και πουλάει από μαγιονέζα μέχρι πούρα.
Καλά εντάξει δε ξέρει όσα η κομμώτρια αλλά και αυτός ξέρει πολλά.
Επειδή ξέρει πολλά,κουτσομπολιά βέβαια ως επί το πλείστον, έχει γνώμη επί παντός επιστητού. Και επειδή έχει γνώμη επί παντός επιστητού έχει και μεγάλο στόμα.
Και το μεγάλο στόμα μιλάει πολύ.
Τι έμαθα λοιπόν από τον ψιλικατζή που συνήθως είναι καποτήμονας. Τι είναι καποτήμονας; Είναι ο "εμένα μη με βλέπεις έτσι. Κάποτε ήμουνα..." και λέει την ιστορία πως η κακούργα κοινωνία τον έφερε να είναι ο κοιλαράς ψιλικατζής της γειτονιάς που χλαβαδιάζει τα κοριτσούδια που μπαίνουν στο μαγαζί του. Και τους λέει και σάχλες.
- Ναι βρε άνθρωπε αλλά τι θα γίνει θα μας πεις τι τρέχει με τον τύπο;
Ε ναι θα σας πω.
Μιλούσαμε το λοιπόν για το νέο ΦΠΑ και για τα αναψυκτικά. Και για το αν θα αφήσει την τιμή ίδια και θα επιφορτιστεί αυτός το κόστος του ΦΠΑ.
Είχα το λοιπόν την εξής απάντηση:
"Υπάρχουν άνθρωποι, προμηθευτές κανονικοί, που φέρνουν νόμιμα προϊόντα από τη Βουλγαρία και τα μεταπωλούν εδώ. Υπάρχει άνθρωπος που φέρνει Coca Cola από τη Βουλγαρία εδώ. Είχα πάρει και εγώ. Την αγόραζα από αυτόν 45 λεπτά αντί 70 που την αγοράζω από την εδώ Coca Cola. Την πουλούσα φυσικά στην ίδια τιμή. Κέρδιζα φιλαράκι μου έτσι παραπάνω. Το θέμα είναι ότι εδώ στη γειτονιά οι περισσότεροι με ρώτησαν τι τρέχει με την Coca Cola και γιατί έχει διαφορετική γεύση. Έτσι σταμάτησα να τη φέρνω. Ο κόσμος δεν την έπαιρνε πια".
Δηλαδή...η Coca Cola έχει ανταγωνιστή την...Coca Cola.
Όταν του είπα πως γίνεται αυτό, μου απάντησε ότι μια χαρά γίνεται και ότι μάλιστα εκτός του ότι όλα είναι νόμιμα υπάρχει στην επαρχία Σούπερ Μάρκετ με αποκλειστικά Βουλγάρικα προϊόντα που πωλούνται σε πολύ χαμηλές τιμές.
Αν είναι αλήθεια όλο αυτό, να χαίρεστε την ελεύθερη αγορά σας.
Και φυσικά η ανάκαμψη είναι κοντά.
Μόνο που θα είναι των γειτόνων.

Μικρές Αγγελίες (4)

2011-09-02T13:30:00.000+03:00

αΓΑΠη tours. Το καλοκαίρι του Τζορτζ δεν τελειώνει ποτέ. Ειδικά πακέτα δωρεάν διακοπών για εξτρίμ σπορ, κανόε καγιάκ, μάουντεν μπάικ. Πληρώνει ο λαός, τα μπαγκάζια σας και μπρος.

Αναλαμβάνω πάσαν εργασίαν, διά πάσον νόσον και μαλακίαν. Βαγγέλης Βενιζέλος, όταν μιλώ δεν έχω τέλος.

Ανακοίνωση: Διά την γενέθλια εορτήν του, αύριο 3 Σεπτεμβρίου, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα ενημερώνει τον ελληνικό λαό ότι δεν γιορτάζει και δεν δέχεται γιαούρτια και άλλα γαλακτοκομικά, τομάτες και λοιπά ζαρζαβατικά.

Απελευθέρωση απ' τη μισθωτή σκλαβιά. Γραφείο απωλέσεως εργασίας ΠΑΣΟΚ.

Δίσκος βινυλίου ζητεί βελόνα να χαράξει ερωτικές μελωδίες στην επιφάνειά του.

Εξαφάνιση τρόικας. Στις 02.09.2011 χάθηκε η τρόικα στο κέντρο της Αθήνας. Φορούσε γκρίζο κουστούμι dominatrix, έφερε μαύρο χαρτοφύλακα και μαστίγιο. Πάσχει από ανάλγητο οικονομικό φιλελευθερισμό. Είναι επικίνδυνη και δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει βία. Οποιος στο διάβα του τη βρει, ας κάνει την τελευταία του ευχή!

Μαθήματα ιδιαίτερα αριθμητικής παραδίδονται στους αγνοούντες άλλους αριθμούς πλην του πρώτου ενικού.

Ταβέρνα το «Οδόφραγμα». Η επανάσταση είναι έρωτας και περνάει απ’ το στομάχι. Η Ελλάδα στα κάρβουνα, πολιτικοί σουβλιστοί, αστοί βραστοί, γραφειοκράτες στο φούρνο με πατάτες.

Μικρές Αγγελίες (3)

2011-08-31T21:11:00.003+03:00

Κατασκευαστική εταιρεία ζητεί πτώματα για χτίσιμο καριέρας.

Μεγαλοκοπέλα, κουλτουριάρα, με πλούσια τα ελέη, ζητεί κωφάλαλο φτωχοδιάβολο για πρωτότυπες συζητήσεις γύρω από τη συναρπαστική ζωή της. Προτεραιότητα σε ναιναίκους κασκολάκηδες.

Ποδιά κατουρημένη ζητεί φίλημα. Μόνον καθαρές αναπνοές.

Πωλούνται μεταχειρισμένες φοιτητικές αναμνήσεις. Ειδικά εκπτωτικά πακέτα: ξύδια - μπάφοι - pro, αμπέχωνο - μούσι - καδρόνι, μπάτσοι - γουρούνια - δολοφόνοι.

Πωλούνται φοβίες σε τιμές ευκαιρίας.

Πωλούνται ευκαιρίες χαμένες λόγω φοβίας.

Σε είδα στην πορεία για τη Γάζα, στο φεστιβάλ στη Μαλακάσα, προσόντα για μεγάλη μάσα, Μι-Κι-Ο, τουίτερ, χίπστερ, με φιλοδοξία, κοινωνική ευαισθησία κι επόμενο σταθμό την ανεργία.

Χάθηκαν πράσινα παπαγαλάκια με μαντικές ικανότητες και καθησυχαστικές παρενέργειες σε ό,τι αφορά την πορεία της ελληνικής οικονομίας. Ο ευρών να τους στρίψει το λαρύγγι.

Μικρές Αγγελίες (2)

2011-08-30T17:33:00.001+03:00

Αβάδιστα έρχομαι στο χώρο σου, στην προσωπική σου επιχείρηση ή στην οικία σου και σου γαμάω ό,τι έχεις και δεν έχεις. Αυταρχικό, υποταγή, περαίωση, λάδωμα, συμβιβασμός, εκκαθάριση, αυτοκτονία, σας κάνουμε και την κηδεία. Υπηρεσία Ειδικών Ελέγχων, πρώην ΣΔΟΕ.

Βαγγέλης, στρουμπουλό αγόρι, με τάσεις μεγαλείου, ωραίο λέγειν, ζητεί δεκανίκι, είτε αριστερό είτε δεξιό. Παλιέ Συνασπισμέ, πού να ’σαι τώρα;

Ζητείται τρίτος για φαντασιακό τριολέ με την Άννα Διαμαντοπούλου. Μόνον ενήλικες.

Ζητούνται ευήκοα ώτα για μακάριους μοναχικούς ομιλούντες κληρονόμους της βασιλείας των Ουρανών.

Μάνατζερ, γραφείο, ειδική συμβουλευτική επιτροπή. Χτίσιμο καριέρας, κάνουμε επώνυμο τον ανώνυμο μπλόγκερ. Εξασφαλισμένη εμφάνιση στη ΓΑΔΑ.

Ντετέκτιβ, γραφείο, «Ο καλός ασφαλίτης». Αναλαμβάνουμε εκβιασμούς, εκδουλεύσεις, ξυλοδαρμούς. Πιστοποιημένοι από το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Σχολή Πολυτέκνων «Καρπερός». Προετοιμασία για εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Κλειστά τμήματα, αλλά και ιδιαίτερα μαθήματα κατ’ οίκον, εγγυημένη επιτυχία.

Μικρές Αγγελίες (1)

2011-08-29T19:59:00.001+03:00

Αβάδιστα, ανερυθρίαστα αναλαμβάνουμε εργασίες κατεδάφισης. Πληροφορίες ΠΑΣΟΚ, Ιπποκράτους, 10680 Αθήνα ή στο τηλεφωνικό κέντρο: 210 3665000.

Θαυμαστής του Πάσχου ζητεί κατανόηση. Μόνο σοβαρές προτάσεις.

Οικειότης, γεννά την περιφρόνηση, σκοτώνει το ενδιαφέρον εις το ιστολογείν και το σοσιαλμυδίζειν.

Πιστός της Απλ ακόλουθος τελών εν αμφιβολία επιθυμεί εξορκισμό ή έστω ένα δυνατό ποτό. Στιβ - Στιβ, λαμά σαβαχθανί.

Πωλείται το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον. Τιμή ευκαιρίας. Πληροφορίες εντός.

Ταπεινός αυτομεγαλοϊδεάτης σε πολυέξοδο ψυχολογικό αδιέξοδο επιθυμεί σχέση με επηρμένη μαζοχίστρια σε οικονομική κρίση μεγαλείου με απώτερο σκοπό την επανάσταση.

Χάθηκαν: ο μπούσουλας, η τσίπα, το νόημα και η μπάλα όταν τσαρουχοπαπουτσωμένοςα, ψηλοζωσθείς μάγκας αναφερόμενος στην λατίνα αοιδό Σακίραν ισχυρίσθη «ε, δεν είναι και καμιά γκόμενα». Ο ευρών αμειφθήσεται.

Δεν είσαι το ταίρι μου

2011-08-28T22:41:00.004+03:00

Μανιώδης αναγνώστης της αστυνομικής λογοτεχνίας, τελευταία αγοράζω «Τα Νέα Σαββατοκύριακο» όχι μόνο γιατί βρίσκω αστεία ρεπορτάζ–εγχειρίδια (που μάλλον απευθύνονται σε ινδικά χοιρίδια ουχί σε νοήμονες πολίτες, με τίτλους όπως «Πώς να κάνετε δύσκολη τη ζωή ενός κλέφτη», ένας «how to» οδηγός για τη διαμόρφωση του απόλυτα δυσδιαρρήξιμου σπιτικού, προφανώς επειδή την εφημερίδα «Τα Νέα» αγοράζουν μόνο νοικοκυραίοι και ουχί διαρρήκται) αλλά και λόγω της προσφοράς αστυνομικών μυθιστορημάτων. Σημειωτέον και παρότι άσχετο με το θέμα μας και με αφορμή την αποχώρηση του Στιβ Τζομπς απ’ την Απλ και το συνεπακόλουθο οίδημα στους όρχεις απ’ τη διάδοση (τύφλα να ‘χει ο Σαούλ, ο μετονομασθείς Απόστολος και Παύλος, πρώτος και καλύτερος διαφημιστής – προπαγανδιστής της ιστορίας) της Στίβιας επί του Τέντιου Βήματος ομιλίας «How to live your life before you die», οφείλω να καταθέσω την απέχθεια που τρέφω προς κάθε λογής οδηγούς «how to».
Ελεγα λοιπόν προτού ξεχαστώ σε ασυναρτησίες ότι αγόραζα τώρα τελευταία "Τα Νέα" λόγω των αστυνομικών μυθιστορημάτων που προσέφεραν. Αναπόφευκτα, διάβαζα και την εφημερίδα. Είχα σταθεί στο παρελθόν με προηγούμενη βαρυσήμαντη παρέμβασή μου εις τούτο εδώ το φιλόξενο ιστολόγιο που εγώ ο ίδιος ίδρυσα, γιατί κανείς άλλος δεν ήθελε να φιλοξενεί την αποψάρα μου, σε μια στήλη ενός κυρίου Νιάρχου, ο οποίος προσκαλεί σε συζήτηση επί παντός επιστητού δύο φαινομενικά αταίριαστες μεταξύ τους προσωπικότητες της ελληνικής δημόσιας ζωής, φερ’ ειπείν, είμαι σίγουρος, μια μέρα θα καλέσει εμένα και τον συνιστολόγο Σκορδοπούτσογλου.
Είχα επισημάνει λοιπόν στην εν λόγω παρέμβαση τη στρέβλωση του νοήματος της μετριοφροσύνης και ταυτοχρόνως με απορία είχα σταθεί στη χαώδη διαφορά μεταξύ εμού και του αρθρογράφου στην αντίληψη, πρόσληψη και ερμηνεία του ίδιου ακριβώς φαινομένου. Πώς είναι δυνατόν, σκεφτόμουν ο αφελής, ο ένας να το βλέπει άσπρο κι ο άλλος μαύρο;
Το ίδιο ακριβώς και σήμερα. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη τη συνάντηση των αταίριαστων Πεταλωτη – Κομνηνού, αλλά προσωπικά και πάλι στάθηκα, μπερδεύτηκα κι εντέλει έχασα πάσα ιδέα σε αυτό το σημείο της εισαγωγής του κου Νιάρχου (μέσα στις παρενθέσεις δικές μου επισημάνσεις): Ακούγοντας κάποια στιγμή προσεκτικά ο κ. Πεταλωτής την κ. Κομνηνού να εξιστορεί ένα προσωπικής και κοινωνικής τάξεως θέμα, είπε με συστολή αλλά και αποφασιστικότητα: «Αν πληροφορούνταν το πρόβλημα αυτό ο Πρωθυπουργός κ. Γιώργος Παπανδρέου, θα τον ενδιέφερε πολύ περισσότερο από το να πάρουμε την έκτη δόση του δανείου, να λυθεί το πρόβλημα αυτό». (σημ. ΠάνωςΚ: δηλαδή σαν να λέμε ρε Πεταλωτή, τα προβλήματα της κοινωνίας λύνονται «προσωπικά» και όχι συλλογικά; Παλιά, το βαθύ παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ αυτό το έλεγε ρουσφέτι). Το αναφέρουμε όχι ως χαρακτηριστικό της ιδιαίτερης ανθρωπιάς (Σημ. της ποιας; αυτό στο χωριό μου το λέμε γλείψιμο) ενός προσώπου που συμβαίνει να είναι ο πρωθυπουργός, αλλά ως μια πιθανή λύση σε πολλά προβλήματα που μας ταλανίζουν όλους (Σημ. α, ώστε έτσι, συμφωνείς με τον Πεταλωτή δηλαδή; Μπορεί και ο μπαρμπά Μήτσος εδώ πιο πέρα στη γωνία να βρει κάπου τον Πεταλωτή ή τον Παπανδρέου και να τους γνωστοποιήσει το πρόβλημά του ώστε να το λύσουν, ε;). Τη βίωση δηλαδή και τη μεταφορά σε πρακτικό πεδίο ενός minimal στοιχείου που μπορεί να αποδειχτεί σωτήριο (Σημ. εδώ δεν κατάλαβα τίποτα, μάλλον είμαι χαζός) μέσα σε μια ατμόσφαιρα που οι συζητήσεις γίνονται με όρους αποκλειστικά οικονομικούς, διεθνιστικούς, σωτηριολογικούς, δηλαδή απάνθρωπους.

Απ’ το επόμενο Σαββατοκύριακο τα Νέα σταματούν να δίνουν αστυνομικά μυθιστορήματα. Απ’ το επόμενο Σαββατοκύριακο σταματώ να αγοράζω τα Νέα. Ευτυχώς. Γιατί όχι μόνο ο κος Νιάρχος κι εγώ, αλλά ολόκληρη η εφημερίδα κι εγώ είμαστε Αταίριαστοι.

Ο Τζίμης ο σουίφερ

2011-08-22T17:09:00.001+03:00

Ο Τζίμης ο σουίφερ, πολυμίλης γενικώς, ψηλός, με άσχημη, εκνευριστική φωνή, μ’ ένα ακουστικό μόνιμα στ’ αυτί, ή με χαντσφρί, ενίοτε και με τα δυο μαζί, τρεφόταν με γλυστρίδα, φήμες, παρασκήνια κι αποκαλύψεις. Στον ύπνο μου, άλτης της Εφης, μού διάβαζε τον τηλεφωνικό κατάλογο, τις προεκλογικές ομιλίες του Γιωργάκη και προδημοσιεύσεις σεναρίων του Παπακαλιάτη. Δίλημμα: να του κόψω τη γλώσσα; ή το λαρύγγι; Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ, μέρα μεσημέρι, στεντόρειος αγορευτής στην τηλεφωνική γραμμή, ανυποψίαστο θύμα και θύτης, του ‘χωσα την μπιστόλα στο κρόταφο. «Σκάσε, σκατόφωνε, κακοφωνητή, ωτογρατζουνιστή», του είπα, «Δε θα φιμώσεις μια ανεξάρτητη φωνή», αντιστάθηκε γενναία, «σκουλήκι, θα πεθάνεις», «λογοκρισία, λογοκρ...». Πυροβόλησα. Το αίμα του τινάχτηκε στο χώρο και με τύφλωσε σαν μίσος, ο επιθανάτιος ρόγχος του, κακόφωνος κι αυτός, έτριξε σαν νυχιά στο μαυροπίνακα. Πυροβόλησα ξανά. Και ξανά. Και ξανά. Πυροβολούσα για να καλύψω τον κακόηχο θάνατό του. Σταμάτησα. Ο Τζίμης ο σουίφερ, μια όμορφη άμορφη μάζα, από τα χείλη του, κολλημένα στο ακουστικό, βγήκε η τελευταία του πνοή, κι η σιγή επιτέλους ήταν νεκρική.

O ανεμιστήρας

2011-08-21T15:19:00.002+03:00

Ανεμιστήρας, ευρώ δεκαεννέα, όρθιος στο ένα του πόδι, τιμωρία στη γωνία, στατικότητα εν κινήσει, καταστολέας υπαρξιακής αγωνίας, παραισθησιογόνος ανακυκλωτής αναμνήσεων, ανακατευτής βιβλιοσελίδων, συνάμα ανακουφιστής οιδήματος και ανεμισπροκλητήρας ψύξεως στους όρχεις, γαργαλιστής λεπτομερειακός νωχελικών σωμάτων αοράτων στη θερινή ραστώνη μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι, φουρφουριστής των εξελίξεων και κακωνεωνασπίς, ονειροφέρτης και ονειροδιώχτης, αναχείρας θαυμαστής ζωντοχήρας φραπεφέρων μαλμπουριστής, καπνοδαχτυλιδιών διασκορπιστής, μακάριος ακαρεοαφυπνιστής, αφέτης αερομυγοδρομιών και αεροπώλης τζαναμπέτης, κλέφτης ποτηριών απ’ τα καφέ του Λιστόν και ακούσιος ροχαλητοακουστής, μουσική νταμπ, φωτογραφία ινσταγκράμ, αυτός το καλοκαίρι μου και το ντόλμπι σαράουντ του σατανά. Όχι ντόλμπι, όχι σαράουντ, σε σινεμά και μουλτιπλέξ. Γιατί στα αυτιά ακόμη σφυρίζει του Βόλντερμορτ το φίδι.

Αναζητώντας τον απλό έλληνα πολίτη

2011-08-19T11:39:00.003+03:00

Η πασόκειος συνταγή είναι απλή: πείθεις τους πάντες ότι φταίνε (και όχι φταίμε, διότι εμείς ως κυβέρνηση δεν ευθυνόμεθα σε τίποτε) όλοι αφενός, αφετέρου ότι περισσότερο φταίνε οι άλλοι, πάντα κάποιοι άλλοι, που ζουν εις βάρος του απλού έλληνα πολίτη: φταίει ο τεμπέλης δημόσιος υπάλληλος, φταίει ο βυσματίας συμβασιούχος των ΟΤΑ με την οκτάμηνη σούπερ-ντούπερ εξασφάλιση, φταίει ο βολεψάκιας με τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις αγρότης, φταίνε όλοι οι δημοσιογράφοι που είναι όλοι αλήτες και ρουφιάνοι, φταίνε οι ταξιτζήδες που είναι όλοι εκμεταλλευτές και λαμόγια και σκιτζήδες, φταίει ο περιπτεράς/ψιλικατζής επειδή δεν έκοψε απόδειξη για το κρουασάν και θησαυρίζει έτσι, φταίει ο νταλικέρης, φταίει ο φαρμακοποιός, φταίνε οι ελεύθεροι επαγγελματίες που όλοι φοροδιαφεύγουν και για αυτό θεσπίζεις για όλους έκτακτη εισφορά, φταίει ο ταβερνιάρης και το γυράδικο και τους βάζεις το 23% στο κεφάλι, φταίει ο μισθωτός υπάλληλος που τολμάει να παίρνει αποζημίωση όταν απολύεται και για αυτό θεσπίζεις τρόπους ώστε να είναι ευκολότερο να απολύεται με μικρότερη αποζημίωση, φταίει αυτός που τολμά να θέλει να έχει μόνο μία εργασία και να πληρώνεται αξιοπρεπώς για αυτήν και εφευρίσκεις εργασιακές ομηρίες όπως το θεσμό της εκ περιτροπής εργασίας, φταίνε όλοι αυτοί και ζουν εις βάρος του απλού έλληνα πολίτη, φταίει ακόμη κι ο καπνιστής που επιμένει στην βλαβερή, σιχαμερή, ντεμοντέ, εξ Ανατολών (άλλωστε ανήκουμε στη Δύση) προερχόμενη συνήθειά του με κίνδυνο να πάθει κάναν καρκίνο επιβαρύνοντας τον απλό έλληνα φορολογούμενο με τα νοσήλια και τις θεραπείες του.
Κι αναρωτιέμαι: Τι σκατά δουλειά κάνει αυτός ο απλός έλληνας πολίτης; Διότι προφανώς η πασοκάρα μας ζει και αναπνέει μόνο προς όφελος του απλού έλληνα πολίτη απαλλάσσοντάς τον απ' τα βάρη που οι άλλοι, οι κακοί πολίτες, του φορτώνουν. Χμ... Ποιον βοήθησε οικονομικά η κυβέρνηση; Τις τράπεζες; Άρα οι τράπεζες είναι ο απλός έλληνας πολίτης.
Αλληλεγγύη στο δίκαιο αγώνα των τραπεζών.
Καμία τράπεζα όμηρος στα χέρια των προνομιούχων πολιτών.

Το θαύμα του ΟΣΕ

2011-08-17T22:44:00.003+03:00

Έχει ποδόσφαιρο αλλά για πρώτη φορά μετά από καιρό οι δυο παίκτες έχουν πάει για ύπνο, οπότε λέω να περάσω απ εδώ μια βόλτα.
Αφορμή για να περάσω κι απ εδώ ήταν αυτό εδώ το ωραίο κείμενο.
Η είδηση αφορά το πραγματικά τεράστιο θαύμα του ΟΣΕ.
Εκεί όπου ο ΟΣΕ είχε 1,2 δίς χασούρα κάθε μήνα και ενώ επίσης έχανε 11 δις πριν δυο χρόνια, τώρα κατάφερε και έχει 3 εκατομμύρια ευρώ πλεόνασμα. Άσε για την ΤΡΑΙΝΟΣΕ δε το συζητώ. Έχανε 20 μύρια στην αρχή του χρόνου και τώρα χάνει μόλις 1,7.

Να προλάβω όλους αυτούς που θα πουν ότι υποστηρίζω μια κατάσταση που μας βάζει μέσα χρόνια. Όχι δε λέω αυτό. Θα καταλάβετε.

Πρώτα από όλα πάντα αναρωτιόμουν γιατί δε μπορεί το κράτος να κάνει καλή διαχείριση και να σώσει μια εταιρία του. Αντ αυτού έπρεπε να την πουλήσουν σε ένα ιδιώτη. Κάθε φορά αυτό που άκουγα σαν απάντηση ήταν ότι ο ιδιώτης θα κάνει απολύσεις και θα τη σώσει, γιατί οι πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι φταίνε που παίρνουν πολλά λεφτά.
Μάλιστα.
Ας υποθέσουμε επομένως ότι αυτή τη φορά δεν ήταν οι απολύσεις αλλά οι μετατάξεις που μαζί με τις μειώσεις μισθών άλλαξαν τα δεδομένα.
Ας αναφερθούμε λοιπόν στις μετατάξεις. Αρχικά διαβάστε και αυτό και στη συνέχεια ελάτε ξανά για να σας πω για τρεις περιπτώσεις.
Η πρώτη περίπτωση αφορά υπάλληλο του ΟΣΕ με κανά δυο χρόνια ακόμα να βγει στη σύνταξη. Πήρε μετάταξη για Νοσοκομείο όπου τον έκαναν κηπουρό.
Έτσι.
Απλώς όταν πήγε και είπε τι θα κάνω εγώ εδώ ρε παιδιά, του είπαν ότι θα γίνει κηπουρός. Του δώσαν και ένα χορτοκοπτικό και του είπαν πάνε να κόψεις τώρα χόρτα. Ο άνθρωπος όμως, μεγάλος και στην ηλικία, έβγαλε πέτρα στα νεφρά. Όχι ρε παιδί μου απαραίτητα από αυτό, δε λέω αυτό. Μάλλον την είχε. Έκανε επέμβαση και στη συνέχεια δε μπορούσε να δουλέψει το χορτοκοπτικό. Αφού διαμαρτυρήθηκε του είπαν να γίνει τραυματιοφορέας. Δε μπορούσε όμως να σπρώξει τα φορεία. Οπότε του είπαν να κάτσει σε μια γωνία και να μην κάνει τίποτα.
Άχρηστος ενώ στον ΟΣΕ είχε μια ειδίκευση που με διαφορετικά κριτήρια θα μπορούσε να ήταν αποδοτικότερος.

Η δεύτερη περίπτωση αφορά υπάλληλο του ΟΣΕ με πολλές κακές αναφορές από τους εκάστοτε σταθμάρχες του. Υπήρξε αναφορά για παρουσία του σε τσιπουράδικο αντί στη δουλειά του. Έχει τύχει να στείλει τραίνο αλλού για αλλού. Ο άνθρωπος αυτός είναι ακόμα στον ΟΣΕ και σας έχει όλους γραμμένους στα αρχίδια του. Σε λίγο θα πάρει και σύνταξη.

Η τρίτη περίπτωση αφορά υπάλληλο του ΟΣΕ καμιά 25αριά χρόνια. Του ήρθε μετάταξη για άλλη δημόσια υπηρεσία. Εποχική. Του είπαν ότι είναι πολύ πιθανό, με το που τελειώσει η σεζόν να μπει σε εφεδρεία. Και μετά τον μπούλο. Μετατάχθηκε και στη θέση του τώρα αναζητούν άλλον. Με λιγότερες αποδοχές, ναι, αλλά χωρίς την εμπειρία των 25 ετών. Θα τον εκπαιδεύσουν τώρα. Μπορεί να είναι και με σύμβαση ορισμένου χρόνου. Σε πόστο συγκεκριμένο και σημαντικό.

Συμπέρασμα: Οι μετατάξεις έγιναν πρόχειρα. Και αν ο ΟΣΕ είναι ο οδηγός, όπως είχε ξαναγράψει ο Σκορδοπούτσογλου εδώ, οι μετατάξεις θα γίνουν ρουσφετολογικά.

Πλέον λείπει προσωπικό και οι βάρδιες δε βγαίνουν.
Να σας δώσω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Οι επιβάτες του προαστιακού, στη γραμμή Λάρισα-Θεσσαλονίκη, δε κόβουν εισιτήρια. Ο λόγος είναι ότι δεν υπάρχουν παρά ελάχιστοι ελεγκτές. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι πιθανότητες να τους βρουν χωρίς εισιτήριο να είναι λίγες και επομένως, αν είναι τακτικοί επιβάτες, ακόμα και αν τους βρουν να παρανομούν, το πρόστιμο είναι τέτοιο που πάλι είναι κερδισμένοι. Γι αυτό και οι υπεύθυνοι θέλουν να δώσουν τον έλεγχο σε εταιρία...σεκιούριτι. Επίσης αυτός είναι και ο λόγος που δίνουν τις προσφορές στα εισιτήρια.
Άντε, ακόμα και μετά απ όλα αυτά ας πιστέψουμε ότι κατάφεραν και έκοψαν τόσα χρήματα. Ότι όλα αυτά τα χρήματα ήταν πεταμένα απ εδώ κι απο εκεί. (που πιστεύω ότι υπάρχουν αλλά όχι σε αυτό το βαθμό).
Να σας πω την ιστορία του σιδηροδρομικού σταθμού της Κατερίνης.
Στο σταθμό ήταν όλα ειδυλλιακά. Μάλιστα είχαν στείλει άτομα στην Αθήνα να ειδικευθούν σε νέες τεχνολογίες σχετικά με τα κλειδιά. Ειδικεύθηκαν. Λίγο μετά είπαν να τον ανακαινίσουν.
Ε, και το έκαναν. Κάπως έτσι όμως.
Το έργο έχει τελειώσει εδώ και δυο χρόνια αλλά δεν έχει χρησιμοποιηθεί. Μάλιστα είχε προκαλέσει την αντίδραση ακόμα και των ΠΑΣΟΚων βουλευτών.
Πριν λίγες μέρες, αν δε κάνω τραγικό λάθος, έγιναν και εγκαίνια.
Μόνο που...δε λειτουργεί.
Οι υπάλληλοι που είχαν μάθει τις νέες τεχνολογίες στα κλειδιά βρίσκονται κανά 2 χιλιόμετρα πριν και μετά το σταθμό για να στέλνουν τα τρένα στην παρακαμπτήριο γραμμή που έχει στηθεί για να γίνει το έργο.
Αλλάζουν τα κλειδιά με ειδικά διαμορφωμένο βιδολόγο.
Πάνε οι νέες τεχνολογίες.
Και τους βιδολόγους ο ΟΣΕ τους αγόρασε.
Και όχι για όλους.
Βρίσκονται σε ISOBOX που πρόσφατα απέκτησε κλιματισμό (η ζέστη είναι αφόρητη) χωρίς πόσιμο ή έστω τρεχούμενο νερό, χωρίς τουαλέτα.
Οι εργαζόμενοι υποστηρίζουν ότι από νωρίς είχαν διαπιστωθεί λάθη στην κατασκευή του σταθμού.
Οι εργαζόμενοι ειδοποίησαν τη κεντρική διοίκηση. Αυτοί το Υπουργείο. Το Υπουργείο στα αρχίδια του και μάλιστα πήρε και το μέρος του εργολάβου.
Χρειάζονται πολλά χρήματα για να διορθωθούν τα λάθη.
Αλλά είπαμε, λεφτά υπάρχουν.
Ας υποθέσουμε τέλος πάντων ότι ακόμα και έτσι ο ΟΣΕ επιτέλους έχει πλεόνασμα.
Γιατί λοιπόν από τη στιγμή που πρώτη φορά στην ιστορία του έχει πλεόνασμα θα πρέπει (αντι να κρατήσουμε τη συνταγή και να την προωθήσουμε και αλλού) αυτό να σημαίνει ότι είναι καλή φάση για να τον πουλήσουμε όπως είπε ο τυπάς αυτός στο ρεπορτάζ που διαβάσατε στην αρχή και όχι η απαρχή για πρωτογενή πλεονάσματα που θέλει ο ΓΑΠ;
Μήπως επειδή το όλο θέμα είναι ένα λογιστικό κόλπο για να δείξουμε ότι να ρε μαλάκες κάνουμε δουλειά. Και αν είναι έτσι για δε το καναν τόσο καιρό.
Αναρωτιέμαι ο αδαής...

ΥΓ Την άλλη φορά ίσως να πούμε για τον σταθμό του Λιτοχώρου. Ναι είναι καινούργιος, γαμάτος, είναι φτιαγμένος εδώ και καμιά 10αριά χρόνια αλλά...ποτέ δε λειτούργησε!
Yeah!

ο κ. Ουλτραμέρ

2011-08-05T19:37:00.002+03:00

Καμιά φορά ένας συγγραφέας γράφει και δε ξέρει πως θα έρθουν τα πράγματα. Εκτός κι αν ξέρει, οπότε μάλλον την Ευγενία Φακίνου θα πρέπει να την κλείσουν σε κάποιο φασίλιτι και να τη μελετά ο Μόλντερ για πολλές μέρες.
Μιλώ για το παραμύθι της προαναφερθήσας "ο κ. Ουλτραμέρ". Το έγραψε περί το 1979-80 και ανήκει στη σειρά Ντενεκεδούπολη. Μου το είχαν πάρει οι γονείς μου και τώρα που ο Θωρ βρέθηκε στην Κρήτη το ξανάπιασε η αδερφή μου για να του το διαβάσει.
Ναι το ξέρω αναγνώστη μου και εγώ συγκινήθηκα.
Το λοιπόν, η ιστορία πάει κάπως έτσι:
(σκέφτηκα στην αρχή να γράψω όλο το παραμύθι αλλά μετά το μετάνοιωσα. Πρώτα απ όλα βαρέθηκα κ δεύτερον να μη φάμε το ψωμί της κ. Φακίνου)
Στη Ντενεκεδούπολη έπεσε χαλάζι και χάλασε τα σπαρτά. Έμμειναν χωρίς φαί και αναγκάστηκαν να ζητήσουν δανεικά από τα φυσερά, τα οποία ήταν ζάμπλουτα. Τα ονόματα τους τρομερά, Εμερώδ, Μαρόν, Βερμιγιόν και Ουλτραμέρ.
Μετά από σύσκεψη αποφασίστηκε, προσέξτε, να πάνε να συναντήσουν τα φυσερά, αντιγράφω:
"Ο Βουτυρένιος γιατί ήξερε το δρόμο και τα περίεργα ονόματα των φυσερών και ο Μελένιος γιατί ήξερε να μιλά όμορφα..."
Ο Βουτυρένιος μιλά μάλιστα σχεδόν με θαυμασμό για τα φυσερά. Δε ξέρω για εσέ αναγνώστη μου αλλά εμένα και αυτός που ξέρει το δρόμο και αυτός που ξέρει να μιλά όμορφα ξέρω ποιοί είναι.
Τέλος πάντων πηγαίνουν να βρουν τα φυσερά αλλά στα πρώτα τρια τρώνε πόρτα. Καταλήγουν στον κ. Ουλτραμέρ.
Ο χρώματος μπλέ κ. Ουλτραμέρ του λέει ότι θα τους βοηθήσει. Θα τους δώσει λέει όση βοήθεια χρειάζονται. Η "βοήθεια" είναι τρια σακιά αλεύρι αλλά αυτός ζητάει πίσω την επόμενη χρονιά δέκα.
Ο Βουτυρένιος μιλά για θρίαμβο

-Καταπληκτική επιτυχία, λέει ο Βουτυρένιος. Τα καταφέραμε!
- Τι καταφέραμε, βρε Βουτυρένιε;λέει θυμωμένος ο Μελένιος. Αυτός δε δίνει δανεικά. Αυτός μας κλέβει. Μας βρήκε στην ανάγκη...
- Εγώ λέω ότι τα καταφέραμε, επιμένει ο Βουτυρένιος και τρέχω να το πω στους άλλους...

Δε ξέρω για εσένα αναγνώστη μου αλλά και αυτό κάτι μου θυμίζει.
Στο τέλος τη..."βοήθεια" δε την δέχονται γιατί ο πολύς κ. Ουλτραμέρ χτύπησε τον Γαλατένιο παρουσία του Μελένιου. Ο τελευταίος προβληματίζεται για το τι στάση θα πρέπει να κρατήσει στο δικαστήριο (γιατί ο βοσκός Γαλατένιος εκεί έστειλε το θέμα). Ο Μελένιος θέλει να υποστηρίξει το φίλο του αλλά ο κ. Ουλτραμέρ λέει ότι αν ο μάρτυρας του περιστατικού πει την αλήθεια δε θα "βοηθήσει" την Ντενεκεδούπολη. Τελικά ο ηρωικός Μελένιος λέει την αλήθεια και η βοήθεια έρχεται από τους γείτονες της Ντενεκεδούπολης τις σκούπες, τα μπουκάλια κλπ. Η βοήθεια αυτή είναι ανιδιοτελής και γνήσια.

Λοιπόν. Έχετε δυο επιλογές.
α) Να πάρετε το παραμύθι και να το διαβάσετε στα παιδιά σας.
β) Να πείτε ότι η κ. Φακίνου είναι μελλοντολόγος. Να τη βρείτε και να τη ρωτήσετε έξι αριθμούς.
Ή πέντε και ένα τζόκερ. Ότι θέλετε.

Η πασόκειος ταπεινοφροσύνη

2011-07-30T13:49:00.003+03:00

Ξεφυλλίζω σήμερα από το πρωί την εφημερίδα "Τα Νέα Σαββατοκύριακο", βίτσια είναι αυτά. Η πρώτη μου διαπίστωση είναι η σχεδόν παντελής απουσία (όχι μόνο σε επίπεδο ρεπορτάζ αλλά και ως απλή αναφορά των λέξεων) των υπόλοιπων κοινοβουλευτικών κομμάτων, πλην ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Τέλος πάντων, πνευματικός άνθρωπος γουαναμπής, δεν δίνω σημασία σε ελάσσονα πολιτικά ζητήματα, και σπεύδω να διαβάσω το όντως αξιοδιάβαστο ένθετο για τον πολιτισμό, τις τέχνες και το βιβλίο, όπου υπάρχει και ένα πολύ ενδιαφέρον δισέλιδο ("σαλόνι" το λένε αυτό στα εφημεριδιακά;) μιας συνάντησης δύο "αταίριαστων" προσωπικοτήτων, του ηθοποιού Κώστα Βουτσά και της βουλευτίνας του ΠΑΣΟΚ κας Εύας Καϊλή. Οπότε διαβάζω την εισαγωγή, την οποία ατέχνως φωτογράφισα, αλλά μπορείτε να τη διαβάσετε και στην ηλεκτρονική της μορφή εδώ, και κοντεύω να πνιγώ από το σάλιο μου: "η Καϊλή σ' ένα άλλο σημείο αποφαίνεται: «Θα ήθελα πάρα πολύ να υπάρξει μια Βουλή στην οποία εγώ θα ήμουν περιττή». Πέρα από τη σύμπτωση της ταπεινοφροσύνης..." γράφει ο αρθρογράφος. Ε... ζητώ συγγνώμη από τον αρθρογράφο κο Νιάρχο, αλλά ίσα - ίσα εγώ αντιλαμβάνομαι ακριβώς αντίθετα τη φράση της κας Καϊλή: όχι ως ταπεινοφροσύνη αλλά ως... αυτομεγαλοϊδεατισμό, διότι το νόημα της συγκεκριμένης φράσης θα μπορούσε να αποδοθεί και ως εξής: "Θέλετε δεν θέλετε, σας αρέσει δεν σας αρέσει, στην παρούσα Βουλή, στην παρούσα κατάσταση, εγώ είμαι απαραίτητη".
Αν πρώτον θεωρήσουμε την κατάσταση αθλία, καταλαβαίνουμε ότι βασικό συστατικό της σημερινής αθλίας κατάστασης είναι και η κα Καϊλή. Ωστόσο μια ενδεχόμενη απουσία της απ' το επόμενο Κοινοβούλιο -όσο κι αν είναι επιθυμητή, όπως και των υπολοίπων συμπασόκων της- δεν σημαίνει ότι η κατάστασις θα πάψει να είναι αθλία. Μοναδική ελπίς η εξέλιξις τον πραγμάτων κατά τρόπον τέτοιον ώστε σε πολιτικό επίπεδο να πραγματωθεί το σύνθημα "Σε αυτούς του δρόμους, σε αυτήν την κοινωνία μια μέρα η Ευα Καϊλή θα είναι ουτοπία".

Η γαλοπούλα, η τσίχλα και η δύναμη της θέλησης

2011-07-29T23:16:00.006+03:00

To καλοκαίρι τα κανάλια παίζουν επαναλήψεις, γιατί όχι και τούτο εδώ το μπλογκ; Αλλωστε, όπως περίτρανα απεδείχθη στο προηγούμενο ποστ, τα πάντα έχουν ειπωθεί όχι μόνο στην τέχνη αλλά και στη ζωή. Επανάληψη μήτηρ πάσης παθήσεως και στην περίπτωσή μας η πάθηση είναι η σοσιαλφοβία, βλέπε πολύ παλιότερη αλλά και λιγότερο παλιότερη ανάρτηση. Για τους καινούργιους αναγνώστες να διευκρινίσουμε ότι η σοσιαλφοβία δεν πρέπει να συγχέεται με τον ταξιμισοσιαλισμό, όπου ταξιμισοσιαλισμός είναι το ταξικό μίσος προς τους πασόκους. Ετερο πάθος, και ουχί πάθηση, του γράφοντος, όπως έχετε ίσως καταλάβει καποιοι, είναι οι μπάτσοι, τα βιβλία και οι τηλεοπτικές σειρές με μπάτσους (ταινίες δεν βλέπω, γιατί κρατάνε πολύ και βαριέμαι).
Θα θυμάστε προφανώς εκείνη τη συγκλονιστική περιπέτειά μου (βλέπε το τρίτο απ' τα λινκ πιο πάνω) με τον υπάλληλο στα αλλαντικά του σουπερμάρκετ που επέμενε να μου πουλήσει έτερη φέτα απ' αυτήν την οποία πιστά αγοράζω τόσα χρόνια. Θαυμάσατε όσο κι εγώ την αντίσταση που επέδειξα στην παρότρυνσή του να αγοράσω άλλη φέτα, τάχα μου δήθεν καλύτερη. Η δύναμη της θέλησής μου ήτο τεραστία. Οχι, όχι, όχι. Ωστόσο εχθές λύγισα: ο εχθρός έβαλε τα μεγάλα μέσα εκμεταλλευόμενος και την γενικότερη οικονομική κατάσταση. Κατ' αρχάς έριξε γυναίκα πράκτορα ως υπάλληλο στο ψυγείο με τα αλλαντικά του σούπερμάρκετ, η οποία πρότεινε κι επέμεινε να δοκιμάσω άλλη γαλοπούλα απ' αυτήν που πιστά τόσα χρόνια αγοράζω, μού την έχωσε μάλιστα και κάτω απ' τη μύτη, το άρωμά της σαγηνευτικότατο, λύγιζα αλλά αντιστεκόμουνα ο δόλιος, μέχρι που είπε τη μαγική λέξη, που μεσούσης της κρίσης σπάει και την πλέον σιδηρά των θελήσεων: "είναι και σε ειδική προσφορά, έκπτωση 30%". Αυτό ήταν. Παραδόθηκα. Ατιμη κρίση που μας κάνεις να προδίδουμε πεποιθήσεις και γαλοπούλες χρόνων...
Απαρηγόρητος στο σπίτι, έβαλα να δω το πρώτο επεισόδιο του πεμπτου κύκλου της πραγματικά υπέροχης αμερικανικής αστυνομικής σειράς the Shield. O Φορεστ Γουίτακερ, τόσο μεγάλος ηθοποιός, που σιχαίνεσαι τον χαρακτήρα του απ' την πρώτη στιγμή, μοιράζει τσιχλίτσες σε όλον τον κόσμο. Δεν το κάνει από καλοσύνη, ή για να τον συμπαθήσεις. Μετράει με αυτόν τον τρόπο τη δύναμη της θέλησής σου: επιμένει να σου προσφέρει τσίχλα, όσο κι αν εσύ αρνιέσαι, μέχρι που κάποια στιγμή, αν η θέλησή σου είναι αδύναμη, θα σπάσεις.

Η κλάψα του τελικώς μη κλέψαντος

2011-07-28T17:56:00.002+03:00

Η ιδέα δεν ήταν δική μου, ήταν της συζύγου. Αλλά, διάβολε, ήμουν σίγουρος πως, καθότι τόσο απασχολημένη, σύντομα η σύζυγος θα την ξεχνούσε, μέχρι που εγώ, ανερυθρίαστα κλέβοντάς την, θα την διέσωζα, ως της άξιζε, από τη λήθη. Έστησα καρτέρι, περίμενα, αργόσχολος και έμπειρος λογοκλόπος ων, με πληθώρα επιτυχημένων ανάλογων εγχειρημάτων εις το παρελθόν, κύριος οίδε μόνον πόσες ιστορίες, εμπειρίες και ατάκες παλαιόφιλων, χαρακτηρισμός χρονικός και ουχί ποιοτικός, έχω χρησιμοποιήσει εις το ιστολόγιο τούτο. Φευ, ματαία απεδείχθη η υπομονή που επέδειξα εις την αναμονήν, παρόμοιαν υπομονή που θα ζητήσω κι από σένα, φίλτατε αναγνώστη, φιλτάτη αναγνώστρια, μέχρις ότου ξεδιπλωθεί εις όλον της το μίτος το μήκος της Αριάδνης.

Η Ιδέα: Εσχατολογικό ευπώλητο μυθιστόρημα επηρεασμένο απ’ τα sci fi αναγνώσματα με τους σούπερ ήρωες. Η μνημονιακή Ελλάς χρειάζεται απεγνωσμένα σωτηρία απ’ αυτούς που την ξεπουλάνε. Χρειάζεται τον σούπερ εκδικητή. Χρειάζεται κάποιον που θα κάνει αέρα να φύγει η πολιτική χολέρα. Ξάφνου πεθαίνει ο πρωθυπουργός. Σοκαρισμένη η κοινωνία, πληροφορείται ότι ο θάνατός του οφείλεται σε φυσικά αίτια. Εντός των επομένων ημερών, σαν επιδημία, πεθαίνουν ο ένας μετά τον άλλον απαξάπαντες οι του υπουργικού συμβουλίου. Από φυσικά αίτια κι αυτοί. Ωστόσο η σύμπτωση είναι τρομακτική. Οι φήμες δίνουν και παίρνουν. Κάποιος (ο πρωταγωνιστής μας, τον όνομα του οποίου δεν καθόρισε η σύζυγος) αναλαμβάνει την ευθύνη για όλους τους θανάτους. Είναι μια υπερδύναμη που διαθέτει: αρκεί να σκεφτεί το θάνατο κάποιου, για να συμβεί. Στέλνει το κείμενο ανάληψης της ευθύνης στην Αντιτρομοκρατική, στον Μπάμπη Παπαδημητρίου, στον Πάσχο Μανδραβέλη, στο Μανόλη Καψή (ο οποίος αδυνατεί να κατανοήσει το περιεχόμενο), στον Γιάννη Πρετεντέρη. Ολοι γελούν με το περιεχόμενο. Ενας ακόμη τρελάκιας, απ’ αυτούς της Πάνια, που αναζητεί 15 λεπτά δημοσιότητος. Ή ακόμη χειρότερα καμιά φάρσα του Τόλη της Ελληνοφρένειας. Ο ήρωας και πρωταγωνιστής μας αποφασίζει να γίνει πιο πρακτικός: Με νέα προκήρυξή του, η οποία προκηρύσσει τον θάνατο από φυσικά αίτια του τάδε μεγαλοεκδότη, προκαλεί τη θυμηδία των παραληπτών. Ο μεγαλοεκδότης πεθαίνει. Ανακοπή. Η Αντιτρομοκρατική ταράζεται. Τα ΜΜΕ χάνουν το χρώμα τους και όλα τα κανάλια παίζουν ασπρόμαυρα. ΠΑΟΚ παντού. Οι αρχές ζητούν από τον υπερήρωα να παραδοθεί. Του προσφέρουν πλήρη φοροαπαλλαγή και τιμητική σύνταξη. Τρεις που δηλώνουν υπερήρωες παρουσιάζονται αυτοβούλως στη ΓΑΔΑ. Κανείς δεν κατορθώνει να αποτελειώσει με τη δύναμη της σκέψης του κάτι πρόβατα που τα πηγαίνανε για σφαγή. Παπατζήδες, μιμητές, γουαναμπίδες δολοφόνοι της κακιάς ώρας. Ο πραγματικός υπερήρωας ως απάντηση δολοφονεί τον απεσταλμένο της τρόικας ο οποίος βρίσκεται στην Ελλάδα για να ελέγξει την πορεία των δημοσιονομικών της χώρας μας. Ξεσπά διεθνής σάλος. Οι διεθνείς οίκοι καταλαβαίνουν πόσο λάθος έκαναν με τις συνεχείς υποτιμήσεις της χώρας μας. Το ΝΑΤΟ αναλαμβάνει δράση και...

Κάπως έτσι είχε η ιδέα της συζύγου, την οποία ήθελα να κλέψω, εμπλουτισμένη με λίγες δικές μου σάλτσες. Όμως δεν πρόλαβα. Ξεφυλλίζοντας κάποιο περιοδικό διάβασα την υπόθεση του βιβλίου του Παύλου Μάτεσι “Graffito” κι έχασα το χρώμα μου, έγινα μαυρόασπρος, γιατί ΠΑΟΚ είμαι: «Aν παρουσιαστεί στη Bουλή αιφνίδια θανατηφόρα, μεταδοτική ασθένεια;».

Διάβολε. Πρόλαβε και το σκέφτηκε πριν από μας ο κος Παύλος. Διάβολε. Δίκιο έχουν όσοι λένε ότι τα πάντα έχουν ειπωθεί και δεν υπάρχει καμιά καινοτομία στην τέχνη. Διάβολε...

Οταν μεγαλώσω, θα γίνω κειμενοσώστης μπας και σωθώ απ' την τρικυμία εν κρανίω

2011-07-18T17:43:00.007+03:00

Μια Παρασκευή ήταν ένα κείμενο που δεν το έσωσε κανείς.

Μιαν ωραία εποχή ήταν ένας συγκάτοικος που του προκάλεσα οίδημα στους όρχεις με το «xero» των Bokomolech. Χρόνια μετά, στην τηλεόραση, έδινε συνέντευξη, αλλά προς μεγάλη μου απογοήτευση δεν αναφέρθηκε ούτε σε μένα ούτε στους Bokomolech, στράφι πήγε η πλύση εγκεφάλου.
Κάτι τύπους, μυστήριους, δύο στον αριθμό αλλά πορεύονται ο καθένας ξεχωριστά, με τους οποίους στάνταρ έχω παίξει κανά δυο παρτίδες σκάκι σε μια όχι και τόσο τρελή εφηβεία, τους βλέπω ξαφνικά παντού στους καθημερινούς μου περιπάτους. Περπατάνε, περπατάω, περπατάνε, περπατάω, περπατάνε, περπατάω, αξούριστοι, κατσούφηδες κι αμπντάληδες διασχίζουμε την πόλη με τα πόδια. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι; Τι κάνουν στη ζωή τους; Γιατί περπατάνε; Τι έχουν μέσα στο τσαντάκι τους; Ντελίβερι κάνουν, να μου το θυμηθείς. Ντελίβερι ναρκωτικών.
Αγόρασε την μπίρα ο ρασοφόρος απ’ το περίπτερο, κουτάκι μεγάλο, φιξ, άνευ σαντουίτς, κι άραξε σε παρακείμενο κεντρικό καφέ της πόλης, στην αναπαυτικότερη πολυθρόνα, ήπιε την μπίρα γουλιά γουλιά με απόλαυση, έβγαλε απ’ την τσάντα του μια μπανάνα, την ξεφλούδισε, την έφαγε, έβγαλε απ’ την τσάντα ακόμη μια μπανάνα, την ξεφλούδισε, την έφαγε, κι έφυγε ακολουθώντας πάντα το δρόμο του Θεού, αλλά φροντίζοντας να ‘χει καθαρή αναπνοή, μην του ξεφύγει κάνα αλκοολικό κυριελέησον στο μοναστήρι. Μην είσαι άπιστος, τον έβγαλε φωτό ο Θωμάς.

Ενα μαυράκι, όχι πάνω από δέκα χρονώ, στα στενά γύρω απ’ τους Αγίους Αποστόλους, έπινε τις προάλλες μπίρα από το μπουκάλι, «μα είναι δυνατόν να πίνει σε αυτήν την ηλικία;» σκέφτηκα, «μα μήπως αυτή μου η σκέψη είναι υπερβολικά συντηρητική;» ξανασκέφτηκα, δύο σκέψεις απανωτές η μία πίσω απ’ την άλλη, ένιωσα ευθύς μια κούραση, σήμερα που το ξανάδα το μαυράκι ήταν άνευ μπίρας αλλά με καλάσνικοφ στο χέρι σκότωνε αόρατους εχθρούς, πιο φυσιολογικό, καθότι το καλάσνικοφ ήτανε από χαρτόνι (μπατσοι γουρούνια δολοφόνοι).
Ακολουθεί παρέκβαση.
Οδός Μαβίλη, στην αρχή της, εκεί που βγαίνει στην αρχή της Λαγκαδά, πίσω απεκεί που κάποτε ήταν ο τσοντοσινεμάς, το Ιλιόν, που μετά έγινε Μακντόναλντζ, που ούτε αυτά υπάρχουν τώρα, ξεχαρβαλωμένη πινακίδα "Χορευτικό κέντρο η Τρικυμία". Το μόνο που άφησε όρθιο η τρικυμία είναι η πόρτα...

Στο Βαρδάρι, πλέον όλα τα μαγαζιά είναι ποτάδικα, προσφέρουν μπουγάτσα με μπίρα, γύρο πίτα με Τζώνυ (μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι), (μπλ)ουζάκια των ΟΥΚ, φρεντορετσίνο μαλαματίνο, βλέπω πολλές φάτσες παραμορφωμένες, δεν ξέρω αν τις βλέπω μόνο εγώ, μια μεσήλικη που φοράει συνολάκια ροζ μπεμπέ, την οποία αποφεύγω να κοιτάξω στα ίσια, μόνο πλαγίως, δεν είναι η ασχήμια της, είναι η απόγνωση στο βάθος των ματιών της, μόνο το βράδυ αλλάζει λίγο το Βαρδάρι, βγαίνει και μια ομάς κατοίκων, σε φάση περιπολία γειτονιάς, και με σφυρίχτρες και σκύλους διώχνει τα ανήλικα που κάνουν πιάτσα στη Γιαννιτσών, δύσκολη κατάσταση, είχανε πέσει και κάτι πιστολίδια παλιότερα, ξεκαθάρισμα λογαριασμών της μαφίας, ο ένας νταβάς έφαγε τον άλλον, κάτι τέτοιο.
Μια Δευτέρα ήταν ένα κείμενο που δεν το έσωσε την Παρασκευή κανείς και πώς να τ’ ανακτήσεις;