Σελίδες

27 Δεκ 2012

Δέκα λόγοι ν' αγαπάς τους κιουρ

Σε όλους μας αρέζανε, αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο, όχι για τους ίδιους λόγους.
Η πιο σταθερή από τις μουσικές μου αξίες.


10c

5 σχόλια:

  1. aw! καλημέρα! το καλύτερο ξύπνημα μου χάρισες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μαύρη μαυρίλα τα περισσότερα τραγούδια, "χαρούμενο" πρωινό ξύπνημα, χαχα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πάντα θα μειονεκτούσαν, όμως, λόγω αντίδρασης των φλώρων (σαν εμένα δηλ.) ενάντια στη συμμαθητική, καταπιεστική, σώνει-και-καλά εναλλακτική (προ mainstream) προσέγγιση της μουσικής των 80ς με σύμβολα τους Cure/Smith + Smiths/Morrissey. Θα μου πεις, αυτό τι σχέση έχει με μουσική; Έχει, ως διαδικασία πρόσληψης και αποδοχής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "Χαρούμενο", ναι! Γιατί το "χαρούμενο" είναι κάτι σχετικό και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα μικροσωματίδια στην ψυχοσύνθεση του καθένα.
    Ε;
    Επίσης, εγώ ήμουν από τους τυχερούς εκείνους, οι συμμαθητές των οποίων ποτέ δεν ασχολήθηκαν με τη μουσική που άκουγε. Ίσως γιατί ο Ρουβάς δεν ήταν στη λίστα μου. Σίλι μι! ;)
    Ολ ιν ολ, ωραία μέρα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. sunCoater, όλα εξαρτώνται από τις μικροκοινωνίες: στα δικά μου μαθητικά χρόνια οι καταπιεστές ήταν οι μεταλλάδες ή/και φαν του Βασίλη Καρρά. Εμείς, τα (σ)κιουράκια, φοβισμένα στη γωνία.

    Μεστ, ολ ιν ολ αη εμ γκλαντ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή